№ას-518-488-2012 28 ივნისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „... ... ...“

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 თებერვლის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელი დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „... ... ...-ს“ დასავლეთ ცენტრალური ფილიალის წინააღმდეგ და მოითხოვა მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 2364 ლარის ოდენობით იმ საფუძვლით, რომ 2011 წლის 8 მაისს საძოვარზე გაშვებული საქონელი დაეღუპა ელექტროსადენების შეხების გამო და, ვინაიდან მოპასუხემ ვერ უზრუნველყო ელგადამცემი ხაზების ტექნიკურად გამართვა, იგი ვალდებულია მას აუნაზღაუროს მიყენებული ზიანი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ.მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 თებერვლის განჩინებით მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2011 წლის 8 მაისს დაიღუპა მ. მ-ის კუთვნილი მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი.

მ. მ-ს რქოსანი პირუტყვი მიღებული ჰქონდა მცირე გრანტების პროგრამით და, შესაბამისად, აწარმოებდა ამ პროგრამით გათვალისწინებულ დოკუმენტაციას.

სარჩელზე დართული 2011 წლის 08 მაისის აქტით, რომელიც შედგენილია A.I.G. სოფლის მეურნეობის კონსულტანტის ფ.ბ-ის, ი/მ დ.ჯ-ის, ს.ს.,,ს-ის” ამბროლაურის სერვის ცენტრის მენეჯერის ა.თ-ის და ,,... ... ...-ს” ამბროლაურის მომსახურების ცენტრის მთავარი ინჟინერის ჯ.მ-ის მიერ, დადგინდა, რომ 2011 წლის 08 მაისს მათ ნახეს დაცემული რქოსანი პირუტყვი, რომლის მუცლის ქვეშ შეინიშნებოდა ელექტროსადენი და სადენის მიწასთან შეხების ადგილზე ბალახი იყო გაშავებული. შემოწმებით დადგინდა, რომ მავთული რომელთანაც ფური იყო შეხებაში, არის ყოფილი კავშირგაბმულობის ტელეფონის ხაზი, რომლის ერთი ბოლო დაუდგენელი პიროვნების მიერ იქნა ჩაჭრილი, რის შედეგადაც მავთულ-სადენი გადაედო ელექტროდენის გამავალ ხაზს.

პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა რქოსანი პირუტყვის მოპასუხის ბრალით განადგურებას, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია, თუმცა აღნიშნული მისი მოვალეობა იყო.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება მოპასუხის მიერ უსაფრთხოების წესების დარღვევის შესახებ, უსაფუძვლობის გამო.

პალატამ ცალსახად დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხის მფლობელობაში არსებული დენის გამტარი არ იყო მიზეზი რქოსანი პირუტყვის განადგურებისა, რაც დადასტურა შედგენილი აქტით, რომელიც აპელანტს სადავოდ არ გაუხდია.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მართალია მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო ზიანი, მაგრამ არ დასტურდებოდა ზიანი რამდენად გამოიწვია მოპასუხე მხარის არამართლზომიერმა ქმედებამ, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა მოპასუხეის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება. აპელანტმა კი, სააპელაციო საჩივარი ვერ გაამყარა არგუმენტებით, რაც ნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-103-ე მუხლების შესაბამსიად, მან ვერ შეძლო მოთხოვნის დასაბუთება.

ამდენად საქმეში არსებული მასალებით, ვინაიდან ერთმნიშვნელოვნად არ დასტურდებოდა, რომ სს ,,... ... ...-ს” კუთვნილ ელექტროსადენთან შეხებამ გამოიწვია მ. მ-ის მსხვილფეხა რქოსანის პირუტყვის სიკვდილი, ანუ არ დგინდებოდა სს ,,... ... ...-ს” ბრალი დამდგარ ზიანში, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ სახეზე არ იყო მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, არც ბრალი და არც მიზეზშედეგობრივი კავშირი მოპასუხის ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, რაც გამორიცხავდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი და არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ ზიანი მოაპსუხე მხარის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შედეგად არ დამდგარა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 აპრილის განჩინებით მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მ. მ-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.