№ას-195-188-2012 4 ივნისი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ც., ე. და ე. ა-ები

მოწინააღმდეგე მხარე _ რ. მ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ც., ე. და ე. ა-ებმა სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს რ. შ-ის (მ-ის) მიმართ და მოითხოვეს უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა შემდეგი დასაბუთებით: ქ.თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლოს მოსამართლე ხ.ჯალაღონიას 1999 წლის 15 იანვრის განჩინებით საქმეზე №2/48 მიღებულ იქნა დადგენილება, რომლის მიედვითაც, მიღწეულ იქნა შეთანხმება მოსარჩელეებსა და რ.შ-ს შორის. მორიგების პირობების თანახმად: სადავო სამზარეულო შუაზე გაიყო გადატიხვრის გარეშე, რომლის ნახევარი მიეკუთვნა რ.შ-ს, ნახევარი კი, მოსარჩელეებს. 1999 წლიდან ექვსი წლის განმავლობაში აღნიშნული სამზარეულო, მორიგების პირობების შესაბამისად, იყო საერთო, თუმცა რ.შ-ი ცდილობდა, ყოველთვის შეექმნა კონფლიქტური სიტუაციები და როგორმე მოსარჩელეები სამზარეულოდან თვითნებურად გამოესახლებინა. 2005 წლის დასაწყისში კი, როდესაც ც.ა-ე არ იმყოფებოდა თბილისში, რ.შ-მა თვითნებურად, ზნეობისა და კანონის საწინააღმდეგოდ, სამზარეულოდან მათი ნივთები გამოყარა. ა. ა-ე და ე. ა-ე ალკოჰოლზე არიან დამოკიდებულები. რ.შ-მა აღნიშნული ფაქტი გამოიყენა თავის სასარგებლოდ და 2002 წლის მაისში სახლმმართველთან გარიგებით, მთვრალ ა.ა-სა და ე.ა-ს ხელი მოაწერინა შინაურულ ხელწერილზე, თითქოს 150 ლარის სანაცვლოდ მას მისცეს მოსარჩელეების წილი საერთო სამზარეულოში. აღნიშნული წილის საზღაური - 150 ლარი კი, მოპასუხეს ა. და ე. ა-ებისათვის არ გადაუცია.

წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო რ.მ-მა შემდეგი დასაბუთებით: 2002 წელს ა. და ე. ა-ებმა 150 ლარის საფასურად დაუთმეს სამზარეულოს მეორე ნაწილი. 1999 წლამდე, ანუ სასამართლო განჩინების გამოტანამდე ვინ ფლობდა სამზარეულოს, დავისათვის არსებითი მნიშვნელობა არა აქვს, თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ მოსარჩელეები სამზარეულოს მთლიანად არასოდეს ფლობდნენ, ნაწილობრივი ფლობა კი შეწყვიტეს სასამართლო განჩინების გამოტანის შემდეგ, რაზეც 2002 წელს შედგა ხელწერილი. ამასთან, საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ გასულია სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა, რომელსაც ადგენს სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც, კეთილსინდისიერ მფლობელს შეუძლია უკანონო მფლობელობიდან ნივთის დაბრუნება მოითხოვოს სამი წლის განმავლობაში. სადავო ფართს რ.მ-ი ფლობს 2002 წლიდან. მოპასუხეს მიაჩნია, რომ სადავო სამზარეულოს მოსარჩელეების ნების საწინააღმდეგოდ დაუფლების შემთხვევაშიც კი, გასულია ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით ე., ე. და ც. ა-ების სარჩელი დაკმაყოფილდა, ქ.თბილისში, რ-ის გზატკეცილ #8-ში მდებარე 7 კვ.მ სამზარეულოს ფართი მოსარჩელეების ც., ე. და ე. ა-ების სასარგებლოდ მოპასუხე რ. მ-ის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება. ც. ე. და ე. ა-ებს რ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ ამ უკანასკნელის მიერ ორთავე ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 280 ლარის ანაზღაურება. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 15 იანვრის განჩინებით სამოქალაქო საქმეზე №2/48 დამტკიცდა მხარეთა შორის შეთანხმება ც. ა-სა და მაშინდელ მოსარჩელეს რ. შ-ს (ქორწინების შემდგომი გვარი მ-ი) შორის. მხარეთა შორის, გადატიხვრის გარეშე, გაყოფილ იქნა შუაზე 14 კვ.მ სადავო სამზარეულო, მდებარე ქ.თბილისში, რ-ის გზატკეცილ №8-ში. ნახევარი ფართი სარგებლობის უფლებით მიეკუთვნა ც. ა-ის (ამჟამინდელი მოსარჩელეების) ოჯახს. ამონაწერებით საჯარო რეესტრიდან დგინდება, რომ ე. ა-ე წარმოადგენდა ქ. თბილისში, რ-ის გზატკეცილი №8, №33^ა-ში მდებარე 12.51 კვ.მ ფართის მესაკუთრეს, ხოლო ე. ა-ე – ქ. თბილისში, რ-ის გზატკეცილი №8, №33-ში მდებარე 25.83 კვ.მ ფართის მესაკუთრეს. 2002 წლის 8 მაისს ა. ა-მ – ც. ა-ის მეუღლემ და ე. და ე. ა-ების მამამ, ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 15 იანვრის განჩინებით მისდამი მიკუთვნებული 7 კვ.მ სამზარეულოს ფართი გადასცა თავის მეზობლად მცხოვრებ რ. შ-ს (მ-ს), რის საფასურად ამ უკანასკნელმა გადაუხადა 150 ლარი. ხელწერილს ხელს აწერდნენ ა. ა-ე და ე. ა-ე. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნული ხელწერილი არ მიიჩნია სათანადო დასტურად იმისა, რომ მოსარჩელეებმა სადავო სამზარეულოს სარგებლობის უფლება დაუთმეს მოპასუხეს, რადგან ხელწერილი შედგენილი იყო ა. და გ. ა-ების მონაწილეობით მაშინ, როდესაც სადავო სამზარეულოს ნახევარი 7 კვ.მ ზემოხსენებული განჩინებით სარგებლობაში გადაეცა ც. ა-ის ოჯახს, ამ ხელწერილის შედგენაში კი არც თავად ც. ა-ე და არც ოჯახის სხვა წევრები, მისი შვილი ე. ა-ე არ მონაწილეობდნენ და მათ ამგვარი ნება არ გამოუვლენიათ.

