№ას-642-605-2012 31 მაისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ძ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ხ. გ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სამართლებრივი ურთიერთობის აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ძ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ხ. გ-ის მიმართ სამართლებრივი ურთიერთობის აღიარების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

2004 წლის 8 ივნისს გ. ძ-სა და ხ. გ-ს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რის საფუძველზეც ხ. გ-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ნაწილი საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა-ს“ ნახევარი, ხანძრის შედეგად დამწვარი №2 და №2¹ საცხოვრებელი ოთახები და დამხმარე სათავსები. აღნიშნული ნაწილი საკადასტრო გეგმაზე მითითებულია, როგორც შენობა-ნაგებობა №1-ის 1/2 ნაწილი. სანოტარო წესით ხელშეკრულების გაფორმებისას ნოტარიუსის მოთხოვნის შესაბამისად, მის მიერ წარდგენილი იქნა ს-ოს რაიონული სასამართლოს 1991 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა გ.ძ-ის შეგებებული სარჩელი და იგი მეუღლესთან ერთად ცნობილ იქნა უფლებამოპოვებულად ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში ლიტ „ა-ს“ შემავალი №2 და №2¹ ოთახების ფართზე. ქ.თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1996 წლის 17 დეკემბრის №64 ბრძანებით დამტკიცდა დამწვარი სახლის ნაცვლად ახალი საცხოვრებელი სახლის პროექტი. ბრძანებაში საფუძვლად მითითებულია ქ.თბილისის ს-ოს რაიონის გამგეობის 1996 წლის 18 აგვისტოს გადაწყვეტილება. მოსარჩელის განმარტებით, მან გაყიდული სახლის ნაწილთან ერთად მოპასუხეს გადასცა სახლის პროექტი. ხ. გ-მა კორექტირებული პროექტით ააშენა სახლი, ანუ მან იცოდა, რომ იძენდა სახლთმფლობელობის ნაწილს – საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა-ს“ ნახევარს №2 და №2¹ საცხოვრებელ ოთახებს. საკადასტრო გეგმაზე ლიტ „ა“ ასახული იყო, როგორც შენობა-ნაგებობა №1, ხოლო მისი წილი – როგორც შენობა-ნაგებობა №1-ის 1/2 ნაწილი. ხ. გ-მა შეგნებულად არასწორად წაიკითხა 2004 წლის 8 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულება და სიტუაცია ისე წარმართა, რომ, თითქოს, გ. ძ-მა თავის კუთვნილ წილთან ერთად გაყიდა ც. ჩ-ის მფლობელობაში არსებული წილის ნახევარი. ც. ჩ-მა მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა გ. ძ-ისაგან ზიანის ანაზღაურება. მოსარჩელის განმარტებით, მის იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენს 2004 წლის 8 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საგნის დადგენა, რათა შემდგომში თავიდან იქნეს აცილებული მისთვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

გ. ძ-მა გაასხვისა საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეისტრირებული ქონება: 332 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განლაგებული შენობა-ნაგებობა №1 და №7-ის 1/2 წილები. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლისა და 187-ე მუხლის შესაბამისად, ხ.გ-ი კეთილსინდისიერი შემძენია, ამასთანავე, ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას უფლების დამდგენი დოკუმენტი საჯარო რეესტრის ამონაწერი იყო და არა საინვენტარიზაციო გეგმა, ხოლო ხელშეკრულებას ერთვის ც. ჩ-ის თანხმობა, რომელსაც 2008 წლამდე რაიმე პრეტენზია ამ გარიგების მიმართ არ გამოუთქვამს, მან მხოლოდ 2008 წლის 22 ივლისს მიმართა სასამართლოს ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე №1 შენობა-ნეგებების მთლიანად მის საკუთრებაში აღრიცხვის, ასევე გ. ძ-ისა და ხ. გ-ის თაობაზე არსებული ჩანაწერების ბათილად ცნობის თხოვნით, თუმცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე და გადაწყვეტილება ზემდგომი წესით აღარ გასაჩივრებულა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გ. ძ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 მარტის განჩინებით გ. ძ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული შემდეგი საფუძვლებით:

