№ას-157-151-2012 07 მაისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ თ. გ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 20 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა თ. გ-მა მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სამსახურიდან მისი გათავისუფლების შესახებ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს თავმჯდომარის 2010 წლის 17 ნოემბრის №2611 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება (ტომი I, ს.ფ. 1-21).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი I, ს.ფ. 310-319).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. გ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, თ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა აპელანტის მოთხოვნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 17 მარტის საოქმო განჩინების გაუქმების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თ. გ-ი 2010 წლის 15 თებერვლიდან მუშაობდა სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს იურიდიულ სამსახურში მთავარ სპეციალისტად. მისი ყოველთვიური ანაზღაურება შეადგენდა 990 ლარს;

სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს თავმჯდომარემ 2010 წლის 17 ნოემბერს გამოსცა ბრძანება №2611, თ. გ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. ბრძანების გამოცემის საფუძვლად მიეთითა შიდა კონტროლის სამსახურის 2010 წლის 16 ნოემბრის დასკვნაზე;

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებები (ტომი I, ს.ფ. 61-62, 59), ასევე მხარეთა ახსნა-განმარტებები, შეიცავდა საკმარის მონაცემებს იმ გარემოების დადგენილად მიჩნევისათვის, რომ:

_ შესაბამისი ბრძანებით თ. გ-ს დაევალა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივრის შედგენა და გასაჩივრებისათვის აუცილებელი დოკუმენტაციის მომზადება;

_ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მ.ი-ის სასარჩელო განცხადება და შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს თავმჯდომარის 2010 წლის 9 თებერვლის №12 ბრძანება მ.ი-თან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ნაწილში. აღნიშნული გადაწყვეტილებით, სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს, როგორც მოპასუხე მხარეს, დაევალა მ.ი-თან შრომითი ურთიერთობების აღდგენა და მის სასარგებლოდ 2010 წლის 9 თებერვლიდან მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურება;

_ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილება სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს ჩაბარდა 2010 წლის 7 ივლისს. შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 369-ე მუხლის პირველი ნაწილის თნახმად, მითითებული გადაწყვეტილების გასაჩივრების 14 დღიანი საპროცესო ვადა იწურებოდა 21 ივლისს;

_ ზემოთ მითითებულ გადაწყვეტილებაზე თ. გ-მა 2010 წლის 19 ივლისს წარადგინა სააპელაციო საჩივარი. სააპელაციო საჩივრის წარდგენისას სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს არ გადაუხდია სახელმწიფო ბაჟი იმ მოტივით, რომ სააგენტოს ბუღალტერიის სახელზე შესაბამისი მოხსენებითი ბარათების მომზადება და სახელმწიფო ბაჟის გადახდასთან დაკავშირებული პროცედურების განხორციელება გარკვეულ დროს მოითხოვდა, რაც შესაძლებელია სააპელაციო საჩივრის წარდგენის ვადის დარღვევის მიზეზი გამხდარიყო;

_ 2010 წლის 19 ივლისიდან 2010 წლის 6 აგვისტომდე პერიოდში სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს იურიდიული სამსახურის უფროსის მოვალეობას შესაბამისი ბრძანების საფუძველზე ასრულებდა ამავე სამსახურის მთავარი სპეციალისტი ა. კ-ი;

_ ხარვეზის დადგენის შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 29 ივლისის განჩინება სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საქმის წარმოების სამსახურის უფლებამოსილ თანამშრომელს (საქმისწარმოების სპეციალისტი - ი.ბ-ა) ჩაბარდა 2010 წლის 6 აგვისტოს;

_ თ. გ-ი 2010 წლის 2 აგვისტოდან 16 აგვისტომდე პერიოდში იმყოფებოდა კუთვნილ შვებულებაში;

