№ას-346-331-2012 25 მაისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ვ. ფ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. შ-ა, ა. ფ-ა, ვ. ჯ-ი, სს „... ბანკი“, კ. შ-ი, ნ. მ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 დეკემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, რეგისტრაციის ბათილად ცნობა და მესაკუთრედ აღრიცხვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. ფ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ლ. შ-ას, ა. ფ-ას, ვ. ჯ-ის, კ. შ-ის, ნ. მ-ისა და სს „... ბანკის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა 2008 წლის 26 მარტს ვ. ფ-ვს და ლ. შ-ას შორის დადებული ნასყიდობის №1-955 ხელშეკრულების, 2008 წლის 2 აპრილს ლ. შ-ას და სს “... ბანკს” შორის დადებული იპოთეკის №I0011107 ხელშეკრულების და 2008 წლის 4 აპრილს ლ. შ-ას და კ. შ-ს, ვ. ჯ-ს და ნ. მ-ეს შორის დადებული სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილობა, აღმასრულებკლის განკარგულების ბათილად ცნობა და საჯარო რეესტრში ქ. თბილისში, ვ-ის მე-4 მ/რ, კორპუსი ..., ბინა 28-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის ვ. ფ-ის სახელზე აღრიცხვა შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, ვ. ფ-ი საკუთრების უფლებით ფლობდა ბინას მდებარე თბილისი, ვ-ი, მე-4 მ/რ, კორპუსი ..., ბინა №28. მას შემდეგ რაც ვ. ფ-მა გადაწყვიტა საბერძნეთში წასვლა, მეზობლად მცხოვრებ ლ. შ-ას, სთხოვა ყურადღება მიექცია ბინისთვის. ლ. შ-ამ კი, ვ. ფ-ის ნდობის ბოროტად გამოყენებით, სარგებლის მიღების მიზნით, იპოთეკით დატვირთა ბინა. ლ. შ-ა დაუკავშირდა ა. ფირცხელავას და გამოძიებით დაუდგენელ პიროვნებას, რომელსაც აცნობეს თავიანთი განზრახვა და 2008 წლის 10 აგვისტოს მივიდნენ მარჯანიშვილის ქუჩაზე მდებარე სანოტარო ბიუროში, სადაც ვ. ფ-ვის ნაცვლად ნოტარიუსს წარუდგინეს სხვა პიროვნება და საცხოვრებელი ბინა აღრიცხეს ვ. ფ-ვის სახელზე. 2010 წლის 23 აგვისტოს კი, ლესელიძის ქუჩაზე მდებარე სანოტარო ბიუროში ფ-ვის მაგივრად წარადგინეს სხვა პიროვნება და გააფორმეს სესხის ხელშეკრულება. იმავე წლის 26 მარტს ვ. ფ-ვს და ლ. შ-ას შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება და ბინა აღირიცხა ლ. შ-ას საკუთრებად. 2008 წლის 4 აპრილს კი, ლ. შ-ას და კ. შ-ს, ვ. ჯ-ს და ნ. მ-ეს შორის დაიდო სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულება. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის გამო საცხოვრებელი ბინა აღირიცხა ვ. ჯ-ის საკუთრებად. მოსარჩელის განმარტებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიამ, აღნიშნული ქმედებების გამო ლ. შ-ა და ა. ფირცხელავა ცნო დამნაშავედ სსკ-ის 180-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულისათვის.

მოსარჩელის განმარტებით, ლ. შ-ამ და ა. ფირცხელავამ გააყალბეს რა დოკუმენტები, შეცდომაში შეიყვანეს ნოტარიუსი, თაღლითური გზით მიისაკუთრეს სხვისი უძრავი ქონება და სესხის უზრუნველყოფის მიზნით დატვირთეს იპოთეკით. საბოლოოდ ვ. ფ-ს წაართვეს საკუთრების უფლება უძრავ ნივთზე, რითაც ვ. ფ-ს მიადგა ზიანი 35 000 აშშ დოლარის ოდენობით.

