№ას-490-463-2012 7 ივნისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – თ. მ-ი, ნ. ტ-ი, გ. ტ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ტ-ი, ქ. ტ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორ ტ. მ-ისა და ნ. ტ-ის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ნ. და ქ. ტ-ების სარჩელების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

კასატორ გ. ტ-ის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, მემკვიდრეობის მიღებულად ცნობა, ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საკუთრების უფლების აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ტ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ., ნ. ტ-ებისა და თ. მ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა 2002 წლის 28 მაისის კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის ½ ნაწილზე ბათილად ცნობა, 2008 წლის 4 თებერვლის ნოტარიუს ლ. ქ-ის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, ნ. ტ-სა და თ. მ-ს შორის 2008 წლის 19 თებერვალს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ე. ტ-ის მიერ დედის – ნ. ხ– ტ-ის სამკივდროს ფლობით მიღების ფაქტის აღიარება, ასევე მ. ტ-ის მიერ დედის – ე. ტ-ის სამკვიდროს ფლობით მიღების ფაქტის აღიარება.

მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით ქ. ტ-მა მოითხოვა 2002 წლის 28 მაისის კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ, კერძოდ ½ნაწილზე ბათილად ცნობა, 2008 წლის 4 თებერვლის ნოტარიუს ლ. ქ-ის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, ნ. ტ-სა და თ. მ-ს შორის 2008 წლის 19 თებერვალს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ე. ტ-ის მიერ დედის – ნ. ხ-ტ-ის სამკვიდროს მიღების ფაქტის აღიარება, მესამე პირისა და მოსარჩელის საკუთრების უფლების აღიარება ქ. გორში, ს-ს ქუჩა №39-ის ¼ – ¼ ნაწილზე.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს უსაფუძვლობის გამო.

გორის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. ტ-ისა და მესამე პირის დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით, ქ. ტ-ის მოთხოვნები არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

რაიონული სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. და ქ. ტ-ებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელების დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ტ-ისა და ქ. ტ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გორის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. ტ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2002 წლის 28 მაისის კანონისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობა სამკვიდრო ქონების ½ ნაწილზე (საცხოვრებელი სახლი, მდებარე, ქ. გორი, ს-ს ქუჩა №39) გაცემული გ. ტ-ზე (რეესტრის №2-49) ნოტარიუს მ. მ-ის მიერ; ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 4 თებერვლის სამკვიდრო მოწმობა ½ ნაწილზე (საცხოვრებელი სახლი, მდებარე ქ. გორი, ს-ს ქუჩა №39) გაცემული გ. და ნ. ტ-ებზე (რეესტრის №2-7), ნოტარიუს - ლ. ქ-ის მიერ; ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 19 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრუელბა ½ ნაწილზე (საცხოვრებელ სახლზე, მდებარე ქ. გორი, ს-ს ქუჩა 339) დადებული ნ. ტ-სა და თ. მ-ს შორის (რეესტრის №1-454); ნ. ტ-ი ცნობილ იქნა მოპასუხეების: გ. ტ-ისა და ნ. ტ-ის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. გორი, ს-ს ქ.№39-ში (ძველით ე-ს ქ. №33) ¼ ნაწილის მესაკუთრედ; ქ. ტ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ქ. ტ-ი ცნობილ იქნა მოპასუხეების: გ. ტ-ისა და ნ. ტ-ის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების , მდებარე: ქ. გორი, ს-ს ქ. №39-ში (ძველით ე-ს ქ. №33) ¼ ნაწილის მესაკუთრედ.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ნ. ხ-ტ-ი იყო გ. და ე. ტ-ების დედა, რომელიც გარდაიცვალა -- წლის -- ნოემბერს;

ე. შ-ს ასული ტ-ი იყო შ. ტ-ისა და ნ. ხ-ტ-ის შვილი, რომელიც გარდაიცვალა -- წლის -- თებერვალს;

მ. ტ-ი (დაბ. -- წლის -- იანვარს) და ქ. ტ-ი (დაბადებული -- წლის -- თებერვალს) არიან ე. ტ-ის შვილები;

