№ას-358-339-2012 17 მაისი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – გ. მ-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. მ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 იანვრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
გ. მ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. მ-ის მიმართ ხელვაჩაურის რაიონში ნოტარიუს თ. ჩ-ას მიერ 2009 წლის 19 მარტს გაცემული №2-81 სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.
ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილებით გ. მ-ის სარჩელი არ დაკამყოფილდა.
რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება გ. მ-ემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალტის 2012 წლის 20 იანვრის განჩინებით გ. მ-ის წარმომადგენელ დ. მ-ის შუამდგომლობა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; გ. მ-ის სააპელაციო საჩივარს ეთქვა უარი, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი:
ვ. მ-ე გარდაიცვალა 2008 წლის 20 აგვისტოს. მას ჰყავდა ორი შვილი – გიროგი და ვ. მ-ეები.
ვ. მ-ემ, ვ. მ-ის გარდაცვალების შემდეგ, სამკვიდრო მოწმობის მისაღებად მიმართა ხელვაჩაურის რაიონის ნოტარიუსს.
საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ვ. მ-ის საკუთრებად ირიცხებოდა ხელვაჩაურის რაიონში, თ. გ- №8-ში მდებარე 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და 171,2 კვ.მ სახლი.
2009 წლის 19 მარტს ზემოხსენებულ ქონებაზე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა, რომლითაც ვ. მ-ემ მიიღო სადავო ქონების 1/3 წილი.
სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არასაპატიო მიზეზით არ გამოცხადდა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე.
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 387-ე მუხლის მეორე ნაწილით და განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარის გამოუცხადებლობის შემთხვევაში, დაუსწრებელი გადაწყვეტილება შეიძლება დაემყაროს, მხოლოდ აპელანტის ახსნა-განმარტებას. ე.ი. დაუსწრებელი გადაწყვეტილება შეიძლება გამოტანილ იქნას, თუ ახსნა-განმარტებაში მითითებული და დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად ამართლებს აპელანტის მოთხოვნას.
პალატამ ჩათვალა, რომ სამართლებრივი თვალსაზრისით ფაქტობრივი გარემოებები არის ის, რაც მოხდა და რასაც, შესაძლებელია, სამართლებრივი მნიშვნელობა მიენიჭოს. ამ ნორმის მიხედვით, მოწინააღმდეგე მხარის გამოუცხადებლობის შემთხვევაში, დადასტურებულად ითვლება, სწორედ, ზემოხსნებული ფაქტობრივი გარემოებები და არ ამ ფაქტების აპელანტისეული სამართლებრივი შეფასებები.
ამავდროულად, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილით, 387-ე მუხლის მეორე ნაწილით და მიიჩნია, რომ დადასტურებულად ჩაითვლება აპელანტის ახსნა-განმარტებაში მითითებული მხოლოდ ის ფაქტები, რომელთა დასადასტურებლადაც კანონი არ მოითხოვს გარკვეული სახის მტკიცებულებას.
სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლით ხელმძღვანელობისას სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საკუთრება არის არა ფაქტი, არამედ უფლება. ამიტომ, მხარის განმარტება, რომ პირი უძრავი ქონების მესაკუთრეა, არ შეიძლება ჩაითვალოს ფაქტზე მითითებად. ფაქტზე მითითებად ჩაითვლება მხარის მითითება მასზე, რომ ესა თუ ის პირი, საჯარო რეესტრის მონაცემებით, რეგისტრირებულია ქონების მესაკუთრედ. თუმცა, ამ შემთხვევაშიც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილისა და სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, მან უნდა წარმოადგინოს შესაბამისი მტკიცებულება საჯარო რეესტრიდან.