_ სამოქალაქო რეესტრის სააგენტომ ვერ უზრუნველყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 29 ივლისის განჩინებით ბაჟის გადახდის თაობაზე დადგენილი ხარვეზის შევსება სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ საპროცესო ვადაში. ამის გამო, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ გამოტანილი 2010 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილება შევიდა ძალაში.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს შიდა კონტროლის სამსახურის 2010 წლის 16 ნოემბრის დასკვნის თანახმად (ტომი I, ს.ფ. 69, მე-6 აბზაცი), სააგენტოს იურიდიული სამსახურის მთავარმა სპეიციალისტმა თ. გ-მა და ამავე სააგნეტოს საქმის წარმოების სამსახურის სპეციალისტმა ირმა ბ-ამ სასამხურებრივი მოვალეობების შესრულებისას გამოიჩინეს არაჯეროვანი დამოკიდებულება და უყურადღებობა, რითაც ჩაიდინეს სრს ადამიანური რესურსების მართვის სახელმძღვანელოს მე-18 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ’’ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომები.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ თ. გ-მა, რომელსაც შესაბამისი ბრძანებით უშუალოდ ჰქონდა დავალებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივრის შედგენა და გასაჩივრებისათვის აუცილებელი დოკუმენტაციის მომზადება და რომლისთვისაც სააპელაციო საჩივრის წარდგენის ეტაპზევე ცნობილი იყო სახელმწიფო ბაჟის გადახდის აუცილებლობის შესახებ გარემოება, არ მიიღო შესაბამისი ზომები. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, თ. გ-ის მხრიდან დარღვევა ვლინდებოდა არა სასამართლოსათვის სააპელაციო საჩივართან ერთად 2010 წლის 19 ივლისს სახელმწიფო ბაჟის ქვითრის წარუდგენლობაში, არამედ მის მიერ შესაბამისი ღონისძიებების განუხორციელებლობაში, რაც უზრუნველყოფდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდის შესახებ სააგენტოს შესაბამისი სამსახურის _ ბუღალტერიის მიერ საჭირო ქმედებების განხორციელებას. მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო მის მიერ წარდგენილ სააპელაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდის შესახებ ხარვეზის დადგენის გარდაუვალობა, მის მიერ არ განხორციელებულა დასაბუთებული მოხსენებითი ბარათის მომზადება სახელმწიფო ბაჟის გადარიცხვის აუცილებლობის თაობაზე. ცხადია, თ. გ-ი უშუალოდ თვითონ ვერ გადაწყვეტდა სახელმწიფო ბაჟის ხაზინაში გადარიცხვის შესახებ საკითხს, თუმცა იგი როგორც დასახელებული სააპელაციო საჩივრის და მასთან დაკავშირებული დოკუმენტების სასამართლოში წარდგენაზე პასუხისმგებელი პირი, მოვალე იყო დროულად _ შვებულებაში გასვლამდე _ 2011 წლის 2 აგვისტომდე, უზრუველეყო შესაბამისი მოხსენებითი ბარათის მომზადება და მსვლელობის მიცემა. სააპელაციო სასამართლომ მნიშვნელოვნად მიიჩნია ის გარემოება, რომ თ. გ-ის შვებულებაში გასვლამდე უფრო ადრე შვებულებაში გავიდა მისი სამსახურის უფროსი, რომელიც საქმის კურსში იყო დასახელებული საქმის დეტალებთან დაკავშირებით, ხოლო იმ პერიოდისათვის, როდესაც თ. გ-ი გავიდა კუთვნილ შვებულებაში, მან სამსახურის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი ა. კ-ი არ ჩააყენა საქმის კურსში ამ კონკრეტულ სააპელაციო საჩივარზე აუცილებელი საპროცესო მოქმედების (ხარვეზის შევსება სახელმწიფო ბაჟის გადახდა), განხორციელების აუცილეობლობასთან დაკავშირებით. აღნიშნული გარემოება დასტურდებოდა შიდა კონტროლის სამსახურის მიერ შედგენილი დასკნვის მონაცემებით, ხოლო რაიმე საპირისპირო მტკიცებულება თ. გ-ს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. თ. გ-ის განმარტებით, მან ზეპირად გააფრთხილა თანამშრომლები აღნიშნულთან დაკავშირებით, თუმცა საქმეში არც ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ მოიპოვებოდა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შიდა კონტროლის სამსახურის 2010 წლის 16 ნოემბრის დასკვნაში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის საფუძველზე იკვეთებოდა თ. გ-ის მხრიდან მისი სამსახურებრივი მოვალეობების დარღვევის ფაქტობრივი გარემოება.