ქ.თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 15 იანვრის განჩინებით სადავო ფართი სარგებლობის უფლებით მიეკუთვნა არა პერსონალურად ც. ა-ს, არამედ ,,ც. ა-ის ოჯახს’’. სწორედ ც. ა-ის არყოფნის პერიოდში ხსენებული ფართით სარგებლობდნენ მისი ოჯახის წევრები (მეუღლე და შვილი, რომლებიც ამავე დროს საჯარო რეესტრში აღრიცხული იყვნენ სადავო ფართის მომიჯნავე უძრავი ქონების მესაკუთრეებად), რომელთაც 2002 წლის 8 მაისს გარიგებით 150 ლარის სანაცვლოდ, დაუთმეს მოპასუხეს სადავო ფართით სარგებლობის უფლება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. ამდენად, სამოქალაქო პროცესში სასამართლო შებოჭილია არა მარტო მხარეთა სასარჩელო მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის ფარგლებით, არამედ მხარეთა მითითებებით, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებით და ექსპერტთა დასკვნებით. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლოში არ არის წარდგენილი სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლით გათვალისწინებული ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის საფუძვლების არსებობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. აღნიშნულიდან გამომდინარე კი, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეების მოთხოვნა უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის თაობაზე არის ხანდაზმული.

სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, მფლობელობა წარმოიშობა ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის ნებითი მოპოვებით. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ პირი ნივთს ფლობს იმ სამართლებრივი ურთიერთობის საფუძველზე, რომელიც განსაზღვრული ვადით ანიჭებს მას ნივთის ფლობის უფლებას ან ავალდებულებს მას ფლობდეს ნივთს, მაშინ ეს პირი ითვლება პირდაპირ მფლობელად, ხოლო უფლების მიმნიჭებელი ან ვალდებულების დამკისრებელი მიიჩნევა არაპირდაპირ მფლობელად. მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ ერთ ნივთს რამდენიმე პირი ერთობლივად ფლობს, ისინი ითვლებიან თანამფლობელებად. სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობა. ამავე კოდექსის 138-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადის დენა წყდება, თუ უფლებამოსილი პირი შეიტანს სარჩელს მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად ან მის დასადგენად, ანდა შეეცდება დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა სხვა საშუალებით, როგორიცაა, სახელმწიფო ორგანოსათვის ან სასამართლოში განცხადებით მიმართვა მოთხოვნის არსებობის შესახებ, ანდა აღმასრულებელი მოქმედების განხორციელება.

სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლის მიხედვით, თუ კეთილსინდისიერ მფლობელს ჩამოერთმევა მფლობელობა, მას სამი წლის განმავლობაში შეუძლია, ახალ მფლობელს ნივთის უკან დაბრუნება მოსთხოვოს. ეს წესი არ გამოიყენება მაშინ, როცა ახალ მფლობელს აქვს მფლობელობის უკეთესი უფლება. მფლობელობის უკან დაბრუნების მოთხოვნა შეიძლება გამოყენებულ იქნეს უკეთესი უფლების მქონე პირის მიმართაც, თუკი მან ნივთი მოიპოვა ძალადობის ან მოტყუების გზით. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ხსენებული ნორმა პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განმარტა. აპელანტმა მართებულად მიუთითა, რომ აღნიშნული ნორმა საქალაქო სასამართლომ გაიგო ისე, თითქოს, მოცემულ შემთხვევაში, სასარჩელო ხანდაზმულობა საერთოდ არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული, ისე უნდა დაკმაყოფილებულიყო მოსარჩელეთა მოთხოვნა, რაც არასწორი იყო. სამოქალაქო კოდექსი განსაზღვრავს, თუ რომელ მოთხოვნებზე არ ვრცელდება სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადა არ ვრცელდებოდა პირად არაქონებრივ უფლებებზე, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი და მეანაბრეთა მოთხოვნებზე ბანკსა და სხვა საკრედიტო დაწესებულებებში შეტანილი ანაბრების გამო. ასევე, მესაკუთრეს (და არა მფლობელს) შეუძლია, გამოითხოვოს თავისი საკუთრება უკანონო მფლობელობიდან ნებისმიერ დროს. რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლის შინაარსს, მართლზომიერ მფლობელს შეუძლია სამი წლის განმავლობაში ახალ მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, მაგრამ, თუ ახალ მფლობელს გააჩნია მფლობელობის უკეთესი უფლება, ძველ მფლობელს დადგენილ ვადაში რომ მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, იგი მას მაინც ვერ მიიღებს, ანუ ყოფილი მფლობელის მოთხოვნა, მართალია, ხანდაზმული არ არის, მაგრამ სამართლებრივად უსაფუძვლოა, რადგან ამ შემთხვევაში მისი მფლობელობის ხარისხის გადაფარვა ხორციელდება ახალი მფლობელობის უკეთესი უფლებით.

