ას-335-320-2012 26 აპრილი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ლევან მურუსიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. გ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 24 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილებით სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე მ. გ-ას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 3270 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 10 ნოემბერს სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს და მ. გ-ას შორის გაფორმდა ხელშეკრულება 16931/02 ფონოსკოპიური ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ;

2010 წლის 20 დეკემბერს მ. გ-ამ წერილობითი განცხადებით მიმართა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს და მოითხოვა დაჩქარებული წესით ექსპერტიზის ჩატარება;

ექსპერტიზის დასკვნა მომზადდა 2011 წლის 31 იანვარს;

მ. გ-ას ექსპერტიზის მომსახურების საფასური არ გადაუხდია.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა, რომ 2010 წლის 20 დეკემბერს მ. გ-ას და სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს შორის დაიდო ხელშეკრულება დაჩქარებული წესით ექსპერტიზის ჩატარების თაობაზე. მხარეებს შორის არ არსებობდა შეთანხმება ექსპერტიზის 5 დღეში ჩატარების შესახებ.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ შეთანხმების საფუძველზე ექსპერტიზა უნდა ჩატარებულიყო 5 დღის ვადაში და აღნიშნა, რომ ერთ-ერთი მხარის ახსნა-განმარტება, თუ მას არ ეთანხმება მოწინააღმდეგე მხარე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება ჩაითვალოს სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისა თუ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებათა დამადასტურებელ მტკიცებულებად, თუ იგი დასტურდება საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შედეგად. წინააღმდეგ შემთხვევაში მხარის მიერ მიცემული ნებისმიერი ახსნა-განმარტება სადავო ურთიერთობის ან საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებათა დამადასტურებელ უტყუარ მტკიცებულებად უნდა იქნეს მიჩნეული, რაც ეწინააღმდეგება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილ პრინციპებს. მოპასუხე 5 დღის ვადაზე შეთანხმებას ადასტურებდა მხოლოდ ახსნა-განმარტებით. საქმეზე მტკიცებულების სახით წარდგენილი 2010 წლის 20 დეკემბრის განცხადება კი შეიცავდა მოთხოვნას დაჩქარებული წესით და არა 5 დღეში ექსპერტიზის ჩატარების თაობაზე.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. 317-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის თანახმად, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს და მ. გ-ას შორის დაიდო ნარდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მ. გ-ას გაეწია ფონოსკოპიური საექსპერტო მომსახურება დაჩქარებული წესით. მ. გ-ას მომსახურების ღირებულება არ აუნაზღაურებია.

საქალაქო სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 630-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად, თუ ანაზღაურების ოდენობა შეთანხმებული არ არის, ტარიფის არსებობისას შეთანხმებულად მიიჩნევა სატარიფო განაკვეთი. საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 20 აგვისტოს №255 დადგენილებით დამტკიცებული სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დებულებით, გაწეული საექსპერტო მომსახურების ღირებულების საფასური განისაზღვრება საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 20 აგვისტოს №256 დადგენილებით დამტკიცებული მომსახურების ტარიფით, რაც სადავო შემთხვევაში შეადგენდა 3270 ლარს. საქალაქო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სწორედ ამ ოდენობის თანხის გადახდა უნდა დაკისრებოდა მ. გ-ას მოსარჩელის სასარგებლოდ (ტომი 1, ს.ფ. 175-178).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 1, ს.ფ. 181-194).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 24 იანვრის განჩინებით მ. გ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ დაირღვა სამოქალაქო კოდექსის 631-ე მუხლი, რამდენადაც მოწინააღმდეგე მხარემ მას არ შეატყობინა ხარჯთაღრიცხვის მნიშვნელოვნად გაზრდის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა დასახელებული საპროცესო ნორმის შინაარსზე. ამ მუხლის მიხედვით, თუ მენარდე მიახლოებით ხარჯთაღრიცხვას მნიშვნელოვნად გადააჭარბებს, მას შეუძლია მოითხოვოს მხოლოდ შეთანხმებული საზღაური, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა გადახარჯვების წინასწარი გათვალისწინება შეუძლებელი იყო; მიახლოებითი ხარჯთაღრიცხვის ისეთი გაზრდის შესახებ, რომლის გათვალისწინებაც შეუძლებელი იყო, ხელშეკრულების დადებისას, მენარდემ დაუყოვნებლივ უნდა შეატყობინოს შემკვეთს. თუ შემკვეთი წყვეტს ხელშეკრულებას ხარჯთაღიცხვის გაზრდის გამო, მაშინ იგი ვალდებულია აანაზღაუროს შესრულებული სამუშაო მიახლოებითი ხარჯთაღიცხვის მიხედვით.