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი გარემოებები: 2004 წლის 8 ივნისს გ. ძ-სა და ხ. გ-ს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რის საფუძველზეც ხ. გ-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ნაწილი, კერძოდ, შენობა-ნაგებობა №1-ის 1/2 წილი, №7-ის 1/2 წილი, შენობა №8 და №10. 2004 წლის 8 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებისას გ. ძ-ი წარმოადგენდა ამავე მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების -შენობა-ნაგებობა №1-ის 1/2 ნაწილის, №7-ის 1/2 ნაწილის, შენობა №8-სა და №1-ის მესაკუთრეს, ხოლო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა გ. ძ-ისა და სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას. საჯარო რეესტრის ჩანაწერში უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებულია სასამართლოს 1991 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება და 2004 წლის 29 მარტის საინვენტარიზაციო გეგმა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ც. ჩ-ის სარჩელი და ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 1 ივლისის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტი, ასევე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ჩანაწერი, რითაც გ. ძ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღირიცხა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ.№31^ბ-ში მდებარე უძრავი ქონების - შენობა-ნაგებობა №1-ის 1/2 წილი. ამჟამად, ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში მდებარე №1 შენობა-ნაგებობის 1/2 წილის მესაკუთრეა კობა მესხი, ხ. გ-თან გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს იმის აღიარება, რომ 2004 წლის 8 ივნისს გ. ძ-სა და ხ. გ-ს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ.№31^ბ-ში, საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა-ს“ 1/2 წილი, საკადასტრო რუკაზე №1 შენობის 1/2 წილი და 332 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რაზეც განთავსებულია აღნიშნული ნაწილები. პალატამ აღნიშნა, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ უფლების დამდგენი წერილობითი დოკუმენტაციიდან არასწორად იქნა გადატანილი მონაცემები გ. ძ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციისას, როდესაც მიეთითა, რომ იგი იყო ქ.თბილისში ს-ოს ქ.№31^ბ-ს შენობა-ნაგებობა №1-ის ½-ის მესაკუთრე. უზუსტობა გამოიხატა იმაში, რომ საჯარო რეესტრის ჩანაწერში უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებულია სასამართლოს 1991 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება და 2004 წლის 29 მარტის საინვენტარიზაციო გეგმა, ხოლო საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ საკადასტრო გეგმაზე შესრულებული ოთახების ნუმერაცია, რაც საფუძვლად დაედო გ. ძ-ის საკუთრების უფლებაზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერის მომზადებას, არ შეესაბამება ქ.თბილისის ტექ.აღრიცხვის სამსახურის მიერ 2004 წლის 29 მარტს გაცემულ საინვენტარიზაციო გეგმაზე შესრულებული ოთახების ნუმერაციას. პალატამ უდავო გარემოებად მიიჩნია, რომ, საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, გ. ძ-ის საკუთრებას წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში მდებარე უძრავი ქონების ლიტ „ა-ს“ 1/2 წილი, ოთახები N2 და 2¹, ხოლო საკადასტრო რუკაზე გ. ძ-ის დამწვარ ორ ოთახს ნუმერაცია არ მინიჭებია, თუმცა საჯარო რეესტრის ამონაწერით გ.ძ-ის საკუთრებას წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში მდებარე შენობა-ნაგებობა №1-ის 1/2 წილი, მაშინ, როდესაც საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შენობა–ნაგებობა №1 მთლიანად წარმოადგენს ც. ჩ-ის საკუთრებას. 1991 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით გ. ძ-ს საკუთრების უფლებით გადაეცა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში, ლიტერ „ა-ს“ 2 და 2¹ ოთახები, ხოლო საინვენტარიზავიო გეგმაზე აღნიშნული №3 და №1 ოთახები მათ წინ მდებარე ფართებით გ.ძ-ს საკუთრებაში არ გადასცემია, თუმცა საჯარო რეესტრის მიერ მის საკუთრებად აღირიცხა. გ. ძ-ის სახელზე სადავო ფართებზე უფლების რეგისტრაცია მოხდა საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძვლის გარეშე, რამაც გამოიწვია ც. ჩ-ის საკუთრების გაუქმება, სწორედ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ დაშვებული უზუსტობა გახდა საფუძველი იმისა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 1 ივლისის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტი, ასევე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ჩანაწერი, რითაც გ. ძ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღირიცხა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში მდებარე უძრავი ქონების - შენობა-ნაგებობა №1-ის 1/2 წილი.

პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 103-ე მუხლების შესაბამისად, აღნიშნა, რომ აპელანტი (მოსარჩელე) სათანადო მტკიცებულებებზე მითითებით ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ 2004 წლის 8 ივნისს გ. ძ-სა და ხ. გ-ს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში, საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა-ს“ 1/2 წილი, საკადასტრო რუკაზე №1 შენობის 1/2 წილი და 332 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, კერძოდ, ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ საკადასტრო რუკაზე №1 შენობის 1/2 წილი იყო საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა-ს“ 1/2 წილი, რადგან გ.ძ-ის დამწვარ შენობა-ნაგებობას საკადასტრო გეგმაზე არ მინიჭებია N1. რაც შეეხება მიწის ნაკვეთს - 332 კვ. მეტრს, 2004 წლის 8 ივნისს გ. ძ-სა და ხ. გ-ს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა არა კონკრეტულად 332 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, არამედ მიწის ნაკვეთი, რომელიც წარმოადგენდა გ. ძ-ისა და სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას. ამასთან, პალატამ არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოსაზრება, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე არ იყო აღიარებითი სარჩელის აუცილებელი პირობა - იურიდიული ინტერესი, ასევე ის, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ სასამართლო დაადგენდა, რომ 2008 წლის 4 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში, საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა-ს“ 1/2 წილი, საკადასტრო რუკაზე №1 შენობის 1/2 წილი და 332 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რაზეც განთავსებულია აღნიშნული ნაწილები, იგი ვერ გახდებოდა გ. ძ-ის ზიანის ანაზღაურების გამომრიცხველი გარემოება, რადგან მოსარჩელე საერთოდ მოკლებული იყო შესაძლებლობას, გაესხვისებინა სადავო წილი. აღნიშნულთან მიმართებაში პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლზე და განმარტა, რომ გ. ძ-ს, დისპოზოციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, უფლება აქვს სათანადო მოპასუხის მიმართ სარჩელის შეტანის გზით მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ძ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის შესაბამისად, დადგენა იმისა, რომ 2004 წლის 8 ივნისს მან მოპასუხეს მიჰყიდა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ№31^ბ-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ნაწილი - საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა“ შენობა-ნაგებობის ½ ნაწილი - №2 და №2¹ ოთახები, რომელიც კასატორის მფლობელობაში იმყოფებოდა სასამართლოს 1991 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილების საფუძველზე.

