№ას-535-503-2012 28 ივნისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა. ა-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ს-ე, რ. ბ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ს-მ და რ. ბ-მ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მოპასუხე ა. ა-ის წინააღმდეგ და მოითხოვეს ქ. ბათუმში, მ-ის ქუჩა №6-8-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში რ. ბ-ის, ა. ს-ისა და ა. ა-ის თანასაკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე, რომელიც შედგება 645 კვ.მ საერთო მფლობელობის მიწის ნაკვეთისაგან და მასზე რეგისტრირებული 319.65 კვ.მ შენობა-ნაგებობისაგან, საზიარო უფლების გაუქმება 645 კვ.მ საერთო მფლობელობის მიწის ნაკვეთზე და აღნიშნული მიწის ნაკვეთის გაყოფა თანამესაკუთრეთა შორის მათი რეგისტრირებული და მათი იდეალური მიწის კუთვნილი წილის შესაბამისად.

ა. ა-მა თავის მხრივ შეგებებული სარჩელი აღძრა სასამართლოში ა. ს-ისა და რ. ბ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა ქ. ბათუმში, მ-ის ქუჩა №6-8-ში მდებარე სახლთმფლობელობაშინ რ. ბ-ის, ა. ს-ისა და ა. ა-ის თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთით 645 კვ.მ საერთო მ,ფლობელობის მიწის ნაკვეთით სარგებლობისათვის ხელშეშლის აღკვეთა, საერთო მფლობელობის მიწის ნაკვეთში მოწყობილი ეზოს გამყოფი ღობის მოშლა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ა. ს-ისა და რ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ა. ა-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს: ა. ს-სა და რ. ბ-ს აეკრძალათ ა. ა-ის, ა. ს-ისა და რ. ბ-ის თანასაკუთრებაში არსებული, ქ. ბათუმში, მ-ის ქუჩა №6-8-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში ა. ა-ისათვის უძრავი ნივთით (მიწის ნაკვეთით) სარგებლობისათვის ხელშეშლა. მოიშალა ქ. ბათუმში, მ-ის ქუჩა №6-8-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში ა. ა-ის, ა. ს-ისა და რ. ბ-ის თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის გამყოფი ღობე.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ა. ს-მ და რ. ბ-მ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილება და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. ს-ისა და რ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ა. ს-ისა და რ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერი რ. ბ-ის, ა. ს-ის, ა. ა-ის უძრავი ქონების თანასაკუთრების (საზიარო უფლების) შესახებ ქ.ბათუმში მ-ს ქუჩის №6-8-ში მდებარე 645 კვადრატული მეტრ მიწის ნაკვეთზე და მასზე არსებულ შენობა ნაგებობებზე (ზონა ბათუმი სექტორი .. კვარტალი .. ნაკვეთი .. კოდი...) და საჯარო რეესტრში ცალკე უფლების ობიექტად - ა. ა-ის ინდივიდულურ საკუთრებად აღირიცხა ქ.ბათუმში, მ-ს ქუჩის №6-8-ში მდებარე 50 მეტრი კვადრატი მიწის (დაუზუსტებელი ფართი) ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა სამსართულიანი სახლი სასარგებლო ფართით 151,3 კვადრატული მეტრი(დაუზუსტებელი). ასევე თანასაკუთრებაში ცალკე უფლების ობიექტად ა. ს-ისა და რ. ბ-ის სახელზე აღირიცხა ქ.ბათუმში, მ-ს ქუჩის №6-8-ში მდებარე 595 კვ.მ (დაუზუსტებელი) მიწის ნაკვეთი (დანარჩენი ნაწილი) მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით სასარგებლო ფართით 168,35კვ.მ ( დაუზუსტებელი).

