№ას-698-655-2012 28 მაისი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები – ლ. მ-ე, ი. მ-ი, ქ. ქ-ე, მ. ფ-ა, ი.მ-კ-ა, ი. ა-ე, ე. ჯ-ი, ლ. ძ-ი, დ. კ-ი, თ. ჯ-ე, მ. წ-ი, მ. კ-ი, ი. ბ-ი, ა. მ-ი,ლ. ხ-ე, ც. ჯ-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ ქ.თბილისის 43-ე საჯარო სკოლა (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 მარტის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება
დავის საგანი – სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ე. ჯ-მა, მ. კ-მა, დ. კ-მა, ლ. ხ-ემ, ი. მ-მა, ი. ა-ემ, მ. ფ-მა, ი. ბ-მა, ა. მ-მა, მ. ჩ-მა, ქ. ქ-ემ, ჯ. ხ-მა, ლ. მ-ემ, მ. წ-მა, ი.მ-კ-ამ, ლ. ძ-მა, თ. ჯ-ემ, ც. ჯ-ემ, ნ. გ-მა, ე. გ-მა და შ. ო-ემ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სსიპ ქ.თბილისის 43-ე საჯარო სკოლის მიმართ და მოითხოვეს შემდეგი: ლ. მ-ის სასარგებლოდ ანაზღაურებადი შვებულების თანხის - 441.82 ლარის, ი. მ-ის სასარგებლოდ - 428.39 ლარის, ქ. ქ-ის სასარგებლოდ - 434.60 ლარის, მ. ფ-ის სასარგებლოდ - 116.68 ლარის, ი.მ-ას სასარგებლოდ - 261.87 ლარის, ი. ა-ის სასარგებლოდ - 283.28 ლარის, ე. ჯ-ის სასარგებლოდ - 445.70 ლარის, შ. ო-ის სასარგებლოდ - 357.62 ლარის, ე. გ-ის სასარგებლოდ - 420.36 ლარის, ლ. ძ-ის სასარგებლოდ - 455.57 ლარის, დ. კ-ის სასარგებლოდ - 271.10 ლარის, ნ. გ-ის სასარგებლოდ - 267.22 ლარის, ჯ. ხ-ის სასარგებლოდ - 299.50 ლარის, თ. ჯ-ის სასარგებლოდ - 256.98 ლარის, მ. წ-ის სასარგებლოდ - 446.64 ლარის, მ. ჩ-ის სასარგებლოდ - 415.70 ლარის, მ. კ-ის სასარგებლოდ - 294.35 ლარის, ი. ბ-ის სასარგებლოდ - 439.672 ლარის, ა. მ-ის სასარგებლოდ - 492.19 ლარის, ლ. ხ-ის სასარგებლოდ - 486.74 ლარის, ხოლო ც. ჯ-ის სასარგებლოდ - 499.31 ლარის ანაზღაურება. მოსარჩელეებმა მიუთითეს შემდეგ გარემოებებზე: მოსარჩელეები 2011 წლის 6 ივლისამდე მუშაობდნენ სსიპ ქ.თბილისის 43-ე საჯარო სკოლაში. 2011 წლის სასწავლო წლის დამთავრებისას, სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის მითითებით, დასაქმებულებმა დაწერეს განცხადება სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე იმ იმედით, რომ ისინი კვლავ დაბრუნდებოდნენ დაკავებულ თანამდებობაზე, თუმცა, სკოლის ახალი დირექტორის განმარტებით, მათ დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენა შეუძლებელია ვაკანსიის არარსებობის გამო, ამასთან, სკოლამ, მიუხედავად მოსარჩელეების ორგზის მიმართვისა, წერილობით განაცხადა უარი მათთან საბოლოო ანგარიშსწორებასა და საშვებულებო თანხის ანაზღაურებაზე, მოპასუხემ თავისი აღნიშნული პოზიცია დაამყარა „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლსა და შრომის კოდექსის 37-ე მუხლზე. მხარეები, როგორც ხელფასს, ისე საშვებულებო ანაზღაურებას, იღებდნენ უნაღდო ანგარიშსწორების წესით, საბანკო ანგარიშსწორების თანახმად, მათ ივლისში დაერიცხათ მხოლოდ 6 დღის შრომის ანაზღაურება, მაშინ, როდესაც ისინი ივლისის ბოლომდე დადიოდნენ სამსახურში და ასრულებდნენ სამუშაოებს, ამდენად, მათ ეკუთვნით როგორც ივლისის თვის, ისე კუთვნილი შვებულების ანაზღაურება.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი დასაბუთებით:
