ას-486-460-2012 10 აპრილი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – მ. ქ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ბ-ე (მოპასუხე)
მოპასუხეები – გ. და ხ. ბ-ეები
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 იანვრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ქონების გასხვისებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ქ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ა., გ. და ხ. ბ-ეების მიმართ 1996 წლის 20 თებერვალს ი. ქ-სა და ს. ქ-ს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების, ს. ქ-ის სამკვიდროზე 2010 წლის 12 იანვრის გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობისა და მოპასუხეთათვის 30 000 აშშ დოლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:
მოსარჩელემ დის – ს. ქ-ის გარდაცვალების შემდეგ შეიტყო, რომ 1996 წლის 20 თებერვალს სანოტარო წესით დამოწმებული ჩუქების ხელშეკრულებით, ი. ქ-მა შვილს – ს. ქ-ს აჩუქა სოფელ ა-ში მდებარე 100 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლი. ეს ქონება იყო კომლის საკუთრება, ხოლო კომლის წევრები იყვნენ ი. ქ-ი, მისი მეუღლე – ე. ქ-ი, ს. ქ-ი და მ. ქ-ი. კომლს ერიცხებოდა 2600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი. საჯარო რეესტრში ს. ქ-ის საკუთრების უფლება ამ ხელშეკრულების საფუძველზე აღირიცხა 2008 წლის 18 დეკემბერს მისი გარდაცვალების შემდეგ. სამკვიდრო მოწმობით აღნიშნული ქონება საკუთრებად დაირეგისტრირეს ა., ხ. და გ. ბ-ეებმა. მოპასუხემ სადავო სახლში ცხოვრების შესაძლებლობა არ მისცა და ამის შემდეგ ცხოვრობს დასთან. ი. ქ-ს კომლის სხვა წევრების თანხმობის გარეშე არ ჰქონდა ამ ქონების გასხვისების უფლება, ამასთან, მან არ იცოდა წერა კითხვა, რის გამოც ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერას ვერ შეძლებდა. ს. ქ-ის მემკვიდრეებს არ ჰქონდათ ამ ქონების მემკვიდრეობით მიღების და შემდგომ გასხვისების უფლება, რის გამოც უნდა აუნაზღაურონ ქონების გასხვისებით მიღებული 30000 აშშ დოლარი.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:
1986 წელს მ. ქ-ი დაქორწინდა და საცხოვრებლად გადავიდა მეუღლესთან სოფელ ლ-ში. დაქორწინების შემდეგ სოფელ ა-ში აღარ ცხოვრობდა, არ მონაწილეობდა კომლის საერთო მეურნეობაში, რის გამოც დაკარგა უფლება კომლის ქონებაზე. 1996 წლიდან იგი ი. ქ-ის კომლის წევრად აღარ ფიქსირდება, ამოეწერა კომლიდან და გახდა მეუღლის კომლის წევრი სოფელ ლ-ში. მოსარჩელეს, როგორც კომლის წევრს, კომლის ქონებაზე პრეტენზიის წარდგენის უფლება წარმოეშვა მას შემდეგ, რაც იგი აღარც სამართლებრივად და აღარც ფაქტობრივად აღარ ფლობდა სადავო ქონებას. 1996 წლიდან აღარ წარმოადგენდა ი. ქ-ის კომლის წევრს, რაც სადავოდ არ გაუხდია და არც რაიმე ღონისძიება განუხორციელებია როგორც კომლის წევრის თანასაკუთრების უფლების რეალიზაციისათვის. ამ გარემოებების გამო, მოსარჩელეს ჩუქების ხელშეკრულების დადების შესახებ უნდა გაეგო 1996 წელს, რის შემდეგაც გასულია 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა. ამასთან, ი. ქ-ის ოჯახის წევრებმა, მათ შორის, მ. ქ-მა იცოდნენ ჩუქების ხელშეკრულების შესახებ და დავა დაიწყო მხოლოდ დის გარდაცვალების შემდეგ. ს. ქ-ის მემკვიდრეებმა მამკვიდრებლის კუთვნილი უძრავი ქონება მიიღეს საკუთრებაში და იგი მართლზომიერად გაასხვისეს.