№ას-400-379-2012 28 მაისი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ლ. წ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. მ-ე

მესამე პირი დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე - ნ. მ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 24 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ძირითად სარჩელში - სამკვიდრო ქონების მიღების დავალდებულება, ვალდებულების შესრულება; შეგებებულ სარჩელში - გარიგების ბათილობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. წ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. მ-ის მიმართ და მოითხოვა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება და სამკვიდრო ქონების საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით დარეგისტრირება შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელემ ს. ვ-ს ასესხა 4000 ევრო 3%-ის სარგებლით. სესხის უზრუნველყოფის მიზნით იპოთეკით დაიტვირთა ს. ვ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ქონება, საცხოვრებელი სახლი, რომელიც მდებარეობს ქ. ბორჯომში, რ-ის ქ. №41-ში. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებები გაფორმებულ იქნა ქ. თბილისში, სადაც ამ ფაქტს ესწრებოდა ნ. მ-ე, რომელსაც თანხა გადასცა ლ. წ-ემ. მოპასუხემ ნაკისრი ვალდებულება ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად არ შეასრულა. 2010 წლის დეკემბერში გარდაიცვალა მსესხებელი ს. ვ-ი, რის შესახებაც, მან შეიტყო 2011 წლის აპრილში. ს. ვ-ის მემკვიდრეა მისი მეუღლე – ნ. მ-ე, რომელიც შეგნებულად არ იფორმებს სამკვიდროს თავის თავზე საჯარო რეესტრში. იგი შეგნებულად არიდებს თავს დაკისრებული მოვალეობის შესრულებას.

ნ. მ-ემ წარმოადგინა შეგებებული სარჩელი და მიუთითა, რომ ს.ვ-ი აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმების დროს შეურაცხადი იყო, ვერ აცნობიერებდა თავის ქმედებასა და მოსალოდნელ შედეგს. თბილისის სააპელაციო სასამართლომ 2010 წლის 23 ივლისს მიიღო განჩინება, რითაც დადგენილად ცნო ს.ვ-ის ქმედუუნარობა და გააუქმა მუდმივ მოქმედი კერძო არბიტრაჟის „სამართლი +-ის“ 2009 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება. ამასთან, გაუქმდა მხარეებს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება.

2011 წლის 1 სექტემბრის ახალციხის რაიონული სასამართლოს ნაწილობრივი გადაწყვეტილებით ლ.წ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ.მ-ეს დაევალა ს. ვ-ის სამკვიდრო ქონების საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით დარეგისტრირება. ამასთან, დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხის - 4000 ევროს, სარგებლის 840 ევროსა და პირგასამტეხლოს 2000 ევროს გადახდა.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ნ.მ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.მ-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2009 წლის 21 ივლისს, ერთი მხრივ, ლ. წ-ესა და, მეორე მხრივ, ს. ვ-ს შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლითაც ლ. წ-ემ ს. ვ-ს 3 თვის ვადით 2009 წლის 21 ოქტომბრამდე ასესხა 4000 ევრო, თვეში 7% სარგებლის დარიცხვით. გაცემული სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა ს. ვ-ის კუთვნილი უძრავი ქონება მდებარე ქ. ბორჯომში, რ-ის ქ. №41-ში. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით განისაზღვრა, რომ ამ ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი დავა შეთანხმების მიუღწევლობის შემთხვევაში განსახილველად გადაეცემოდა მუდმივმოქმედ კერძო არბიტრაჟს. მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟი „ს-ი+-ის“ 2009 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ლ. წ-ის პრეტენზია 2009 წლის 21 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებების მოპასუხე ს. ვ-ისათვის დაკისრებისა და იპოთეკის საგნის რეალიზაციის თაობაზე. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 ივლისის განჩინებით ს. ვ-ის წარმომადგენელ ნ. მ-ის საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მუდმივმოქმედი არბიტრაჟი „ს-ი +-ის“ 2009 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საარბიტრაჟო შეთანხმების მხარის - ს. ვ-ის ქმედუუნარობა, რაც, „არბიტრაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 42-ე მუხლის პირველი პუნქტის ა.ა ქვეპუნქტის შესაბამისად, საფუძვლად დაედო მუდმივმოქმედი არბიტრაჟი „ს-ი +-ის“ 2009 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას.