მოსარჩელის განმარტებით, საცხოვრებელი ბინის ამჟამინდელი მესაკუთრისათვის, ვ. ჯ-ისათვის, ცნობილი იყო ბინაზე მიმდინარე გამოძიებისა და საბუთების შესაძლო გაყალბების შესახებ, რაც გამორიცხავდა მის კეთილსინდისიერ შემძენად ყოფნის ფაქტს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვ. ფ-მა მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილება.

მოპასუხე ვ. ჯ-ის განმარტებით, სადაო საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრეს აღარ წარმოადგენს ვ. ფ-ი, რაც დასტურდებოდა საჯარო რეესტრის ამონაწერით. იპოთეკის ხელშეკრულება კი არ იყო დადებული საბუთების გაყალბების გზით, მხარეებმა ხელშეკრულება დადეს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მესაკუთრესთან ანუ უფლებამოსილ პირთან. მოპასუხის განმარტებით, იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებამდე მისთვის უცნობი იყო სადაო ბინის თაღლითური გზით გასხვისებაზე გამოძიების მიმდინარეობის შესახებ და ეს გარემოება მოგვიანებით შეიტყო. დასახელებული გარემოება ცნობილი რომ ყოფილიყო, უძრავი ქონების წინა მესაკუთრეს არ ასესხებდა 8000 აშშ დოლარს. ვ. ჯ-მა ასევე მიუთითა, რომ ვიდრე სადავო ბინა იპოთეკით დაიტვირთებოდა, უძრავი ქონება მანამდე სს “... ბანკი”-ს სასარგებლოდ იყო დატვირთული იპოთეკით. აქედან გამომდინარე, ვ. ჯ-მა განმარტა, რომ კეთილსინდისიერ შემძენს წარმოადგენდა.

მოპასუხე სს “... ბანკის” წარმომადგენლის განმარტებით, ლ. შ-ასთან 2008 წლის 02 აპრილის იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებისას, ბანკი წარმოადგენდა კეთილსინდისიერ მხარეს, მისთვის ცნობილი არ იყო, რომ ლ. შ-ა არაუფლებამოსილი პირი იყო, რადგან საჯარო რეესტრში სწორედ ეს უკანასკნელი იყო უძრავი ქონების მესაკუთრედ რეგისტრირებული.

მოპასუხე კ. შ-ის განმარტებით, საჯარო რეესტრის ამონაწერით საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრედ რეგისტრირებული იყო ლ. შ-ა, შესაბამისად არ დაეჭვებულა, რომ საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრე სხვა პიროვნება იქნებოდა, სარჩელში მითითებული გარემოებები კი, მისთვის უცნობი იყო. მოპასუხემ მიუთითა, რომ რადგან არ იცოდა საბუთების გაყალბების შესახებ, წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერი კი ეჭვს არ ბადებდა, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმების პროცედურა კანონის სრული დაცვით განხორციელებულად მიაჩნდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით ვ. ფ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 26 მარტს ვ. ფ-ვსა და ლ. შ-ას შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. მოთხოვნათა დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ფ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით ვ. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საჯარო რეესტრის ამონაწერითა (ტომი 1, ს.ფ. 15) და 2008 წლის 26 მარტის ხელშეკრულებით (ტომი 1, ს.ფ. 18-23) დადგინდა, რომ 2008 წლის 26 მარტის ხელშეკრულებით, ა. ფ-ამ, როგორც ვ. ფ-ვის რწმუნებულმა, ლ. შ-ას მიჰყიდა ბინა მდებარე თბილისში, ვ-ი 3 მე-4 მ/რ N...-28-ში, რის საფუძველზეც საჯარო რეესტრში ბინა აღირიცხა ლ. შ-ას საკუთრებად.

საჯარო რეესტრის ამონაწერითა (ტომი 1, ს.ფ.16) და 2008 წლის 2 აპრილის ხელშეკრულებით (ტომი 1, ს.ფ. 38-43) სასამართლომ დაადგინა, რომ 2008 წლის 02 აპრილის ხელშეკრულებით ლ. შ-ამ სს „... ბანკიდან“ 30 000 აშშ დოლარის ოდენობით აღებული კრედიტის უზრუნველსაყოფად, იპოთეკით დატვირთა მის საკუთრებად რეგისტრირებული ბინა მდებარე თბილისში, ვ-ი 3 მე-4 მ/რ N...-28-ში. იპოთეკა დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.

