ას-458-434-2012 30 აპრილი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ი. ტ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – სს სადაზღვევო კომპანია „ჯ.ჰ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 26 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა სს სადაზღვევო კომპანია „ჯ.ჰ-მა“ მოპასუხეების: ვ. დ-ასა და ი. ტ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 5254 აშშ დოლარის ოდენობით (ტომი 1, ს.ფ. 1-11).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს სადაზღვევო კომპანია „ჯ.ჰ-ის“ სარჩელი მოპასუხე ვ. დ-ას მიმართ დაკმაყოფილდა, მას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 5254 აშშ დოლარის გადახდა, ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა სარჩელი მეორე მოპასუხის,ი. ტ-ის მიმართ (ტომი 1, ს.ფ. 63-69).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სს სადაზღვევო კომპანია „ჯ.ჰ-მა“ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში. აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება (ტომი 1, ს.ფ. 74-85).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით სს სადაზღვევო კომპანია „ჯ.ჰ-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეიცვალა ი. ტ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულნ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, სს სადაზღვევო კომპანია „ჯ.ჰ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა: ი. ტ-ს ვ. დ-ასთან ერთად სოლიდარულად დაეკისრა სს სადაზღვევო კომპანია „ჯ.ჰ-ის“ სასარგებლოდ 5254 აშშ დოლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მექანიკური სატრანსპორტო საშუალება, რომლის რეკვიზიტებია: მარკა, მოდელი – ვაზ 21053, ფერი – ყავისფერი 2/8, გამოშვების წელი – 1983, სანომრე ნიშანი – ..., ტრანსპორტის სარეგისტრაციო მოწმობა – ... – რეგისტრირებულია ი. ტ-ის სახელზე.

2010 წლის 1 სექტემბერს ავტოსაგზაო შემთხვევის ფაქტზე შედგენილ იქნა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი, რომლითაც ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა დაეკისრა მოპასუხე ვ. დ-ას.

მომხადარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანდა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს კუთვნილი ავტომანქანა, რომელიც დაზღვეული იყო მოსარჩელის მიერ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მითითებით სადაზღვევო თანხა, 5254 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში, გადაერიცხა ავტოტექნიკური მომსახურების სერვის ცენტრს – შპს ,,ყ-ს”.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ ავტომანქანა ვაზ 21053-ის მესაკუთრეს არ წარმოადგენდა მოპასუხე ი. ტ-ი, რამდენადაც აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადგენილად მიჩნევისათვის საქმეში არ მოიპოვებოდა შესაბამისი მტკიცებულება. მითუმეტეს, რომ საქმეში წერილობითი მტკიცებულების სახით წარდგენილი დოკუმენტით – საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტოს მიერ გაცემული ცნობით ცალსახად დასტურდებოდა, რომ მექანიკური სატრანსპორტო საშუალება, რომლის რეკვიზიტებია: მარკა, მოდელი – ვაზ 21053, ფერი – ყავისფერი 2/8, გამოშვების წელი – 1983, სანომრე ნიშანი – ..., ტრანსპორტის სარეგისტრაციო მოწმობა – ..., რეგისტრირებულია ი. ტ-ის სახელზე;

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია იმის თაობაზე, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა ი. ტ-ის მიერ დ-ასათვის საკუთრების უფლების გადაცემა ავტომობილზე.

იმის გათვალისწინებით, რომ მოცემულ დავაში ი. ტ-ი და ვ. დ-ა არ წარმოადგენდნენ დაპირისპირებულ (მოწინააღმდეგე) მხარეებს (მოსარჩელეს და მოპასუხეს), სააპელაციო სასამართლომ მხოლოდ მათი ახსნა-განმარტება დასახელებული ავტომობილის ნასყიდობის თაობაზე არ ჩათვალა საკმარისად მოსარჩელის მიერ წარდგენილი შსს მომსახურების სააგენტოს მიერ გაცემული ცნობით დადასტურებული გარემოების გასაბათილებლად.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, არსებულ ვითარებაში, როდესაც დასახელებულ ავტომობილზე რეგისტრირებული იყო ი. ტ-ის საკუთრების უფლება, რომელსაც თავისი მოთხოვნის დასასაბუთებლად ეყრდნობოდა აპელანტი, მხოლოდ თანამოპასუხეთა ახსნა-განმარტება არ იყო საკმარისი, სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურებულად მიჩნევისათვის და მოპასუხე ი. ტ-ის მხრიდან სადავო ფაქტობრივი გარემოება საჭიროებდა მტკიცების უფრო მაღალ სტანდარტს (მაგალითად, გენერალური მინდობილობის ანდა წერილობითი სახით შედგენილი ნასყიდობის ხელშეკრულების წარდგენას).