მ. ტ-ი გარდაიცვალა -- წლის -- ივლისს;

სადავო უძრავი ქონება მდებარეობს ქ. გორში, ე-ს ქ. №33 (ამჟამად ს-ს ქ. №39)

გორის ქალაქის სახალხო სასამართლოს 1983 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. შ-ს ძე ტ-ის სასარჩელო მოთხოვნა და -- წლის -- ნოემბერს გარდაცვლილი დედის – ნ. ხ-ტ-ის დანაშთ ქონებაზე მისაღებად გაუგრძელდა სამკვიდროს მირების ვადა;

ნ. ხ-ტ-ის დანაშთი ქონება 2002 წლის 28 მაისს კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობის საფუძველზე, აღირიცხა გ. ტ-ის სახელზე;

2006 წლის 15 სექტემბრის ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან დადგინდა, რომ ქ. გორში, ს-ს ქ. №33-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება 2002 წლის 28 მაისის კანონისმიერი სამკვიდრო მოპმობის საფუზველზე, აღირიცხა 2005 წლის 1 ოქტომბერს გარდაცვლილ გ. ტ-ის სახელზე, რომლის გარდაცვალების შემდეგ მისი დანაშთი სამკიდრო ქონება კანონისმიერი მემკვიდრეობის საფუძველზე, მიიღეს შვილებმა: გ. და ნ. ტ-ებმა, რის შემდეგაც მოხდა საჯარო რეესტრში აღნიშნული ქონების მათ სახელზე აღრიცხვა;

ნ. ტ-მა (მოპასუხე) სადავო ქონებიდან თავისი კუთვნილი 1/2 წილი 2008 წლის 19 თებერვალს ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე გადასცა შვილს _ თ. მ-ს, რის შემდეგაც ამ უკანასკნელის საკუთრების უფლება სადავო ქონების ნაწილზე აღირიცხა საჯარო რეესტრში (ტ. I. ს.ფ. 58).

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს განხილვის საგანს წარმოადგენდა მოსარჩელე ნ. ტ-მა და მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით _ ქ. ტ-მა მიიღეს თუ არა სამკვიდრო ქონება, რომელიც დღეის მდგომარეობით საკუთრების უფლებით აღრიცხულია გ. ტ-ისა და თ. მ-ის სახელზე, მდებარე: ქ. გორი, ე-ს ქ. №33 (ამჟამად ს-ს ქ. №39) ფაქტობრივი დაუფლების გზით. კონკრეტულ შემთხვევაში დავას იწვევს, როგორც ე. ტ-ის მიერ დედის _ ნ. ხ-ტ-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით სამკვიდროს მიღების ფაქტი, ასევე ე. ტ-ის დანაშთ ქონებას ფაქტობრივად დაეუფლა თუ არა მისი შვილი _ მ. ტ-ი.

საქმეში წარდგენილი გორის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 2 მაისის გადაწყვეტილების მიხედვით, ის ფაქტი, რომ ე. ტ-ი დაეუფლა ნ. ხ-ტ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას, დადგენილია გორის რაიონული სასამართლოს 1994 წლის 18 მაისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (ტ. I. ს.ფ. 61).

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1421.2-ე და 1424-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილი იყო აქტი, შედგენილი ქ. გორში, ს-ს ქუჩაზე მცხოვრები მეზობლების მიერ, რომლებიც ადასტურებენ, რომ „მ. ტ-ი ცხოვრობს ს-ს ქ. №39-ში (ყოფილი ლ-ს ქუჩა) თავის ბებიის, ნ. ხ-ს ყოფილ ბინაში. თავის ბავშვობის, ახალგაზრდობის, შრომითი საქმიანობის წლები გაატარა და ცხოვრობს აღნიშნულ მისამართზე. მის გაზრდაში დიდი წვლილი მიუძღვით მის ბებიას _ ნ. ხ-ს და პაპა _ შ. ტ-ს. მათი გარდაცვალების შემდეგ, 1982 წლიდან მ. ტ-ი დაეუფლა მათ მიერ დანატოვარ ბინას და კარმიდამოს, სადაც ცხოვრობს თავის ოჯახთან ერთად“ (ტ. I. ს.ფ. 20).