სააპელაციო სასამართლომ, მოცემულ დავაში მოპასუხე მხარის პოზიციის გათვალისწინებით არ გაიზიარა პირველი ისტანციის სასამართლოს მიერ მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით გაკეთებული სამართლებრივი შეფასებები და დასკვნები. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ დასაბუთება, რასაც დაემყარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, იყო არასაკმარისი. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მიუხედავად მოპასუხე მხარის მიერ შესაგებელში და სასამართლო სხდომაზე დაფიქსირებული პოზიციისა იმასთან დაკავშირებით, რომ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი გახდა მოსარჩელის მიერ დაშვებული დარღვევები, პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების სათანადო გამოკვლევის და შესაბამისი სამართლებრივი შეფასებების მიცემის გარეშე, მიიღო გადაწყვეტილება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად არ იყო საკმარისად დასაბუთებული, რაც მისი გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძველს წარმოშობდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ. ამავე კოდექსის მე-3 მუხლზე, რომლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობის სუბიექტები არიან დამსაქმებელი და დასაქმებული. დამსაქმებელი არის ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ანდა პირთა გაერთიანება, რომლისთვისაც შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე სრულდება გარკვეული სამუშაო დასაქმებული არის ფიზიკური პირი, რომელიც შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, დასაქმებულისათვის ასრულებს გარკვეულ სამუშაოს. შრომის კოდექსის პირველი მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლითაც დადგენილია, რომ ეს კანონი აწესრიგებს საქართველოს ტერიტორიაზე შრომით და მის თანმდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშრისო ხელშეკრულებით. შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კნონი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მხარეთა შორის შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგება არ ექცეოდა რაიმე სპეციალური კანონით გათვალისწინებულ მოწესრიგების სფეროში და იგი ექვემდებარებოდა შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმებით დადგენილ რეგულირებას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ’’ ქვეპუნქტის საფუძველზე წარმოდგენს ერთ-ერთ მხარის მიერ შრომითი ხელშკერულების პირობების დარღვევა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ ვინაიდან სარჩელზე წარდგენილ შესაგებელში მოპასუხე ეთანხმებოდა სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემეობებს, ამიტომ არ არსებობდა მოგვიანებით წარდგენილ წერილობით ახსნა-განმარტებაში (ტომი I, სფ. 219-230) მითითებული გარემოებების გაზიარების საფუძველი. სააპელაციო სასამართლომ პირველ რიგში შენიშნა, რომ მოპასუხის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ მისი მხრიდან მოსარჩელის გათავისუფლება მოხდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ’’ ქვეპუნქტის საფუძველზე და რომ თ. გ-ის მხრიდან ადგილი ჰქონდა ხელშეკრულების პირობების დარღვევას, რამაც გამოიწვია მოპასუხის ინტერესების არსებითი დარღვევა, დაფიქსირებულია მოპასუხის მიერ წარდგენილ შესაგებელშივე (ტომი I, ს.ფ. 128). ამასთან, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, წერილობითი ახსნა-განმარტება, რომელშიც უფრო კონკრეტულადაა მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები, მოპასუხემ წარადგინა საქმის განხილვის მოსამზადებელ ეტაპზევე, რაც სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით შეესაბამებოდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლით დადგენილ მოთხოვნებს. გარდა აღნიშნულისა, დასახელებული მოპასუხის მიერ მოსამზადებელ სხდომაზე წარდგენილი წერილობითი ახსნა-განმარტება მისი შინაარსის გათვალისწინებით არ წარმოადგენდა მტკიცებულებას. ამდენად, აპელანტის მოთხოვნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2011 წლის 17 მარტის საოქმო განჩინების გაუქმების თაობაზე, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა თ. გ-ის წარმომადგენლის შუამდგომლობა სამოქალაქო რეესტრის მიერ წარდგენილი 2011 წლის 9 მარტის ახსნა- განმარტების საქმიდან ამორიცხვის შესახებ, მოკლებული იყო პროცსუალურ-სამართლებრივ საფუძველს (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 137-ე მუხლი).