მოსარჩელეებსა და მოპასუხეს შორის შრომითი ურთიერთობა მოიშალა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის დაცვით, რადგანაც დასაქმებულებმა დამსაქმებელს მიმართეს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თხოვნით, რასაც დაეთანხმა ეს უკანასკნელიც, შრომის კოდექსის 34-ე მუხლით კი ამომწურავადაა მოწესრიგებული ამ შემთხვევისას დასაქმებულთან საბოლოო ანგარიშსწორების წესი, შესაბამისად, მოსარჩელეები თავადვე აღიარებენ მათთან შრომითი ურთიერთობის არსებობისას მათთან ანგარიშსწორების წესს, კერძოდ, მათ დაერიცხათ ოთხი დღის ანაზღაურება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით ნ. გ-ის, ე. გ-ისა და შ. ო-ის სარჩელი დარჩა განუხილველად მოსარჩელეთა სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის გამო, ხოლოს ამავე კოლეგიის 2011 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. მ-ემ, ი. მ-მა, ქ. ქ-ემ, მ. ფ-მა, ი.მ-კ-ამ, ი. ა-ემ, ე. ჯ-მა, ლ. ძ-მა, დ. კ-მა, ჯ. ხ-მა, თ. ჯ-ემ, მ. წ-მა, მ. ჩ-მა, მ. კ-მა, ი. ბ-მა, ა. მ-მა, ლ. ხ-ემ და ც. ჯ-ემ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 მარტის განჩინებით ლ. მ-ის, ი. მ-ის, ქ. ქ-ის, მ. ფ-ის, ი.მ-კ-ას, ი. ა-ის, ე. ჯ-ის, ლ. ძ-ის, დ. კ-ის, ჯ. ხ-ის, თ. ჯ-ის, მ. წ-ის, მ. ჩ-ის, მ. კ-ის, ი. ბ-ის, ა. მ-ის, ლ. ხ-ისა და ც. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბთებით:
სააპელაციო პალატამ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ ლ. მ-ე, ი. მ-ი, ქ. ქ-ე, მ. ფ-ი, ი.მ-კ-ა, ი. ა-ე, ე. ჯ-ი, ლ. ძ-ი, დ. კ-ი, ჯ. ხ-ი, თ. ჯ-ე, მ. წ-ი, მ. ჩ-ი, მ. კ-ი, ი. ბ-ი, ა. მ-ი, ლ. ხ-ე და ც. ჯ-ე დასაქმებული იყვნენ მოპასუხე სსიპ ქ.თბილისის 43-ე საჯარო სკოლაში სხვადასხვა თანამდებობებზე, შესაბამისად, აპელანტების მიერ მითითებული გარემოება, რომ სასამართლოს უნდა დაედგინა რატომ არ გაფორმდა მოსარჩელეებთან წერილობითი შრომითი ხელშეკრულებები, სამართლებრივად მნიშვნელოვანი არ არის და არ შედის მტკიცების საგანში. უდავოა მოსარჩელეებსა და მოპასუხე სკოლას შორის შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა. 2011 წლის 6 ივლისს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქევეპუნქტის შესაბამისად, პირადი განცხადების საფუძველზე აპელანტები გათავისუფლდნენ სამსახურიდან. საქმის მასალებით არ დასტურდება ის ფაქტი, რომ დასაქმებულებმა დამსაქმებელს წაუყენეს მოთხოვნა ყოველწლიური ანაზღაურებადი შვებულებით სარგებლობის შესახებ. ასეთი მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვება.
პალატამ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის პირველსა და მე-4 პუნქტებზე, „ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ“ საერთაშორისო პაქტის მე-6 მუხლზე, შრომის კოდექსის 53-ე მუხლზე და მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას სწორად იხელმძღვანელა ზემოაღნიშნულით, პალატის განმარტებით, შრომის კოდექსის პირველი მუხლის თანახმად, შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კანონი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით. შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის, 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქევეპუნქტის თანახმად, აღნიშნა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობა შეწყდა 2011 წლის 6 ივლისს, დასაქმებულების პირადი განცხადების საფუძველზე, ანუ ფაქტობრივად დამსაქმებელი დაეთანხმა დასაქმებულების გამოვლენილ ნებას შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის შესახებ, მოხდა მხარეთა ნების შეთანხმება. პალატის განმარტებით, შრომის კოდექსის 21-ე მუხლის პირველი ნაწილი ანიჭებს დასაქმებულს უფლებას, ისარგებლოს ანაზღაურებადი შვებულებით. აღნიშნული უფლების რეალიზაციისთვის აუცილებელია დასაქმებულის ნება, რომელიც უნდა მიუვიდეს დამსაქმებელს. შრომის კოდექსის 21-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს არა მარტო შვებულების ხანგრძლივობის ფარგლებს, არამედ განსახილველი ნორმა ანიჭებს დასაქმებულს უფლებას, ისარგებლოს ანაზღაურებადი შვებულებით. აღნიშნული უფლების რეალიზაციისათვის აუცილებელია დასაქმებულის ნება, რომელიც უნდა მიუვიდეს დამსაქმებელს, ყოველწლიური ანაზღაურებადი შვებულება წარმოადგენს დასაქმებულის დასვენების დროს, ანუ იმ უფლებას, რომელიც არ შეიძლება შეიცვალოს ფულადი კომპენსაციით. ამ დანაწესის აუცილებლობა იმაშია, რომ მაქსიმალურად უზრუნველყოფილ იქნას დასაქმებულის დასვენების უფლება და ფულადი კომპენსაციით ჩანაცვლებით არ მოხდეს საქართველოს შრომის კოდექსის 21-ე მუხლით გათვალისწინებული მიზნის უგულებელყოფა. ამასთან ერთად აღსანიშნავია, რომ შვებულების უფლება წარმოიშობა მხოლოდ შრომითსამართლებრივი ურთიერთობების არსებობის პირობებში. როდესაც დასაქმებული ტოვებს სამსახურს თავისი ნებით, იგი აღნიშნული ნების გამოხატვით წყვეტს დამსაქმებელთან შრომითსამართლებრივ ურთიერთობას და ამავე დროს არ იყენებს (უარს აცხადებს) ანაზღაურებად შვებულებას, ამდენად, შრომის სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტის შემდეგ ვერ იქნება გამოყენებული საშვებულებო კომპენსაციის მიღების უფლება, რადგან ამ შემთხვევაში აღარ არსებობს შვებულების რეალიზაციის ერთ-ერთი აუცილებელი წანაპირობა (შრომის სამართლებრივი ურთიერთობა). გამონაკლის წარმოადგენს ზოგიერთი ისეთი საფუძვლები, რომლის არსებობისას დამსაქმებელი თავისი ინიციატივით დასაქმებულთან წყვეტს შრომის სამართლებრივ ურთიერთობას. პალატამ მიუთითა „ყოველწლიური ფასიანი შვებულების შესახებ“ 1936 წლის 4 ივნისის კონვენციის (საქართველოში ძალაშია საქართველოს პარლამენტის 1993 წლის 22 თებერვლის დადგენილებით) მე-6 მუხლზე და განმარტა, რომ განსახილველი ნორმით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას, დასაქმებულს შეუძლია, მოითხოვოს იმ წელს გამოუყენებელი საშვებულებო კომპენსაცია, რადგან დამსაქმებლის ინიციატივით შრომის ურთიერთობის შეწყვეტით არ შეიძლება დასაქმებულს წაერთვას შვებულების უფლება, რომელსაც იგი, სავარაუდოდ, გამოიყენებდა. მოცემულ შემთხვევაში, შრომითი ურთიერთობა შეწყდა სსიპ სკოლის თანამშრომლებთან მხარეთა შეთანხმებით, დამსაქმებელი დაეთანხმა დასაქმებულების განცხადებას ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. კონკრეტულ სადავო ურთიერთობაზე ვერ გავრცელდება კონვენციის მოქმედება. ამდენად, პალატამ სარჩელი ანაზღაურებადი შვებულების თანხის გადახდის თაობაზე უსაფუძვლოდ ჩათვალა, რის გამოც არ არსებობდა არც სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.
სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. მ-ემ, ი. მ-მა, ქ. ქ-ემ, მ. ფ-ამ, ი.მ-კ-ამ, ი. ა-ემ, ე. ჯ-მა, ლ. ძ-მა, დ. კ-მა, თ. ჯ-ემ, მ. წ-მა, მ. კ-მა, ი. ბ-ი, ა. მ-მა, ლ. ხ-ემ და ც. ჯ-ემ, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელალხლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი დასაბუთებით:
არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე1“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საფუძველი, განჩინების არასაკმარისი იურიდიული დასაბუთება დასტურდება სასამართლოს მითითებით, რომ მოსარჩელეებს არ მიუთითებიათ და არ წარუდგენიათ მტკიცებულებები, რაც სასამართლოს შესაძლებლობას მისცემდა, ემსჯელა მათი მოთხოვნის მართებულობაზე. პალატამ სამართლებრივი შეფასება არ მისცა მოსარჩელეთა მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებსა და მათ მითითებებს, კერძოდ, სასამართლოს არ გამოუკვლევია მტკიცებულებები მოსარჩელეთა და დამსაქმებელს შორის შრომითი ურთიერთობის არსებობის თაობაზე, მათ ჰქონდათ საჭირო რაოდენობის საათობრივი დატვირთვა და დასაქმებულების მიმართ ვრცელდებოდა კონსტიტუციით გარანტირებული უფლება ყოველწლიური ანაზღაურებადი შვებულების თაობაზე. შეფასება არ მისცემია საქმეში წარმოდგენილ განცხადებებს სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე, რომელთა თაობაზეც სასამართლოს მოქმედი შრომის კოდექსის დებულებათა გათვალისწინებით უნდა ემსჯელა, სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-3 მუხლსა და „ყოველწლიანი ფასიანი შვებულების შესახებ“ საერთაშორის კონვენციის მე-5 მუხლზე, თუმცა არ გაითვალისწინა განათლების სისტემაში არსებული წესი, რომ მასწავლებელი უფლებამოსილია, შვებულება მხოლოდ არასასწავლო პერიოდში - არდადეგების დროს გამოიყენოს, ამდენად, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ მხარეს შვებულების თაობაზე მოთხოვნა განკერძოებული წესით უნდა დაეყენებინა, ამასთანავე, სასამართლომ დაარღვია კანონი, კერძოდ, პალატამ იხელმძღვანელა რა საერთაშორისო კონვენციებით, აღნიშნული კონვენციის გამოყენება მოცემულ საკითხზე დაუშვებელია, რადგანაც განათლების სისტემაში მომუშავე პირი არ არის მითითებული ნუსხაში, რომელთა მიმართაც კონვენციის მოქმედება ვრცელდება. მოპასუხეს არ წარუდგენია სასამართლოსათვის მტკიცებულება პედაგოგთა მიერ შვებულებაზე უარის თქმის შესახებ, ასეთ დროს ადმინისტრაცია ვალდებული იყო, ბრძანება გაეფორმებინა იმგვარად, რომ პედაგოგებს ესარგებლათ კუთვნილი შვებულებითაც, კანონი პირდაპირ ითვალისწინებს შვებულების მიცემის აუცილებლობას და მის ანაზღაურება და ეს ადმინისტრაციის ნებაზე დამოკიდებული არ არის, გამონაკლისს მხოლოდ წინა წლის გადატანილი შვებულება წარმოადგენს. პირის გათავისუფლებისას მასთან საბოლოო ანგარიშსწორების წესი კი იმგვარია, რომ დამსაქმებელმა გასაცემი თანხა წინა ნამუშევარი თვეების პროპორციულად უნდა იანგარიშოს. შრომის კოდექსის 23-ე მუხლით დადგენილია ანაზღაურების გარეშე შვებულების გაცემის წესი და გამონაკლისი მხოლოდ ამ კოდექსის 25-ე მუხლის დებულებაა, ამასთანავე, თუკი კოლექტიური შრომითი ხელშეკრულებით მუშაკის