საქმე №ას-665-626-2012 7 ივნისი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ნ. ს.-შ-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – სს „...“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ს.-შ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „...-ის“ მიმართ მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ და მოითხოვა, სს „...-ს“ დაეკისროს შვილის – ბ. შ-ის გარდაცვალებით მიყენებული მორალური ზიანის 15 000 აშშ დოლარის, ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო მიყენებული მორალური ზიანის – 15 000 აშშ დოლარის, მატერიალური ზიანის – 12 000 აშშ დოლარის, ასევე მკურნალობისათვის გაწეული და სამომავლოდ გასაწევი ხარჯების ანაზღაურება.
მოპასუხემ სს „...-მა“ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 8 ივნისის წინასწარი გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ ბ. შ-ის გარდაცვალება წარმოადგენს სს „...-ის“ მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული მოქმედების შედეგს, რითაც ნ. ს.-შ-ს მიადგა მორალური ზიანი, ასევე დადგინდა, რომ ნ. ს.-შ-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება წარმოადგენს სს „...-ის“ მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული მოქმედების შედეგს, რითაც ნ. ს.-შ-ს მიადგა მატერიალური და მორალური ზიანი.
საქალაქო სასამართლოს წინასწარი გადაწყვეტილება სს „...-მა“ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილებით სს „...-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა წინასწარი გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც დადგინდა, რომ ბ. შ-ის გარდაცვალება წარმოადგენს სს „...-ის“ მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული მოქმედების შედეგს, რითაც ნ. ს.-შ-ს მიადგა მორალური ზიანი და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, არ დაკმაყოფილდა სარჩელი ბ. შ-ის გარდაცვალებით მიყენებული მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სს „...-მა“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 იანვრის განჩინებით სს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე პალატას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით სს „...-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა წინასწარი გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც დადგინდა, რომ ნ. ს.-შ-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება წარმოადგენს სს „...-ის“ მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული მოქმედების შედეგს, რითაც ნ. ს.-შ-ს მიადგა მატერიალური და მორალური ზიანი (გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3 პუნქტი), ნ. ს.-შ-სათვის მიყენებული მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. ს.-შ-სათვის მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 მაისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ 2003 წლის 13 მაისს, 1415 საათზე, ქ. თბილისში, ჟ-ს ქ. №12-ში საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე გაჩნდა ხანძარი, რომლის შედეგად დაზიანდა (დაიწვა) ნ.ს.-შ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება. ბინაში გაჩენილი ხანძარი გამოწვეულია მოპასუხე ორგანიზაციის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედებით, კერძოდ, ხანძრის გამომწვევი მიზეზი გახდა სს „...-ის” მიერ უხარისხო პროდუქციის - ელექტროენერგიის მიწოდება.
ხანძრის შედეგად განადგურდა ნ.ს.-შ-ის მოძრავი ნივთები და დაზიანდა მისი კუთვნილი ბინა, რის გამოც სასამართლოს გადაწყვეტილებით სს „...-ს” ნ. ს.-შ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა საცხოვრებელი სახლის აღდგენისთვის გაწეული და გასაწევი ხარჯის – 40 012 ლარისა და საოჯახო-საყოფაცხოვრებო ნივთების განადგურებით მიყენებული ზიანის – 7 250 აშშ დოლარის გადახდა. გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.
ნ. ს.-შ-ის სარჩელი ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ 2003 წლის 13 მაისს ნ.ს.-შ-ის საცხოვრებელ სახლში გაჩენილი ხანძარი, მასთან დაკავშირებული ფსიქოემოციური სტრესი და ხანძრის გამო გამოწვეული უარყოფითი ფაქტორები – უბინაობა, გაუთვალისწინებელი ვალები, საფუძვლად დაედო ნ. ს.-შ-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესებასა და ამჟამინდელ მძიმე ჯანმრთელობის მდგომარეობას.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გაჩენილ ხანძართან დაკავშირებული ფსიქოემოციური სტრესი და ხანძრის გამო გამოწვეული ისეთი უარყოფითი ზემოხსენებული ფაქტორები და მათ შედეგად ნ. ს.-შ-ის ჯანმრთელობის გაუარესება არ წარმოადგენს მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ საფუძველს. შესაბამისად, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნები არ არის სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი. გარდა ამისა, თავად 2011 წლის 1 აპრილის დასკვნაც არ არის კატეგორიული ფორმის და უშუალო მიზეზ–შედეგობრივ კავშირზე ვერ უთითებს.
