№ას-530-499-2012 14 მაისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ს. რ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ე-ი ქ-ა“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „ს. რ-ის“ სარჩელი მოპასუხე სს „ე-ი ქ-ის“ მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „ე- ქ-ას“ შპს „ს. რ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა პირგასამტეხლოს სახით 48066 ლარის გადახდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა სს „ე-ი ქ-ის“ სააპელაციო საჩივარი, საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს „ს. რ-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „ე- ქ-ას“ შპს „ს. რ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 8901.00 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი გარემოებები:

2008 წლის 23 მაისს შპს „ს. რ-ასა“ და სს „ე- ქ-ას“ შორის გაფორმდა №შს/08-236, №შს/08-237 და №შს/08-238 ხელშეკრულებები, რომელთა მიხედვით სს „ე-მა ქ-ამ“ იკისრა ვალდებულებები, შპს „ს. რ-ისათვის“ მიეწოდებინა პირველ შემთხვევაში 12880 ლარის ღირებულების საქონელი, მეორე შემთხვევაში – 10860 ლარის ღირებულების საქონელი, ხოლო მესამე შემთხვევაში – 154283.50 ლარის ღირებულების საქონელი.

სამივე ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.5 პუნქტის თანახმად, სს „ე- ქ-ას“ პროდუქციის მიწოდება უნდა დაეწყო ხელშეკრულებების ხელმოწერიდან 10 დღის ვადაში და დაესრულებინა 2008 წლის 30 სექტემბერს. ამავე ხელშეკრულებების სპეციფიკური პირობების 8.1 პუნქტის მიხედვით, ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების ვადების გადაცდენის შემთხვევაში, ყოველი დაგვიანებული დღისათვის მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო ხელშეკრულების ღირებულების 0.1%-ის ოდენობით. 8.2 პუნქტების შესაბამისად, იმ შემთხვევაში თუ ვადების გადაცდენისათვის დაკისრებული პირგასამტეხლოს ჯამური თანხა გადააჭარბებს ხელშეკრულების ღირებულების 3%–ს, შემსყიდველს უფლება აქვს შეწყვიტოს ხელშეკრულება, ხოლო 8.3 პუნქტების თანახმად, მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო მხოლოდ ხელშეკრულების ღირებულების 5%-ს ოდენობით.

ამდენად, სამივე ხელშეკრულებაში გათვალისწინებულ იქნა მხარეთა ნება იმის შესახებ, რომ მიმწოდებლის (სს „ე-ი ქ-ა“) მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მიმწოდებელს დაეკისრებოდა პირგასამტეხლო მხოლოდ ხელშეკრულების ღირებულების 5%-ს ოდენობით (სამივე ხელშეკრულების ჯამური ღირებულება შეადგენს 178023.50 ლარს (12880+10860+154283,50), რომლის 5% არის 8901 ლარი).

ამავე ხელშეკრულებებით მხარეები შეთანხმდენენ, რომ იმ შემთხვევაში თუ ვადების გადაცდენისათვის დაკისრებული პირგასამტეხლოს ჯამური თანხა გადააჭარბებდა ხელშეკრულების ღირებულების 3%-ს (სამივე ხელშეკრულების ჯამური ღირებულების 3% არის 5340.70 ლარი), შემსყიდველს (შპს „ს. რ-ა“) უფლება ჰქონდა შეწყვიტა ხელშეკრულება.

მიმწოდებელმა – სს „ე-მა ქ-ამ“ შემსყიდველს, შპს „ს. რ-ას“ 2008 წლის 12 სექტემბრის წერილით აცნობა, რომ ქ-ისათვის გაზის მიწოდების შეწყვეტისა და ქვეყანაში არსებული საომარი მდგომარეობის გამო, ისინი №შს/08-236, №შს/08-237, №შს/08-238 ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებას შეძლებდნენ ვადების გადაწევის შემთხვევაში. ამ გარემოებების გათვალისწინებით, ქ-ა რ-ისგან ითხოვდა ამ ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული შესრულების ვადის (სამივე შემთხვევაში 2008 წლის 30 სექტემბერი) გადაწევას 2009 წლის თებერვლის ბოლომდე.