პალატამ აღნიშნა, რომ საკომლო მეურნეობის სტატუსი საქართველოში შემოღებულ იქნა საქართველოს კანონით „სასოფლო-სამეურნეო მიწის საკუთრების შესახებ“. ამ კანონის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, საკომლო მეურნეობა სამართლებრივი ურთიერთობის ობიექტია (განსხვავებით საკოლმეურნეო კომლისაგან, რომელიც სამართლებრივ ურთიერთობათა სუბიექტი იყო), რომელიც შესაძლებელია იყოს ერთი ან რამოდენიმე პირის, ანუ სამართლის სუბიექტების თანასაკუთრება.
ამასთანავე, ზემოხსენებული კანონის მე-4 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, საკომლო მეურნეობა და მისი მესაკუთრეები (მესაკუთრე) აუცილებლად ასეთად უნდა იყვნენ რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. ე.ი. საჯარო რეესტრში უნდა დარეგისტრირდეს, რომ მიწის ნაკვეთი, კონკრეტული ინვენტარი, ნაგებობები და ა.შ. ერთობლიობაში წარმოადგენს საკომლო მეურნეობას და მისი მესაკუთრეენი არიან კონკრეტული ფიზიკური პირები. თუ საკომლო მეურნეობა რამოდენიმე პირის თანასაკუთრებას წარმოადგენს, ერთ-ერთ მათგანს, შესაძლებელია, მიენიჭოს წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება.
ასეთ შემთხვევაში, ცალკეული გარიგებების დასადებად, მაგალითად, საკომლო მეურნეობაში შემავალი მიწის ნაკვეთის იჯარით გასაცემად, საკმარისი იქნება წარმომადგენლის ნების გამოვლენა. თუმცა ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ საჯარო რეესტრში უნდა დარეგისტრირდეს მხოლოდ წარმომადგენელი: საჯარო რეესტრში საკომლო მეურნეობის მესაკუთრედ რეგისტრირებულ უნდა იქნას ყველა თანამესაკუთრე.
შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ქონება საკომლო მეურნეობად ჩაითვლებოდა, თუ იგი ამ სახით იქნებოდა რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. აღნიშნულის თაობაზე კი აპელანტს არც მიუთითებია და არც შესაბამისი მტკიცებულებები წარმოუდგენია.
პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტის მიერ წარმოდგენილი საკომლო წიგნი საადგილმამულო წიგნი არ არის და ქონებაზე საკუთრების უფლებას არ ადასტურებს. საჯარო რეესტრის მონაცემებით კი დგინდება, რომ სადავო ქონება რეგისტრირებული იყო ვ. მ-ის საკუთრებად. თავად აპელანტისავე განმარტებით, ვ. მ-ე არის ვ. მ-ის შვილი და მისი გარდაცვალების შემდეგ, სამკვიდროს მისაღებად მიმართა ნოტარიუსს.
ამდენად,, სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის თანახმად, ვ. მ-ის გარდაცვალების შედეგად, სადავო ქონებაზე სამკვიდრო გაიხსნა და ამავე კოდექსის 1421-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, და მოწინააღმდეგე მხარემ იგი მიიღო.
სამოქალაქო კოდექსის 1499-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, რადგან ვ. მ-ის პირველი რიგის მემკვიდრემ, ვ. მ-ემ 2009 წლის 20 იანვარს, ანუ მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის ვადაში განცხადებით მიმართა სანოტარო ორგანოს და ამით მიიღო ვ. მ-ის სამკვიდრო, მის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა ნამდვილია და მისი ბათილად აღიარების საფუძვლები არ არსებობს.
სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლის თანახმად, რადგან ვ. მ-ემ მიიღო ვ. მ-ის სამკვიდრო, ეს ქონება მის საკუთრებად ჩაითვალა სამკვიდროს გახსნის დღიდან.
სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად კი, ვინაიდაან ვ. მ-ე სადავო ქონების 1/3 ნაწილის მესაკუთრეა, საჯარო რეესტრის ჩანაწერი კანონიერია და მისი ბათილად აღიარების საფუძვლები არ არსებობს.