საჯარო რეესტრის ამონაწერითა (ტომი 1, ს.ფ. 17) და 2008 წლის 4 აპრილის ხელშეკრულებით (ტომი 1, ს.ფ. 44-45) დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 2008 წლის 04 აპრილის ხელშეკრულებით ლ. შ-ამ ვ. ჯ-ის, ნ. მ-ისა და კახა შ-ისაგან 21 000 აშშ დოლარის ოდენობით აღებული სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთა მის საკუთრებად რეგისტრირებული ბინა მდებარე: თბილისში, ვ-ი 3 მე-4 მ/რ N...-28-ში. იპოთეკა დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.

საჯარო რეესტრის ამონაწერითა (ტომი 1-ლი, ს.ფ. 11) და მხარეთა განმარტებებით (ტომი 1-ლი, ს.ფ. 202-205 - სხდომის ოქმი) დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ თბილისში, ვ-ი 3 მე-4 მ/რ N...-28-ში მდებარე ბინა ვ. ჯ-ის საკუთრებად აღირიცხა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს N01/01-14/09-1371 განკარგულების საფუძველზე. ბინის რეალიზაცია განხორციელდა იპოთეკით უზრუნველყოფილი ვ. ჯ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების მიზნით.

2008 წლის 26 მარტის ხელშეკრულება, რომლითაც ა. ფ-ამ, როგორც ვ. ფ-ვის რწმუნებულმა, ლ. შ-ას მიჰყიდა ბინა მდებარე თბილისში, ვ-ი 3 მე-4 მ/რ N...-28-ში, დადებულია გაყალბებული მინდობილობის საფუძველზე ვ. ფ-ვის შესაბამისი ნების არარსებობის პირობებში. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 11 ოქტომბრის განაჩენის საფუძველზე, რომლითაც ა. ფ-ა და ლ. შ-ა ცნობილ იქნენ დამნაშავეებად სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლით გათვალისწინებული ქმედებების ჩადენისათვის (ტომი 1-ლი, ს.ფ. 18-23);

