№ას-12-12-2012 04 ივნისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ დ. დ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 14 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ მოპასუხე დ. დ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 2007 წლის 16 ოქტომბრის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო ძირითადი თანხის სახით 21363 ლარის, ხოლო პირგასამტეხლოს სახით 28840.5 ლარის დაკისრება. გარდა ამისა, მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის მიერ მისთვის ტექნიკის გამართულ მდგომარეობაში გადაცემა (ტომი I, ს.ფ. 1-14).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 31 მარტის განჩინებით საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ზემომითითებული სარჩელი განსჯადობით განსახილველად გადაეცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას (ტომი I, ს.ფ. 92-93).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილებით საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა, დ. დ-ს საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სასარგებლოდ დაეკისრა 50203.5 ლარის გადახდა. ამავე გადაწყვეტილებით მოპასუხეს დაევალა სოფლის მეურნეობის სამინისტროსათვის 2007 წლის 16 ოქტომბრის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ტექნიკის (ტრაქტორი 105 ცძ M..-...., ოთხფრთიანი გუთანი BP16-16X2 და დისკებიანი ფარცხი მოდელი PL14A) დაბრუნება (ტომი II, ს.ფ. 86-91).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. დ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი II, ს.ფ. 98-107).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: დ. დ-ს საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სასარგებლოდ დაეკისრა 80114 ლარის გადახდა; მოპასუხის მიერ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროსათვის გადახდილი 16023 ლარი ჩაითვალა ზიანის ანაზღაურების ანგარიშში და არ დაექვემდებარა დაბრუნებას; საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სარჩელი 50203.50 ლარის დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2007 წლის 16 ოქტომბერს საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროსა და დ. დ-ს შორის დაიდო განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულება. მოპასუხეს ხელშეკრულების ფარგლებში გადაეცა სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკა: ტრაქტორი 105 ცძ M.. -...., ოთხფრთიანი გუთანი BP16-16X4, როტარიული ფრეზი Uღთ222, ტრაქტორი 57 ცძ სიმძლავრის Mთძ -512, ორფრთიანი გუთანიPBP16-16X2 და დისკებიანი ფარცხი მოდელი 14A;

განვადებით გადაცემული ტექნიკის ღირებულება შეადგენდა 80114 ლარს. ნასყიდობის ფასის ნაწილი 16023 ლარი მოპასუხემ გადაიხადა. ნასყიდობის ფასის დარჩენილი ნაწილი მოპასუხეს უნდა გადაეხადა ეტაპობრივად სამი წლის განმავლობაში, წელიწადში 21363 ლარის გადახდით. დ. დ-ს პირველი გადახდა უნდა განეხორციელებინა 2008 წლის მეოთხე კვარტალში. ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების მეხუთე პუნქტის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ტექნიკის ღირებულების გადაუხდელობის შემთხვევაში მყიდველს დაეკისრებოდა ვალდებულება გადაეხადა გამყიდველისათვის პირგასამტეხლო ნარჩენი ღირებულების 0.2% ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, რომლის ოდენობამ 2009 წლის 19 აგვისტოს მდგომარეობით შეადგინა 28840.5 ლარი;

დ. დ-ს სრულად გადაეცა 2007 წლის 16 ოქტომბრის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებული ტექნიკა. საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს 2009 წლის 8 ივლისის №4-1-9/2233 წერილით მოპასუხეს ეცნობა განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების და მისი შეუსრულებლობის შემთხვევაში ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ;

მოპასუხემ სრულად არ გადაიხადა განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ნასყიდობის ფასი, რის შედეგადაც საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს 2009 წლის 19 აგვისტოს №3-1-9/2584 წერილის შესაბამისად მოსარჩელე დ. დ-ს ეცნობა მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შესახებ;

დ. დ-სათვის ხელშეკრულებით გადაცემული ტექნიკა გატაცებულ იქნა 2008 წლის აგვისტოს საომარი მოქმედებების დროს. აღნიშნული გარემოება დასტურდებოდა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მთავარი პროკურატურის 2009 წლის 24 სექტემბრის ცნობითა (ტომი I, ს.ფ.86) და სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 13 ოქტომბრის სხდომაზე აპელანტის წარმომადგენლის ახსნა-განმარტებით.