სასამართლომ გაითვალისწინა, რომ სს „...-ის“ მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული ქმედებით ხელყოფილ იქნა არა ჯანმრთელობა, არამედ ქონება, ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მესამე ნაწილის საფუძველზე მისთვის მატერიალური პასუხისმგებლობის დაკისრება არ შეიძლება.
რაც შეეხება ნ. ს.-შ-ის ქონებრივ ზიანს, რომელიც ეხება სადავო პერიოდში აღებულ სესხებს (ვალებს), ნ. ს.-შ-ის მიერ ვალზე მითითება წარმოადგენს ქონებრივი დანაკლისის (ზიანის) მოთხოვნის საფუძველს, შესაბამისად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მითითებისამებრ სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ სასარჩელო მოთხოვნა მატერიალურ ზიანზე 12 000 აშშ დოლარის ოდენობით არ წარმოადგენს პირველადი ზიანის (ხანძრის შედეგად დამწვარი ქონების) უშუალო შედეგს და არ არსებობს სს „...-ის“ მხრიდან მისი ანაზღაურების საფუძველი.
ნ. ს.-შ-ის განმარტებით, მან 2004 წლის 30 სექტემბრის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით ნ. ნ-საგან ისესხა 2 240 აშშ დოლარი, 2004 წლის 29 დეკემბერს კვლავ ნ. ნ-საგან 2 240 აშშ დოლარი, ხოლო ზ. გ-საგან – 2 800 აშშ დოლარი. დასახელებული თანხა ნასესხები იყო ყოველთვიურად 3%-ის სარგებლის დარიცხვით. ნ. ს.-შ-ს ვალი არ დაუბრუნებია, რის გამოც სარჩელის წარდგენის მომენტში არსებული ვალი შეადგენდა 12 000 აშშ დოლარს. მოსარჩელე ითხოვს ზემოაღნიშნული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე 12 000 აშშ დოლარის ანაზღაურებას. საქმეში წარმოდგენილია 2004 წლის 30 სექტემბერს ნ. ნ-სა და ნ. ს.-შ-ს შორის გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, ასევე 2004 წლის 29 დეკემბერს ნ.ნ-ს, ზ. გ-სა და ნ. ს.-შ-ს შორის გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება.
ნ. ს.-შ-ის განმარტებით, 2004 წლის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებებით აღებული სესხით მან ნაწილობრივ დაფარა ხანძრამდე თ. შ-საგან აღებული სესხი 5 500 აშშ დოლარის ოდენობით, ხოლო დარჩენილი თანხა მოხმარდა დამწვარი სახლის სარემონტო სამუშაოებს და სხვადასხვა ხარჯს. ამასთან, აპელანტი ვერ აკონკრეტებს გარკვეული საჭიროებისათვის გაღებული თანხების ოდენობებს.
ამდენად, ნ.ს.-შ-ის მიერ 2004 წლის 30 სექტემბერსა და 29 დეკემბრის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით სესხად აღებული თანხით, ერთი მხრივ, დაიფარა ხანძრის გაჩენამდე აღებული სესხი, ხოლო, მეორე მხრივ, თანხა მოხმარდა სახლის აღდგენით სამუშაოებს და სხვადასხვა ხარჯს. სახლის აღსადგენ სამუშაოებზე გაწეულ ხარჯებს რაც შეეხება, როგორც თავშიც აღინიშნა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებით სს ,,...-ს” ნ. ს.-შ-ის სასარგებლო დაეკისრა საცხოვრებელი სახლის აღდგენისთვის გაწეული და გასაწევი ხარჯი - 40 012 ლარი და საოჯახო-საყოფაცხოვრებო ნივთების განადგურებით მიყენებული ზიანი - 7 250 აშშ დოლარი. შესაბამისად, არ არსებობს სახლის აღდგენისათვის გაწეული თუ გასაწევი ხარჯების (თუნდაც აღებული სესხის სახით) დამატებით დაკისრების საფუძველი. ხანძრის გაჩენამდე აღებულ სესხის დაფარვის ხარჯი ვერ შეფასდება სს „...-ის“ მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული მოქმედების შედეგად მიყენებულ ზიანად, რაც მიზეზობრივი კავშირშია მოპასუხის ქმედებასთან.
პალატამ განმარტა, რომ სადავო ურთიერთობის თავისებურების გათვალისწინებით, სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მორალური ზაინის ანაზღაურების ნორმატიული საფუძველი არ არსებობს.