ს. ვ-ი და ნ. მ-ე 2001 წლიდან იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში. ს. ვ-ი გარდაიცვალა 2010 წლის 20 დეკემბერს. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2009 წლის 21 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის ს. ვ-ს არ ჰქონდა რეალური ვითარების სწორად აღქმის უნარი და ვერ აცნობიერებდა მის მიერ განხორციელებულ ქმედებებს შემდეგ გარემოებათა გამო: სტაციონარული სასამართლო-ფსიქიატრიული ექსპერტიზის 2008 წლის 12 თებერვლის №71/27-17 დასკვნის შესაბამისად, ს. ვ-ი დაავადებულია ქრონიკული ფსიქიკური ავადმყოფობით _ ორგანული ბოდვითი (შიზოფრენიისმაგვარი) აშლილობით და მას არ შეეძლო გაეცნობიერებინა თავისი ქმედების ფაქტობრივი ხასიათი და ეხელმძღვანელა მისთვის (შეურაცხადობა). ს. ვ-ს, ფსიქიკური მდგომარეობის გამო, არ შეუძლია სწორი ჩვენების მიცემა და საგამოძიებო მოქმედებებში მონაწილეობა. ს. ვეხვიაშვილი საჭიროებს არანებაყოფლობით ფსიქიატრიულ სტაციონალურ დახმარებას შპს „აკად. ბ. ნ-ის სახელობის ჯანმრთელობისა და იძულებითი მკურნალობის ეროვნული ცენტრის“ პირობებში (ხონი-ქუტირი). ბორჯომის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 6 მარტის დადგენილებით სისხლისსამართლებრივი დევნა სისხლის სამართლის საქმეზე 1/39-08 ს. ვ-ის მიმართ შეწყდა მისი შეურაცხადობის გამო, გაუქმდა ს. ვ-ის მიმართ შეფარდებული აღმკვეთი ღონისძიება - პატიმრობა. არანებაყოფლობითი სტაციონალური ფსიქიატრიული დახმარების საკითხის გადასაწყვეტად გადაყვანილ იქნა შპს „აკად. ბ. ნ-ის სახელობის ფსიქიკური ჯანმრთელობისა და იძულებითი მკურნალობის ეროვნულ ცენტრში“. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს ბორჯომის რაიონული განყოფილების 2010 წლის 19 აპრილის №13 გადაწყვეტილებით, ს. ვ-ის მზრუნველად დაინიშნა ნ. მ-ე. ფსიქიატრიული საავადმყოფოს 2010 წლის 29 აპრილის ცნობის თანახმად, ს. ვ-ი შპს „ალ. ქაჯაიას სახელობის სურამის ფსიქიატრიული საავადმყოფოს“ დისპანსერის განყოფილებაში აღრიცხვაზეა 29.06.2000 წლიდან. დიაგნოზი: ორგანული ბოდვითი (შიზოფრენიის მაგვარი) აშლილობა. იგი ინტენსიურ მკურნალობაზეა დისპ. განყოფილებაში.

მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟი „ს-ი +“–ის 11.12.2009წ. გადაწყვეტილებით ლ. წ-ის სასარგებლოდ ს. ვ-ს დაეკისრა 21.07.2009წ. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებების შესრულება. კანონიერ ძალაში შესული თბილსის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 23.07.2010წ. განჩინებით ს. ვ-ის წარმომადგენლის ნ. მ-ის საჩივარი დაკმაყოფილდა და გაუქმდა მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟი „ს-ი+“–ის 2009 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა „არბიტრაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 42–ე მუხლის პირველი პუნქტის ა.ა ქვეპუნქტი - საარბიტრაჟო შეთანხმების მხარე ქმედუუნარო ოყო. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით დასტურდებოდა საარბიტრაჟო შეთანხმების მხარის - ს. ვ-ის ქმედუუნარობა. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ საარბიტრაჟო შეთანხმება წარმოადგენს 21.07.2009წ. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების (ანუ იმ ხელშეკრულების, რომლის ბათილად ცნობასაც ითხოვს ნ. მ-ე) ერთ–ერთ პუნქტს. ამდენად, ს. ვ-ის დაავადების ქრონიკული ხასიათის გათვალისწინებით, ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში წარმოდგენილი არ არის მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა სადავო ხელშეკრულების ხელმოწერის მომენტისათვის მის გამოჯანმრთელებას, ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ სასამართლოს კანონიერი ძალაში შესული განჩინებით დადგენილია 21.07.2009წ. სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულების შემადგენელი ნაწილის - საარბიტრაჟო შეთანხმების - ხელმოწერის მომენტში ს. ვ-ის ქმედუუნარობა, - პალატამ მიიჩნია, რომ 2009 წლის 21 ივლისის ხელშეკრულების ხელმოწერისას ს. ვ-ს არ ჰქონდა რეალური ვითარების სწორად აღქმის უნარი და ვერ აცნობიერებდა მის მიერ განხორციელებულ ქმედებებს, ანუ მის მიერ გამოვლენილი ნება ვერ იქნება მიჩნეული ნამდვილად.