შპს „ს. რ-ამ“ სს „ე-ი ქ-ის“ ეს წერილი დატოვა უპასუხოდ, რითაც დაარღვია მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებების საერთო პირობების 18.1 პუნქტები, რომლის თანახმად, თუ ხელშეკრულების შესრულების პროცესში მხარეები წააწყდებიან რაიმე ხელშემშლელ გარემოებებს, რომელთა გამო ფერხდება ხელშეკრულების პირობების შესრულება, ამ მხარემ დაუყოვნებლივ უნდა გაუგზავნოს მეორე მხარეს წერილობითი შეტყობინება შეფერხების ფაქტის, მისი შესაძლო ხანგრძლივობის და გამომწვევი მიზეზების შესახებ. შეტყობინების მიმღებმა მხარემ რაც შეიძლება მოკლე დროში უნდა აცნობოს მეორე მხარეს თავისი გადაწყვეტილება, მიღებული აღნიშნულ გარემოებებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, როგორც საქმეზე დგინდებოდა, რ-ამ არათუ „მოკლე დროში“, საერთოდ არ აცნობა ე- ქ-ას მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ და მხოლოდ 2009 წლის 6 ივლისის წერილით (ანუ ხელშეკრულებების ვადის ამოწურვიდან 9 თვეზე მეტი ხნის შემდეგ) შეატყობინა სს ,,ე- ქ-ას’’, რომ ხელშეკრულებების სპეციფიკური პირობების 8.2 მუხლის საფუძველზე, წყვეტდა სამივე ხელშეკრულებას, ხოლო პირგასამტეხლოს სახით 10 დღის ვადაში ითხოვდა სამივე ხელშეკრულების ჯამური ღირებულების (178023.50 ლარი) 40.5%-ს – 72099.5 ლარის გადარიცხვას რ-ის საბანკო ანგარიშზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ როგორც ზემოთ მიეთითა სამივე ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 8.2 პუნქტების შესაბამისად, იმ შემთხვევაში თუ ვადების გადაცდენისათვის დაკისრებული პირგასამტეხლოს ჯამური თანხა გადააჭარბებდა ხელშეკრულების ღირებულების 3%-ს, შემსყიდველს უფლება ჰქონდა შეწყვიტა ხელშეკრულება.

სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლის თანახმად, პირგასამტეხლო წარმოადგენს მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრულ ფულად თანხას, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვანი შესრულებისათვის. ამავე კოდექსის 418-ე მუხლის მიხედვით, ხელშეკრულების მხარეებს შეუძლიათ თავისუფლად განსაზღვრონ პირგასამტეხლო, რომელიც შეიძლება აღემატებოდეს შესაძლო ზიანს. შეთანხმება პირგასამტეხლოს შესახებ მოითხოვს წერილობით ფორმას. სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის დანაწესით, სასამართლოს შეუძლია საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, იმ პირობებში, როდესაც სს „ე-მა ქ-ამ“ ჯერ კიდევ ხელშეკრულებების ვადის ამოწურვამდე, 2008 წლის 12 სექტემბრის წერილით აცნობა შემსყიდველს შპს „ს. რ-ას“, რომ ხელშეკრულებებით ნაკისრ ვალდებულებებს ვერ ასრულებდა შეთანხმებულ ვადაში და ითხოვდა ამ ვადის გაგრძელებას 2009 წლის თებერვლის ბოლომდე, ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ ქ-ის ამ წერილზე რ-ას არანაირი პასუხი არ გაუცია, უნდა მიჩნეულიყო, რომ ადგილი ჰქონდა ხელშეკრულებების სპეციფიკური პირობების 8.3 პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევას, რომლის მიხედვით, მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო მხოლოდ ხელშეკრულების ღირებულების 5%-ს ოდენობით, რაც მოცემულ შემთხვევაში სამივე ხელშეკრულებაში მითითებული ჯამური ღირებულების გათვალისწინებით (178023.50 ლარი), შეადგენდა 8901 ლარს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სწორედ მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენის საფუძველზე შეთანხმებული პირგასამტეხლოს ეს ოდენობა უნდა დაკისრებოდა მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების იმ პირობებში შეწყვეტის შემთხვევაშიც კი, რაც მითითებული იყო რ-ის 2009 წლის 6 ივლისის წერილში, მის მიერ მოთხოვნილი პირგასამტეხლო ხელშეკრულებების ჯამური ღირებულების 40.5%–ის ოდენობით, ვერ ჩაითვლებოდაა სამართლიან და გონივრულ პირგასამტეხლოდ. მითითებული წერილით რ-ა ატყობინებდა ე- ქ-ას, რომ იგი ხელშეკრულებების სპეციფიკური პირობების 8.2 მუხლის საფუძველზე, წყვეტდა სამივე ხელშეკრულებას და პირგასამტეხლოს სახით 10 დღის ვადაში ითხოვდა სამივე ხელშეკრულების ჯამური ღირებულების (178 023.50 ლარი) 40.5%-ს – 72099.5 ლარის გადარიცხვას რ-ის საბანკო ანგარიშზე. მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებების სპეციფიკური პირობების 8.2 პუნქტის შესაბამისად, იმ შემთხვევაში თუ ვადების გადაცდენისათვის დაკისრებული პირგასამტეხლოს ჯამური თანხა გადააჭარბებდა ხელშეკრულების ღირებულების 3%-ს, შემსყიდველს უფლება ჰქონდა შეეწყვიტა ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებულნი არიან კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. მოცემულ შემთხვევაში იმის გათვალისწინებით, რომ რ-ას უფლება ჰქონდა შეეწყვიტა ხელშეკრულება ჯერ კიდევ იმ დროს, როცა პირგასამტეხლოს ჯამურმა თანხამ გადააჭარბა ხელშეკრულების ღირებულების 3%-ს, ხოლო ამ უკანასკნელმა, მისივე განმარტებით, ამ უფლებით ისარგებლა მაშინ, როდესაც პირგასამტეხლოს ჯამურმა თანხამ შეადგინა ხელშეკრულების ღირებულების 40.5%, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა სახეზე იყო უფლების არაკეთილსინდისიერად განხორციელება, რასაც შედეგად მოსდევდა ამ უფლების სუბიექტის უსაფუძვლო გამდიდრება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ შემთხვევაშიც პირგასამტეხლოს გონივრული და სამართლიანი ოდენობა იქნებოდა სწორედ ხელშეკრულებების ჯამური ღირებულების 5% (8901 ლარი), ანუ ის ზღვრული ოდენობა, რომელზეც მხარეები შეთანხმდნენ ხელშეკრულებების მიმწოდებლის (სს „ე-ი ქ-ა“) მიერ შეწყვეტის შემთხვევაში.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტ სს ,,ე-ი ქ-ის’’ მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების შეუსრულებლობა გამოწვეული იყო დაუძლეველი ძალით. აღნიშნულთან მიმართებით, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება ფორს-მაჟორული გარემოებასთან მიმართებით და აღნიშნულის შედეგად გაკეთებული დასკვნა, რომ დაუძლეველი ძალის მოტივად მითითებული ბუნებრივი აირის არარსებობა, რამაც შეაფერხა მისაწოდებელი პროდუქციის დამზადება და 2008 წლის აგვისტოში განვითარებული საომარი მოქმედებები, არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო ფორს-მაჟორად, რაც გახდებოდა მოვალის პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლების საფუძველი.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს „ე- ქ-ას“ შპს „ს. რ-ის“ სასარგებლოდ პირგასამტეხლოს სახით უნდა დაკისრებოდა 8901.00 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს. რ-ამ“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