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა ისიც, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე მტკიცებულება, რაც სარწმუნოდ მიუთითებდა აპელანტის მიმართ დისკრედიტაციის მცდელობასა და დამსაქმებლის მხრიდან თ. გ-ის მიმართ თავისი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებაზე. როგორც დადგინდა აპელანტთან შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტა განაპირობა თ. გ-ის მიერ დაშვებულმა დარღვევებმა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია იმასთან დაკავშირებით, რომ მისი დეკრეტულ შვებულებაში ყოფნის დროს დაუშვებელი იყო გათავისუფლების ბრძანების მიღება, რამდენადაც საქმეში არსებული მასალების (ტომი I, ს.ფ. 240, 246) მონაცემების მიხედვით დგინდებოდა, რომ დეკრეტული შვებულების შესახებ თ. გ-ის განცხადების რეგისტრაციამდე უკვე მომზადებული იყო მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანება. გარდა აღნიშნულისა, შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-6 ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეჩერებისას დაუშვებელია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა (შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ’’ პუნქტი), განსახილველ შემთხვევაში, კი შრომითი ურთიერთობა თ. გ-თან შეწყდა შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის გამო და შესაბამისად მოხმობილი ნორმით გათვალისწინებული შეზღუდვა მოცემულ შემთხვევაზე არ ვრცელდებოდა.

ზემომითითებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დამსაქმებელი უფლებამოსილი იყო გამოეცა სადავო ბრძანება მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. შესაბამისად, არ არსებობდა თ. გ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი (ტომი II, ს.ფ. 78-92).

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება თ. გ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას, რასაც ასაბუთებს შემდეგი მოსაზრებებით:

მოსარჩელემ სარჩელში მიუთითა ცამეტ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლებიც თანდართული მტკიცებულებებით გაამყარა. სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში წარდგენილ შესაგებელში მოპასუხე არ დაეთანხმა მხოლოდ სარჩელის პირველ ფაქტობრივ გარემოებას, სარჩელში მითითებულ დანარჩენ ფაქტობრივ გარემოებებს მოპასუხე დაეთანხმა. შესაგებლის წარდგენის შემდგომ, 2011 წლის 9 მარტს (საქმის მომზადების სტადიაზე), სამოქალაქო რეესტრმა სასამართლოში შეიტანა ე.წ. „ახსნა-განმარტება“, რომელიც პროცესუალურად გაურკვეველი ხასიათის დოკუმენტს წარმოადგენდა, ვინაიდან იგი წარდგენილი იყო არა მთავარ სხდომაზე, არამედ საქმის მომზადების სტადიაზე. ამ დოკუმენტში, მისი შინაარსის გათვალისწინებით, ასახული იყო სამოქალაქო რეესტრის შეცვლილი პოზიცია, კერძოდ, მოპასუხე აღარ დაეთანხმა სარჩელში მოყვანილ ფაქტობრივ გარემოებებს. აქვე, კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მას არ მოუხდენია დაზუსტებული სარჩელისა თუ მოპასუხის შესაგებელზე წერილობითი მოსაზრების სასამართლოში წარდგენა, არ მოუხდენია სარჩელის საფუძვლის ან საგნის შეცვლა/დაზუსტება, დამატებითი მტკიცებულებების წარდგენა, დამატებით ფაქტობრივ გარემოებაზე მითითება. კასატორის აზრით, ე.წ. „ახსნა-განმარტების“ წარდგენით, სამოქალაქო რეესტრის მხრიდან ადგილი ჰქონდა ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით მისი აღიარების გაქარწყლების მცდელობას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 133-ე მუხლის მოთხოვნათა დაუცველად;

სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია და არ დაუდგენია ის მნიშვნელოვანი გარემოება, რომ თ. გ-ი მოქმედებდა მისი ხელმძღვანელობის გადაწყვეტილების შესაბამისად და არანაირი დისციპლინური გადაცდომის ფაქტს მის ქმედებაში ადგილი არ ჰქონია, რაზეც სამოქალაქო რეესტრს არანაირი საპირისპირო არგუმენტი არ წარუდგენია;

კასატორი 2011 წლის 17 მარტის საოქმო განჩინების გაუქმების დასასაბუთებლად მიუთითებს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ხსენებული განჩინებით მოახდინა არამარტო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 201-ე, 131-ე, და 133-ე მუხლების სრული უგულვებელყოფა, არამედ საერთოდ არ მიუთითა განჩინების შინაარსთან დაკავშირებით საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კდოექსის 284-ე მუხლის მე-3, მე-4 ნაწილებისა და 285-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის მოთხოვნათა შესაბამისად. კასატორის განმარტებით, აღნიშნული განჩინება მიღებულია ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე, მოიცავს მხოლოდ განჩინების შინაარსის ნაწილს და არ უთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექის 285-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტით დადგენილი განჩინების შინაარსის ისეთ სავალდებულო რეკვიზიტს, როგორიცაა მოტივები, რომლებითაც სასამართლო მივიდა თავის დასკვნამდე და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა;

იმ შემთხვევაში, როდესაც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა ხდება შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, აღნიშნული საფუძველი მითითებული უნდა იყოს განთავისუფლების შესახებ ბრძანებაში ან/და აღნიშნულ საფუძველზე მითითებას უნდა ახდენდეს შრომითი ხელშეკრულების ან ადამიანური რესურსების მართვის სახელმძღვანელოს ის მუხლი ან დასკვნის ნაწილი, რომელიც მიიჩნევა განთავისუფლების საფუძვლად, რასაც მოცემულ შემთხვევაში არ აქვს ადგილი;

კასატორი მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაზე მსგავს საქმეებთან დაკავშორებით, სადაც სასამართლო პირდაპირ უთითებს, რომ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლი განსაზღვრავს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლებს და ნებისმიერ შემთხვევაში დასაქმებულის გათავისუფლება უნდა მოხდეს ამ ნორმაში მითითებული რომელიმე საფუძვლით;

სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს შრომის კოდექსის 36-ე მუხლი, ამასთან, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, დროებითი შრომისუუნარობის ექსპერტიზის ჩატარების და საავადმყოფო ფურცლის გაცემის წესის შესახებ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ბრძანების მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტი და მე-6 მუხლი, რომელიც დაკრეტულ შვებულებას ეხება, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ პუნქტისა და „გ“ პუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტიელბის გაუქმების საფუძველია;

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო ის გარემოება, რომ მიუხედავად საქართველოს შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-6 პუნქტის აკრძალვისა, რომელიც ვრცელდება მხოლოდ ხელშეკრულების მოშლასთან დაკავშირებით, თავისთავად არ ნიშნავს იმას, რომ შრომითი ხელშკრულებით ან შინაგანაწესით შრომითი ურთიერთობის მონაწილე მხარეებს არ აქვთ უფლება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის აკრძალვა სხვა შემთხვევებზეც გაავრცელონ, რადგან ეს წინააღმდეგობაში არ მოვა 36-ე მუხლით დადგენილ დანაწესთან და რაც დადგენილ იქნა კიდეც ადამიანური რესურსების მართვის სახელმძღვანელოს მე-18 მუხლის მე-6 პუნქტის მე-3 ქვეპუნქტით, რომლითაც განისაზღვრა დისციპლინური პასუხისმგებლობის გამოყენების აკრძალვა დაქირავებულის შვებულებაში ყოფნის დროს;

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ თ. გ-ს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი - 24 იანვარი 2012 წელი, სალაროს შემოსავლის ორდერი #4813358, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 210 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.