საქმეში წარდგენილი ქვითრების მიხედვით, რომ მ. ტ-ი იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს მისამართზე: ქ. გორი, ე-ს 33 (ტ. I. ს.ფ. 14, 16) და ქ. გორი, ე-ს 35 (27) (ტ. I. ს.ფ. 11-13, 15, 17). ამასთან, გორის რაიონულ სასამართლოში გამართულ სხდომაზე მხარეთა განმარტებით, ქვითრებში მითითებული ქ. გორი, ე-ს 33-ში მდებარე უძრავი ქონება ამჟამად არის ს-ს ქ. 39 (ტ. I. ს.ფ. 243). ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ მ. ტ-ი კომუნალურ გადასახადებს იხდიდა სამკვიდრო ქონებაზე.

ასევე, გორის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 12 ივლისის განჩინებით დადგინდა, რომ დამტკიცდა მორიგება მ. ტ-სა და გ. ტ-ს შორის იმ პირობით, რომ უნდა გაუქმებულიყო ნოტარიუს მ. მ-ის მიერ 2002 წლის 28 მაისს გაცემული №2/49 „კანონისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობა“ და გ. ტ-ის აწ გარდაცვლილი მამის გ. ტ-ის სახელზე რიცხული ქ. გორში, ს-ს ქ. №39-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა თანაბარწილად უნდა აღრიცხულიყო გ. ტ-ისა და მ. ტ-ის სახელზე (ტ. I. ს.ფ. 19-20). აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მოგვიანებით მესამე პირთა მოთხოვნით გაუქმდა მხარეთა ზემოაღნიშნული შეთანხმება, ჯერ კიდევ 2006 წელს თავად მოპასუხე მხარემ აღიარა მ. ტ-ის უფლება სამკვიდრო ქონებაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105.2-ე მუხლით დადგენილი მტკიცებულებათა შეფასების პრინციპიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ტ-ი ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა დედის, ე. ტ-ის სამკვიდრო ქონებას, მდებარე: ქ. გორი, ს-ს ქ. 39.

მ. ტ-ის დანაშთი ქონება 2011 წლის 31 იანვარს სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მიიღო მოსარჩელე ნ. ტ-მა (ტ. I. ს.ფ. 52).

სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებულ პრივატიზაციის ხელშეკრულებაზე, საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ ცნობასა და „თანხმობაზე“ (ტ. I. ს.ფ. 145-147) მითითებით, დადგენილად მიიჩნია, რომ უძრავი ქონება, მდებარე: თბილისი, ს-ს ქ. მე-3 კორპ. ბინა 6, წარმოადგენდა პრივატიზაციის ხელშეკრულების დადებისას ბინაში კანონით დადგენილი წესით რეგისტრირებულ პირთა: ე. ტ-ისა და ქ. ტ-ის თანასაკუთრებას. ე. ტ-ის გარდაცვალების შემდეგ მას ფლობდა ქ. ტ-ი.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამკვიდრო მასაში შემავალი უძრავი ქონების _ მდებარე, თბილისში, ს-ს ქ. მე-3 კორპ. ბინა 6-ის ½ ნაწილის ფლობა ადასტურებდა ე. ტ-ის სადავო სამკვიდროს ქონების, მდებარე: ქ. გორი, ს-ს ქ. 39, ფაქტობრივი ფლობის ფაქტსაც.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე, 1421-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში სამკვიდრო ქონება, მდებარე: ქ. გორი, ს-ს ქ. 39, ფაქტობრივი ფლობით მიიღო ე. ტ-მა, ხოლო ე. ტ-ისაგან _ მისმა შვილებმა: მ. ტ-მა და ქ. ტ-მა. მ. ტ-ის დანაშთი ქონება კი, 2011 წლის 31 იანვარს სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მიიღო მოსარჩელე ნ. ტ-მა; ასევე, ფაქტობრივი ფლობით მიიღო ქ. ტ-მა დედის, ე. ტ-ის სამკვიდრო ქონება.