განსახილველი დავის საგანს წარმოადგენდა ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო „ე-ი ქ-ისათვის“ პირგასამტეხლოს დაკისრება. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების 8.3 პუნქტით, მოპასუხეს დააკისრა პირგასამტეხლო მხოლოდ ხელშეკრულების ღირებულების ოდენობის 5%-ი, რასაც შპს „ს. რ-ა“ არ ეთანხმება. ხელშეკრულების 8.3 პუნქტის თანახმად, მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო მხოლოდ ხელშეკრულების ღირებულების 5%-ის ოდენობით. აღნიშნული ხელშეკრულება 8.3 პუნქტის შესაბამისად შეწყვიტა არა მიმწოდებელმა (სს „ე-ი ქ-ა“), არამედ მიმღებმა (შპს „ს. რ-ა“). სააპელაციო სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა ხელშეკრულების სპაციფიკური პირობების 8.1 პუნქტით, რომლის მიხედვითაც, ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების ვადების გადაცდენის შემთხვევაში, ყოველი დაგვიანებული დღისათვის მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო ხელშეკრულების ღირებულების 0.1%-ის ოდენობით.

სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად,ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ. ამავე კოდექსის 418-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ასეთ პირობებს წრმოადგენს ხელშეკრულების საგანი, ფასი, ვალდებულების შესრულების ვადა და პირგასამტეხლო. სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. აღნიშნული მუხლისა და ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 4.5 პუნქტის შესაბამისად, რ-ას ჰქონდა მოთხოვნის უფლება, ხოლო „ე- ქ-ას“ წარმოეშვა საქონლის მიწოდების ვალდებულება 2008 წლის 18 მაისიდან. სამოქალაქო კოდექსის მე-400 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებად ითვლება, თუ შესრულებისათვის დადგენილ დროში ვალდებულება არ შესრულდება. ვინაიდან „ე-მა ქ-ამ“ ვერ უზრუნველყო ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 4.5 პუნქტით შეთანხმებული მიწოდების ვადების დაცვა, რ-ამ სამოქალაქო კოდექსის 417-418-ე და ხელშეკრულების 8.1 მუხლების შესაბამისად ქ-ას დაარიცხა პირგასამტეხლო 2008 წლის 18 მაისიდან 2009 წლის 27 ივნისამდე და ვადაგადაცილების დღეებმა ჯამში შეადგინა 405 დღე, რაც სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა.

კასატორი ყურადღებას ამახვილებს საქმისათვის არსებით იმ გარემოებაზე, რომ „ე- ქ-ას“ საერთოდ არ შეუსრულებია რ-ასთან დადებული არც ერთი ხელშეკრულება და არც ვადაგადაცილებით მიუწოდებია საქონელი. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, შპს „ს. რ-ა“ ითხოვს ხელშეკრულების 8.1 პუნქტით გათვალისწინებულ პირგასამტეხლოს 2008 წლის 18 მაისიდან 2009 წლის 27 ივნისამდე პერიოდზე, რაც სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ არ დააკმაყოფილა.

კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მიერ 0.1%-ის ოდენობის პირგასამტეხლოს შეუსაბამოდ მაღალ ოდენობად მიჩნევას, რადგან „ე- ქ-ას“ არასდროს გამოუთქვამს პრეტენზია პირგასამტეხლოს ოდენობაზე და არც მისი შემცირება მოუთხოვია. ამასთან, პირგასამტეხლოს ოდენობა 0.1% სახელშეკრულებო დავებში სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკას წარმოადგენს, რასაც ეწინააღმდეგება გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3159.93 ლარი) 70% – 2211.95 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ს. რ-ას“ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3159,93 ლარი, გადახდის თარიღი - 28 მარტი 2012 წელი, საგადასახადო დავალება #149, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 2211.95 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.