სააპელაციო სასამართლომ დავის სამართლებრივად შეფასებისას იხელმძღვანელა შემდეგი მოსაზრებებით:

სამოქალაქო კოდექსის 505-ე მუხლის თანახმად, განვადებით ნასყიდობისას გამყიდველი ვალდებულია გადასცეს ნივთი მყიდველს ფასის გადახდამდე. ნივთის ფასის გადახდა მყიდველის მიერ ხდება ნაწილ-ნაწილ დროის განსაზღვრულ შუალედებში. განსახილველ შემთხვევაში, მხარეთა შორის არსებობდა განვადებით ნასყიდობის სამართალურთიერთობა. ამ ხელშეკრულების 5.2 პუნქტის მიხედვით, მყიდველის მხრიდან გადაცემული ტექნიკის ღირებულების გაფრთხილებიდან გარკვეულ ვადაში გადაუხდელობის შემთხვევაში, გამყიდველს უფლება ეძლევა ცალმხრივად შეწყვიტოს ხელშეკრულება;

ხელშეკრულების მითითებული ჩანაწერი შესაბამისობაში მოდის სამოქალაქო კოდექსის 508-ე მუხლთან, რომლის თანახმადაც, თუ გამყიდველი იტოვებს უფლებას, უარი თქვას ხელშეკრულებაზე იმ შემთხვევისათვის, როცა მყიდველი არ ასრულებს დაკისრებულ ვალდებულებებს, უარის თქმისას ყოველი მხარე ვალდებულია დაუბრუნოს ერთმანეთს ის, რაც ხელშეკრულებით მიიღეს. ამის საწინააღმდეგო შეთანხმება ბათილია;

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით, მყიდველი ნივთის მესაკუთრე ხდება ფასის გადახდამდე. შესაბამისად, ნივთის შემთხვევით დაზიანების ან დაღუპვის რისკი მყიდველზე გადადის ნივთის გადაცემის მომენტიდან, გამომდინარე სამოქალაქო კოდექსის 482-ე მუხლის 1-ლი ნაწილიდან, რომლის შესაბამისად, გაყიდული ნივთის გადაცემასთან ერთად მყიდველზე გადადის ნივთის შემთხვევითი დაღუპვის ან გაფუჭების რისკი, თუ მხარეები სხვა რამეზე არ შეთანხმებულან. მოსარჩელე და მოპასუხე რისკის გადანაწილების სხვაგვარ წესზე არ შეთანხმებულან. შესაბამისად, მოქმედებდა კანონისმიერი დანაწესი, რომლის საფუძველზეც გადაცემული ტექნიკის საომარი მდგომარეობის დროს გატაცების მიუხედავად, ნასყიდობის საგნის _ სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკის ,,დაღუპვის“ რისკი მყიდველის, ანუ დ-ის მხარეს წარმოეშობოდა, ამიტომ, რისკის შედეგებიც მისი მატარებელი პირის მხარეს გადავიდოდა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ხელშეკრულების შესრულების შეუძლებლობის პირობებში (სადავო არ იყო, რომ მოპასუხე ვეღარ ასრულებდა ნაკისრ ვალდებულებას), ხელშეკრულებიდან გასვლის შედეგად მხარეები ვალდებულნი იყვნენ განეხორციელებინათ ორმხრივი რესტიტუცია, რაც გადაცემული ტექნიკის სამინისტოსათვის დაბრუნების საფუძველს წარმოადგენდა. ის გარემოება, რომ ნასყიდობის საგანი არ დაღუპულა მყიდველის ბრალით, არ ათავისუფლებდა მას ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებისგან;

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე დადგინდა, რომ გადაცემული ტექნიკა მოსარჩელის საკუთრებიდან გატაცების გამო ფიზიკურად აღარ არსებობდა. სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ნატურით დაბრუნების ნაცვლად მოვალეს ეკისრება ფულადი ანაზღაურება, თუ მიღებული საგანი გაფუჭდა ან დაიღუპა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილებულიყო გადაცემული ტექნიკის ღირებულების ანაზღაურებით და მოპასუხეს უნდა დაკისრებოდა 80114 ლარის გადახდა.

