№ას-479-453-2012 7 ივნისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – შ. კ-ე, ჯ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ-რ კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – სამკვიდროდან წილის მიკუთვნება, სამკვიდრო მოწმობისა დ ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ჯ-რ კ-მ სარჩელი აღძრა საამართლოში შ. და ჯ. კ-ის წინაარმდეგ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ნავთლუღის დასახლება, ზ-ის .. გასასვლელის №2-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/3-ის მესაკუთრედ ცნობა და ამ ნაწილში ნოტარიუს ნ. გ-ის მიერ 2011 წლის 18 მარტს შ. მ-ისა და ა. კ-ის სამკვიდროზე შ. და ჯ. კ-ების სასარგებლოდ გაცემული №110263261 სამკვიდრო მოწმობისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ დამოწმებული, შ. და ჯ. კ-ებს შორის 2011 წლის 18 მარტს დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

მოპასუხეებმა სასარჩელო მოთხოვნა არ ცნეს უსაფუძვლობის გამო და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოელგიის 2011 წლის 16 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ჯ-რ კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ჯ-რ კ-ე ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, დასახლება ნავთლუღში, ზ-ის .. გასასვლელი #2-ში მდებარე შ. კ-ის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი #...) 1/3-ის მესაკუთრედ და ამ ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ნ.გ-ის მიერ 2010 წლის 18 მარტს ჯ. და შ. კ-ების სასარგებლოდ გაცემული #110263261 სამკვიდრო მოწმობა და შ. და ჯ. კ-ებს შორის 2011 წლის 15 აპრილს დადებული ნაჩუქრობის ხელშეკრულება.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტიელბა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შ. და ჯ. კ-ებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტიელბის მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილებით ჯ. და შ. კ-ების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემკდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1977 წლის 30 აგვისტოს გარდაიცვალა მამკვიდრებელი შ. მ-ი, რომლის საკუთრებაშიც გარდაცვალების დროისათვის უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე ირიცხებოდა ქ.თბილისში, ნავთლუღის დასახლება, ზ-ის .. გასასვლელის №2-ში მდებარე უძრავი ქონება;

შ. მ-ს გარდაცვალების დროისათვის დარჩა ორი შვილი – ა. კ-ე, გარდაცვლილი 2001 წლის 23 ნოემბერს და ბ. კ-ე, რომელიც გარდაიცვალა 2000 წლის 28 დეკემბერს. მოსარჩელე ჯ-რ კ-ე არის ბ. კ-ის შვილი, ხოლო მოპასუხეები ჯ. და შ. კ-ები – ა. კ-ის მეუღლე და შვილი. შ. მ-ის მეუღლე დ. მ-ი გარდაცვლილია;

2011 წლის 18 მარტს ნოტარიუს ნ. გ-ის მიერ შ. მ-ისა და ა. კ-ის სამკვიდრო ქონებაზე გაცემულ იქნა სამკვიდრო მოწმობა მოპასუხეების ჯ. და შ. კ-ების სასარგებლოდ, რომლის საფუძველზეც ისინი დარეგისტრირდნენ საჯარო რეესტრში ქ.თბილისში, ნავთლუღის დასახლება, ზ-ის .. გასასვლელის №2-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეებად;.

2011 წლის 15 აპრილს ჯ. კ-მ უძრავი ქონების კუთვნილი წილი აჩუქა შვილს შ. კ-ს;

კიროვის რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1979 წლის 07 თებერვლის გადაწყვეტილებით დამტკიცდა №2 სატრიკოტაჟო ფაბრიკის თანამშრომლებზე, მათ შორის, ბ. კ-ის მეუღლეზე ლ. კ-ზე, ბინების განაწილება და გადაწყდა მათთვის ბინებში ჩასახლების ორდერების გაფორმება. 1979 წლის 17 თებერვალს ლ. კ-ის სახელზე გაიცა ორდერი #014364 ბინაზე, მდებარე მისამართზე ქ.თბილისი, კ-ის ქ.№3, კორპ. 2, ბინა 25. ორდერის თანახმად, ლ. კ-ის ოჯახი შედგება 4 სულისაგან, რომლის შემადგენლობაშიც ლ. კ-ის შვილებიდან გ. და დ. კ-ებია მითითებული (ს.ფ. 120-121; 123-124; 125).

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება მასზე, რომ ბ. კ-ე მამის – შ. მ-ის გარდაცვალების შემდეგ ფაქტობრივად დაეუფლა მის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას, მდებარე ქ.თბილისში, ნავთლუღის დასახლება, ზ-ის .. გასასვლელი №2, რაც დადასტურებულად იქნა მიჩნეული მოწმეების მ. ს-ისა და ზ. ა-ის ახსნა–განმარტებების საფუძველზე, რომელთა განმარტებით, შ. მ-ის გარდაცვალებამდე და მისი გარდაცვალების შემდეგაც ბ. კ-ე ფლობდა სადავო ფართს.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას იმის შესახებ, რომ ჯ-რ კ-მ ფაქტობრივად მიიღო მამის, ბ. კ-ის სამკვიდრო ქონება.

პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართლებულად გაიზიარა მოწმეების მ. ს-ისა და ზ. ა-ის ახსნა–განმარტებები, რომლის თანახმად, ჯ-რ კ-ე მამის, ბ. კ-ის გარდაცვალების შემდგომ ცხოვრობს და დღემდე ფლობს სადავო ბინას. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება ასევე დადასტურებულად იქნა მიჩნეული საქმეში წარმოდგენილი კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრებითა და იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ ჯ-რ კ-ე რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, ნავთლუღის დასახლება, ზ-ის .. გასასვლელის №2-ში.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, მოპასუხემ ვერ განახორციელა შესაგებელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების დამტკიცება. საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ მემკვიდრემ კანონით დადგენილი წესით უარი განაცხადა მემკვიდრეობაზე. ამასთან, მემკვიდრის საკუთრებაში სხვა ქონების არსებობა არ გამორიცხავს სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების შესაძლებლობას. საქმის მასალებით კი დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მემკვიდრეებმა კანონით დადგენილი წესით (ფაქტობრივი ფლობით) მიიღეს სამკვიდრო ქონება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წლის რედ.) 560–ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა მემკვიდრის, ბ. კ-ის მიერ კანონით დადგენილი წესით სამკვიდრო ქონებაზე უარის თქმა. შესაბამისად, აღნიშნულთან მიმართებაში მოპასუხის განმარტება პალატამ დაუსაბუთებელად მიიჩნია.

სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556.2-ე და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილის, ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლებზე მითითებით სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება იმასთან დაკავშირებით, რომ სამკვიდროს გახსნის დროისთვის მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, მემკვიდრეებმა მოიპოვეს სადავო სამკვიდრო ქონებაზე უფლება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ჯ. და ს. კ-ებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმ საფუძვლით, რომ არასწორად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ ჯ-რ კ-ე ფაქტობრივად დაეუფლა სამკვიდრო ქონებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 აპრილის განჩინებით შ. და ჯ. კ-ების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლაd.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შ. და ჯ. კ-ების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შ. და ჯ. კ-ების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (600 ლარი) 70% – 420 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შ. და ჯ. კ-ების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს: ჯ. კ-სა (პირადი №...) და შ. კ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეთ(სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით შ. კ-ის მიერ №... სალაროს შემოსავლის ორდერით 2012 წლის 10 აპრილს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 600 ლარის 70% – 420 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.