საქმე №ას-714-670-2012 11 ივნისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. გ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – კ. უ-ე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. გ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში კ. უ-ის მიმართ ჯანმრთელობის დაზიანებით მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურების მიზნით თ. თ-ის მკურნალობის ხარჯის - 1329 ლარისა და მეორე ოპერაციის ღირებულების - 600 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით. მოსარჩელემ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

2011 წლის 5 ივნისს საფეხბურთო სტადიონზე კ. უ-ის უხეშმა თამაშმა მძიმე ტრავმა მიაყენა მოსარჩელის შვილ თ. თ-ს, კერძოდ, მან მიიღო ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანება, რის შედეგადაც დაზარალებულს მიადგა არამხოლოდ მატერიალური, არამედ მორალური ზიანიც. თ. თ-ი სასწრაფო დახმარების მეშვეობით გადაყვანილ იქნა საავადმყოფოში, სადაც მარჯვენა წვივის ძვლების შუა მესამედის დახურული, დამსხვრეული ცდომით მოტეხილობის დიაგნოზი დაუსვეს. აღმოჩნდა, რომ საჭირო იყო ქირურგიული ჩარევა, ხოლო ოპერაცია გაკეთდა 2011 წლის 8 ივნისს, რის შედეგადაც მოხდა ფეხის ღეროვანი ფიქსაცია. დაზარალებული ასევე საჭიროებდა კიდურებზე ხშირ დაკვირვებებს, რაც გამოიხატებოდა რენტგენულ დასხივებასა და პერიოდულ შეხვევებში. დაზარალებულის ოჯახმა მკურნალობისათვის გასწია შემდეგი ხარჯი: სასწრაფო დახმარებისათვის - 83 ლარი, ოპერაციისათვის - 1246 ლარი. თ.თ-ი სარჩელის შეტანის დროისათვისა კვლავ მკურნალობდა და საჭიროებდა 600 ლარად ღირებულ კიდევ ერთ ოპერაციას, თუმცა, უსახსრობის გამო, შეუძლებელია მისი ჩატარება. მოპასუხეს დაზარალებულისადმი რაიმე ყურადღება არ გამოუჩენია, რაც უარყოფითად აისახება არასრულწლოვანის ფსიქოლოგიაზე .

კ. უ-მ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

თ. თ-მა, მართალია, თამაშის დროს მიიღო მარჯვენა წვივის ძვლების შუა მესამედის მოტეხილობა ცდომით, მაგრამ, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის შესაბამისად, ზიანის მიყენებაში არ დასტურდება კ. უ-ის ბრალი. მკურნალობის ხარჯების წინასწარ ანაზღაურების ვალდებულება კი, ეკისრება პირს, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება, მოპასუხეს თამაშის დროს არ ჰქონია თ.თ-სათვის ზიანის მიყენების განზრახვა და არ დაურღვევია წინდახედულობის ნორმა. სარჩელის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებული სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 408-ე მუხლები არ წარმოშობენ მოპასუხის მიერ დაზარალებულისათვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას. თამაშის დროს შეჯახება არ შეიძლება ჩაითვალოს მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეულ ქმედებად, რაც აუცილებელი წინაპირობაა ზიანის ასანაზღაურებლად.