განსახილველი ნორმით დადგენილი შედეგის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს ადამიანის ჯანმრთელობის ხელყოფა, რის შედეგად დაზარალებულმა, ასევე განიცადა სულიერი ტანჯვა, ფსიქიკური სტრესი. სხეულის დაზიანებასა ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებაში იგულისხმება ისეთი ზემოქმედება, რომელიც ხელყოფს ადამიანის სხეულს ან ადამიანის ორგანიზმის შინაგან პროცესებს. განსახილველ შემთხვევაში პირველადი ზიანი გამოწვეული იყო სს „...-ის” მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული ქმედებით, რომლითაც ხელყოფილ იქნა ს.-შ-ის არა ჯანმრთელობა, არამედ ქონება (კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილება).
განსახილველი ნორმის ზემოაღნიშნული მიზნებიდან გამომდინარე, არაქონებრივი ზიანისათვის ანაზღაურება გათვალისწინებულია ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად გამოწვეული სულიერი, ფსიქიკური ტანჯვის გამო და არა - ქონებრივი ზიანის გამო სულიერი ტანჯვით გამოწვეული ჯანმრთელობის მოშლის შემთხვევებზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში აღნიშნული ნორმის მოქმედება შეიძლება გავრცელდეს ნებისმიერ ქონებრივი ვალდებულების დარღვევისას განცდილი სულიერი ტანჯვის შედეგად ადამიანის ჯანმრთელობის გაუარესებაზე. მაგალითად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შედეგად და ა.შ, რაც ყოვლად დაუშვებელია.
იმის გათვალისწინებით, რომ სს „...-ის” მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული ქმედებით ხელყოფილ იქნა არა ჯანმრთელობა, არამედ ქონება, არ შეიძლება მას დაეკისროს ასევე მატერიალური პასუხისმგებლობა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მესამე ნაწილის საფუძველზე, კერძოდ, განსახილველი ნორმის გამოყენების სამართლებრივ წინაპირობას წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მეორე ნაწილი.
ნ. ს.-შ-ის ჯანმრთელობის გაუარესება და მისი ამჟამინდელი მდგომარეობის განვითარება განპირობებული იყო არა სს „...-ის” მიერ ნ. ს.-შ-ის ჯანმრთელობის ხელყოფით, არამედ მის საცხოვრებელ სახლში გაჩენილი ხანძრის შედეგად გამოწვეული ფსიქოსოციალური ფაქტორებით, რომლის არსებობის ფაქტი ასევე არ დასტურდება, როგორც სს „...-ის“ უშუალო გამომწვევი შედეგი. ამდენად, არ არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მეორე და მესამე ნაწილებით გათვალისწინებული წინაპირობები.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 412-ე მუხლების თანახმად, არ დგინდება სს „...-ის“ ბრალი დამდგარ ზიანში, არ დასტურდება ასევე ნ. ს.-შ-ის ქონებრივი ზიანისა (რომელიც ეხება სადავო პერიოდში აღებულ სესხებს) და სს „...-ის“ ქმედებას შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა. შესაბამისად, არ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველიც.
სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ პირველ ინსტანციაში წარდგენილი არ ყოფილა აპელანტის მოთხოვნა, სს „...-ს“ დაეკისროს მოსარჩელის მიერ უბინაობის გამო გადახდილი ქირის – თვეში 100 აშშ დოლარის ანაზღაურება, შესაბამისად, სააპელაციო პალატა მოკლებულია შესაძლებლობას, განსახილველი საქმის ფარგლებში იმსჯელოს აღნიშნული მოთხოვნის საფუძვლიანობაზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381–ე მუხლის თანახმად.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ.ს.-შ-მ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკამაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:
სს „...-მა“ ფაქტობრივად აღიარა ის ფაქტი, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავა ეხებოდა არა მხოლოდ ქონებრივ ზიანს, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით იყო დარეგულირებული, არამედ უხარისხო პროდუქტით მიყენებულ ზიანს, რომელიც იმთავითვე მოიცავს ჯანმრთელობის დაზიანებასთან დაკავშირებული ზიანის ანაზღაურებასაც, ვინაიდან 2008 წლის 23 მაისის სასამართლო გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ გაასაჩივრა.
სასამართლომ მიუთითა, რომ სს „...-ის“ მიერ უხარისხო პროდუქციის – ელექტროენერგიის მიწოდება გახდა ხანძრის გამომწვევი მიზეზი, თუმცა არასწორად გადაწყვეტილების ფაქტობრივი დასაბუთების შემდეგ ნაწილში მიიჩნია, რომ აღნიშნულს ჯანმრთელობის გაუარესებასთან კავშირი არ ჰქონია.
