№ას-624-587-2012 17 მაისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ს. ხ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – №51 საჯარო სკოლა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო საჩივრის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ს. ხ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში №51 საჯარო სკოლის მიმართ სსიპ ქ.თბილისის №51საჯარო სკოლის 2001 წლის 15 ივლისის №64/1 ბრძანების ბათილად ცნობის, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით:

2008 წლის 1 აპრილის №91 შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელე განუსაზღვრელი ვადით დაინიშნა №51 საჯარო სკოლაში ინგლისური ენის პედაგოგად, მუშაობის პერიოდში ზედმიწევნით ზუსტად ასრულებდა როგორც ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას, ისე სკოლის შინაგანაწესს და მის მიმართ რაიმე გაფრთხილება ან შინაგანაწესის დარღვევა არ დაფიქსირებულა, 2011 წლის 15 ივლისს სკოლის დირექტორმა უკანონოდ გამოსცა №64/1 ბრძანება და აღნიშნულის საფუძველზე მოიშალა მოსარჩელესთან 2008 წლის 1 აპრილს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება. სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანება არ გამომდინარეობს მხარეთა შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების ნორმებიდან, ამასთან, ბრძანების მიღების სამართლებრივ საფუძვლებად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი და 38-ე მუხლი, რაც ასევე არასწორია და არ გამომდინარეობს მოცემულ ნორმებთან მიმართებაში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებიდან, აღნიშნულით ასევე დარღვეულია ევროპის სოციალური ქარტისს 4.4 მუხლი და 24-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხე არ დაეთანხმა ს.ხ-ის მითითებას მისი სამუშაოდან არასწორად გათავისუფლებისა და შრომითი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შესახებ, აღნიშნული დასტურდება 2010 წლის 13 ნოემბრის №147/1 ბრძანებით, რომლის თანახმადაც მოსარჩელე, მიუხედავად სკოლის ადმინისტრაციის არაერთი სიტყვიერი გაფრთხილებისა, საკლასო ჟურნალში არ აფიქსირებდა მოსწავლეთა გაცდენა-დაგვიანების ფაქტებს, მითითებული დარღვევა დაფიქსირებულია ასევე მანდატურის მიერ შემთხვევითი პრინციპით საკლასო ჟურნალების შემოწმებისას. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2005 წლის 15 სექტემბრის №448 ბრძანებით დამტკიცებული სკოლის წესდების მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის „ნ“ ქვეპუნქტის, სკოლის შინაგანაწესის მე-8 მუხლის, მე-18 მუხლის პირველი პუნქტის, „ბ“ ქვეპუნქტისა და მე-2 პუნქტის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე მოსარჩელეს მიეცა შენიშვნა შრომითი ხელშეკრულებისა და სკოლის შინაგანაწესის დარღვევისათვის. ამდენად, შრომითი ხელშეკრულება მოიშალა „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტის, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დამსაქმებლის ინიციატივით ხელშეკრულების მოშლისას დაცულია დასაქმებულისათვის კომპენსაციის ანაზღაურების აუცილებლობა, ამასთან, უფლების გამოყენება, სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის შესაბამისად, მოხდა მართლზომიერად, მოსარჩელის მიერ შრომითი ხელშეკრულებების პირობების დარღვევის გამო, არ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ს. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 მარტის განჩინებით ს. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ 2008 წლის 1 აპრილს სსიპ ქ.თბილისის №51 საჯარო სკოლასა და ინგლისური ენის პედაგოგ ს. ხ-ეს შორის გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება, სსიპ ქ.თბილისის №51 საჯარო სკოლის დირექტორის 2011 წლის 15 ივლისის №64/1 ბრძანების თანახმად, „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტის, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ინგლისური ენის პედაგოგ ს. ხ-ეს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა. მოსარჩელის ყოველთვიური ხელფასი - შრომის ანაზღაურება შეადგენდა 278 ლარს. 2008 წლის 1 აპრილის შრომითი ხელშკრულების 9.2. მუხლის თანახმად, სკოლა იყო ვალდებული დასაქმებულის მხრიდან შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის შემთხვევაში, დასაქმებულისათვის დაეწესებინა დამატებითი გონივრული ვადა და შრომითი ხელშეკრულების მოშლის შესახებ წერილობით ეცნობებინა არანაკლებ ერთი კვირით ადრე. სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ ს. ხ-ე გათავისუფლებულია სსიპ ქ.