სამოქალაქო კოდექსის 354-ე მუხლის მიხედვით, ხელშეკრულებიდან გასვლის შედეგად წარმოშობილი ვალდებულებები მხარეებმა უნდა შეასრულონ ერთდროულად. საქმეზე დადგინდა, რომ მოპასუხეს გადახდილი ჰქონდა ნასყიდობის ფასის ნაწილი 16023 ლარის ოდენობით. მიუხედავად აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მას მითითებული თანხა არ უნდა დაბრუნებოდა შემდეგი გარემოებების გათვალისწინებით: სააპელაციო სასამართლომ უკვე დაადგინა, რომ მყიდველი ვალდებული იყო დაებრუნებინა გადაცემული ტექნიკა. რესტიტუცია გულისხმობს მხარეთათვის ხელშეკრულებამდე არსებული მდგომარეობის აღდგენას. სადავო არ იყო, რომ ნასყიდობის საგანი მყიდველს გადაეცა ხელშეკრულების დადებისთანავე და გატაცებულ იქნა აღნიშნულიდან დაახლოებით 10 თვეში. შესაბამისად, ტექნიკის ნატურით დაბრუნების შესაძლებლობის შემთხვევაში იგი გამყიდველს დაუბრუნდებოდა გარკვეული ცვეთით, რაც, ცხადია, ამცირებდა საგნის თავდაპირველ ღირებულებას, და რაც მოცემულ შემთხვევაში, გადაცემული ტექნიკის მაღალი ფასის გათვალისწინებით კომპენსირებული უნდა ყოფილიყო მყიდველის მიერ გადახდილი თანხით _ 16023 ლარით. აქედან გამომდინარე, რესტიტუციის მიზნებისთვის, მითითებული თანხა არ უნდა დაქვემდებარებოდა უკან დაბრუნებას.

პირგასამტეხლოს თანხასთან მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოპასუხეს ის დამოუკიდებლად არ უნდა დაკისრებოდა. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ პირგასამტეხლო, თავისი არსით, წარმოადგენს კრედიტორისათვის ზიანის ანაზღაურების ერთ-ერთ საშუალებას, ხოლო აღნიშნული ზიანი, კომპენსირებული იყო ზემოთ დასახლებული თანხის მოპასუხისათვის დაკავებით.

რაც შეეხებოდა ნასყიდობის თანხის ნაწილის _ 21363 ლარის დაკისრებას, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ამ ნაწილში სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო შემდეგი მოტივებით:

სააპელაციო სასამართლომ ზემოთ იმსჯელა მხარეთა შორის არსებულ სამართალურთიერთობაზე, რაც წარმოიშვა განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულების შედეგად. აღნიშნული ხელშეკრულებით განსაზღვრული ნასყიდობის ფასი მყიდველს არ გადაუხდია. ანუ, სახეზე იყო ვითარება, როცა მოსარჩელის პირველადი მოთხოვნა – შესრულდეს ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულება კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას – არ შესრულებულა. ამგვარ პირობებში, სახელშეკრულებო ურთიერთობაში სახეზე იყო სრული გარდატეხა ვალდებულების დარღვევის სახით. ასეთ დროს სამოქალაქო კანონმდებლობა სახელშეკრულებო ბოჭვისაგან გათავისუფლებისა თუ სახელშეკრულებო ინტერესის დაკმაყოფილების განსაზღვრულ ფორმებს სთავაზობს იმედგაცრუებულ მხარეს – იქნება ეს სპეციალური შესრულება, ზიანის ანაზღაურება თუ ხელშეკრულების გაუქმება ხელშეკრულებიდან გასვლის მნიშვნელობით. ყოველი ეს უფლება პირველადი მოთხოვნის შეუსრულებლობით მოდიფიცირებულ სახელშეკრულებო ურთიერთობათა ვარიაციაა. სახელშეკრულებო ვალდებულების შეწყვეტის ბუნებრივი გზა მისი შესრულებაა, მაგრამ როცა ეს ასე არ ხდება, არსებობს სახელშეკრულებო ვალდებულების შეწყვეტის სხვა გზებიც, როცა ილახება ზემოაღნიშნული ლეგიტიმური მოლოდინი.