კასატორმა მისი პრეტენზიები დაამყარა შემდეგ გარემოებებს: სასამართლომ დაარღვია კანონი, კერძოდ, არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლი, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია. ც.ჩ-ის პრეტენზიების გამო, კასატორი იძულებულია, ამტკიცოს, რომ მან გაასხვისა მხოლოდ მისი კუთვნილი იდეალური წილი და არა ც.ჩ-ის კუთვნილი იდეალური წილის ნახევარი, ს-ოს რაიონული სასამართლოს 1991 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით დასტურედება, რომ საინვენტარიზაციო გეგმაზე ლიტ „ა-ს“ ½ ნაწილი - №3 და №3¹ ოთახები მფლობელობაში ჰქონდა ც.ჩ-ს, ხოლო №2 და №2¹ ოთახები - კასატორს. ლიტ „ა“ ნაგებობა სულ 4 ოთახისაგან შედგებოდა, ტექ.ბიუროს მონაცემების საჯარო რეესტრში აღრიცხვისას რეგისტრატორმა რიგითი ნომერი ლიტ „ა“ აღნიშნა №1-ით, ასევე ცალ-ცალკე გადაინომრა სათავსები. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, უფლების დამდგენი დოკუმენტი ასევე ს-ოს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებაა, 2004 წელს გ.ძ-მა გამოავლინა მხოლოდ მისი კუთვნილი იდეალური წილის გასხვისების ნება, კერძოდ, ლიტ „ა-ს“№2 და №2¹ ოთახებისა და ეს წილი საკადასტურო რუკაზე აღნიშნა, როგორც №1 შენობა-ნაგებობის ½. მოცემული დავის საგანს წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის შესაბამისად, იმის დადგენა, რომ გ.ძ-მა გაასხვისა მხოლოდ მისი კუთვნილი ქონება და არა ც.ჩ-ის ქონების ნაწილი, სასამართლო არასწორად ცდილობს იმის განმარტებას, რომ საჯარო რეესტრში იქნა დაშვებული შეცდომა ნაგებობის მაჩვენებლების ნომრების განსაზღვრის დროს და გ.ძ-მა ხ.გ-ს მიჰყიდა ც.ჩ-ის კუთვნილი წილის ნაწილი, სასამართლოს მოსაზრების გაზიარების შემთხვევაში, საჯარო რეესტრის მონაცემებში სადავო მისამართზე უნდა ირიცხებოდეს სამი პირის თანასაკუთრების უფლება, კერძოდ, გ.ძ-ის სახელზე №2 და №2¹ ოთახები, ხოლო ხ.გ-ის სახელზე - №3 და №3¹ ოთანების ½ ნაწილი, ანუ სახლთმფლობელობის ¼. კასატორი ასევე არ დაეთანხმა გადაწყვეტილების ფაქტობრივ დასაბუთებას და დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით აღნიშნა, რომ მას ც.ჩ-თან ერთად თანასაკუთრებაში ჰქონდა საინვენტარიზაციო გეგმაში ლიტ „ა“ ნაგებობად მითითებული შენობის ½ - №2 და №2¹ ოთახები და ამ ფართის ფაქტობრივი ფლობა დადასტურებულია სასამართლოს 1991 წლის გადაწყვეტილებით, რომელიც სარეგისტრაციო მონაცემებში უფლების დამდგენ დოკუმენტადაა მითითებული, სასამართლოსა და მოპასუხისათვის ცნობილია აღნიშნულის თაობაზე და ის გარემოებაც, რომ მან სწორედ ამ ფართის გასხვისების ნება გამოავლინა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას, შესაბამისად, მოპასუხეს გადასცა შეთანხმებული პროექტი, რომლის შესაბამისადაც მას უნდა აეშენებინა სახლი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 მაისის განჩინებით გ. ძაბილავილი „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ¹“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა გ. ძ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ძ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ¹“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გ. ძ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგნ გათავისუფლებულია. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.