№ას-459-435-2012 3 მაისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ქ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ე-ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 5 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით პირვანდელ ან მასთან გათანაბრებულ სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

დავის საგანი – სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ქ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ე-ის“ მიმართ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

2010 წლის 31 იანვარს შპს „ე-ის“ აღმასრულებელი დირექტორის №10/46 ბრძანებით მოსარჩელე გათავისუფლდა მრეცხავის თანამდებობიდან, რასაც საფუძვლად დაედო საწარმოში განხორციელებული სტრუქტურული რეორგანიზაცია. მოსარჩელე მუშაობდა დაბა კ-ში დისლოცირებულ სამხედრო საჯარისო ნაწილის ტერიტორიაზე განლაგებულ სასადილოში დამსაქმებელთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე თვეში 360 ლარის ანაზღაურებით. ხელშეკრულების ვადა იწყებოდა 2006 წლის ზაფხულიდან და მოქმედებდა თვეების მიხედვით განუსაზღვრელად. ბოლო პერიოდში ნორმალური პირობების უქონლობის, მუდმივად, საჯარისო ნაწილის კონტიგენტის გაზრდისა და ორ ცვლაში ზედიზედ მუშაობის გამო, 2009 წლის 30 დეკემბრიდან 2010 წლის 30 იანვრამდე მოუწია ბიულეტენზე გასვლა, სამუშაოზე გამოსვლის დროდ რეკომენდირებული იყო 3 თებერვალი, თუმცა მ.ქ-ა სამუშაოზე არ დაუშვეს. აღნიშნულ ფაქტზე მოსარჩელეს განმარტება არ მიუღია და მან 2010 წლის 24 მარტს განცხადებით მიმართა შპს „ე-ის“ ხელმძღვანელობას გათავისუფლების მიზეზებზე წერილობითი განმარტების მიცემის თხოვნით, თუმცა განცხადება არ იქნა დარეგისტრირებული, ვინაიდან შპს „ე-ი“ კომპანია „მ-ად“ იყო რეორგანიზებული, გენერალურ დირექტორად დარეგისტრირებული იყო ა. გ-ა და ის შპს „ე-ის“ მიერ წარსულში გაწეულ საქმიანობაზე პასუხისმგებლობას არ იღებდა. სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაში სამუშაოდან დათხოვნის საფუძველად დაფიქსირებული იყო სტრუქტურული რეორგანიზაცია, თუმცა ფაქტობრივი ცვლილებები არ განხორციელებულა და არავინ გათავისუფლებულა აღნიშნული მოტივით, ამასთან, აღნიშნული მოტივი რომც ყოფილიყო გათავისუფლების საფუძველი, დამსაქმებელს ამის თაობაზე წინასწარ უნდა ეცნობებინა რეორგანიზაციამდე არა ნაკლებ ორი კვირისა. გათავისუფლების მიზეზების შესახებ განმეორებით მიმართვის შემდეგ მ.ქ-ას განცხადებაზე პასუხად ეცნობა, რომ გათავისუფლების საფუძველი იყო დამსაქმებლის მიერ შრომითი ხელშეკრულების მოშლა და მისი მოქმედების ვადის ამოწურვა, თუმცა სტრუქტურული რეორგანიზაცია დაიწყო 31 იანვარს და დასრულდა 20 თებერვალს. გათავისუფლების ბრძანება გამოცემულ იქნა 31 იანვარს, როდესაც მოსარჩელე იმყოფებოდა ბიულეტენზე. მოსარჩელე აფხაზეთიდან დევნილია, ჰყავს უმუშევარი მეუღლე და დარეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელესა და შპს „ე-ს“ შორის 2009 წლის 1 იანვარს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ერთი თვეა. ხელშეკრულება, დამსაქმებლის სურვილის შემთხვევაში, გრძელდებოდა ყოველი მომდევნო ერთი თვით. მოსარჩელეს შრომითი ხელშეკრულების ვადა ამოეწურა მიმდინარე თვის ბოლოს, მიუხედავად მასთან არსებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადის გასვლისა, მოსარჩელის გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო სტრუქტურული ცვლილებები, რაც განპირობებულ იქნა შპს „ე-ის“ მიერ საქმიანობის შეჩერებითა და ყველა სახის, მათ შორის, შრომითი ხელშეკრულებების შეწყვეტით. 2010 წლის 31 დეკემბერს გათავისუფლდნენ სხვა თანამშრომლებიც. მოსარჩელე არასწორად უთითებს შპს „ე-ის“ სტრუქტურულ ცვლილებად შპს „ექს მეტის“ შპს „მ-ად“ რეორგანიზაციას, რადგანაც შპს „მ-ი“ წარმოადგენს დამოუკიდებელ იურიდიულ პირს და, შესაბამისად, დამოუკიდებლად განსაზღვრავს ნებისმიერ საკითხს, მათ შორის საკადრო პოლიტიკას. მოსარჩელის განმარტებით, გათავისუფლების ბრძანებას ხელს აწერს არაუფლებამოსილი დირექტორი. აღნიშნული მოსაზრება არასწორია, რადგანაც ბრძანებაზე ხელმომწერი გ. ჩ. სამეწარმეო რეესტრში რეგისტრირებული დირექტორია და დამოუკიდებლად აქვს მინიჭებული შპს „ე-ის“ წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება. არასწორია სარჩელში მითითებული გარემოება, რომ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ნომერი და სარეგისტრაციო ჟურნალის არსებობა საეჭვოა, რადგანაც აღნიშნული საკითხები არ წარმოადგენს მოსარჩელის განხილვის საგანს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ქ-ას სარჩელი 2010 წლის 31 იანვრის №10/46 ბრძანების გაუქმების, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ქ-ამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით მ. ქ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება შემდეგი საფუძვლებით:

