საქმე №ას-724-680-2012 11 ივნისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ლ. გ-ა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ე. ზ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ე. ზ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. გ-ს მიმართ ქ.თბილისში, ა-ის ქ№166-ის №5 კორპუსში მდებარე №4 ბინით სარგებლობის უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით, კერძოდ, მოპასუხისათვის, მის კუთვნილ, ამავე მისამართზე №7 ბინაში მდებარე სამზარეულოს, აბაზანისა და საპირფარეშოს დემონტაჟის დავალდებულების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

2010 წლის აპრილი-მაისში ლ. გ-მ სამშენებლო წესების მოთხოვნათა უხეში დარღვევით, მოსარჩელის წინააღმდეგობის მიუხედავად, თავის საცხოვრებელ ბინაში, რომელიც მოსარჩელის კუთვნილი ბინის თავზე მდებარეობს, გააკეთა მეორე აბაზანა, საპირფარეშო და სამზარეულო უშუალოდ ე.ზ-ის საძინებელი ოთახების ზემოთ. ხელსაწყოები და მილგაყვანილობა დამაგრდა ბინათშორის კედლებსა და ტიხრებზე, რომლებიც შემოფარგლავდა მოსარჩელის საცხოვრებელ ოთახებს. მოპასუხემ მილის ჩასადებად ამოტეხა ტიხარი, რაც ყოვლად დაუშვებელია. აღნიშნულის გამო ე.ზ-სა და მისი ოჯახის წევრებს პრობლემები შეექმნათ, რადგანაც მოსარჩელის ბინაში მთელი დღის განმავლობაში ისმის აბაზანის, საპირფარეშოსა და სამზარეულოსათვის დამახასიათებელი გაუსაძლისი ხმაური. მშენებლობის დროს დაიბზარა მოსარჩელის ბინის ჭერი, მოპასუხის ახალგაკეთებული აბაზანიდან წყალი ჩავიდა ე.ზ-ის ბინაში, რამაც გამოიწვია ჭერის დაზიანება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 175-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ ეშლება ხელი ინდივიდუალური საკუთრების სარგებლობაში. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია საკუთარი შეხედულებისამებრ გამოიყენოს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული შენობის ნაწილები და გამორიცხოს მათზე სხვა პირთა ყოველგვარი ზემოქმედება, ამავე კანონის თანახმად, ინდივიდუალურ საკუთრებად ითვლება ბინის ან/და არასაცხოვრებელი ფართის შემადგენელი ის ნაწილები, რომლებიც შეიძლება გადაკეთდეს, მოსცილდეს ანდა დაემატოს ისე, რომ ამით გაუმართლებლად არ შეილახოს საერთო საკუთრება. ამავე კანონის მე-20 და 21-ე მუხლებით დადგენილია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის უფლებები. რაც შეეხება მოსარჩელის მითითებას სსიპ „ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2010 წლის 6 ივლისის დასკვნაზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის მიხედვით, იგი სასამართლოსთვის არ არის სავალდებულო და მისი შეფასება ხდება ამავე კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით. ექსპერტიზა ტარდება იმ საკითხებზე, რომლებიც სპეციალურ ცოდნას საჭიროებენ, ხოლო სამართლებრივი კუთხით, კანონი ექსპერტიზის ჩატარებას არ ითვალისწინებს. საქმეზე მტკიცებულებად თანდართული საექსპერტო დასკვნა მთლიანად შეიცავს სამართლებრივ დასკვნებსა და შეფასებებს, ხოლო სამართლებრივი ანალიზისას, მოსარჩელეს გამოყენებული აქვს ძალადაკარგული ნორმატიული აქტები, რადგანაც ისინი აღნიშნულნი არ არიან სახელმწიფო რეესტრში, „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 30-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად კი, 1997 წლის 1 თებერვლამდე მიღებულ კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტს (მიუხედავად მისი დასახელებისა), რომელიც არ არის რეგისტრირებული სახელმწიფო რეესტრში, არ აქვს იურიდიული ძალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ე. ზ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ლ. გ-ს აეკრძალა ე. ზ-სათვის ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა №166-ში მდებარე №5 კორპუსის №4 ბინით (საკადასტრო კოდი ...) სარგებლობაში უკანონო ხელშეშლა და ამ მიზნით მოპასუხე ლ. გ-ს დაევალა მის კუთვნილ, ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა №166-ში მდებარე №5 კორპუსის №7 ბინაში (საკადასტრო კოდი ...) განთავსებული სამზარეულოს, აბაზანის და საპირფარეშოს დემონტაჟი (მოშლა).