ას-653-615-2012 25 ივნისი, 2012 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. ხ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ., ე. და მ. მ-ები

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 თებერვლის განჩინება

კასატორს მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ხ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. მ-ის მიმართ და მოითხოვა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობიდან გამომდინარე უფლების რეალიზაცია შემდეგი დასაბუთებით: ქ.თბილისში, ვ.ჯ-ის ქ.24-ში არსებული მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი ირიცხება გარდაცვლილი რ. ო-ის სახელზე. შენობა-ნაგებობების საერთო ფართი ტექბიუროს საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, შეადგენს 296.11 კვ.მ-ს, აქედან საცხოვრებელი ფართია 241 კვ.მ. აღნიშნული ფართის 74.26 კვ.მ-ით კანონისმიერი მოსარგებლის სტატუსით სარგებლობს მოსარჩელე, რასაც ადასტურებს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს ისანი-სამგორის სამსახურის 2010 წლის 17 აგვისტოს საინფორმაციო ბარათი და სხვადასხვა დროს გადახდილი კომუნალური გადასახდის ქვითრები. მოსარჩელე მოითხოვს სადავო ფართზე მოსარგებლედ აღიარებას და, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25 %-ის გადახდის სანაცვლოდ, მესაკუთრედ ცნობას.

ე. და მ. მ-ებმა შეგებებული სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს და მოითხოვეს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ, შემდეგი დასაბუთებით: ნ.ხ-ი ფაქტობრივად აღარ ფლობს საცხოვრებელ სადგომს, იმყოფება საზღვარგარეთ. სადავო ფართი ამორტიზებულია და უკანონო ნაგებობაა. მიუხედავად იმისა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება რ.ო-სა და ნ.ხ-ს შორის არ არსებობს, შეგებებული სარჩელის ავტორები მზად არიან, გადაუხადონ მას სადავო ფართის საბაზრო ღირებულების 75%.

მოპასუხე ნ. ხ-მა წარმოდგენილი შეგებებული სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ე. და მ. მ-ების შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა შემდეგი სახით: ე. და მ. მ-ებს ნ. ხ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ თბილისში, ჯ-ის ქუჩა #24-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში მის მიერ დაკავებული 61.5 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის (N1 ოთახი ფართით 26.9 კვ.მ, N2 ოთახი ფართით 18.4 კვ.მ და N3 ოთახი ფართით 16.2 კვ.მ, ასევე ეზოში ცალკე მდგომი სათავსო ფართით 6 კვ.მ - ექსპერტიზის დანართი N1-ის შესაბამისად) საბაზრო ღირებულების 75% - 29 100 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა, რის სანაცვლოდაც დადგინდა ნ. ხ-სათვის დასახელებული საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა.

ნ.ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ხ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული განჩინება. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ნ. ხ-ი წარმოადგენს თბილისში, ჯ-ის ქუჩა N24-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს სარგებლობის უფლების მესაკუთრისაგან დათმობის საფუძველზე. დასახელებული გარემოება სადავო არ ყოფილა. თბილისში, ჯ-ის ქუჩა N24-ში მდებარე სახლთმფლობელობის მესაკუთრეები არიან ვ., მ. და ე. მ-ები.დასახელებული ნაგებობა ირიცხებოდა რ. ო-ის სახელზე, რომლის მემკვიდრეებსაც 2010 წლის 30 დეკემბრის სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, წარმოადგენენ ვ., მ. და ე.მ-ები. თბილისში, ჯ-ის ქუჩა N24-ში არსებული ნ. ხ-ის მიერ სარგებლობის უფლებით მიღებული უძრავი ქონება შედგება 61,5 კვ.მ საცხოვრებელ ფართისა და 6.0 კვ.მ დამხმარე სათავსისაგან. საცხოვრებელი ფართი 26,9 კვ.მ N1 ოთახს მოიცავს, 18,4 კვ.მ N2 ოთახს და 16,2 კვ.მ N3 ოთახს. დასახელებული გარემოება დგინდება ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს N007728-2011/03-007894-2011/10/1 დასკვნით, რომელიც შეესაბამება ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმის მონაცემებსა და მხარეთა განმარტებებს ნ. ხ-ის მფლობელობაში არსებული ფართის იდენტიფიცირებასთან დაკავშირებით. ნ. ხ-ის წარმომადგენლის მითითებით, მოსარჩელის სარგებლობაში გადაცემული ფართი ასახულია საინვეტარიზაციო გეგმასა და აზომვით ნახაზზე. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია, რომ კიბის უჯრედში არსებული ფართი უნდა მიჩნეულიყო მის ინდივიდუალურ სარგებლობად, ვინაიდან ამ ფართს სხვა პირები არ ფლობდნენ და აღნიშნული გარემოება არც მოწინააღმდეგე მხარეს გაუხდია სადავოდ. პალატამ მიიჩნია, რომ კიბის უჯრედის დანიშნულებიდან გამომდინარე მასში მოქცეული ფართის მიჩნევა ინდივიდუალურ საკუთრებად არ შეესაბამება სახლთმფლობელობის ფაქტობრივ მდგომარეობას, კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილია თბილისში, ჯ-ის N24–ში არსებული შენობა-ნაგებობის ნახაზი, რომელზეც ნაგებობა ლიტერ ,,ა“ მე-2 სართულზეა აღნიშნული. ამავე ნახაზზე დატანილია N10 ოთახი, მის წინ განთავსებული ფართით, რომელიც ემიჯნება მოსარჩელე ნ. ხ-ის სარგებლობაში არსებულ ფართს. სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 28 თებერვლის სხდომაზე ნ. ხ-ის წარმომადგენელმა სასამართლოს შეკითხვაზე განმარტა, რომ N10 ოთახი არ არის ნ. ხ-ის საკუთრება. როგორც წარმოდგენილი ნახაზიდანაც ნათლად ჩანს, N10 ოთახთან დასაკავშირებლად გამოყენებულ უნდა იქნეს კიბის უჯრედი, მას მოსდევს მოსარჩელის 16.2. კვ.მ დერეფანი, რომლის გავლის შემდეგაც შესაძლებელია N10 ოთახსა და მის წინ მდებარე ფართში გასვლა. სხვა მისასვლელის არსებობა N10 ოთახთან საქმის მასალებით დადასტურებული არ არის, ხოლო აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად მხოლოდ ზეპირი განმარტება არ წარმოადგენს სათანადო მტკიცებულებას. ამდენად, დგინდება, რომ კიბის უჯრედი არის ორი სხვადასხვა მესაკუთრის (მოსარგებლის) თავიანთ ფართებთან დამაკავშირებელი საშუალება, რაც გამორიცხავს კიბის უჯრედზე მხოლოდ ნ. ხ-ის მიერ ინდივიდუალურად სარგებლობის ფაქტს. ამასთან, ნ. ხ-ის სარჩელზე წარდგენილი შესაგებლით სარჩელში მითითებულ სხვა გარემოებებთან ერთად, ასევე, სადავო გახდა ფართის მოცულობა, რომლის მოსარგებლედ ცნობასა და მიკუთვნებასაც ნ. ხ-ი ითხოვდა. ამდენად, ნ. ხ-ის მიერ ვერ დადასტურდა კიბის უჯრედში მოქცეულ ფართზე მისი ინდივიდუალური მფლობელობა და, შესაბამისად, აპელანტის მოსაზრება ვერ იქნება გაზიარებული.