პალატის განმარტებით, მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა ის გარემოება, რომ მ. ქ-ასა და შპს „ე-ს“ შორის შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მ. ქ-ა დასაქმებული იყო შპს „ე-ში“, კერძოდ, დაბა კ-ის პირველი ქვეითი ბრიგადის სამხედრო მოსამსახურეთა სასადილოში მრეცხავად, თვეში 360 ლარის ანაზღაურებით. შპს „ე-ის“ დირექტორის 2010 წლის 31 იანვრის ბრძანებით (310/46ბ) მ. ქ-ა გათავისუფლდა მრეცხავის თანამდებობიდან. გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულ იქნა სტრუქტურული რეორგანიზაცია. საქმეში წარმოდგენილი 2007 წლის 23 თებერვლის №236 ხელშეკრულებისა და შეთანხმების ოქმებით, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ შპს „ე-ი“ დასახელებული ხელშეკრულების საფუძველზე ახორციელებდა 7150 სამხედრო მოსამსახურის კვების ორგანიზების უზრუნველყოფას საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსათვის. მომსახურების მიწოდების ვადა განისაზღვრა 2010 წლის 15 მარტამდე, ხოლო ხელშეკრულების მოქმედების ვადა - 2010 წლის 1 აპრილამდე. საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებების შესწავლით პალატამ ჩათვალა, რომ შპს „ე-ის“ ხელმძღვანელობამ თანამშრომლები ეტაპობრივად დაითხოვა სამსახურიდან, კერძოდ, თანამშრომელთა დათხოვნა შპს „ე-იდან“ განხორციელდა 2010 წლის იანვარში, თებერვალსა და მარტში. სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-3 მუხლზე, პირველი მუხლის მირველ ნაწილზე და ჩათვალა, რომ სადავო ურთიერთობის მოწესრიგება არ ექცევა სპეციალური კანონით გათვალისწინებულ მოწესრიგების სფეროში და ექვემდებარება შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმებით დადგენილ რეგულირებას. პალატის განმარტებით, შრომითი ხელშეკრულების მოშლა, როგორც შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი, პირდაპირაა გათვალისწინებული შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტითა და 38-ე მუხლით. სასამართლოს განმარტებით, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაწესიდან გამომდინარე, განმტკიცებულია შრომითი ხელშეკრულების მოშლის უფლებამოსილება, ამასთან, აღნიშნული უფლებამოსილების განხორციელებისათვის ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა არსებობდეს ამ უფლების განხორციელებისათვის შესაბამისი მართლზომიერი საფუძველი. საკითხი იმის შესახებ, თუ რა უნდა ჩაითვალოს ხელშეკრულების მოშლის შესახებ უფლებამოსილების განხორციელების მართლზომიერ საფუძვლად, უნდა შეფასდეს ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში კონკრეტული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის არგუმენტი, რომ დამსაქმებელმა ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე მოშალა დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულება. დადგენილია, რომ სადავო ბრძანების მიღებასა და, შესაბამისად, მ. ქ-ასთან შრომის სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტას, წინ უძღოდა გარკვეული წინაპირობები, რის გამოც დამსაქმებელი დადგა მუშაკთა ოდენობის შემცირების აუცილებლობის წინაშე. იმის გათვალისწინებით, რომ 2010 წლის მარტი-აპრილისათვის იწურებოდა, 2007 წლის 23 თებერვლის №236 ხელშეკრულების ვადა, რომლის საფუძველზეც დამსაქმებელი ახორციელებდა 7150 სამხედრო მოსამსახურის კვების ორგანიზების უზრუნველყოფას საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსათვის, შპს „ე-ს“ აღარ გააჩნდა ობიექტური საჭიროება, შეენარჩუნებინა შრომითი ურთიერთობები დასაქმებულებთან. 2010 წლის იანვარში, თებერვალსა და მარტში დამსაქმებელმა ეტაპობრივად შეწყვიტა მუშაკებთან შრომითი ხელშეკრულებები, რამდენადაც დამსაქმებელმა შეაჩერა საქმიანობა. ამდენად, სასამართლოს მოსაზრებით, დამსაქმებელი, შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარე, დადგა მუშაკთა შემცირების აუცილებლობის წინაშე. სასამართლოს განმარტებით, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რაც სარწმუნოდ მიუთითებდა აპელანტის მიმართ დისკრედიტაციის მცდელობასა და დამსაქმებლის მხრიდან მ. ქ-ას მიმართ თავისი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებაზე, აპელანტებთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა განპირობებული იყო თანამშრომელთა ოდენობის შემცირების აუცილებლობით. დამსაქმებელს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გააჩნდა მართლზომიერი საფუძველი, მოეშალა მ. ქ-ასთან შრომითი ხელშეკრულება და შეეწყვიტა შრომითი ურთიერთობა, რის გამოც გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნა დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული, ამასთან, რამდენადაც არ არსებობდა გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველი, პალატამ მიიჩნია, რომ სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნები, როგორც ძირითადი მოთხოვნიდან გამომდინარე მოთხოვნები, არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ქ-ამ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, იმავე ან სხვა ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებული განჩინება არასწორია და არ ემყარება საქმის მასალების ანალიზს. არასწორია სასამართლოს განმარტება მ.