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წლის 02 აპრილის ხელშეკრულებისა და 2008 წლის 04 აპრილის ხელშეკრულების გაფორმების დროს იპოთეკარებისათვის არ იყო ცნობილი თბილისში, ვ-ი 3 მე-4 მ/რ N...-28-ში მდებარე ბინასთან დაკავშირებული დანაშაულებრივი ქმედებებისა და ლ. შ-ასა და ა. ფ-ას მიმართ სისხლის სამართლის საქმის წარმოებასთან დაკავშირებით. აღნიშნულთან მიმართებაში პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა დასახელებულ ხელშეკრულებათა იპოთეკარების მიერ შესაბამისი ფაქტების ცოდნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. სასამართლოს მოსაზრებით, ასეთად ვერ იქნებოდა მიჩნეული ვ. ჯ-ის 2010 წლის 18 აპრილის დაკითხვის ოქმი, ვინაიდან იგი საწინააღმდეგოს ასახავდა. კერძოდ, ოქმის მიხედვით, ვ. ჯ-ისათვის ბინის ყალბი დოკუმენტების საფუძველზე ლ. შ-ას მიერ მითვისების ფაქტის შესახებ ცნობილი გახდა 2009 წლის ივნის-ივლისის თვეში ნ. მ-ისაგან, რა დროსაც უკვე გამოძიება მიმდინარეობდა, თუმცა დაზუსტებულ ინფორმაციას არ ფლობდა. ოქმში დაფიქსირებული ვ. ჯ-ის განმარტებით, დანაშაულის ფაქტის დაზუსტებით ცოდნის შემთხვევაში იგი შეაჩერებდა აღსრულებას და ზედმეტ ხარჯებსაც არ გასწევდა (ტომი 1-ლი, ს.ფ. 50-52). შესაბამისად, აპელანტის მითითება მასზე, რომ მოწმის დაკითხვის ოქმი ადასტურებდა 2008 წლის 04 აპრილისათვის ვ. ჯ-ის მიერ ლ. შ-ას საკუთრებაში არსებულ ბინასთან დაკავშირებით დანაშაულებრივი ქმედების ჩადენის ცოდნის ფაქტს, სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ შესაბამისი გარემოების დამადასტურებელ სხვა მტკიცებულებაზე აპელანტს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთტხოვნათა გათვალისწინებით, არ მიუთითებია და იგი შემოიფარგლა მხოლოდ სიტყვიერი მტკიცებით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტის მითითება იმაზე, რომ ვ. ჯ-მა იპოთეკის ხელშეკრულების დადებისას იცოდა ლ. შ-ას საკუთრების უფლების ნაკლთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ გაიზიარა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2008 წლის 2 აპრილის ხელშეკრულებისა და 2008 წლის 4 აპრილის ხელშეკრულების გაფორმების დროს იპოთეკარებისათვის არ იყო ცნობილი თბილისში, ვ-ი 3 მე-4 მ/რ N...-28-ში მდებარე ბინასთან დაკავშირებული დანაშაულებრივი ქმედებებისა და ამ ბინაზე საკუთრების უფლების დანაშაულებრივი გზით მოპოვების თაობაზე, რაც ცხადყოფდა, რომ იპოთეკის ხელშეკრულებების ნამდვილობის მიმართ იპოთეკარების ინტერესი ხელშეუვალი იყო სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის დანაწესით საჯარო რეესტრის მონაცემთა უტყუარობის პრინციპიდან გამომდინარე. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საჯარო რეესტრის მონაცემთა უტყუარობის პრეზუმფცია წარმოადგენს რა უძრავ ქონებაზე უფლების შემძენის გარანტიას, შეძენილი უფლების ნამდვილობაზე გავლენას ვერ მოახდენდა გარიგების ბათილად ცნობის სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივაცია იმასთან დაკავშირებით, რომ უძრავ ქონებაზე საკუთრების მოპოვება აუქციონის გზით კანონისმიერი დანაწესის საფუძველზე და არა კერძო პირისაგან, გამორიცხავდა შემძენის უფლების შეცილების საფუძვლის არსებობას. აღნიშნულ მსჯელობის საფუძვლად მოყვანილი, სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის საქალაქო სასამართლოს მიერ ჩამოყალიბებული განმარტება, პალატის მოსაზრებით, სრულად შეესაბამებოდა კანონის ლეგიტიმურ მიზანს და ნორმის იურიდიულ კვალიფიკაციას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება საფუძვლიანი იყო და გაუქმებას არ ექვე,დებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ფ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ გადაწყევტიელბის გამოტანის დროს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე და 54-ე მუხლები გამოიყენა მხოლოდ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, თუმცა ეს მუხლები გამოყენებული და ზუსტად განმარტებული უნდა ყოფილიყო დანარჩენ სასარჩელო მოთხოვნებთან მიმართებაშიც.

კასატორის განმარტებით, კეთილსინდისიერ მხარედ ახლანდელი მესაკუთრის ვ. ჯ-ის მოხსენიება სასამართლოს მიერ დაუსაბუთებელია და სრულყოფილად არ არის გამოკვლეული მის მიერ ჯერ კიდევ წინასწარი გამოძიების დროს მიცემული ჩვენება, სადაც აღნიშნულია, რომ მან იცოდა ბინის შესახებ გამოძიების მიმდინარეობა. კასატორის მოსაზრებით, ასევე არ შეიძლება კეთილსინდისიერებად იქნენ მოხსენიებულნი შ-ას მიერ დადებული იპოთეკის ხელშეკრულების იპოთეკარები, ვინაიდან ნივთი მესაკუთრე ვ. ფ-ის მფლობელობიდან გავიდა მისი ნების გარეშე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 მარტის განჩინებით ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი ვ. ფ-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.