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებით მ. ქ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 იანვრის განჩინებით მ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მ. ქ-ის მამა ი. ქ-ი გარდაიცვალა 2004 წლის 13 ოქტომბერს. გ. ბ-ის მეუღლე, ა. და ხ. ბ-ეების დედა ს. ქ-ი გარდაიცვალა 2009 წლის 24 მარტს. სოციალური მომსახურების სააგენტოს დუშეთის რაიონული განყოფილების 2009 წლის 26 ნოემბრის ცნობის თანახმად, მ. ქ-ს 1982 წლის 23 ივლისიდან დანიშნული აქვს ბავშვობიდან მნიშვნელოვნად გამოხატული შესაძლებლობის შეზღუდვის სტატუსით პენსია უვადოდ. 2010 წლის 5 ოქტომბერს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობისა და იპოთეკის ერთიანი ხელშეკრულებით ა. ბ-ემ, გ. ბ-ემ და ხ. ბ-ემ ნ. ჩ-ს მიჰყიდეს დუშეთის რაიონის ა-ში მდებარე 2714 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე მდებარე შენობა-ნაგებობები ფართით 246.30 კვ.მ. ნასყიდობის ფასი ხელშეკრულების მიხედვით 30000 აშშ დოლარის ეკვივალენტ – 54168 ლარს შეადგენდა. სსიპ საქართველოს ეროვნული აქივის 2010 წლის 1 ოქტომბრის ცნობის თანახმად, ჭონქაძის სასოფლო-საკრებულოს 1985-1996 წლების სოფელ ა-ის საკომლო წიგნების ჩანაწერების მიხედვით, სოფელ ა-ში მცხოვრები ი. ქ-ის ოჯახის შედგება შემდეგი წევრებისაგან: ქ-ი ი. – ოჯახის უფროსი, ქ-ი ე. – მეუღლე, ქ-ი მ., რომელიც გათხოვდა 1986 წლის 10 ნოემბერს, ქ-ი ს. – გათხოვდა 1987 წლის 20 იანვარს. ოჯახს ერიცხება საცხოვრებელი ბინა 1955 წელს აგებული, მიწის ფართი 0,26 ჰა. საკომლო წიგნში 1996-2000 წლების ჩანაწერებით ოჯახი შედგება შემდეგი წევრებისაგან: ი. ქ-ი, ე. ქ-ი, ს. ქ-ი. ს. ქ-ის გაფორმებული აქვს ნაჩუქრობის ხელშეკრულება, კომლს ერიცხება 1955 წელს აგებული საცხოვრებელი სახლი. ოჯახის წევრების იგივე შემადგენლობაა რეგისტრირებული 2001-2005 წლების საკომლო წიგნის ჩანაწერებით, ხოლო ოჯახს ერიცხება 1955 წელს აგებული საცხოვრებელი სახლი და მიწა 0.75 ჰა. სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის დუშეთის არქივის 2011 წლის 13 ივლისის ცნობის თანახმად, ბაზალეთის საკრებულოს 1996-2006 წლების საკომლო წიგნის მონაცემებით გ. თ-ს ძე ზ-ის კომლი შედგება შემდეგი წევრებისაგან: ზ-ი გ., ქ-ი მ. – მეუღლე, შვილები: გ. ზ-ი, ა. ზ-ი, გ. ზ-ი, ზ. ზ-ი, მ. ზ-ი, ნ. ზ-ი. მ. ქ-ი დაოჯახების შემდეგ საცხოვრებლად გადავიდა მეუღლის, გ. ლ-ის ოჯახში დუშეთის რაიონის სოფელ ლ-ში და მამის კომლის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში აღარ ცხოვრობდა, შესაბამისად, თავისი შრომითა და სახსრებით აღარ მონაწილეობდა ი. ქ-ის კომლის საერთო მეურნეობის წარმოებაში. ამ გარემოების საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოსარჩელეს არ წარუდგენია. 1996 წლის 20 თებერვალს სანოტარო წესით დამოწმებული ჩუქების ხელშეკრულებით ი. ქ-მა შვილ ს. ქ-ს აჩუქა დუშეთის რაიონის სოფელ ა-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ ი. ქ-მა არ იცოდა წერა-კითხვა და ამის გამო ვერ შეძლებდა ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერას, რადგანაც აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება მოსარჩელეს არ წარუდგენია. ჩუქების ხელშეკრულებაზე დართულ საბუთებში ინახება ე. ქ-ის განცხადება, რომლითაც იგი თანხმობას აცხადებს, რომ ი. ქ-მა გააჩუქოს ქონება. განცხადებაში აღნიშნულია, რომ ე. ქ-მა, წერა-კითხვის უცოდინრობის გამო, განცხადებას თავად ვერ მოაწერა ხელი და მის ნაცვლად განცხადებას სხვა პირებმა მოაწერეს ხელი. სასამართლოს მოსაზრებით, ი. ქ-თან დაკავშირებით ასეთი გარემოების არსებობის შემთხვევაში ნოტარიუსი უზრუნველყოფდა ხელშეკრულებაზე სხვა პირების ხელმოწერის დამოწმებას. 