სააპელაციო პალატამ არასწორად ჩათვალა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის მიხედვით, მხარის მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურებაზე არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.
სასამართლოს მტკიცებულებები ხელახლა არ გამოუკვლევია. ასევე არ გამოკვლეულა არც ერთი გარემოება და მტკიცებულება კასატორის ჯანმრთელობის მდგომარეობასთან დაკავშირებით.
სს „...“ საქმის განხილვისას არღვევდა პროცესუალურ ნორმებს, აჭიანურებდა საქმის განხილვას, კერძოდ, არ იხდიდა საექსპერტო მომსახურების ხარჯებს.
გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ 2003 წლის 13 მაისს საცხოვრებელ სახლში გაჩენილ ხანძართან დაკავშირებული ფსიქოემოციური სტრესი და ხანძრის გამო გამოწვეული ისეთი უარყოფითი ფაქტორები, როგორიცაა უბინაობა, გაუთვალისწინებელი ვალები და ამის გამო ნ. ს.-შ-ის ჯანმრთელობის გაუარესება არ წარმოადგენს მორალური ზიანის ანაზღაურების კანონით გათვალისწინებულ საფუძველს, ხოლო საქმეში არსებული ექსპერტიზის დასკვნა არ არის სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან ვერ მიუთითებს კატეგორიული ფორმის მიზეზ-შედეგობრივ კავშირზე. სასამართლოს მტკიცებით, რადგან სს „...-ის“ მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ხელყოფილ იქნა არა ჯანმრთელობა, არამედ ქონება არ შეიძლება მას პასუხისმგებლობა დაეკისროს მორალური ზიანისათვის სამოქლაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად.
კასატორის აზრით, სასამართლოს მსჯელობა არასწორია. საქმეში არსებული „ვ-ისა“ და ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნებით დასტურდება, რომ დაავადებები ხანძრის შემდეგ განვითარდა და პროგრესირდება. ამასთან, ერთ-ერთი დასკვნა მიუთითებს მიზეზობრივ კავშირზე ხანძარსა და დაავადებებს შორის. მიზეზობრივი კავშირის დადგენა სასამართლოს პრეროგატივაა და არა ექსპერტის, ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად, ექსპერტის დასკვნა არ არის სავალდებულო სასამართლოსათვის და იგი უნდა შეფასდეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად.
ხელმეორედ ექსპერტიზის ჩატარებისას კასატორს არ მიეცა შესაძლებლობა, კითხვები დაესვა ექსპერტისათვის. ექსპერტს გადაეგზავნა მხოლოდ სს „...-ის“ მიერ დასმული კითხვები, რომლებიც თავიდანვე არასწორად იყო ფორმულირებული და მოითხოვდა უშუალო მიზეზობრივი კავშირის დადგენას ხანძარსა და კასატორის დაავადებებს შორის.
არც ერთი სასამართლო ინსტანცია არ დაინტერესდა იმ ფაქტით, თუ რატომ არ ჩაუტარდა მის შვილს ბ. შ-ს ჯანმრთელობისა და გარდაცვალების ექსპერტიზა და როგორ ჩაშალა ეს ადვოკატმა მ-მ.
გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სასარჩელო მოთხოვნა 12 000 აშშ დოლარის ოდენობით მატერიალურ ზიანთან დაკავშირებით არ წარმოადგენს პირველადი ზიანის (ხანძრის შედეგად დამწვარი ქონების) ნაწარმოები ზიანის უშუალო შედეგს და სს „...-ის“ მხრიდან მისი ანაზღაურების საფუძველი არ არსებობს.
სს „...-ის“ მიერ მატერიალური ზიანი ანაზღაურდა ზიანის მიყენებიდან 6 წლის შემდეგ. კასატორმა სესხები აიღო ხანძრის შემდგომ დამწვარი სახლის აღსადგენად. სესხი გაიცა აშშ დოლარში, ამ პერიოდისათვის დოლარის კურსი იყო 1 აშშ დოლარი – 1,8 ლარი. სს „...-მა“ მხარეს აუნაზღაურა 1 აშშ დოლარზე 1,65 ეკვივალენტი ლარი. ყოველივე ამას დაემატა პროცენტები, რომლებსაც იხდიდა სესხიდან გამომდინარე; ბინის ქირა და მკურნალობის ხარჯები. ამდენად, კასატორს მიაჩნია, რომ სს „...-ის“ მიერ გადახდილი თანხები ვერ დაფარავდა იმ ვალდებულებებს, რომლებიც მას ხანძრის გამო წარმოეშვა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 მაისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ნ. ს.-შ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