პალატამ ჩათვალა, რომ აპელანტის მიერ მითითებული და დადასტურებულად ცნობილი ფაქტები იურიდიულად უსაფუძვლოა.
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე მუხლით, ამავე კოდექსის 230-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და აღნიშნა, რომ დადასტურებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სასარჩელო მოთხოვნას იურიდიულად არ ამართლებს, რის გამოც შუამდგომლობა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე და სააპელაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გ. მ-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მიერ წარდგენილი მტკიცებულება – საკომლო წიგნი, როგორც კანონით განსაზღვრული საკომლო მეურნეობის არსებობის დამადასტურებელი მტკიცებულება. პალატამ აღნიშნული არ მიიჩნია საადგილმამულო წიგნად და სადავო ქონებაზე აპელანტის საკუთრების უფლების დამადასტურებელ მტკიცებულებად. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა უსაფუძვლოა.
„სასაოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, საკომლო მეურნეობა არის სასაოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთების, მასზე არსებული საცხოვრებლი და სამეურნეო ნაგებობების, აგრეთვე შესაბამისი გადამამუშავებელი მრეწველობის ობიექტებისა და მოწყობილობების ერთობლიობა, რომელიც წარმოადგენს ერთი ფიზიკური პირის, მეუღლეთა ან ოჯახის წევრთა საერთო საკუთრებას. საკომლო მეურნეობის რეგისტრაციის საკითხი რეგულირდება ამავე მუხლის მე-5 პუნქტით, რომლის თანახმადაც საკომლო მეურნეობა უნდა დარეგისტრირდეს საადგილმამულო წიგნში. ამდენად, კანონმდებელი საკომლო მეურნეობის არსებობის ფაქტს უკავშირებს მეურნეობის რეგისტრაციას საადგილმამულო წიგნში ან საჯარო რეესტრში.
სააპელაციო პალატამ საკომლო მეურნეობის, როგორც სპეციფიკური სამართლებრივი სუბიექტის არსებობა დაუკავშირა მის საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას, რაც კანონის მე-4 მუხლის მე-4 ნაწილის არასწორ განმარტებას წარმოადგენს. სააპელაციო პალატამ არ მიიჩნია წარდგენილი საკომლო წიგნი საადგილმამულო წიგნად და ამ მოტივით უარი თქვა არსებული სამართალურთიერთობის კომლის წევრთა შორის ურთიერთობად მიჩნევაზე, მაშინ როდესაც საჯარო რეესტრი საკომლო მეურნეობის რეგისტრაციის საფუძვლად მიიჩნევს საკომლო წიგნში ჩანაწერს.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა განსახილველი ნორმა, რაც წარდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძველს წარმოადგენს. ამასთან, განსახილველი საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნას ცნობილი იმის გამო, რომ წინამდებარე საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. სასამართლომ სწორად უნდა შეაფასოს საკომლო მეურნეობის, როგორც სპეციფიკური სამართალურთიერთობის არსებობის სამართლებრივი საფუძვლები იმის გათვალისწინებით, რომ აღნიშნული სუბიექტი არსებობდა კანონმდებლობაში განხორციელებული ცვლილებებისა და საჯარაო რეესტრის ჩამოყალიბებამდე და თვით აღნიშნული ურთიერთობის მარეგულირებელი საკანონმდებლო აქტი „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ მიღებულ იქნა 1996 წელს. ანუ, საკომლო წიგნში განხორციელებული ჩანაწერი წარმოადგენდა სადავო ურთიერთობის კომლის წევრთა შორის ურთიერთობად მიჩნევის საფუძველს.
სააპელაციო პალატის მიდგომა მხოლოდ საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის დაკავშირება აღნიშნული სუბიექტების არსებობის ფაქტთან წარმოადგენს კანონის უგულებელყოფას და ეჭვქვეშ აყენებს სოფლად კომლის არსებობის ფაქტს, რაც წინააღმდეგობაში მოდის მოქმედ კანონმდებლობასთან.