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საჯარო რეესტრის ჩანაწერის შესაბამისად, (რეგისტრაცია განხორციელდა არჩილ ასათიანის განცხადების საფუძველზე) ქ. ბათუმში, მ-ს ქუჩა №6-8-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში რ. ბ-ს, ა. ს-სა და ა. ა-ს თანასაკუთრებაში გააჩნიათ უძრავი ქონება, რომელიც შედგება 645 კვ.მ საერთო მფლობელობის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისაგან და მასზე რეგისტრირებული 319.65 კვ.მ შენობა-ნაგებობისაგან. კერძოდ, აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ქუჩის მხარეს მარჯვენა და მარცხენა სამეზობლო მიჯნაზე მდებარეობს რ. ბ-ის ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი სასარგებლო ფართით 108.98 კვ.მ, რომელიც რეგისტრირებული არ არის და ა. ა-ის კუთვნილი სამსართულიანი საცხოვრებელი სახლი 182.54 კვ.მ სასარგებლოდ ფართით, რაც რეგისტრირებულია და მისი ფართობი შეადგენს 151.33 კვ.მ-ს. მიწის ნაკვეთის სიღრმეში უკიდურეს სამეზობლო მიჯნასთან განლაგებულია რ. ბ-ის ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი სასარგებლო ფართით 98.96 კვ.მ და სარდაფით 96.86 კვ.მ-ით. საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია 89.90 კვ.მ მის მიმდებარედ განთავსებულია ა. ს-ის ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი საერთო სასარგებლო ფართობით 92.38 კვ.მ და სარდაფით 77.39 კვ.მ. ა. ს-ს რეგისტრირებული არ აქვს საკუთრება, მაგრამ ტქებიუროს ჩანაწერების შესაბამისად, ის 319.65 კვ.მ შენობა-ნაგებობიდან მესაკუთრეა ¼-ის, ანუ 79.91 კვ.მ შენობა-ნაგებობის. მიწის ნაკვეთის ფართობი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებულია 645.00 კვ.მ მოცემული პერიოდისათვის ა. ა-ის განცხადების და წარდგენილი ნახაზის საფუძველზე, სადავო მიწის ნაკვეთი დარეგისტრირებულია შემდეგი რეკვიზიტებით ზონა ბათუმი, სექტორი .., კვარტალი .., ნაკვეთი .., კოდი ...

სარჩელის შეტანის დროისთვის სახლთმფლობელობის მიწის ნაკვეთი დოკუმენტალურად (საჯარო რეესტრის ჩანაწერით) საერთო საკუთრების (საზიარო უფლება) მიწის ნაკვეთია, რომელზეც განლაგებულია სახლთმფლობელობის სამი მესაკუთრის - რ. ბ-ის, ა. ს-ის და ა. ა-ის შენობა-ნაგებობები. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი ა. ს-ს და რ. ბ-ს შორის გაყოფილია ლითონის ბადურა ღობით, ხოლო ა. ა-ს, რომელმაც უფლება მიიღო ა. ს-ის იდეალურ 1/2 ნაწილში 50 კვ.მ. ფართობზე აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი, დაკავებული აქვს მხოლოდ შენობის დაშენების ფართობი 67.40 კვ.მ. ის იზოლირებულია . ა. ს-ისა და რ. ბ-ის მამის მიერ მიერ წლების წინ მოწყობილია ეზოს გამმიჯნავი ღობის ლითონის ბადურა კაპიტალური საძირკვლით.

სახლთმფლობელობის ტექნიკური პასპორტის მიხედვით, რომელიც შედგენილია ა. ა-ის მიმართვის საფუძველზე, დადგინდა, რომ მოცემული პერიოდისათვის ა. ს-ის კუთვნილი მიწის იდეალური ფართობი შეადგენდა 161.24 კვ/მეტრს; რ. ბ-ის მიწის იდეალური ფართობი განისაზღვრებოდა 181.40 კვ/მეტრით; ა. ა-ის კუთვნილი მიწის იდეალური ფართობი შეადგენდა 303.35 კვ/მეტრს.

პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003 წლის 23 ივლისის განჩინებით ა. ს-სა და ა. ა-ს შორის დამტკიცდა მხარეთა მორიგება, რომლითაც საქართველოს უზენაეს სასამართლოში მიმდინარე დავაზე ა. ს-ის საკუთრებაში არსებულ 50 კვადრატულ მეტრ მიწის ნაკვეთსა და მასზე არსებულ სამსართულიან ნაგებობასთან (ამჟამად ა. ა-ის საკუთრებაში არსებული მიწისა ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი) დაკავშირებით მხარეები მორიგდნენ, რომ ა. ს-ე თანახმაა მიიღოს ა. ა-ისაგან 8000 ა.შ.შ. დოლარი 2003 წლის 31 დეკემბრამდე, რის სანაცვლოდაც ა. ს-მ იკისრა ვალდებულება გადასცეს საკუთრების უფლება ა. ა-ს მის საკუთრებაში არსებულ 50 კვადრატულ მეტრ მიწის ნაკვეთსა და მასზე არსებულ სამსართულიან ნაგებობაზე (ამჟამად ა. ა-ის საკუთრებაში არსებუ-ლი მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი მდებარე ქ. ბათუმი მ-ს ქუჩა 6-8).