საქმის მასალებით დადგინდა, რომ აპელანტმა 2010 წლის 20 დეკემბერს განცხადებით მიმართა მოწინააღმდეგე მხარეს და ითხოვა ექსპერტიზის ჩატარება დაჩქარებული წესით (ტომი 1. ს.ფ. 29). უდავო იყო ის გარემოებაც, რომ 2010 წლის 20 დეკემბრისთვის მოქმედებდა საქართველოს მთავრობის №256 დადგენილება „სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მომსახურების ტარიფების დამტკიცების შესახებ“. ამდენად, ნათელია, რომ ტარიფები დადგენილი იყო ნორმატიული აქტით – სამართლებრივი ანუ შესასრულებლად სავალდებულო აქტით, რომელიც შეიცავდა სათანადო წესით დადგენილ ქცევის ზოგად წესს. ე.ი. მომსახურების ტარიფები ცალმხრივად კი არ იყო დადგენილი თავად მოწინააღმდეგე მხარის მიერ, არამედ დადგენილი იყო შესასრულებლად სავალდებულო აქტით და მისგან გადახვევა ნორმატიული აქტის დარღვევას გამოიწვევდა. იმის გათვალისწინებით, რომ სამოქალაქო კოდექსი 631-ე მუხლი აწესრიგებს ისეთ ვითარებას როდესაც საზღაურის დადგენის უფლებამოსილება მთალიანად მხარეთა ურთიერთშეთანხმებით განისაზღვრება, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 631-ე მუხლი არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 55-ე მუხლის პირველი ნაწილი. ხსენებული ნორმით, გარიგება შეიძლება ბათილად ჩაითვალოს, თუ გარიგებით განსაზღვრულ შესრულებასა და ამ შესრულებისათვის გათვალისწინებულ ანაზღაურებას შორის აშკარა შეუსაბამობაა და გარიგება დაიდო მხოლოდ იმის წყალობით, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთმა მხარემ ბოროტად გამოიყენა თავისი საბაზრო ძალაუფლება ან ისარგებლა ხელშეკრულების მეორე მხარის მძიმე მდგომარეობით ან გამოუცდელობით (გულუბრყვილობით).

დაჩქარებული წესით მომსახურეობის გაწევისთვის ნორმატიული აქტით დადგენილი ჩვეულებრივი ტარიფის ორმაგ ოდენობა სააპელაციო სასამართლომ არ განიხილა ზემოხსენებული ნორმით განსაზღვრულ „შესრულებასა და ამ შესრულებისათვის გათვალისწინებულ ანაზღაურებას შორის“ აშკარა შეუსაბამობად. რაც შეეხებოდა ამ ნორმით განსაზღვრული კუმულატიური პირობის მეორე ნიშანს „საბაზრო ძალაუფლების ბოროტად გამოუყენებას“, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ „საჯარო სამართლის იურიდიული პირების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის დანაწესი – „საჯარო სამართლის იურიდიული პირი შეიძლება შეიქმნას საჯარო ან სახელმწიფოებრივი მიზნების განსახორციელებლად“ და საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 20 აგვისტოს №255 დადგენილებით დამტკიცებულ მოწინააღმდეგე მხარის დებულების პირველი მუხლით განსაზღვრული – ამ პირის შექმნის მიზანი („კანონმდებლობით დადგენილი წესით და კვალიფიციური ექსპერტების მეშვეობით, ამ დებულებით განსაზღვრული ექსპერტიზებისა და გამოკვლევების ჩატარება, შესაბამისი დასკვნის და დასკვნის შედგენის შეუძლებლობის შესახებ აქტის მომზადება და გაცემა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე“) – არ იძლეოდა იმ დასკვნის გაკეთების საშუალებას, რომ საჯარო და სახელმწიფოებრივი მიზნის შესასრულებად შექმნილი იურიდიული პირი ნორმატიული აქტით მისთვის მინიჭებულ უფლებებს „ბოროტად იყენებდა“, საბაზრო ძალაუფლებიდან გამომდინარე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ ისეთ ვითარებაში, როდესაც იურიდიული პირის საქმიანობის საფუძველია ნორმატიული აქტი, ამ უკანასკნელით მისთვის მინიჭებული უფლებებიდან გადახვევა წარმოადგენდა ნორმატიული აქტის დარღვევას. საკითხი იმის შესახებ, ნორმატიული აქტით განსაზღვრული დებულებების შესაბამისად მოქმედება იწვევდა თუ არა საბაზრო ძალაუფლების წარმოშობას და შემდეგ ასეთი ძალაუფლების ბოროტად გამოყენებას, შედიოდა აპელანტის მტკიცების ტვირთში, რომელმაც ამის დასადასტურებლად საკუთარი ახსნა-განმარტების გარდა რაიმე სხვა მტკიცებულება ვერ წარადგინა.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებასაც, რომ აპელანტის განმარტებით, მისთვის დავალების დაგვიანებით შესრულებამ აზრი დაკარგა, თუმცა რაიმე მტკიცებულება იმაზე, რომ აღნიშნულის შესახებ მან წერილობით აცნობა მოწინააღმდეგე მხარეს არ წარუდგენია. პირიქით, საქმის მასალებით ირკვეოდა, რომ აპელანტის მიერ მოწვეული თარჯიმნები 2011 წლის იანვრის განმავლობაში აგრძელებდნენ მონაწილეობის მიღებას საექსპერტო კვლევებში.

სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლი განსაზღვრავს ხელშეკრულებიდან გასვლის წესსა და ფორმებს. სასამართლომ შენიშნავს, რომ ზემოხსენებული მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით დამატებითი ვადის დაწესება ან გაფრთხილება არაა აუცილებელი თუ ვალდებულება არ შესრულდა ხელშეკრულებით განსაზღვრულ დროში, ხოლო კრედიტორმა ურთიერთობის გაგრძელება ხელშეკრულებით დაუკავშირა ვალდებულების დროულ შესრულებას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტის სააპელაციო საჩივრის ძირითადი მოტივაცია იმაში მდგომარეობდა, რომ ექსპერტიზის დასკვნა 20 დეკემბრიდან 5 დღის ვადაში უნდა მომზადებულიყო, თუმცა ამ ვადის არსებობის რაიმე კონკრეტული წერილობითი ან სხვა სახის მტკიცებულება (მაგალითად, მოწმის ჩვენება) წარდგენილი არ ყოფილა. ამდენად, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობების 5 დღის ვადით არსებობა, ისევე როგორც ამ ვადის გასვლის შემდეგ აპელანტის მიერ გამოხატული ნება ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე (ტომი 2, ს.ფ. 55-61).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი ყურადღებას ამახვილებს სამოქალაქო კოდექსის 55-ე მუხლის პირველი ნაწილის შინაარსზე და მიიჩნევს, რომ ჩვეულებრივი ტარიფის ორმაგი ოდენობა წარმოადგენდა ზემოხსენებული ნორმით განსაზღვრულ „შესრულებასა და ამ შესრულებისათვის გათვალისწინებულ ანაზღაურებას შორის“ აშკარა შეუსაბამობას. ამასთან, ადგილი ჰქონდა მოსარჩელის მიერ „საბაზრო ძალაუფლების ბოროტად გამოყენებას“, გამომდინარე იქიდან, რომ ამ სახის ექსპერტიზა ტარდებოდა მხოლოდ მითითებულ საექსპერტო დაწესებულებაში.

კასატორი აღნიშნავს, სსიპ ლევან სამხრაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს ექსპერტიზის დასკვნა მოპასუხისათვის უნდა გადაეცა 30 დეკემბრამდე, 1600 ლარის ანაზღაურებით. ექსპერტიზის ცენტრმა, რომელიც ექსპერტიზის ჩატარების კუთხით ერთადერთი დაწესებულებაა საქართველოში, ექსპერტიზის დაწყებიდან 21-ე დღეს (ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებამდე 8 დღით ადრე) დაყენა ულტიმატუმი, რომ გადატვირთვის გამო ვერ შეასრულებდა დავალებას 30 დეკემბრამდე, თუკი მხარე არ გადაიხდიდა ორმაგ თანხას. კასატორის მოსაზრებით, ასეთი ულტიმატუმი სხვა არაფერია, თუ არა ბაზარზე მონოპოლიური მდგომარეობის ბოროტად გამოყენება და კლიენტის იძულება ექსპერტიზისათვის საკვლევი მასალის გადაცემიდან 21-ე დღეს, როდესაც თითქმის მზად უნდა იყოს დასკვნა, დაწეროს განცხადება დაჩქარებული წესით ექსპერტიზის ჩატარების თაობაზე.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, ექსპერტიზის ბიუროს კარგად ჰქონდა გაცნობიერებული ის, რომ მსგავს ექსპერტიზას სხვა ვერ ჩაატარებდა, და რადგან პიროვნება დაკავებული იყო, ფონოსკოპიური ექსპერტიზა წარმოადგენდა ერთადერთ მტკიცებულებას. მისივე განმარტებით, 5 სამუშაო დღეში უნდა ჩატარებულიყო ექპერტიზა და დასკვნა გადაცემული უნდა ყოფილიყო 2010 წლის 30 დეკემბრამდე, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ექსპერტიზა დამთავრდა 2011 წლის 6 თებერვალს, დანიშვნიდან 67 დღის შემდეგ. ამ დროისათვის კი სისხლის სამართლის საქმეზე უკვე გამოტანილი იყო განაჩენი და ექსპერტიზის დასკვნამ დაკარგა ყოველგვარი ფასეულობა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიუთითებს, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ ბოროტად გამოიყენა თავისი მონოპოლიური მდგომარეობა ბაზარზე, რადგან №16931 ხელშკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება გაიანგარიშა არა საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 20 აგვისტოს დადგენილებით გათვალისწინებული ტარიფით, არამედ კონკრეტულ შეთხვევას მიუსადაგა გაორმაგებული ტარიფები, რაც არ გამომდინარეობს კანონის მოთხოვნებიდან (ტომი 2, ს.ფ. 63-75).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ მ. გ-ას საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 9 მარტი, სალაროს შემოსავლის ორდერი №4947788, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 210 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.