სააპელაციო პალატის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ნ. ტ-მა და მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით ქ. ტ-მა კანონით დადგენილი წესით მიიღეს რა სამკვიდრო, სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე და 1433-ე მუხლების თანახმად, წარმოადგენენ სადავო ქონების 1/4 წილის მესაკუთრეს.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ბათილად უნდა ცნობილიყო 2002 წლის 28 მაისის კანონისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობა სამკვიდრო ქონების ½ ნაწილზე (საცხოვრებელი სახლი, მდებარე, ქ. გორი, ს-ს ქუჩა №39) გაცემული გ. ტ-ზე (რეესტრის №2-49) ნოტარიუს - მ. მ-ის მიერ. შესაბამისად, ასევე ბათილად უნდა ცნობილიყო გ. ტ-ის სამკვიდროზე გაცემული 2008 წლის 4 თებერვლის სამკვიდრო მოწმობა ½ ნაწილზე (საცხოვრებელი სახლი, მდებარე, ქ. გორი, ს-ს ქუჩა №39) გ. და ნ. ტ-ებზე (რეესტრის №2-7), ნოტარიუს - ლ. ქ-ის მიერ.

იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე ნ. ტ-მა განკარგა რა სამკვიდრო მასაში შემავალი უძრავი ქონების ის წილი, რომელიც მას საკუთრების უფლებით არ ეკუთვნოდა, ამასთან, როგორც მჩუქებლისთვის, ისე _ დასაჩუქრებულისთვის (ისინი ერთი ოჯახის წევრები არიან, დედა-შვილი), ცნობილი იყო სხვა მემკვიდრეთა არსებობის შესახებ, რომელსაც ფაქტობრივად მიღებული ჰქონდათ ბებიის დანატოვარი სამკვიდრო ქონება, სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე მითითებით, დაასკვნა, რომ ბათილად უნდა ცნობილიყო 2008 წლის 19 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრულება ½ ნაწილზე (საცხოვრებელ სახლზე, მდებარე, ქ. გორი, ს-ს ქუჩა №39) დადებული ნ. ტ-სა და თ. მ-ს შორის.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ნ. ტ-ისა და ქ. ტ-ის სასარჩელო მოთხოვნები საფუძვლიანი იყო და სრულად დაკმაყოფილებას ექვემედბარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს თ. მ-მა, ნ. ტ-მა და გ. ტ-მა და მოითხოვეს მისი გაუქმება იმ საფუძვლით, რომ სარჩელი ხანდაზმული იყო, რაც ცხადყოფდა, რომ სასამართლოს იგი არ უნდა დაეკმაყოფილებინა. ამასთან სასამართლომ არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები იმსათან დაკავშირებით, რომ ე. ტ-ს დედისგან კანონით დადგენილ ვადაში ჰქონდა სამკვიდრო მიღებული და შესაბამისად, ე. ტ-ის შემდეგ მიიღო შვილმა მ. ტ-მა, თუმცა არ გაითვალისწინა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მართებულად დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელე მხარეს არ წარუდგენია რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მ. ტ-ის მიერ დედის, ე. ტ-ის დანაშთი ქონების ფლობით მიღების ფაქტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 აპრილის განჩინებით თ. მ-ისა და ნ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი , ხოლო 12 აპრილის განჩინებით გ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. მ-ის, ნ. ტ-ისა და გ. ტ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. მ-ის, ნ. ტ-ისა და გ. ტ-ის საკასაციო საჩივრები, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (375-375 ლარი) 70% – 262.5 – 262.5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. მ-ისა და ნ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. გ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

3. კასატორებს: თ. მ-სა (პირადი №...) და ნ. ტ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეთ(სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით ნ. ტ-ის მიერ №4989817 სალაროს შემოსავლის ორდერით 2012 წლის 23 მარტს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 375 ლარის 70% – 262.5 ლარი.

4. კასატორ გ. ტ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეთ(სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ტ-ის მიერ №1 სალაროს შემოსავლის ორდერით 2012 წლის 26 მარტს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 375 ლარის 70% – 262.5 ლარი.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი