№ას-461-437-2012 17 მაისი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – დ. შ-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ა. წ-ა (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – მამობის დადგენა, ალიმენტის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ა. წ-ამ სარჩელი აღძრა დ. შ-ის მიმართ ბ. წ-ას მამად ცნობისა და ალიმენტის დაკისრების მოთხოვნით.
მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ა. წ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, დ. შ-ე (პირადი №...) ცნობილ იქნა 2008 წლის 10 დეკემბერს დაბადებული ბ. წ-ას (პირადი №...) მამად, შესწორება შევიდა სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს მთაწმინდა-კრწანისის სამსახურის №06200813114 სააქტო ჩანაწერში. დ. შ-ეს დაეკისრა შვილის – 2008 წლის 10 დეკემბერს დაბადებული ბ. წ-ას სარჩენად ყოველთვიურად ალიმენტის გადახდა 250 ლარის ოდენობით ბავშვის სრულწლოვანების მიღწევამდე. ალიმენტის გადახდა დაიწყო სარჩელის აღძვრის დღიდან – 2010 წლის 6 აგვისტოდან, რაც დ. შ-ემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის განჩინებით დ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა, რომ ბ. წ-ა დაიბადა 2008 წლის 10 დეკემბერს. ა. წ-ა არის 2008 წლის 10 დეკემბერს დაბადებული ბ. წ-ას დედა.
სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2011 წლის 25 ნოემბრის №15601/12 ექსპერტის დასკვნის თანახმად, ალბათობა, რომ დ. შ-ე ბ. წ-ას ბიოლოგიური მამაა თეორიული შეადგენს 99,9999999%, რის საფუძველზეც სასამართლომ მიიჩნია, რომ დ. შ-ე არის 2008 წლის 10 დეკემბერს დაბადებული ბ. წ-ას ბიოლოგიური მამა.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე და 105-ე მუხლებით დადგენილი მტკიცებულებათა შეფასების პრინციპიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად გაიზიარა მოცემული საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის საკითხის განმარტებასთან დაკავშირებით კვალიფიციურ სპეციალისტთა დასკვნა.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხე დ. შ-ემ არ გამოიყენა სასამართლოსაგან დამოუკიდებლად ექსპერტიზის ჩატარების უზრუნველყოფისა და დასკვნის სასამართლოში წარდგენის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლის მე-2 ნაწილით მისთვის მინიჭებული უფლება. იმ შემთხვევაში, თუ იგი თვლიდა, რომ სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს“ 2011 წლის 25 ნოემბრის №15601/12 ექსპერტიზა ჩატარებულ იქნა სავალდებულო ნორმების დარღვევით, მას პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანამდე სასამართლოსაგან დამოუკიდებლად შეეძლო, უზრუნველეყო ექსპერტიზის ჩატარება და წარედგინა სასამართლოსთვის ექსპერტის დასკვნა.
სასამართლომ დაადგინა, რომ ა. წ-ა არის უმუშევარი.
შსს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის მიერ გაცემული 2011 წლის დარიცხული ხელფასის ანგარიშის მიხედვით, დ. შ-ე მუშაობს შსს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის ქვემო ქართლის სამმართველოს პატრულ ინსპექტორად და მისი საშუალო ყოველთვიური შემოსავალი შეადგენს 880 ლარს. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება, რომ სამუშაო ადგილიდან წარდგენილი ცნობა მოპოვებულ იქნა დარღვევებით. როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, ზემოხსენებული მტკიცებულებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას სააპელაციო საჩივრის ავტორი სადავოდ არ ხდის.
სამოქალაქო საქმეთა პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით, მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს.
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 31-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით, 102-ე და მე-4 მუხლებით და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში არ მოიპოვება არანაირი მტკიცებულება აპელანტის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოების – საქმის განმხილველი სასამართლოს მიკერძოებულობის დასადასტურებლად. მხოლოდ მოპასუხის განმარტება კი არ არის საკმარისი მის მიერ მითითებული გარემოების დადასტურებულად მიჩნევისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად უთხრა უარი მოპასუხეს საქმის განხილვისაგან მოსამართლის აცილების თაობაზე შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება, რომ მოსარჩელე ა. წ-ას სასარჩელო მოთხოვნა შეადგენდა 200 ლარის დაკისრებას, მაშინ, როდესაც სასამართლომ მოპასუხეს დააკისრა 250 ლარის ოდენობით ალიმენტის გადახდა. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ ჩათვალა აღნიშნული მოსაზრება, რადგან საქმის მასალებით დასტურდება, რომ 2011 წლის 3 ნოემბრის მოსამზადებელ სხდომაზე, ა. წ-ამ გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა მოპასუხეზე 500 ლარის დაკისრება.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 1190-ე, 1198-ე, 1212-ე და 1214-ე მუხლებით.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1190-ე მუხლის მეორე და მესამე ნაწილებით და საქმეში წარდგენილი სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ დასკვნის თანახმად დაადგინა, რომ დ. შ-ე არის 2008 წლის 10 დეკემბერს დაბადებული ბ. წ-ას ბიოლოგიური მამა.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1190-ე, 1197-ე, 1198-ე, 1212-ე მუხლების, „ავშვთა უფლებების შესახებ“ კონვენციის პრეამბულისა და 27-ე მუხლის მიხედვით, საოჯახო-სამართლებრივ ურთიერთობებში უპირატესი ყურადღება ეთმობა ბავშვის უფლების სათანადოდ დაცვას. შესაბამისად, ალიმენტის ოდენობის განსაზღვრისას უპირატესია ბავშვის უფლება, მიიღოს ნორმალური განვითარებისათვის აუცილებელი მატერიალური სახსრები. „ბავშვთა უფლებების შესახებ“ კონვენციის მიხედვით, ბავშვისათვის ნორმალური განვითარების პირობების შექმნის ძირითადი ვალდებულება ეკისრებათ მის მშობლებს.
სამოქალაქო კოდექსის 1214-ე მუხლის საფუძველზე სასამართლომ განმარტა, რომ არასრულწლოვანი შვილის სასარგებლოდ ალიმენტის გადახდევინება მიზნად ისახავს ბავშვის ინტერესების დაცვას, მისთვის შეძლებისდაგვარად ცხოვრების იმ დონის შენარჩუნებას, რომელიც მას ექნებოდა მშობლების ნორმალური ურთიერთობის პირობებში. ალიმენტის ოდენობის განსაზღვრისას სასამართლო მხედველობაში იღებს მხარეთა მატერიალურ მდგომარეობას, შემოსავლებს, რომელსაც ალიმენტის გადამხდელი იღებს, ასევე ითვალისწინებს მის კმაყოფაზე მყოფ პირთა კანონიერ ინტერესს და განსაზღვრავს ალიმენტის ოდენობას გონივრული და სამართლიანი შეფასების საფუძველზე.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დ. წ-ას მატერიალური და ოჯახური მდგომარეობის გათვალისწინებით მხედველობაში მიიღო ის გარემოება, რომ ბ. წ-ა არის მცირეწლოვანი, რის გამოც მას ესაჭიროება სწორი ფიზიკური განვითარებისათვის განსაკუთრებული მოვლა-პატრონობა და მზრუნველობა, რაც გულისხმობს მათზე მუდმივ სამედიცინო მეთვალყურეობას, კვების განსაკუთრებულ რეჟიმს, და ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ალიმენტის სახით 250 ლარის დაკისრება გონივრულ შესაბამისობაშია ალიმენტვალდებული პირის ყოველთვიურ სტაბილურ შემოსავალთან.
ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება ფაქტობრივი მდგომარეობა, რომ მოსარჩელეს, რომელთანაც იზრდება ბავშვი, აქვს მოპასუხეზე უკეთესი მატერიალური მდგომარეობა და დამოუკიდებლად ან მოპასუხის მიერ გაღებული მცირედი დახმარებით შეძლებს, უზრუნველყოს შვილების განვითარებისათვის საჭირო პირობები.
პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელეს უფლება აქვს საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების დამთავრებამდე გაადიდოს სასარჩელო მოთხოვნის ოდენობა.
სააპელაციო პალატის განჩინება დ. შ-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ამასთან, მხარემ მოითხოვა ექსპერტიზის ჩატარება შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქმის განხილვის პროცესში სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა მის მიერ გამოყენებული ნორმები.
სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით გარანტირებული შეჯიბრებითობის პრინციპი, ვინაიდან მოპასუხე მხარეს არ მისცა შესაძლებლობა, რომ თავად განესაზღვრა, თუ რომელი ფაქტი დასდებოდა საფუძვლად მის მიერ წაყენებულ მოთხოვნას ან რომელი მტკიცებულებებით დაედასტურებინა ეს ფაქტები.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის დარღვევით, აპელანტი მოკლებულ იქნა შესაძლებლობას, ესპერტიზის ჩატარების გზით დაედასტურებინა ის გარემოება, რომელზეც იგი ამყარებდა თავის მოთხოვნას. აღნიშნულის პასუხად სააპელაციო პალატამ განჩინებაში მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლიზე და განმარტა, რომ სასამართლოსთვის ექსპერტიზის დასკვნა სავალდებულო არ არის, მტკიცებულებების შეფასება ხდება სასამართლოს შინაგანირწმენით, თუმცა სასამართლომ არ გაითვალისწინა რომ მსგავსი განმარტებით დაირღვა მეორე მხარის უფლებები და მისი მოთხოვნა უგულებელყოფილ იქნა.
საქმის განხილვის პროცესში სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის მესამე ნაწილი, კერძოდ, პალატამ ყურადღება არ გაამხავილა იმ ფაქტზე, რომ კანონდარღვევით მოპოვებულ მტკიცებულებას იურიდიული ძალა არ აქვს. სასამართლომ აღნიშნული მტკიცებულება არა თუ ამორიცხა მტკიცებულებათა სიიდან, არამედ მასზედ დაყრდნობით უცვლელად დატოვა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ალიმენტის დაკისრების თაობაზე. კასატორის სახელფასო ცნობა გაიცა უკანონოდ. მსგავსი სახის ცნობის გაცემის უფლება არ აქვს არც ერთ საჯარო სტრუქტურას, მისი კონფიდენციალურობიდან გამომდინარე.
საპატრულო პოლიცია წარმოადგენს რა აღმასრულებელი ხელისუფლების განმახორციელებელ სახელმწიფო ორგანოს, რომელიც ახორციელებს საჯარო სამართლებრივ უფლებამოსილებას, დაცული უნდა იყოს ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის „ნ“ პუნქტი. გარდა ამისა, დაირღვა ამავე კოდექსის 271-ე მუხლიც, რომელიც ადგენს, რომ პერსონალური მონაცემების პირად საიდუმლოებად მიჩნევის საკითხს წყვეტს პირი, რომლის შესახებაც არსებობს ეს ინფორმაცია. აქედან გამომდინარე, კასატორმა აღნიშნა, რომ სახელფასო ცნობის გაცემა შეიძლებოდა მხოლოდ მისი თანხმობით, მას კი აღნიშნულის შესახებ თანხმობა არავისთვის არ მიუცია. არსებობს ეჭვი, თუ როგორ მოიძია ა. წ-ამ აღნიშნული ცნობა და რატომ არ გაამახვილა ყურადღება არცერთი ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნული მტკიცებულების სისწორეზე, რადგან კასატორისათვის ცნობილია, რომ არაკანონიერი გზით მოპოვებულ ნებისმიერი სახის ინფორმაციას არ აქვს იურიდიული ძალა.
სააპელაციო პალატამ არასწორად შეაფასა ექსპერტიზის დასკვნა მამობის დადგენასთან დაკავშირებით და არ გამოიკვლია კასატორის მითითება ექსპერტიზის ჩატარებისას არსებული კანონდარღვევების თაობაზე. აღნიშნულის დასადასტურებლად კასატორმა მიმართა დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრ „ვექტორს“, სადაც სადავო სასამართლო ექსპერტიზის დასკვნის შეწავლის შემდგომ დაუდასტურეს ეჭვი ექსპერტიზის დასკვნაში არსებული არსებითი მნიშვნელობის მქონე დარღვევების არსებობის შესახებ. მითითებული დასკვნა დაერთო საქმეს, მაგრამ სასამართლომ არ ჩათვალა ის მნიშვნელობის მქონედ. „პროდუქციისა და მომსახურების სერთიფიკაციის შესახებ“ საქართველოს კანონი არეგულირებს ისეთი ორგანიზაიების საქმიანობას, რომელიც ეხება პირთა განსაზღვრულ წრეს და მოიცავს ადამიანის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის მომეტებულ საფრთხეს. ამ კანონის თანახმად, ლაბორატორიულ ორგანიზაციებად შეიძლება აკრედიტირებულ იქნენ ნებისმიერი სამართლებრივი ფორმის მქონე პირები, რომლებიც შეესაბამებიან კანონით დადგენილ მოთხოვნებს. ლევან სამხარაულის საექსპერტო ბიუროს ბიოლოგიური დეპარტამენტი კი არ არის აკრედიტირებული.
კასატორის არაერთი თხოვნის მიუხედავად, დამატებითი ექსპერტიზის ჩატარება ვერ მოხერხდა ა. წ-ას უარის გამო, რაც დ. შ-ისათვის გაუგებარია, ვინაიდან თანხმობის შემთხვევაში მას უნდა დაეფარა აღნიშნული ექსპერტიზის ხარჯები. იძულებითი ჩატარების მოთხოვნა კი მხოლოდ სასამართლოს შეეძლო, რომელმაც ეს უფლება არ გამოიყენა.
სასამართლოები არ დაინტერესდნენ იმით, რომ სამხარაულის სასამართლო სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნის სასამართლოსათვის გადაგზავნის დროს საქმეს №2/330-10 მიენიჭა ორი, ერთმანეთისაგან განსხვავებული ნომერი, რომელთაგან ერთი უცნობია მხარისათვის, რაც ეჭვის საფუძველია.
საქრთველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 აპრილის განჩინებით წარმოებაში იქნა მიღებული დ. შ-ის საკასაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა დ. შ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ დ. შ-ეს უნდა დაუბრუნდეს მ. შ-ის მიერ 2012 წლის 20 მარტსა და 17 აპრილს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი სულ 600 ლარის 70% – 420 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
დ. შ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
კასატორ დ. შ-ეს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 2012 წლის 20 მარტსა და 17 აპრილს №1 და №3 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 600 ლარის 70% – 420 ლარი.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