ნ.ხ-ის სარგებლობაში არსებული საცხოვრებელი ფართის ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 37 000 აშშ დოლარს, ხოლო დამხმარე სათავსის ღირებულება - 1800 აშშ დოლარს. დასახელებული გარემოება დგინდება ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს N007728-2011/03-007894-2011/10/1 დასკვნით. აპელანტის პრეტენზია, სასამართლოს მიერ ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნაზე დაყრდნობით სადგომის საბაზრო ღირებულების არასწორად განსზღვრასთან დაკავშირებით, დაუსაბუთებელია. პალატამ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მართლზომიერად მიენიჭა უპირატესობა ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნას ა. ფ-ის შეფასებასთან მიმართებით. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნის შინაარსიდან გამომდინარე, იგი ეფუძნება ობიექტის უშუალო სრულ დათვალიერებასა და შესწავლას, მომზადებულია ადგილზე აზომვების შედეგად მიღებული მონაცემებისა და სამშენებლო-ტექნიკური ნორმების ურთიერთშედარების მეთოდით. საექსპერტო კვლევისას გადაღებულ იქნა ფოტომასალა, ჩატარდა ბაზრის კონიუნქტურის კვლევა. დასკვნა მიღებულია საცხოვრებელი სადგომის მახასიათებლების აღწერის, მისი ადგილმდებარეობის, პრესტიჟულობის, კაპიტალურობისა და კეთილმოწყობის გათვალისწინებით, ასევე მსგავსი ობიექტების ფასების მხედველობაში მიღებით. ა. ფ-ის შეფასება არ შეიცავს ინფორმაციას ობიექტის უშუალო გამოკვლევასთან დაკავშირებით, არამედ იგი წარმოადგენს მოწოდებული და მოპოვებული ინფორმაციის ანალიზის შედეგს და არ იძლევა იმის გარანტიას, რომ ბაზარზე შეიძლება არსებობდეს სხვა შეთავაზებები ან გარიგების ფაქტები, რომლებიც განსხვავდება თანხით. პალატამ მიიჩნია, რომ კონკრეტული ობიექტის გამოკვლევის საფუძველზე მიღებულ მონაცემებსა და სამშენებლო-ტექნიკურ ნორმებზე, ასევე ბაზრის კვლევის საფუძველზე მიღებული დასკვნა იძლევა უტყუარობის უფრო მეტ გარანტიას, ვიდრე ზოგად თეორიულ მასალასა და მხარის მეირ მიწოდებულ ინფორმაციაზე დაყრდნობით წარმოებული შეფასება. გარდა ამისა, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნიდან ირკვევა ექსპერტიზის შემსრულებელ პირთა კვალიფიკაციასა და სამუშაო გამოცდილებასთან დაკავშირებული ინფორმაცია, კერძოდ, იგი შეასრულა ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საინჟინრო დეპარტამენტის ექსპერტმა ა. ნ-მა, რომელსაც აქვს უმაღლესი განათლება, სპეციალობით ინჟინერ-მშენებელია, მუშაობის 7 - წლიანი სტაჟი გააჩნია, მათ შორის, ექსპერტად მუშაობის 4 წლამდე სტაჟი, დასკვნა ასევე შესრულებულია 5 წლამდე სტაჟის მქონე ნ.შ-ს მიერ. რაც შეეხება, ა. ფ-ს, საქმის მასალებიდან არ ირკვევა მისი პროფესიული სტაჟის შესახებ მონაცემები, კვალიფიკაცია კი განისაზღვრება იმგვარად, რომ მოისმინა „უძრავი ქონების კავკასიური აკადემიის“ სასწავლო პროგრამით განსაზღვრული უძრავი და მოძრავი ქონების ღირებულების დადგენის 255 აკადემიური საათით გათვალისწინებული სასწავლო პროგრამა და ჩააბარა საკვალიფიკაციო გამოცდა 2007 წლის თებერვალში.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომლის მიხედვით, სასამართლოს არ ჰქონდა საფუძველი, დაენიშნა ექსპერტიზა, ვინაიდან, სადავო საკითხი დასტურდებოდა ნ. ხ-ის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებით. პალატამ განმარტა, რომ სასამართლო არც ერთ შემთხვევაში არ არის შეზღუდული, დანიშნოს ექსპერტიზა საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი გარემოების დადგენის მიზნით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლის მიხედვით, თუ საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ საკითხზე მოსამართლეს სპეციალური ცოდნა არ გააჩნია, სასამართლოს შეუძლია, თავისი ინიციატივით დანიშნოს ექსპერტიზა საქმის განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ აღნიშნული საკითხის განმარტებას არსებითი მნიშვნელობა აქვს საქმის გადაწყვეტისათვის და მის გარეშე გადაწყვეტილების გამოტანა შეუძლებელია. მოცემულ საქმეზე ნ. ხ-ის მიერ წარდგენილი შეფასება და აზომილი ფართის ოდენობა სადავო საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების თაობაზე მოწინააღმდეგე მხარემ სადავოდ გახადა. ასეთ პირობებში სასამართლომ მართლზომიერად მიიღო გადაწყვეტილება ექსპერტიზის დანიშვნასთან დაკავშირებით. მიღებული ექსპერტიზის დასკვნის დასაბუთების არასარწმუნოობასთან დაკავშირებული მოტივირებული არგუმენტაცია აპელანტს არ წარუდგენია. ამდენად, მისი პრეტენზია დაუსაბუთებელია და არ იქნა გაზიარებული.

საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილი ურთიერთობები, მათი სპეციფიკური ხასიათიდან გამომდინარე, წესრიგდება „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით. აღნიშნული კანონის 1¹ მუხლის „ა“ პუნქტის შესაბამისად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, ან ადმინისტრაციული აქტით. იმავე კანონის მე-2 მუხლის მე-11 პუნქტით კი, საცხოვრებელ სადგომად განისაზღვრება ფართი, რომელზედაც თავდაპირველად არსებობდა გარიგება მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის ან გათვალისწინებული იყო ადმინისტრაციული აქტით. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის მე-3 და მე-6 პუნქტების შესაბამისად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომით მფლობელობის შეწყვეტა მოსარგებლისათვის ან მისი უფლებამონაცვლისათვის დაკავებული სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის აღნიშნული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს, მესაკუთრეს მოსთხოვოს დაკავებული სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, მასზე საკუთრების უფლების გადაცემა. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო საცხოვრებელი სადგომის - თბილისში, ჯ-ის ქუჩა N24-ში მდებარე სახლთმფლობელობის მესაკუთრეებმა მოითხოვეს კუთვნილ საცხოვრებელ სადგომზე ნ. ხ-ის მფლობელობის შეწყვეტა კანონით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ. როგორც დადგენილ იქნა, ნ. ხ-ის მფლობელობაში არსებული ფართის საბაზრო ღირებულებაა 37 000 აშშ და 18 00 აშშ დოლარი, ხოლო დასახელებული თანხის 75% - 29100 აშშ დოლარია. შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ე. და მ. მ-ებს ნ. ხ-ის სასარგებლოდ მართებულად დაეკისრათ 21900 აშშ დოლარის გადახდა, რაც, თავის მხრივ, ნ. ხ-ის მიერ აღნიშნულ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტის საფუძველია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 28 თებერვლის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ნ.ხ-მა შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელემ სარჩელთან ერთად წარადგინა მისი დაკვეთით მომზადებული შესაბამისი აზომვითი ნახაზი, ასევე სარჩელთან ერთად წარადგინა საინვენტარიზაციო გეგმა, რომელზეც ნათლად არის მითითებული შესაბამისი ოთახების განლაგება, ფართი და მათი დაკავშირების წერტილები. მოპასუხეს აღნიშნული გარემოება - საცხოვრებელი ფართის ოდენობა სადავოდ არ გაუხდია. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ, ვინაიდან, სახლთმფლობელობაში არსებულ 310-ე ოთახს მოსარჩელე არ ფლობს „კიბის უჯრედი“ წარმოადგენს ერთადერთ დამაკავშირებელ საშუალებას და მას გააჩნია საერთო სარგებლობის სტატუსი. აღნიშნული ფართი შესასვლელია და არა კიბის უჯრედი. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო პალატის დასკვნა არასწორია, რადგანაც თუკი შესასვლელით სარგებლობა საერთოა, ცხადია, მისი გაგრძელება, ანუ დერეფნით სარგებლობა ასევე უნდა იყოს საერთო, ანუ მხოლოდ შესასვლელი არ შეიძლება, რომ ცალკე აღებული განიხილოს სასამართლომ დაკავშირების საშუალებად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. მოცემული დავის საგანია საცხოვრებელი სადგომზე მესაკუთრედ ცნობა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის შესაბამისად. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა (იხ.: საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინება საქმე №ას-337-322-2012), რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.