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ ი. ტ-ი ავტოსაგზაო შემთხვევის დროისათვის აღარ წარმოადგენდა ვ. დ-ას მართვის ქვეშ მყოფი ავტომობილის მესაკუთრეს.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებულ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გაკეთებული სამართლებრივი შეფასებები ი. ტ-ის მიმართ წარდგენილი მოთხოვნის უსაფუძვლობის თაობაზე, მოკლებული იყო ფაქტობრივ დასაბუთებულობას, რამდენადაც სამართლებრივი დასკვნები გამომდინარეობდა იმ ფაქტობრივი გარემოებიდან, რომ ი. ტ-ს დასახელებული ავტომანქანა ფაქტობრივად გასხვისებული ჰქონდა და ავტოსაგზაო შემთხვევის დროისათვის მისი მესაკუთრე იყო დამირ დ-ა.

ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემომითითებული ფაქტობრივი გარემოების სისწორე და საქმეში წარდგენილი ცნობის მონაცემების მიხედვით დასტურდებოდა ავტოსაგზაო შემთხვევის დროისათვის, ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე – ვაზ 21053, გამოშვების წელი 1983, სანომრე ნიშნით ..., ი. ტ-ის საკუთრების უფლების არსებობა, რომლის საწინააღმდეგო გარემოების არსებობის შესახებაც მოპასუხე ი. ტ-ს მტკიცებულება არ წარუდგენია, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნიია, რომ არსებობდა ი. ტ-ის, როგორც დასახელებული ავტომობილის მესაკუთრის მიმართ, მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი. კერძოდ, ი. ტ-ის, როგორც ავტომობილის კანონიერი მფლობელისა და მესაკუთრის სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობა დამდგარი ზიანისათვის წარმოიშობოდა სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის საფუძველზე. აღნიშნული ნორმის თანახმად, მგზავრების გადაყვანისა და ტვირთის გადაზიდვისათვის გათვალისწინებული სატრანსპორტო საშუალების მფლობელი, თუ მისი სატრანსპორტო საშუალების ექსპლოატაციას მოჰყვა ადამიანის სიკვდილი, დასახიჩრება ან ჯანმრთელობის მოშლა ანდა ნივთის დაზიანება, ვალდებულია დაზარალებულს აუნაზღაუროს აქედან წარმოშობილი ზიანი.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოხმობილი ნორმა ამკვიდრებს ბრალის გარეშე სამოქალაქო პასუხისმგებლობის წარმოშობის საფუძველს. ამ ნორმით დადგენილი პასუხისმგებლობის წარმოშობის თავისებურება იმაში ვლინდება, რომ სატრანსპორტო საშუალება ყოველთვის წარმოადგენს საფრთხის წყაროს და მისი მფლობელი სატრანსპორტო საშუალებით გამოწვეული ზიანის დადგომაში, მისი ბრალის მიუხედავად, აგებს პასუხს. მაშასადამე, ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელის არაბრალეულობის შემთხვევაშიც დგება ზიანის ანაზღაურების შესახებ სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობა.

განსახილველ შემთხვევაში, მართალია ი. ტ-ს საგზაო შემთხვევის დადგომაში ბრალი არ მიუძღვოდა, თუმცა იგი, როგორც ამ ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელი, პასუხისმგებელი იყო დამდგარი საგზაო შემთხვევით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურებაზე, ვინაიდან მისი კუთვნილი მანქანის ექსპლოატაციის დროს და ამ მანქანის გამოყენების (მოხმარების) გამო განხორციელდა ავტოსაგზაო შემთხვევა, საიდანაც წარმოიშვა ზიანი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა ისიც, რომ ი. ტ-ს სასამართლოსათვის პასუხისმგებლობის გამომრიცხველი, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის 1-ლი ან/და მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული გარემოებების არსებობის შესახებ რაიმე მტკიცება ან/და მტკიცებულება არ წარუდგენია. განსახილველ შემთხვევაში, ვ. დ-ას, როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების მძღოლის პასუხისმგებლობა, რომლის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეულ ქმედებასაც მოჰყვა ავტოსაგზაო შემთხვევა, გამომდინარეობდა 992-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაწესიდან, ვინაიდან მისი მართლსაწინააღმდეგო ქმედება მიზეზობრივ კავშირში იყო დამდგარ ზიანთან. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 464-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, ვ. დ-ა, როგორც უშუალოდ ზიანის დადგომაში ბრალეულ პირი და ი. ტ-ი, როგორც ავტომობილის კანონიერი მფლობელი, წარმოადგენდნენ სოლიდარულად პასუხისმგებელ პირებს და მათ სოლიდარულად უნდა აენაზღაურებინათ სს სადაზღვევო კომპანია ,,ჯ.ჰ-ისათვის” 5254 აშშ დოლარი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ი. ტ-ი, როგორც ავტომობილის კანონიერი მფლობელი, რომლის კუთვნილი ავტომობილის მოხმარების გამოც წარმოიშვა ზიანი, მოვალე იყო ვ. დ-ასთან, როგორც უშუალოდ ზიანის დადგომაში ბრალეულ პირთან ერთად, სოლიდარულად (სამოქალაქო კოდესის 464-ე მუხლი), სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული დანაწესიდან გამომდინარე ენაზღაურებინა ზიანი (რეგრესის სახით) უფლებამოსილი პირის – სს ,,ჯ.ჰ-ის” წინაშე 5254 აშშ დოლარის ოდენობით (ტომი 2, ს.ფ. 35-45).