ქ-ას სამუშაოზე შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე დანიშვნის შესახებ, რადგანაც მხარე სამუშაოზე 2007 წლის 16 ივნისს დაინიშნა ბრძანებით უვადოდ, სასამართლოს მიერ მითითებული ხელშეკრულების რეკვიზიტები კი, ყალბია, რადგანაც 2009 წლის 1 იანვრით დათარიღებული ხელშეკრულება ახალი წლის პირველ დღეს კ-ში არ გაფორმებულა, ხელმოწერისას ბრძანებას თარიღი არ ჰქონდა მითითებული, გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ დასაბუთებაში პალატა ზოგადად მსჯელობს შრომითი ხელშეკრულების მოშლის უფლებამოსილებაზე და არასწორად ასკვნის, რომ დამსაქმებელს სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე არ მოუშლია შრომითი ხელშეკრულება, რაც არასწორია, რადგანაც სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მ.ქ-ას სამუშაოდან გათავისურფლების შესახებ ბრძანებაში მითითებულია არა შრომითი ხელშეკრულების მოშლაზე, არამედ სტრუქტურულ რეორგანიზაციაზე, რაც თვისობრივად განსხვავებული ცნებებია. საყურადღებოა, რომ ბრძანების მიღების დროისათვის რეორგანიზაცია შპს „ე-ში“ არ განხორციელებულა, არამედ გაუმჯობესდა სამუშაო პირობები, ამასთან, სასამართლოს ყურადღება არ გაუმახვილებია კასატორის ეკონომიკურ მდგომარეობაზეც. გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ მ.ქ-ას სამუშაოდან გათავისუფლებას წინ უსწრებდა დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულების სამუშაოდან გათავისუფლების აუცილებლობა, ასევე 2007 წლის 23 თებერვლის ხელშეკრულების მოქმედების ვადის 2010 წლის მარტი-აპრილის თვეებში ამოწურვა. ამ თვალსაზრისით საყურადღებოა ის გარემოება, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული საფუძვლები მ.ქ-ას გათავისუფლების შემდეგ წარმოიშვა, ხოლო სასამართლომ ამ მსჯელობით დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნები. ამასთანავე, საგულისხმოა, რომ გათავისუფლების თაობაზე არსებობს ორი ბრძანება, მაგრამ პალატას არ დაუსაბუთებია მათგან რომელს აუქმებს და რომელს ტოვებს ძალაში. სასამართლოს დასკვნა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულის დისკრედიტაცია ან უფლების ბოროტად გამოყენების ფაქტი, არასწორია, რადგანაც ის გარემოება, რომ გათავისუფლების შესახებ ბრძანებას ხელი 2010 წლის 31 იანვარს მოეწერა და, მოსარჩელის არაერთი მცდელობის მიუხედავად, აღნიშნულის თაობაზე ამავე წლის 16 აპრილამდე არ იყო ცნობილი, გამორიცხავს პალატის მსჯელობის მართებულობას, ამასთანავე, განჩინებაში მოყვანილი მსჯელობა საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკას ეწინააღმდეგება ანალოგიურ საქმეებზე, სადაც განმარტებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის ანტიკონსტიტუციურობასა და მისი გამოყენების მართლზომიერებაზე. საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოცემულ საქმეზე გადაწყვეტილება გამოიტანა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8 და 243-ე მუხლის პირველი ნაწილის არსებითი დარღვევით, რაც ამ გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენდა, შესაბამისად, გაურკვეველია, სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული განჩინებით რომელი აქტი დატოვა ძალაში. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ გასაჩივრებული განჩინებით დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8, 131-ე, 132-ე, 137-ე მუხლები, 243-ე მუხლის პირველი ნაწილი, 244-248-ე და 393-394-ე მუხლების მოთხოვნები, რაც ამ განჩინების გაუქმების საფუძველია.

მ.ქა-ამ წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს ასევე დაურთო მტკიცებულებები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 აპრილის განჩინებით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე მ. ქ-ა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. ქ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ქ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება მ. ქ-ას მიერ საკასაციო საჩივრზე დართულ მტკიცებულებებს, საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნული უნდა დაუბრუნდეთ კასატორს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები 43 ფურცლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ქ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. მ. ქ-ას დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 43 ფურცლად.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.