თბილისის №51 საჯარო სკოლის დირექტორის 2011 წლის 15 ივლისის №64/1 ბრძანების საფუძველზე, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე, ხოლო 2008 წლის 1 აპრილის შრომითი ხელშკრულების 9.2. მუხლის თანახმად, აღნიშნული ვალდებულება სკოლას ექნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელე განთავისუფლებული იქნებოდა შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევისათვის, ანუ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. პალატამ მიუთითა, რომ აპელანტის მოსაზრებები მოწინააღმდეგე მხარის რწმუნებულების ხარვეზიანობის გამო არ გამომდინარეობდა კანონმდებლობის მოთხოვნებიდან. მართალია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 96-ე მუხლი განსაზღვრავს თუ რა სახით უნდა იქნეს გაცემული რწმუნებლება იურიდიული პირის მიერ, მაგრამ „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის მე-4 პუნქტით განსაზღვრულია ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულების უფლება, მიმართოს სხვა იურიდიულ პირს სამართლებივი დახმარების გაწევის შესახებ, რომელიც ამ უფლებამოსილების ფარგლებში წარმომადგენლად ნიშნავს თავის მუშაკს. საჯარო სამართლის ერთი იურიდიული პირის მიერ მეორის წარმომადგენლობის საკითხი საპროცესო კანონმდებლობაში არაა ასახული, მაგრამ „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლი ამ საკითხს აწესრიგებს, შესაბამისად, მხოლოდ იმის გამო, რომ ეს საკითხი არა საპროცესო კანონში, არამედ სხვა საკანონმდებლო აქტშია ასახული, პალატამ წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების ხარვეზიანად მიჩნევის საფუძვლად არ მიიჩნია, ამასთან, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ მხარეთა შორის დადებული შრომის ხელშეკრულების 9.2 მუხლი ითვალისწინებდა შრომის ხელშეკრულების დარღვევის შემთხვევაში მხარეთა შორის ურთიერთობის სპეციალურ წესს. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ 2011 წლის 15 ივლისის №64/1 ბრძანების ასლზე, რომლის თანახმადაც აპელანტის გათავისუფლების საფუძვლად გამოყენებულ იქნა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლი „დ“ ქვეპუნქტი. პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამართულ სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ სინამდვილეში გათავისუფლება მოხდა 37-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, მაგრამ ბრძანებაში მიეთითა 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მეორე ნაწილით ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურება შესაძლებელია მათ შორის მხარის ახსნა-განმარტებით, თუმცა სასამართლომ ჩათვალა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარის მიერ მიცემული განმარტება ვერ შეცვლიდა წერილობით მტკიცებულებას - №64/1 ბრძანებას, ამასთან, მხარის წარმომადგენელი არის რა სხვა დაწესებულების მუშაკი, იგი მოკლებულია შესაძლებლობას, უშუალოდ შესწრებოდა მხარეთა შორის არსებულ ურთიერთობას. ისეთ შემთხვევაში, როდესაც ფაქტის არსებობის თაობაზე ადგილი აქვს წინააღმდეგობას წერილობით მტკიცებულებასა და მხარის ახსნა-განმარტებას შორის, სასამართლომ უპირატეს მტკიცებულებად წერილობითი მტკიცებულება მიიჩნია, როგორც უშუალოდ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობების თვითმხილველის მიერ ხელმოწერილი საბუთი. არ იქნა გაზიარებული სააპელაციო საჩივრის მითითება შრომით სამართლებრივ ურთიერთობებში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკაზე, სადაც საუბარია ამ ურთიერთობაში არსებულ ძლიერ და სუსტ მხარეებსა და ამ ურთიერთობის სამოქალაქო კოდექსის 352-405-ე მუხლებით რეგულირებაზე და აღნიშნა შემდეგი: ზემოხსენებულ პრაქტიკას საქართველოს უზენაეს სასამართლოში ადგილი ჰქონდა 2010 წელს, ხოლო მას შემდეგ ეს პრაქტიკა შეიცვალა და ბოლო დროის გადაწყვეტილებებით შრომის სამართლებრივ ურთერთობებში მხარეთა ამდაგვარი დაყოფა აღარ ხდება, ისევე როგორც არ ხდება მითითება სამოქალაქო კოდექსის 352-405-ე მუხლებზე. სასამართლომ ასევე მიუთითა ევროპის სოციალურ ქარტიის 4.4 მუხლზე და განმარტა, რომ მოცემული ნორმა მხარეთა შორის არსებულ ურთიერთობებში არ დარღვეულა, ვინაიდან 2011 წლის 15 ივლისის №64/1 ბრძანების მე-2 პუნქტში აღნიშნულია, რომ აპელანტს საბოლოო ანგარიშსწორებასთან ერთად მიეცა კომპენსაციაც, რასაც ითვალისწინებს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილი. ეს კომპენსაცია სხვა არაფერია, თუ არა წინასწარი შეტყობინების ეკვივალენტი, იმ თვალსაზრისით, რომ მუშაკი იღებს ხელფასს მაშინაც, როცა იგი შრომით საქმიანობას უკვე აღარ ახორციელებს. ამდენად, პალატამ დაასკვნა, რომ შრომის კოდექსის ეს ნორმა და მის საფუძველზე დამკვიდრებული ზემოაღნიშნულ ბრძანებაში მოყვანილი პრაქტიკა სრულ შესაბამისობაშია ევროპის სოციალური ქარტიის 4.4. პუნქტთან, ამასთან, ევროპის სოციალური ქარტიის პრეცედენტული სამართლის მიმოხილვაში აღნიშნულია, რომ „ეს დებულება ჩაიწერა მე-4 მუხლში და არა მე-2 მუხლში, ვინაიდან წინასწარი შეტყობინების ვალდებულების მიზანი ძირითადად ისაა, რომ მშრომელებმა გარანტირებულად მიიღონ თავიანთი ხელფასი გონივრული ვადით, სხვა სამუშაოს ძიების დროის განმავლობაში“, ამდენად, სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება არ ქმნიდა პირველი ინსატანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს, ვინაიდან კანონმდებელმა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი დაადგინა იმისათვის, რომ შრომის სამართლებრივი ურთიერთობების მონაწილე ერთი მხარის მიერ ნების გამოვლენა საკმარის საფუძველს წარმოადგენდეს შრომითი ხელშეკრულების შესაწყვეტად. მოცემულ შემთხვევაში, არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს ურთიერთობის მონაწილე მეორე მხარის მიერ ნების გამოვლენას, ასევე იმ გარემოებას, შრომითი ურთიერთობა დადებული იყო განსაზღვრული თუ განუსაზღვრელი ვადით, ასრულებდა თუ არა ურთიერთობის მონაწილე მხარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვალდებულებებს, იყო თუ არა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ურთიერთობის შეწყვეტის პირობები.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ხ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საკასაციო საჩივრის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ დაარღვია კანონი და არსებობს მისი გაუქმებისათვის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“, „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული წინაპირობები. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილები, რადგანაც მოსარჩელემ დაადასტურა სარჩელში მითითებული გარემოებები, ხოლო მოპასუხემ ვერ დაადასტურა შესაგებლის საფუძვლიანობა, სასამართლომ კი გადაწყვეტილება დაამყარა მტკიცებულებას, რომელიც საქმეში არ მოიპოვება, სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საწინააღმდეგოდ, სათანადო შეფასება არ მისცა მოსარჩელის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებს, ასევე მის მითითებას საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ ერთგვაროვან პრაქტიკაზე ანალოგიურ საქმესთან მიმმართებით, სათანადო შეფასების გარეშეა დატოვებული მოსარჩელის მითითება ევროპის სოციალურ ქარტაზე, რომელიც იცავს დასაქმებულის უფლებას, გათავისუფლების მიზეზებისა და ამ გათავისუფლების თაობაზე წინასწარ შეტყობინებას. არასწორია გასაჩივრებული განჩინების 4.1 პუნქტის მსჯელობა მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენლობის უფლებამოსილების უნაკლოდ მიჩნევის თაობაზე, რადგანაც მოცემულ საკითხთან მიმართებით სპეციალური კანონი სასამართლოს განმარტების საწინააღმდეგო რეგულაციას ადგენს, საქმეში არ არის წარმოდგენილი უფლებამოსილების დამადასტურებელი დოკუმენტი, არამედ წარმოდგენილია მხოლოდ ხელშეკრულება მოპასუხესა და განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნულ ცენტრს შორის და ამ დოკუმენტში წარმომადგენლობით უფლებამოსილებაზე საუბარი არ არის. ასევე არასწორია გასაჩივრებული განჩინების 4.2 პუნქტი, სადაც სასამართლომ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების სამართლებრივი საფუძვლის კვლევისას (გათავისუფლების საფუძველს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი თუ „დ“ ქვეპუნქტი წარმოადგენდა) წერილობით მტკიცებულებას მხარის აღიარებასთან შედარებით უპირატესი მნიშვნელობა მიანიჭა, სასამართლოს აღნიშნული მსჯელობა არ შეესაბამება კანონის დანაწესს, კერძოდ, არასწორია სასამართლოს მსჯელობა, რომ მის მიერ წარმომადგენლად დაშვებული მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტების გაზიარება დაუშვებელია, რადგანაც ის სხვა დაწესებულების მუშაკია, წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მხარისათვის მინიჭება აღნიშნულს არ გულისხმობს, ამასთანავე, მოპასუხის წარმომადგენლის ახსნა-განმარტების გაზიარების შემთხვევაში, დადგინდებოდა შრომითი ურთიერთობის შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე მოშლის ფაქტი და შედეგად შრომითი ხელშეკრულების 9.1 პუნქტის დარღვევაც, ასეთ შემთხვევაში კი დადასტურდებოდა მოსარჩელის სამუშაოდან კანონის დარღვევით გათავისუფლების ფაქტიც, ხოლო სასამართლოს მსჯელობა უხეშად არღვევს კასატორის უფლებებსა და ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლს. კასატორმა სადავოდ მიიჩნია ასევე გასაჩივრებული განჩინების 4.4 და 4.5 პუნქტები მათი წინააღმდეგობრიობისა და ევროპულ სტანდარტებთან შეუსაბამობის გამო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 1 მაისის განჩინებით ს. ხ-ე „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა და მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ს. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ს. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ს. ხ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ე. ქ-ის მიერ 2012 წლის 6 აპრილს №5026637 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ს. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. კასატორ ს. ხ-ეს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით ე. ქ-ის მიერ 2012 წლის 6 აპრილს №5026637 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.