2010 წლის 12 იანვრის სამკვიდრო მოწმობით, ს. ქ-ის სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობა მიიღეს მისმა პირველი რიგის მემკვიდრებმა: მეუღლე გ. ბ-ემ და შვილებმა – ხ. და გ. ბ-ეებმა. აღნიშნული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე ა., გ. და ხ. ბ-ეების საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა დუშეთის რაიონის სოფელ ა-ში მდებარე 2714 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთსა და მასზე მდებარე 246.30 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე. სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ მან 2009 წელს შეიტყო ნასყიდობის ხელშეკრულების არსებობის შესახებ, რადგანაც მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულება, რომლითაც დასტურდება, რომ მან 2009 წელს საკომლო წიგნის ჩანაწერების შესახებ საარქივო ცნობის მიღების შემდეგ შეიტყო სადავო ჩუქების ხელშეკრულების დადების შესახებ და რომ მანამდე არ შეეძლო შეეტყო ამ გარიგების არსებობის შესახებ. პალატა ასევე დაეთანხმა გასაჩიივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივ დასაბუთებას, ამასთან არ დაეთანხმა აპელანტის განმარტებას, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი და არასწორად მიიჩნია ხანდაზმულობის ვადის დენის ათვლის წერტილად ი. ქ-ის გარდაცვალების თარიღი. სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, პალატამ განმარტა, რომ ყურადღება უნდა მიექცეს ორ ელემენტს, რომლებსაც უკავშირდება მოთხოვნის წარმოშობის დრო: პირმა შეიტყო უფლების დარღვევის შესახებ და/ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. პირველ შემთხვევაში არსებობს ფაქტები, რომლებიც პირდაპირ მიუთითებს მისი უფლების დარღვევის ცოდნაზე, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, არ არსებობს ის ფაქტები, რომლებიც პირდაპირ უთითებს მისი უფლების დარღვევის შესახებ ცოდნაზე, მაგრამ არსებობს გარემოებები, რომლებიც მიუთითებს იმაზე, რომ პირს უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ, მაგრამ, თავისი დაუდევრობის გამო, ვერ შეიტყო. საქმის მასალებში წარმოდგენილი არქივის ცნობის საფუძველზე სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი: საკომლო წიგნის 1996-2000 წლების ჩანაწერებში აღნიშნულია, რომ ს. ქ-სა და ი. ქ-ს შორის გაფორმებულია ჩუქების ხელშეკრულება, რაც მხარეს უქმნიდა ობიექტურ შესაძლებლობას, შეეტყო თავისი უფლებების დარღვევის შესახებ ჯერ კიდევ 1996-2000 წლებში. გარდა ამისა, მოცემულ შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებით დასტურდება, ი. ქ-ი გარდაიცვალა 2004 წლის 13 ოქტომბერს. გათვალისწინებით იმისა, რომ მ. ქ-ს, როგორც მის პირველი რიგის მემკვიდრეს, მამის გარდაცვალების დღიდან წარმოეშვა მამის სამკვიდრო ქონების მიღების უფლება, მოსარჩელეს ამ დროიდანაც შეეძლო შეეტყო, რომ სადავო ქონება ი. ქ-მა აჩუქა შვილს – ს. ქ-ს და ეს ქონება აღარ შედიოდა მის სამკვიდროში, იმის მიუხედავად, რომ საჯარო რეესტრში სადავო ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე ს. ქ-ის საკუთრების უფლება აღრიცხულია ი. ქ-ის გარდაცვალების შემდეგ. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომლის თანახმადაც ხანდაზმულობის ვადაში მოიაზრება დრო, რომლის განმავლობაშიც უფლებამოსილ პირს შეუძლია თავისი უფლების რელიზაცია ან დაცვა. ხანდაზმულობის ინსტიტუტის სპეციფიკურობა იმაში მდგომარეობს, რომ დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ, მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა იგი განუხორციელებელია. ანუ ამ უფლების რეალიზება სრული მოცულობით დამოკიდებულია მოთხოვნის ადრესატის ნება-სურვილზე. სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი ხანდაზმულობის დაწყებას მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს უკავშირებს, ხოლო მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. ამავე კოდექსის 129-ე, 138-ე, 140-ე მუხლების თანახმად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მ. ქ-ს 2011 წლამდე სარჩელი ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით არ აღუძრავს, ამდენად, გარიგება სარჩელის შეტანით სადავო გახდა ხანდაზმულობის ვადის ამოწურვის შემდეგ, რაც ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია, ვინაიდან ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელი, ხანდაზმულობის გამო, არ დაკმაყოფილდა, პალატამ ჩათვალა, რომ არ არსებობს 2010 წლის 12 იანვარს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილობისა და მოპასუხეებისათვის თანხის დაკისრების თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ქ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, 1996 წლის 20 თებერვალს ი. და ს. ქ-ების სახელით გაფორმებული ჩუქმების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ამ გარიგების დადებით მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელე ბავშვობიდან დაავადებულია ქრონიკული ფსიქიკური დაავადებით, განსაზღვრული აქვს ინვალიდობის ჯგუფი და, როგორც მნიშვნელოვნად გამოხატული შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირი, იღებს პენსიას. მოსარჩელის ამგვარი მდგომარეობა დაადასტურეს მოწმეებმაც. მ.ქ-ის ინტერესებს დ.ვეშაგური, როგორც ადვოკატი, 2009 წლიდან იცავს. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირია, სასამართლოს ხანდაზმულობის საკითხის გარკვევისას უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 134-ე მუხლით და მოსარჩელის გამოჯანმრთელებამდე ან წარმომადგენლის დანიშვნამდე ამ ვადის დენა შეჩერებულად მიეჩნია, ამდენად, სასამართლომ დაარღვია კანონი. სადავო ფაქტობრივ გარემოებად საკასაციო საჩივრის ავტორმა მიუთითა, რომ 2009 წელს არსებულ საქმეზე მოსარჩელის საჩივრის საფუძველზე კვლავ მიმდინარეობს გამოძიება თუშეთის რაიონის ჟ-ის პოლიციაში, სასამართლომ მოსარჩელეს არ მისცა შესაძლებლობა, შეკითხვები დაესვა ნოტარიუსისათვის, ხოლო მის მიერ წარდგენილი მოწმეები არ იქნენ დაკითხული.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მარტის განჩინებით მ. ქ-ი „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. ქ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.