განსახილველ შემთხვევაში, მყიდველი უარს აცხადებდა გადაეხადა განვადებით სყიდვის ფასი, რაც კონტრაჰენტს შესაბამისი შეთანხმების პირობებში წარმოუშობდა ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლებას, გამომდინარე სამოქალაქო კოდექსის 508-ე მუხლიდან. აღნიშნული ნორმის მე-2 წინადადება ხელშეკრულებიდან გასვლის სამართლებრივ შედეგს ითვალისწინებს, ხოლო პირველი – ხელშეკრულებიდან გასვლის წინაპირობას. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ხელშეკრულებიდან გასვლა აღმჭურველი უფლებაა, რაც იმას ნიშნავს, რომ განსაზღვრული წინაპირობების არსებობისას მხარეს აქვს შესაძლებლობა, მიაღწიოს გარკვეულ სამართლებრივ შედეგს – დაასრულოს სახელშეკრულებო ურთიერთობა კონკრეტული უფლებებითა და მოვალეობებით და განსხვავებულ სამართლებრივ რეჟიმში გადაიყვანოს იგი. პირველადი მოთხოვნის, ანუ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებებისა და შესაბამისად, ხელშეკრულების შეუსრულებლობა ხელშეკრულებიდან გასვლის მეორადი მოთხოვნის უფლების აღმოცენების სამართლებრივი საფუძველია. ამდენად, დაუშვებელია ერთდროულად მოთხოვნილ იქნეს ხელშეკრულების შესრულებაცა და ხელშეკრულებიდან გასვლის მეორადი უფლების გამოყენებაც. ამგვარ მოთხოვნათა კუმულაციურად განხორციელება დაარღვევდა ხელშეკრულების მხარეების ინტერესთა ბალანსს, სწორედ რასაც უზრუნველყოფს მეორადი მოთხოვნის, ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლების გამოყენება.

სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელემ გამოიყენა ზემოთ დასახელებული უფლება მისგან გამომდინარე შედეგებით, რის გამოც იგი სამართლებრივად მოკლებული იყო ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულების, ნასყიდობის თანხის თუნდაც ნაწილის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნის შესაძლებლობას. მოპასუხის მხრიდან ხელშეკრულების დარღვევის გამო მოსარჩელეს წარმოეშვა ხელშეკრულებიდან გასვლისა და გადაცემული ქონების ღირებულების მიღების უფლება (ტომი III, ს.ფ. 50-58).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე დ. დ-მა შეიტანა საკასაციო საჩივარი.

კასატორის მოთხოვნა მოტივირებულია შემდეგი არგუმენტებით:

სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის ის ნორმები, რომლებიც არეგულირებენ ნასყიდობის ურთიერთობებს გადახდის განვადებისას. სასამართლო დაეყრდნო სამოქალაქო კოდექსის 508-ე მუხლს (ორმხრივი რესტიტუცია ვალდებულების შეუსრულებლობისას), თუმცა იმის ნაცვლად, რომ ორივე მხარე დაებრუნებინა ხელშეკრულების დადებამდე არსებულ მდგომარეობაში, ერთი მხარე (საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო) უსაფუძვლოდ გაამდიდრა, ხოლო მეორე მხარე (დ. დ-ი) დააზარალა. ამასთან, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა მხედველობაში არ მიიღეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოება _ 2008 წლის 8 აგვისტოს რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოზე განხორციელებული აგრესია, რასაც შედეგად მოჰყვა ტერიტორიების დაკარგვა, უამრავი ადამიანის, დევნილად გახდომა, სახლ-კარის გადაწვა-დაკარგვა და სხვა სავალალო შედეგები. ამ ადამიანების რიცხვშია კასატორი დ. დ-ი. იგი ცხოვრობდა გორის რაიონის სოფელ ე-ში. მთელი მისი ქონება განადგურდა და პრაქტიკულად გახდა არას მქონე. სახელმწიფომ მოპასუხეს მიანიჭა დევნილის სტატუსი და გამოუყო კომპენსაცია. დღეის მდგომარეობით, სოფელი ე-ი, სადაც გაუსაძლისი პირობების მიუხედავად დ. დ-ი აგრძელებს ცხოვრებას, წარმოადგენს ბუფერულ ზონას. მთელი სოფელი გადამწვარია, ხოლო ინფრასტრუქტურა განადგურებული. მოპასუხეს გამოცლილი აქვს შემოსავლის ის წყარო, რომლის საშუალებითაც სოფლის მეურნეობის სამინისტროსათვის უნდა გადაეხადა მისგან შეძენილი ქონების ღირებულება;

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. დ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დ. დ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.