დასახელებულ გადაწყვეტილებაზე ი. ტ-მა შეიტანა საკასაციო საჩივარი. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და მის მიმართ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, რის საფუძვლადაც მიუთითებს შემდეგ გარემოებებზე:

სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და აგრეთვე, არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიმართება ამავე კოდექსის 155-ე მუხლის პირველ, 158-ე მუხლის მე-2 ნაწილებთან, 186-ე მუხლთან. სასამართლომ უგულებელყო სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის მოთხოვნები.

სასამართლომ არასწორად გამოიყენა „საავტომობილო ტრანსპორტის შესახებ“ კანონისა და „მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების სავალდებულო რეგისტრაციის წესების შესახებ“ ინსტრუქციის შესაბამისი ნორმები, რამდენადაც მოცემულ შემთხვევაში აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენდა არა საკუთრების არსებობის დადგენა, არამედ ზიანის მიყენების ფაქტისა და შესაბამისად, ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელის, როგორც პასუხისმგებელი პირის განსაზღვრა;

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, საქმის განმხილველმა სასამართლომ საკუთრებისა და მფლობელობის სამართლებრივი რეგულაცია ერთმანეთთან გააიგივა, რაც მოკლებულია შესაბამის ნორმატიულ საფუძვლებს. კერძოდ, სასამართლომ გაიზიარა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ი. ტ-ს დამდგარ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალი არ მიუძღვოდა, თუმცა მას, როგორც, მფლობელს დააკისრა სამოქალაქო-სამართლებრივი პასუხისმგებლობა. აღნიშნული ეწინააღმდეგება თავად სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმასთან დაკავშირებით, რომ 2010 წლის 1 სექტემბერს ავტოსატრანსპორტო საშუალების ექსპლოატაციას ახორციელებდა ვ. დ-ა და არა ი. ტ-ი. შესაბამისად, გამოირიცხება ამ უკანასკნელის მიერ ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე ფაქტობრივი ბატონობის განხორციელების ფაქტი.

კასატორს მიაჩნია, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 999-ე მუხლით გათვალისწინებული ურთიერთობის სუბიექტს წარმოადგენს ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელი. მხოლოდ მფლობელია პასუხისმგებელი იმ ზიანზე, როემლიც შეიძლება მოჰყვეს მის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას. ამდენად, კანონმა უალტერნატივოდ განსაზღვრა სუბიექტთა ის წრე, რომელსაც შეიძლება დაეკისროს პასუხისმგებლობა. აქედან გამომდინარე, კასატორისათვის გაუგებარია ერთი მხრივ, სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ 999-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარე პასუხისმგებლობის სუბიექტია მფლობელი, ხოლო მეორე მხრივ, კასატორის, როგორც მესაკუთრის (და არა მფლობელის) მიმართ სოლიდარული პასუხისმგებლობის მართლზომიერებაზე მითითება, როდესაც საქმეში არსებული მტკიცებულებებით უდავოდ დასტურდება ავტომანქანაზე ვ. დ-ას მფლობელობა.

დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება არსებობს მხოლოდ კანონით გათვალისწინებული წინეპირობების არსებობისას (ზიანი, მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ბრალი, მიზეზობრივი კავშირი ზიანსა და ქმედებას შორის). თავის მხრივ, კანონმდებელი ბრალის გარეშე ზიანის ანაზღაურების შესაძლებლობას ითვალისწინებს განსაკუთრებული შემთხვევების არსებობისას, რომლებიც გათვალისწინებულია სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მიაჩნია, რომ სასამართლოს განმარტება სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე არაბრალეული პასუხიმგებლობის შესახებ, მოკლებულია სამართლებრივ არგუმენტაციას. სასამართლომ არასწორად განმარტა ასევე ბრალის ცნება და მისი დანიშნულება. კერძოდ, ბრალის გარეშე პასუხისმგებლობის დადგომისათვის აუცილებელია პასუხისმგებელი პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების არსებობა. თუ ასეთი ქმედება არ არსებობს, ცხადია, ბრალზე საუბარი შინაარსს მოკლებულია. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სასამართლო მსჯელობს რა ბრალის გარეშე პასუხისმგებლობაზე, არ განმარტავს ასეთი პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შინაარსს (ტომი 2, ს.ფ. 47-54).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ტ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. ტ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ო. ქ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (437 ლარი) 70% – 305.9 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. ტ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ი. ტ-ს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს ო. ქ-ის მიერ ი. ტ-ის საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (437 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 13 მარტი, საგადახდო დავალება № 1, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 305.9 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.