№ას-1752-1733-2011 07 მაისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ მ. უ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. უ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი _ საერთო სარგებლობის გზის გათავისუფლება, შინაური პირუტყვის სადგომის დემონტაჟი

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 26 ნოემბერს გურჯაანის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ. უ-მა მოპასუხე ზ. უ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: სასაზღვრო მიჯნის გასწორება და მისი პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა; საერთო სარგებლობის ფართიდან ღობის მშენებლობის შეჩერება, ხოლო აშენებული ნაწილის დემონტაჟი; საერთო სარგებლობის ფართზე აშენებული ცხოველთა სადგომის დემონტაჟი (ტომი 1, ს.ფ. 2-12).

თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. უ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ზ. უ-ს დაევალა თ-ის ქუჩასთან დამაკავშირებელ საერთო სარგებლობის გზაზე, თვითნებურად დაკავებულ 78.01 კვ.მ მიწის ფართზე აშენებული ცხოველთა სადგომის _ საღორის ნაწილის და ღობის დემონტაჟი, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმის მასალებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მ. უ-ს სახლთან მისასვლელ გზად ჰქონდა თ-ის ქუჩიდან შემავალი გზა, რომლის 78.01 კვ.მ ფართი თვითნებურად დაკავებული ჰქონდა მოპასუხე ზ. უ-ს. ზ. უ-ს ამ ფართზე აშენებული ჰქონდა სადგომი _ საღორის ნაწილი და ფართზე გზის გასწვრივ აშენებდა ღობეს.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხის ამგვარი ქმედებით მოსარჩელეს ხელი ეშლებოდა თავისი ქონების თავისუფლად ფლობასა და მართვაში, რამდენადაც ზ. უ-ის მიერ საერთო სარგებლობის გზაზე ცხოველთა სადგომის ნაწილის და ღობის მშენებლობით მას ეზღუდებოდა თ-ის ქუჩიდან სახლთან მისასვლელი გზა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ მ. უ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა, მოპასუხე ზ. უ-ს დაავალა თვითნებურად დაკავებული 78.01 კვ.მ მიწის ფართზე აშენებული ცხოველთა სადგომის ნაწილის და ღობის დემონტაჟი (ტომი 1, ს.ფ. 124-125).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. უ-მა სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში. მან მოითხოვა აღნიშნულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 1, ს.ფ. 129-137).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ზ. უ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა: გაუქმდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხე ზ. უ-ს დაევალა თ-ის ქუჩასთან დამაკავშირებელ საერთო სარგებლობის გზაზე თვითნებურად დაკავებულ 78.01 კვ.მ მიწის ფართზე აშენებული ცხოველთა სადგომის _ საღორის ნაწილის და ღობის დემონტაჟი და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. უ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ ეფუძნებოდა იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოპასუხე ზ. უ-ის მიერ საერთო სარგებლობის გზაზე საღორის ნაწილის და ღობის აშენებით, მოსარჩელე მ. უ-ს ხელი ეშლებოდა თავისი ქონების თავისუფალ ფლობასა და სარგებლობაში, რადგან ზ. უ-ის ასეთი მოქმედებით მოსარჩელეს ეზღუდებოდა თ-ის ქუჩიდან სახლთან მისასვლელი გზა. სააპელაციო სასამართლომ საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა არ გაიზიარა, რადგან გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით საერთოდ არ დგინდებოდა „მისასვლელი გზის შეზღუდვა“, კერძოდ, გადაწყვეტილება არ შეიცავდა მითითებას იმ მტკიცებულებებზე, რომლებიც აღნიშნულ ფაქტს დაადასტურებდა.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ შესაბამისი მტკიცებულებებით ვერ დაამტკიცა ხელშეშლის არსებობის ფაქტი, მაშინ როდესაც საქმეზე წარდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საინჟინრო-ტქენიკური ექსპერტიზის 2010 წლის 29 ნოემბრის ექსპერტიზის №2672/03/1ბ დასკვნის დანართებით, კერძოდ, ქ.გურჯაანში, თ-ის ქ.№19ა-ში და №19ბ-ში მდებარე მიწის ნაკვეთების განლაგების სიტუაციური ნახაზებით ნათლად ჩანდა, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთთან დამაკავშირებელი საერთო სარგებლობის გზა არ იყო იმგვარად შევიწროებული, რომ მ. უ-ს ხელი შეშლოდა თავისი საკუთრებით სარგებლობაში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილით გათვალისწინებული წინაპირობები, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა (ტომი 2, ს.ფ. 47-54).

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. უ-მა.

კასატორი განმარტავს, რომ საერთო სარგებლობის ტერიტორია ზ. უ-მა დაიკავა თვითნებურად, ეზოს შესასვლელ კარებთან მიაშენა ცხოველთა სადგომი (საღორე), რითაც შექმნა საშიშროება მღრნელების და მწერების გასამრავლებლად. იგი აშენებს აგრეთვე კაპიტალურ ღობეს, რითაც ცდილობს დაიკანონოს საერთო ქუჩის ფართი. მოპასუხემ დატოვა მხოლოდ მოსარჩელის სახლთან მისასვლელი გზა, რომლის სიგანეც იმდენად ვიწროა, რომ ნორმალური გამოყენების საშუალებას არ იძლევა. კასატორის მოსაზრებით, საერთო გზის გათავისუფლების მოთხოვნის უფლება კანონიდან გამომდინარეობს, ვინაიდან სადავო გზის მიმართ ორივე მხარეს თანაბარი უფლებები გააჩნია. კასატორის მითითებით, საქმეში არსებული გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ნიადაგის, წყალმომარაგებისა და დასუფთავების სამსახურის დასკვნა ცხადყოფს, რომ ზ. უ-ის მხრიდან ადგილი აქვს სანიტარიული ნორმების აშკარა დარღვევას (ტომი 2, ს.ფ. 58-65).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. უ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. უ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. უ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ მ. უ-ს დაუბრუნდეს მის საკასაციო საჩივარზე ი. უ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.