პალატამ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ა. ს-მ გადასცა ინდივიდუალური საკუთრება ა. ა-ს 50 კვადრატულ მეტრ მიწის ნაკვეთზე (მთლიანი საკუთრების ნაწილი) და საცხოვრებელ სახლზე. აღნიშნული ფორმით კანონის შესაბამისად მოცემული ფორმით მას გამიჯნული ჰქონდა 1998 წლის შემდგომ. პალატამ ასევე განმარტა, რომ მორიგების მხარედ მოცემულ სამართლებრივ ურთიერთობაში იყო მხოლოდ ა. ს-ე და მასთან ერთად არ იყო რ.ბ-ე. გარდა ამისა მორიგების საგანი არის ა. ს-ის ინდივიდუალური საკუთრება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტიც, რომ სწორედ ზემოთ მითითებული განჩინებით იხელმძღვანელა ადმინისტრაციულმა ორგანომ ა. ა-ის საკუთრებაში არსებული სამსართულიანი სახლის ექსპლუატაციაში მიღებისას (ს.ფ.21-23).

პალატამ დადგენილად ჩათვალა ასევე, რომ ხსენებულ უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით ა. ს-სა და ა. ა-ს შორის სხვა არავითარი მორიგება ან გარიგება არ ყოფილა, რაც დასტურდება წინამდებარე საქმის მასალე-ბით, რაც ცხადყოფდა, რომ ა. ს-ის მიერ გასხვისდა მხოლოდ 50 კვადრატული მეტრი მიწის ნაკვეთი მასზე არსებულ სამსართულიან საცხოვრებელ სახლთან ერთად.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ 1997 წლამდე წლების განმავლობაში მოცემული მიწის ნაკვეთი რ. ბ-სა და ა. ს-ს შორის გამიჯნული იყო იმ ფორმით როგორც ამჟამინდელი ფაქტობრივი მდგომარეობაა. აქედან გამომდინარე ფაქტობრივი მდგომარეობით საზიარო უფლება არ არსებობდა სადავო მიწის ნაკვეთზე, (მითუმეტეს მათი საცხოვრებელი სახლები გამიჯნულია და ასევე გამიჯნულია მიწის ნაკვეთებიც) მაგრამ არ მომხდარა სამართლებრივად მისი ფიქსაცია. (ს.ფ.31-32 და ფოტომასალა) პალატა თვლის რომ ათეული წლებით (1997 წლამდე) იქნა დადგენილი სადაო მიწის ნაკვეთით სარგებლობის წესი.

პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოცემული პერიოდისათვის მხოლოდ საჯარო რეესტრშია დაფიქსირებული ა. ა-ის განცხადების საფუძველზე მისი საცხოვრებელი სახლის რეგისტრაციისას საზიარო უფლება ა. ა-ს, ა. ს-სა და რ. ბ-ს შორის, რაც არასწორია. დადგენილი გარემოებებიდან გამომდინარე, პალატმ მიიჩნია, რომ სრულიად უსაფუძვლო იყო ა. ა-ის შეგებებული საარჩელიც.

პალატამ ასევე დადგენილად ჩათვალა, რომ რუსლან ბოლქვაძემ ამჟამინდელი მდგომარეობით მიიღო სამკვიდრო 2008 წლის 12 თებერვალს. გარდა ამისა ა. ა-ს საცხოვრებელ სახლთან დასაკავშირებლად გააჩნია დამოუკიდებელი შესასვლელი ცენტრალური გზიდან და აუცილებელ გზას არ საჭიროებს.

პალატამ მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გაამახვილა ყურადღება მხარეთა მიერ უძრავი ნივთით სარგებლობის დადგენილ სპეციალურ წესზე, რის გამოც სამართლებრივად არასწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მითითებული ნორმის თანახმად, ფიზიკურ პირთა საკუთრებად ჩაითვალა ის მიწის ნაკვეთები, რომლებსაც ისინი ინდივიდუალურად ფლობდნენ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების დროისათვის, ე.ი. 1997 წლის 25 ნოემბრისათვის. განსახილველ შემთხვევაში კი დადგენილი იყო, რომ . 1997 წლის 25 ნოემბრისათვის, სადაო მიწის ნაკვეთი ფაქტობრივად გაყოფილი იყო 2 ნაწილად, ერთ ნაწილს ფლობდა - ა. ს-ე, მეორე ნაწილს - რ. ბ-ე.