განცხადების საფუძველზე მისი გათავისუფლებისას შვებულების ანაზღაურების აკრძალვა არ არის დადგენილი, მაშინ აღნიშნული უფლება დასაქმებულს კანონით აქვს გარანტირებული და ექვემდებარება ანაზღაურებას, ამასთანავე, ასეთ ვითარებაში ბუღალტრული ანგარიშსწორების უსწორობის შემთხვევაში, დასაქმებული ვალდებული იყო, აენაზღაურებინა დასაქმებულათათვის კუთვნილი შვებულების თანხა განცხადების მიღების შემდგომ და გათავისუფლების თარიღი გადაეწია შვებულების პერიოდის ჩათვლით. შვებულების საკომპენსაციო თანხა წლიურ სახელფასო ანაზღაურებაში ითვლება და ის სოციალური დაცვის გარანტიას წარმოადგენს, ეს თანხა მუშაკს უპირობოდ ეკუთვნის, ამასთანავე, მიუხედავად იმისა, რომ შრომის კანონთა კოდექსისაგან განსხვავებით, რადგანაც მოქმედი შრომის კოდექსი პირდაპირ არ ითვალისწინებს ზემოაღნიშნულს, არ შეიძლება გაგებულ იქნას იმგვარად, რომ აღნიშნული აკრძალულია, შესაბამისად, მოპასუხისა და სასამართლოს პოზიცია, რომ, ვინაიდან, შრომის კოდექსი ასეთი შემთხვევისას გამოუყენებელი შვებულების თანხის ანაზღაურებას არ ითვალისწინებს, აღნიშნული მოთხოვნა არასწორია და ეწინააღმდეგება სამართლის პრინციპს - რაც აკრძალული არ არის, დაშვებულია. სასამართლოს აღნიშნული ლოგიკით, ვინაიდან შრომის კოდექსი პირდაპირ არ ითვალისწინებს ადმინისტრაციის ინიციატივით მუშაკის დათხოვნის შემთხვევაში კომპენსაციის გაცემის აუცილებლობას, რასაც, თავის მხრივ, ითვალისწინებს კონვენცია, გამოდის რომ, მოქმედი შრომის კოდექსი ეწინააღმდეგება საერთაშორისო აქტს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 მაისის განჩინებით ლ. მ-ე, ი. მ-ი, ქ. ქ-ე, მ. ფ-ა, ი.მ-კ-ა, ი. ა-ე, ე. ჯ-ი, ლ. ძ-ი, დ. კ-ი, თ. ჯ-ე, მ. წ-ი, მ. კ-ი, ი. ბ-ი, ა. მ-ი, ლ. ხ-ე, ც. ჯ-ე „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდნენ, ხოლო მათი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ. მ-ის, ი. მ-ის, ქ. ქ-ის, მ. ფ-ას, ი.მ-კ-ას, ი. ა-ის, ე. ჯ-ის, ლ. ძ-ის, დ. კ-ის, თ. ჯ-ის, მ. წ-ის, მ. კ-ის, ი. ბ-ის, ა. მ-ის, ლ. ხ-ისა და ც. ჯ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, რადგანაც ამ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზებნაესი სასამართლოს ერთგვაროვანი პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო პალატის გასაჩივრებულ განჩინებაში (იხ. სუსგ 2010 წლის 24 მაისი, საქმე №ას-326-304-2010).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. მ-ის, ი. მ-ის, ქ. ქ-ის, მ. ფ-ას, ი.მ-კ-ას, ი. ა-ის, ე. ჯ-ის, ლ. ძ-ის, დ. კ-ის, თ. ჯ-ის, მ. წ-ის, მ. კ-ის, ი. ბ-ის, ა. მ-ის, ლ. ხ-ისა და ც. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორები სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებული არიან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ლ. მ-ის, ი. მ-ის, ქ. ქ-ის, მ. ფ-ას, ი.მ-კ-ას, ი. ა-ის, ე. ჯ-ის, ლ. ძ-ის, დ. კ-ის, თ. ჯ-ის, მ. წ-ის, მ. კ-ის, ი. ბ-ის, ა. მ-ის, ლ. ხ-ისა და ც. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორები სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებული არიან. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.