მსგავსი მსჯელობის გამოყენებისას უყურადღებოდ დარჩება მნიშვნელოვანი ფაქტი – 1983 წლიდან ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ მახინჯაურში არსებობდა საკომლო მეურნეობა, რომელშიც წევრად ირიცხებოდნენ ვენერა, ვ. და დ. მ-ეები. საკომლო წიგნის მონაცემებით კომლს სარგებლობაში გააჩნდა 0,06 ჰა მიწის ნაკვეთი შენობა-ნაგებობით.
ვენერა მ-ე გარდაიცვალა 1999 წელს, ხოლო დ. მ-ე – 2003 წლის 24 ივნისს. მისი გარდაცვალების შემდგომ კომლის წევრებად ირიცხებოდნენ ვ. და გ. მ-ეები.
2003 წელს ვ. მ-ემ ინდივიდუალურ საკუთრებად აქცია კომლის წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებული ქონება. კომლის საერთო საკუთრებაში არსებული ქონების ინდივიდუალურ საკუთრებად მოქცევის შესაძლებლობა წარმოიქმნა მახინჯაურის მიწის რეფორმის კომისიის 2003 წლის 30 აგვისტოს №22/1-438 მიღება-ჩაბარების აქტით.
მიღება-ჩაბარების აქტის გაცემის წესი განსაზღვრულია საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 28 ივნისის №503 დადგენილებით და 2003 წლის მდგომარეობით კომლის წევრთა შორის წილები გაყოფილი არ ყოფილა. ის თანაბარწილად ეკუთვნოდა კომლის ყველა წვრს – ვ. და გ. მ-ეებს, რაც ცნობილი იყო კომისიისათვის. ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემული ქონება წარმოადგენდა საერთო საკუთრების საგანს, რაც ცნობილი იყო ვ. მ-ისათვის და სარეფორმო კომისიისათვის.
ვ. მ-ე არაუფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა, ხოლო კომისია – საერთოდ ემსჯელა სხვის საკუთრებაში არსებული ქონების გადაცემის შესახებ, მით უფრო, მიეღო გადაწყვეტილება აღნიშნულ საკითხზე. 2003 წლის 30 აგვისტოს №2211-438 მიღება-ჩაბარების აქტის გარეშე ვერ მოხდებოდა კომლის საერთო სკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ერთ პირზე ინდივიდუალურ საკუთრებად აღრიცხვა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, კომლის სხვა წევრს გ. მ-ეს წაერთვა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების საკომლო მეურენეობიდან საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის საშუალება. აღნიშნული მიღება-ჩაბარების აქტი ბათილად იქნა ცნობილი გამოცემის დღიდან.
ამდენად, ბათილად იქნა ცნობილი ის უკანონო აქტი, რომლის საფუძველზეც გ. მ-ეს წაერთვა კანონიერი უფლება, საკომლო მეურნეობად დაერეგისტრირებინა მის საკუთრებაში არსებული ქონება.
ბათილად ცნობილი აქტის საფუძველზე განხორციელებული იურიდიული მოქმედების შედეგად გაცემული სამკვიდრო მოწმობის გამო სამართალურთიერთობაში ჩაერთო მესამე პირი, ვის გამოც შეუძლებელი გახდა პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა და კასატორს კვლავ წაერთვა საშუალება, დაერეგისტრირებინა საკომლო მეურენეობად მის საკუთრებაში არსებული ქონება. აღნიშნული გარემოება სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა გაზიარებული.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 22 მარტის განჩინებით გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე და 396-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა გ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ გ. მ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით დ. მ-ის მიერ 2012 წლის 20 მარტს გადახდილი 850 ლარის 70% – 595 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
კასატორ გ. მ-ეს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 2012 წლის 20 მარტს №1 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 850 ლარის 70% – 595 ლარი.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