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, კ. უ-ს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1329 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის ნაწილის - 25 ლარის ანაზღაურება.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ. უ-მ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ნ.გ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით კ. უ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. გ-ის სარჩელი კ. უ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ არასრულწლოვანი თ. თ-ი საფეხბურთო მოედანზე მივიდა ფეხბურთის ყურების მიზნით და მოთამაშე გუნდმა, რაკი არ ჰყავდა საკმარისი მოთამაშე, შესთავაზა თ-ს ჩამდგარიყო გუნდის კარებში. მოსარჩელის არასრულწლოვანმა შვილმა, სხეულის ტრავმა მიიღო ფეხბურთის თამაშის დროს, საფეხბურთო მოედანზე. ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ, 2011 წლის 13 ივნისის ცნობით, თ. თ-მა მიიღო მარჯვენა წვივის ძვლების შუა მესამედის დახურული, დამსხვრეული მოტეხილობა ცდომით. სს „... ... ... ... ... ...-ის“ კალკულაციის თანახმად, თ.თ-სათვის გაწეული მომსახურების თანხამ შეადგენდა 83 ლარი. შპს „...-ის“ დირექტორის ცნობის თანახმად კი, პაციენტ თ.ბ-ს ჩაუტარდა მკურნალობა 1246 ლარის ფარგლებში. მტკიცებულებათა საქმეში არარსებობის გამო, პალატამ დადგენილად არ მიიჩნია თ.თ-ის ჯანმრთელობის კ.უ-ის ბრალეული ქმედებით დაზიანება.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ ჩათვალა, რომ მხარეთა შორის წარმოშობილი ვალდებულებითი ურთიერთობა დელიქტური ვალდებულებითი ურთიერთობისათვის გათვალისწინებული წესებით უნდა მოწესრიგდეს. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 998-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები, კერძოდ, თუ სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით. მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი. ამ პირობათა ერთობლიობა სავალდებულოა ზიანის იურიდიული შემადგენლობისათვის, ანუ დელიქტური ვალდებულების წარმოშობისათვის სავალდებულოა სახეზე არსებობდეს მატერიალური ხასიათის დანაშაული, რომელიც გულისხმობს დანაშაულით გამოწვეული შედეგის არსებობას, ზიანის სახით. ამასთან ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობისას უნდა არსებობდეს ბრალი. სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია მოსარჩელის მოსაზრება მოპასუხის ბრალეულ, ან მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასთან დაკავშირებით, რასაც კანონმდებელი ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების წინაპირობად მიიჩნევს, კერძოდ, პალატამ ჩათვალა, რომ სრულიად დაუსაბუთებელია თუ კონკრეტულად რა ვითარებაში მოხდა მოთამაშეთა (მოსარჩელის შვილსა და მოპასუხის) შეჯახება, შეეძლო თუ არა გონივრული წინდახედულების ფარგლები მოპასუხეს ამ შეჯახების (და შესაბამისად მისით გამოწვეული ტრავმის) თავიდან აცილება, ამასთანავე, საფეხბურთო მოედანზე თამაში სასამართლოს განმარტებით, ვერ იქნება განხილული მართლსაწინააღმდეგო ან ბრალეულ ქმედებად. საქართველოს კონსტიტუციის 85-ე მუხლის მე-3 პუნქტის, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეებმა თვითონ უნდა მიუთითონ მტკიცებულებებზე, რომელთა საფუძველზე უნდა დამტკიცდეს მათ მიერ თავიანთი მოთხოვნის დასაბუთების მიზნით მითითებული ფაქტები. სარჩელში აღნიშნული უნდა იყოს მტკიცებულებანი, რომლებიც ადასტურებენ ამ გარემოებებს, აგრეთვე, მოპასუხემ თავის პასუხში უნდა მიუთითოს რა მტკიცებულებებით შეიძლება დამტკიცდეს ეს გარემოებანი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით განსაზღვრული მტკიცების ტვირთის გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ თ. თ-ის ჯანმრთელობის კ. უ-ის ბრალეული ქმედებით ხელყოფის ფაქტი სრულიად დაუსაბუთებელი იყო, რაც ზიანის ანაზღაურების თაობაზე აღძრული სარჩელის დაკმაყოფილებას გამორიცხავდა.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. გ-მ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ თ.თ-სათვის კ.უ-ის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მიყენების ფაქტი არასწორად შეაფასა. არც ერთი ინსტანციის სასამართლოში სადავო არ იყო ის გარემოება, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ ნამდვილად მიაყენა ტრამვა თ.თ-ს გაუფრთხილებლობით, აღნიშნული სასამართლო პროცესზე არაერთხელ იქნა დადასტურებული კ.უ-ის წარმომადგენლის მიერაც. სადავო იყო მხოლოდ ის, თუ რაში გამოიხატებოდა მოწინააღმდეგე მხარის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება. პალატამ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გაითვალისწინა, რომ დაზარალებული იდგა კარებში და არ იმყოფებოდა ორმხრივ მოძრაობაში, ასევე, საყურადღებოა, რომ თ.თ-ი არასრულწლოვანია და იგი დაყოლიების შედეგად ჩააყენეს კარებში. რაც შეეხება კ.