ამდენად, იმ შემთხვევაში, თუ ა-ები სამწლიანი ვადის გასვლამდე მოსთხოვდნენ რ.მ-ს სადავო ფართს, მათი სარჩელი მაინც არ დაკმაყოფილდებოდა, მიუხედავად სარჩელის დროულად შეტანისა, თუკი სასამართლო დაადგენდა, რომ მოპასუხეს მათზე უკეთესი უფლება ჰქონდა, თუმცა იმის გარკვევა ვის ჰქონდა უკეთესი მფლობელობის უფლება სააპელაციო სასამართლომ საჭიროდ არ მიიჩნია, რადგან აშკარაა, რომ მოსარჩელეებმა გაუშვეს სამწლიანი სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა. ამავე კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სასარჩელო ხანდაზმულობა გულისხმობს დროს, რომლის განმავლობაში პირს შეუძლია, მოითხოვოს თავისი დარღვეული უფლების აღდგენა. ხანდაზმულობა შემოიფარგლება დროის პერიოდულობით, რომელიც მრავალ მიზეზს უკავშირდება: 1. ხანდაზმულობის ვადა სასამართლოს უმსუბუქებს ფაქტების დადგენისა და შესწავლის პროცესს და ამ გზით ხელს უწყობს დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანას. ხელს უწყობს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილიზაციას, აძლიერებს სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობის სუბიექტების ურთიერთკონტროლსა და დარღვეული უფლების დაუყოვნებლივ აღდგენის სტიმულს იძლევა. ხანდაზმულობის ვადის წარმოშობის საფუძველია უფლების დარღვევა, თუმცა ვადის ათვლა იწყება არა უფლების დარღვევის მომენტიდან, არამედ იმ მომენტიდან, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ უძრავი ნივთით სარგებლობის უფლების დათმობის თაობაზე მოსარჩელეთათვის ცნობილი იყო მფლობელობის გადაცემის პირველ წელსვე, კერძოდ კი _ 2002 წელს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დენა დაიწყო 2002 წლიდან და ამ პერიოდიდან 3 წლის გასვლისთანავე, 2005 წელს ამოიწურა, ხოლო მოსარჩელეებმა სარჩელით სასამართლოს მიმართეს მხოლოდ 2011 წლის 27 აპრილს, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ. სამოქალაქო კოდექსი კი ხანდაზმულობის ვადებს ადგენს იმ მიზნით‚ რომ ამ ვადებში პირმა მოითხოვოს დარღვეული უფლების იძულებით განხორციელება. ეს შესაძლებლობა კი პირს ეკარგება მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლით. სააპელაციო სასამართლომ აქვე აღნიშნა, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუკი გაზიარებული იქნება მოსარჩელეთა მტკიცება მასზე, რომ ისინი სამზარეულოს სადავო ფართს ფლობდნენ არა 2002 წლის 8 მაისამდე, არამედ _ 2005 წლის დასაწყისამდე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეების მოთხოვნა უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის თაობაზე ხანდაზმულია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 27 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ა., ე. და ც. ა-ებმა შემდეგი დასაბუთებით: სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელეების მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი გადასახდელად ისევ მათ დააკისრა, რაც არასწორია. პირველ ინსტანციაში გადახდილი 120 ლარი უნდა დაეკისროს რ.მ-ს, რადგან დავა დასრულდა მოსარჩეელების სასარგებლოდ. ამასთან, რ.მ-ს ნივთზე უკეთესი ფლობის უფლება არ გააჩნია, ვინაიდან, სადავო ფართი მოპოვებული აქვს ძალადობით, ზნეობისა და კანონსაწინააღმდეგო მოქმედებით. კასატორებს მიაჩნიათ, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილება მიღებულია ტენდენციურად, საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ც., ე. და ე. ა-ების საკასაციო საჩივარი, რომელიც საქართველოს უზენაეს სასამართლოს 2012 წლის 17 აპრილის განჩინებით სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში ცნობილ იქნა დასაშვებად, უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.

დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით ე., ე. და ც. ა-ების სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე რ. მ-ს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისრა სასამართლო ხარჯების 120 ლარის გადახდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ.მ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, ც., ე. და ე. ა-ებს რ.მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ ამ უკანასკნელის მიერ ორთავე ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 280 ლარის ანაზღაურება.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო პალატის მიერ ბაჟის დაკისრების გადაწყვეტის საკითხს შემდეგ გარემოებათა გამო: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი დაკმაყოფილებულია ნაწილობრივ, მაშინ მოსარჩელეს ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული, ხოლო მოპასუხეს - სარჩელის მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა. მოცემული მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, აღნიშნული წესები შეეხება, აგრეთვე, სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. ამავე მუხლის მესამე ნაწილის მიხედვით კი, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას, ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

ზემოაღნიშნული ნორმის ანალიზი ცხადყოფს, რომ, თუ სარჩელი სრულად დაკმაყოფილდება, მოსარჩელეს აუნაზღაურდება ყველა სასამართლო ხარჯი, რომელიც მის სასარგებლოდ დაეკისრება მოპასუხეს. თუ მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, მაშინ, პირიქით, მას დაეკისრება მოპასუხის სასარგებლოდ, ამ უკანასკნელის მიერ გაწეული ხარჯების ანაზღაურება. ანალოგიური წესი მოქმედებს, აგრეთვე, იმ სასამართლო ხარჯების განაწილების დროს, რომელიც მხარეებმა გასწიეს საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. ხარჯების განაწილება დამოკიდებულია სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვის შედეგზე.

ვინაიდან, თბილისის საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელეებს გადახდილი ჰქონდათ სახელმწიფო ბაჟი, მათ, უნდა დაკისრებოდათ მხოლოდ სააპელაციო წარმოებისას რ.მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 160 ლარის გადახდა, რადგან 2011 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ამ უკანასკნელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. პალატამ კი, ც., ე. და ე. ა-ებს დააკისრა ამავე მხარის მიერ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 120 ლარი, რაც უსაფუძვლოა და განჩინება ამ ნაწილში უნდა გაუქმდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ც., ე. და ე. ა-ების საკასაციო საჩივარი სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილება ც., ე. და ე. არჩვაძეებისათვის სახელმწიფო ბაჟის - 120 ლარის რ. მ-ის სასარგებლოდ დაკისრების ნაწილში გაუქმდეს.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.