სახლთმფლობელობის მიწის ნაკვეთი დოკუმენტალურად საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთია, რომელზეც განლაგებულია სახლთმფლობელობის სამი მესაკუთრის - რ. ბ-ის, ა. ს-ის და ა. ა-ის შენობა-ნაგებობები. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი ა. ს-ს და რ. ბ-ს შორის გაყოფილია ლითონის ბადურა ღობით, ხოლო ა. ა-ს, რომელმაც უფლება მიიღო ა. ს-ის კუთვნილ 50 კვ.მ. ფართობზე აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი, დაკავებული აქვს მხოლოდ შენობის დაშენების ფართობი 67.40 კვ.მ. ის იზოლირებულია ა. ს-ს და რ.ბ-ის მიერ მოწყობილია ეზოს გამმიჯნავი ლითონის ბადურა.

გამომდინარე აღნიშნულიდან პალატამ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის უძრავი ქონებით (მიწის ნაკვეთით) სარგებლობის წესი ათეული წლების წინ დადგინდა, რაც მომდინარეობს დღემდე.

საქმეში არსებული მტკიცებულებების უპირველესად კი თავად მხარეთა ახსნა-განმარტებებით, პალატამ დაადგინა, რომ მხარეთა შორის 1997 წლის 25 ნოემბრამდე იყო დადგენილი მიწით სარგებლობის წესი და თითოეული მხარე სრულიად დამოუკიდებლად, სარგებლობდა გამოყოფილი მიწის ნაკვეთით, შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, თითოეული მხარე ჩაითვალა იმ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ, რომლითაც იგი ამ დროისათვის ინდივიდუალურად ფლობდა.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ არანაირი საზიარო უფლება ქ.ბათუმში, მ-ს ქუჩის №6-8-ში, 645 კვ/მეტრ მიწის ნაკვეთზე და მასზე არსებულ შენობა-ნაგებობებზე არ არსებობდა.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილზე მითითებით, პალატამ მიიჩნია, რომ დადასტურებულია რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობა, რაც უნდა გასწორდეს, და საჯარო რეესტრში ცალკე უფლების ობიექტად - ა. ა-ის ინდივიდულურ საკუთრებად უნდა აღირიცხოს ქ.ბათუმში, მ-ს ქუჩის №6-8-ში მდებარე 50 მეტრი კვადრატი მიწის (დაუზუსტებელი ფართი) ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა სამსართულიანი სახლი სასარგებლო ფართით 151,3კვადრატული მეტრი(დაუზუსტებელი). ასევე თანასაკუთრებაში ცალკე უფლების ობიექტად ა. ს-ისა და რ. ბ-ის სახელზე უნდა აღირიცხოს ქ.ბათუმში, მ-ს ქუჩის №6-8-ში მდებარე 595 კვადრატული მეტრი (დაუზუსტებელი) მიწის ნაკვეთი (დანარჩენი ნაწილი) მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით სასარგებლო ფართით 168,35 კვადრატული მეტრი( დაუზუსტებელი).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა.ა-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა, როდესაც ჩათვალა, რომ ა. ა-ს ეკუთვნოდა მხოლოდ 67.40 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და აღნიშნულის დასასაბუთებლად მიუთითა უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც მხარეთა შორის შედგა მორიგება და ა. ა-ს გადაეცა 50 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე განლაგებულ ასაშენებელ შენობასთან ერთად.

კასატორის აზრით, სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია დადგენილად, რომ არანაირი საზიარო უფლება ბათუმში, მ-ს ქუჩის №6-8-ში 645 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და მასზე არსებულ სენობა-ნაგებობაზე აუ არასებობდ, ვინაიდან აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა და არნიშნული არც ფაქტობრივი გარემოებებით არ დასტურდება;

კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადასტურებულად რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 მაისის განჩინებით ა. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ა-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% –210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. ა-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ა. ა-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით ა. ბ-ს მიერ №2 სალაროს შემოსავლის ორდერით 2012 წლის 30 აპრილს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.