უ-ის გონივრული წინდახედულობის ფარგლებს, მართალია, იგი განზრახ არ შეჯახებია თ.თ-ს, მაგრამ სახეზეა ზიანი, ზიანის მიმყენებელი, მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, ხოლო, მოწინააღმდეგე მხარის ბრალეულობა გამოიხატება იმაში, რომ მან არ გაითვალისწინა ქუჩიდან აყვანილი არასრულწლოვნის და არა მოთამაშის მიმართ უხეში თამაში, რასაც უმძიმესი შედეგი მოჰყვა. თ.თ-ის ჯანმრთელობას მიადგა ისეთი ტრავმა (კოჭლობა), რაც მას მთელი ცხოვრების მანძილზე გაჰყვება. ნ.გ-ს მატერიალური საშუალება არ გააჩნია უმკურნალოს შვილს, რადგანაც მას თავად აქვს ჯანმრთელობის პრობლემები. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის და 117-ე მუხლის მიხედვით, მოცემულ შემთხვევაში, დასადგენია, თუ რამდენად შეიძლება ზიანის მიმყენებლის ქმედება ჩაითვალოს მართლსაწინააღმდეგოდ. ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას წარმოშობს არა მარტო უნებართვო ქმედება, არამედ დანაშაულის ჩადენა და ადმინისტრაციული გადაცდომა, თუმცა ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება შეიძლება ამის გარეშეც დადგეს. განსახილველ შემთხვევაში, მართალია, ფეხბურთის თამაში არ წარმოადგენს უნებართვო ქმედებას, ადმინისტრაციულ გადაცდომას ან დანაშაულებრივ ქმედებას, მაგრამ პირს არ აქვს უფლება, თამაშის დროს ჩაიდინოს ქმედება, რომელიც უნებართვოა, ან შეიცავს დანაშაულებრივი ქმედებისა თუ ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის გამომწვევ ნიშნებს. კ.უ-ის მიერ ჩადენილ იქნა არა მარტო უნებართვო, არამედ სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის გამომწვევი დანაშაულებრივი ქმედება, კერძოდ, ფეხბურთის ფედერაციის მიერ დადგენილი ფეხბურთის თამაშის წესების შესაბამისად, თამაშის დროს დაუშვებელია: მეტოქისათვის ფეხის დარტყმა, ან დარტყმის მცდელობა; მეტოქის ფეხებში ვარდნა; მეტოქეზე ბიძგი და სხვა... მოცემულ შემთხვევაში, თ.თ-ს, რომელიც კარებში იდგა, მოპასუხემ დარტყმით მოტეხა ფეხი რამაც არა მარტო ფეხის ფუნქციონირების დაკარგვა, არამედ ჯანმრთელობის ხანგრძლივი მოშლა გამოიწვია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, იგულისხმება, რომ თამაშის დროს კ.უ-ის მიერ ფეხის ჩარტყმა არის უნებართვო ქმედება, რაც სამოქალაქო პასუხისმგებლობის საფუძველს წარმოადგენს. მოპასუხის ქმედება შეიცავს სისხლის სამართლის კოდექსის 124-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ნიშნებს, ვინაიდან აღნიშნულმა ქმედებამ გამოიწვია დაზარალებულის ჯანმრთელობის ხანგრძლივი მოშლა, ან შრომისუნარიანობის არანაკლებ 1/3-ით დაკარგვა. ზიანის ანაზღაურებისათვის აუცილებელია ასევე დადგინდეს ზიანი მიყენებულია განზრახი, თუ გაუფრთხილებელი ქმედებით. კ.უ-ე არ არის პროფესიონალი მოთამაშე, მისი მხრიდან ფეხბურთის თამაშის დროს ისეთი ქმედების ჩადენა, რომელიც ეწინააღმდეგება ფეხბურთის ფედერაციის მიერ დადგენილ წესებს, ადასტურებს ზიანის გამომწვევი ქმედების ჩადენას გაუფრთხილებლობით, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას კი იწვევს არა მარტო განზრახი, არამედ გაუფრთხილებელი ქმედებაც. გაუფრთხილებელი ქმედების დეფინიციას სამოქალაქო კოდექსი არ ითვალისწინებს, მაგრამ იგი იყოფა უხეშ და მარტივ გაუფრთხილებლობად. სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით, კი განზრახი, ან გაუფრთხილებელი ქმედებით მიყენებული ზიანი ექვემდებარება ანაზღაურებას. პალატამ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი, ამასთან, მართალია, სწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, თუმცა არასწორად განმარტა იგი. საქმის განხილვისას სააპელაციო პალატამ სარჩელის სამართლებრივი საფუძველი სწორად არ შეაფასა, ასევე არ შეაფასა თ.თ-ის ჯანმრთელობა და მატერიალური მდგომარეობა, დაზარალებულის ასაკი.

2012 წლის 24 მაისს ნ.გ-მ განცხადებით მომართა სასამართლოს, სადაც კვლავ მიუთითა სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლებზე და განცხადებას დაურთო მტკიცებულება: ფეხბურთის ფედერაციის ვებგვერდზე განთავსებული ფეხბურთის თამაშის წესები 4 ფურცლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 მაისის განჩინებით, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ქ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ნ.გ-ე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება 2012 წლის 24 მაისის №ა-2184-12 განცხადებაზე დართულ მტკიცებულებებს, პალატა თვლის, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2012 წლის 24 მაისის №ა-2184-12 განცხადებაზე დართული მტკიცებულება 4 ფურცლად.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ქ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. ნ.გ-ს დაუბრუნდეს მის მიერ 2012 წლის 24 მაისის №ა-2184-12 განცხადებაზე დართული მტკიცებულება 4 ფურცლად. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.