ნ. მ-ე სადავოდ არ ხდის იმ გარემოებას, რომ მან კანონით დადგენილ ვადაში ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მეუღლე, ს. ვ-ის სამკვიდრო. უდავოა, რომ ს. ვ-ს ლ. წ-ისგან მიღებული აქვს 2009 წლის 21 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 4000 ევრო. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ქ. ბორჯომში, რ-ის ქ. №41-ში (საკადასტრო კოდი 64.03.06.015) მდებარე საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართი 374 კვ.მ-დან 117,6 კვ.მ. საკუთრების უფლებით აღრიცხულია აწ გარდაცვლილი ს. ვ-ის სახელზე.

სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად, გარიგების ნამდვილობის ძირითად საფუძველს წარმოადგენს პირის მიერ ნების გამოვლენა, ამასთან, პირს გააზრებული უნდა ჰქონდეს, თუ რა შედეგი შეიძლება დადგეს მის მიერ ნების გამოვლენის შედეგად, ე.ი მას უნდა ჰქონდეს უნარი, თავისი ნებითა და მოქმედებით სრული მოცულობით შეიძინოს და განახორციელოს სამოქალაქო უფლებები და მოვალეობები. ნების გარეგნული გამოვლენა უნდა შეესაბამებოდეს პირის სურვილს მიაღწიოს, კონკრეტულ სამართლებრივ შედეგს. სამოქალაქო კოდექსის 58–ე მუხლი არეგულირებს გარიგების ბათილობის საკითხს პირის ქმედუუნარობის ან ფსიქიკური აშლილობის გამო: ბათილია მცირეწლოვანის ან სასამართლოს მიერ ქმედუუნაროდ აღიარებული პირის ნების გამოვლენა. ბათილად შეიძლება ჩაითვალოს ნების გამოვლენა ცნობიერების დაკარგვის ან დროებითი ფსიქიკური მოშლილობის დროს. ბათილია ნების გამოვლენა სულით ავადმყოფის მიერ, როცა ეს არ შეესაბამება რეალური ვითარების სწორად აღქმას, თუნდაც ის არ იყოს სასამართლოს მიერ ქმედუუნაროდ აღიარებული. ამდენად, კანონი ერთნაირ სამართლებრივ შედეგს გარიგების ბათილობას უკავშირებს ქმედუუნაროდ ცნობილი და ფსიქიკურად დაავადებული იმ პირის მიერ ნების გამოვლენას, რომელსაც არ შესწევს უნარი რეალურად აღიქვას ვითარება. როგორც უკვე დადგენილია, სადავო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის ს. ვ-ს არ შეიძლებოდა ჰქონოდა რეალური ვითარების სწორად აღქმის უნარი, არ შეეძლო გაეცნობიერებინა თავისი ქმედების ფაქტობრივი ხასიათი და ეხელმძღვანელა მისთვის, რაც 2009 წლის 21 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველია.

პალატამ მიიჩნია, რომ ნ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, უნდა გაუქმდეს ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება და ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი 2009 წლის 21 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება. სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლით, კანონით მემკვიდრეობის დროს თანასწორი წილის უფლებით პირველი რიგის მემკვიდრეებად ითვლებიან გარდაცვლილის შვილები, გარდაცვლილის შვილი, რომელიც მისი სიკვდილის შემდეგ დაიბადა, მეუღლე, მშობლები (მშვილებლები). სამოქალაქო კოდექსის 1424-ე მუხლით, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან. ამავე კოდექსის 1319-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო იხსნება პირის გარდაცვალების ან სასამართლოს მიერ გარდაცვლილად მისი გამოცხადების შედეგად. მოცემულ შემთხევვაში, სამკვიდრო გაიხსნა 2010 წლის 20 დეკემბერს ს. ვ-ის გარდაცვალებით.

სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლი ადგენს ქცევის შემდეგ წესს: სამკვიდროს იღებს მემკვიდრე, იქნება იგი კანონით თუ ანდერძით მემკვიდრე. მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სამკვიდროს გახსნის ადგილის სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. თუ მემკვიდრე ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ნაწილის ფლობას, ითვლება, რომ მან მთლიანად მიიღო სამკვიდრო, რაშიც უნდა გამოიხატებოდეს და სადაც უნდა იყოს იგი. თავისი სამართლებრივი ბუნებით სამკვიდროს მიღება ცალმხრივი გარიგებაა. იგი გამოხატავს სამკვიდროს მიღების სურვილს, მემკვიდრის ნებას. შესაბამისად, მისი სამართლებრივი შედეგის დადგომისათვის საკმარისია მხოლოდ ერთი პირის _ მემკვიდრის მიერ გამოვლენილი ნება მემკვიდრეობის მიღების თაობაზე. როგორც დადგენილია, ნ. მ-ემ ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მეუღლის სამკვიდრო. სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლით, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან. ამდენად, არ არსებობს ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 1 სექტემბრის ნაწილობრივი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხე ნ. მ-ეს დაევალა დაირეგისტრიროს აწ გარდაცვლილი ს. ვ-ის სამკვიდრო ქონება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით. ამ ნაწილში გადაწყვეტილება უნდა დარჩეს უცვლელად.

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. ამავე კოდექსის 976–ე მუხლის თანახმად, პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების შესასრულებლად რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ-კრედიტორს (მიმღებს) მისი უკან დაბრუნება, თუ: ა. ვალდებულება გარიგების ბათილობის ან სხვა საფუძვლის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა ან შეწყდა შემდგომში. კანონი ადგენს კონდიქციური ვალდებულების არსებობას ყველა იმ შემთხვევაში, როცა ერთი პირი მდიდრდება მეორის ხარჯზე. შესაბამისად, მიუხედავად სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილობისა, ს. ვ-ს ჰქონდა კონდიქციური ვალდებულება დაებრუნებინა ლ. წ-ისთვის 4000 ევრო.

სამოქალაქო კოდექსის 1484-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მემკვიდრეები ვალდებულნი არიან მთლიანად დააკმაყოფილონ მამკვიდრებლის კრედიტორთა ინტერესები, მაგრამ მიღებული აქტივების ფარგლებში თითოეულის წილის პროპორციულად. მოცემულ შემთხვევაში ნ. მ-ე სადავოდ არ ხდის იმ გარემოებას, რომ ს. ვ-ს ლ. წ-ისგან ნამდვილად აქვს მიღებული 2009 წლის 21 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 4000 ევრო. შესაბამისად, მართალია ეს ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი, ნ. მ-ეს, როგორც ს. ვ-ის მემკვიდრეს, ლ. წ-ის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 4000 ევროს ანაზღაურება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ლ. წ-ემ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ ს.ვ-ი ავადმყოფობდა წლების წინ. მას შემდეგ იმკურნალა და სხვა შემთხვევაში საავადმყოფოდან არ გამოწერდნენ. სააპელაციო პალატამ თავისი გადაწყვეტილების დასასაბუთებლად გამოიყენა 2010 წლის 23 ივლისის განჩინება და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, პრეიუდიციული ძალა მიანიჭა მას. აღნიშნული განჩინების გასაჩივრების უფლება კასატორს არ მიეცა. სააპელაციო პალატამ ყურადღება არ მიაქცია და სათანადო შეფასების მიღმა დატოვა ის ფაქტი, რომ ნ.მ-ის დანიშვნა ს.ვ-ის მეურვედ იყო ფორმალური. საყურადღებოა ის ფაქტი, რომ თუ ს.ვ-ი შეურაცხადი იყო როგორ შეძლო მთელი რიგი პროცედურების ჩატარება საჯარო რეესტრსა თუ სანოტარო ბიუროში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. წ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს სამოქალაქო კოდექსის 58-ე მუხლის გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. წ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.