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მარტის განჩინებით ლ. გ-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი გარემოებები: ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა N166-ში მდებარე №5 კორპუსის №7 ბინიდან იმავე მისამართზე მდებარე №4 ბინაში წყლის ჩადინებას ორჯერ ჰქონდა ადგილი და ორივე შემთხვევაში მოპასუხე ლ. გ-ს მიერ ანაზღაურებულ იქნა მოსარჩელე ე. ზ-სათვის წყლის ჩადინებით გამოწვეული ზიანი. ე. ზ-ი არის ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე №4 ბინის, ხოლო ლ. გ-ა №7 ბინის მესაკუთრე. ლ. გ-ს ბინაში განხორციელებული გადაკეთებების შედეგად ამ ბინის ფართი ფაქტობრივად მოიცავს ორ, ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელ ბინას (მოპასუხეს კიბის უჯრედიდან შესასვლელში მოწყობილი აქვს ღია ჰოლი, რომლიდანაც შესაძლებელია როგორც ერთ, ისე მე-2 ბინაში მოხვედრა). მოპასუხეს საკუთარი ბინის გადაკეთების შედეგად მიღებულ იზოლირებულ ფართში და პირობითად მოხსენიებულ მეორე ბინაში მოწყობილი აქვს საშხაპე და საპირფარეშო, რომელიც განთავსებულია მოსარჩელის კუთვნილი ბინის საძინებელი ოთახის თავზე, ხოლო საშხაპე-საპირფარეშოს მილგაყვანილობა ჩაშენებულია კედელში. ამასთან, მოპასუხის ბინის გადაკეთების შედეგად ამ ბინის სამზარეულო განთავსდა მოსარჩელის ბინის საცხოვრებელი ოთახის თავზე. საექსპერტო კვლევის შედეგად გაცემული დასკვნებისა და ექსპერტ გ. ი-ის განმარტების თანახმად, სადავო საპირფარეშო, აბაზანა (საშხაპე) და სამზარეულო მოწყობილია სამშენებლო ნორმებია და წესების დარღვევით და, ამასთან, ადგილი აქვს მოპასუხის ბინიდან მოსარჩელის ბინაში წყლის ჩადინების ფაქტს, რაზედაც მოსარჩელის ბინის ჭერზე არსებული წყლის ჩადინების კვალი (ლაქები) მეტყველებს. პალატა ასევე დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებებისათვის მიცემულ სამართლებრივ შეფასებას, კერძოდ, გაზიარებულ იქნა დასკვნა მოპასუხის მიერ სამშენებლო წესებისა და ნორმების დარღვევის თაობაზე, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლზე, 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ და „ზ“ ქვეპუნქტებზე, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლსა და 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე. სააპელაციო პალატამ დამატებით განმარტა შემდეგი:

პალატამ არ გაიზიარა ლ. გ-ს განმარტება, რომ მის საკუთრებაშია ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა №166-ის №5 კორპუსში მდებარე ორი საცხოვრებელი ბინა - №7 და №7^ა, რომელიც რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში ცალ-ცალკე უფლების ობიექტად. №7 ბინის საკადასტრო კოდია ..., ხოლო, №7^ა ბინის - ... ექსპერტიზის მიერ კი შემოწმებულ იქნა ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული საცხოვრებელი ბინა. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ საჯარო რეესტრის ამონაწერზე, რომლითაც უდავოდ დასტურდება, რომ ლ. გ-ს საკუთრებას წარმოადგენს ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა №166-ის №5 კორპუსში მდებარე №7 ბინა (საკადასტრო კოდი ...). სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-103-ე მუხლებზე მითითებით განმარტა, რომ ამ მისამართზე მდებარე, საჯარო რეესტრში ცალკე უფლების ობიექტად აღრიცხული №7 და №7^ა ბინების მესაკუთრედ აპელანტის ყოფნის ფაქტი საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, შესაბამისად, სასამართლო დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მითითებას, რომ ლ. გ-ა წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა №166-ის №5 კორპუსში მდებარე №7 ბინის (საკადასტრო კოდი ...) მესაკუთრეს, შესაბამისად, სადავო საკითხების გამორკვევის მიზნით, ლ. გ-ს სახელზე რეგისტრირებულ საცხოვრებლ ბინაზე (საკადასტრო კოდით ...) სწორად ჩატარდა ექსპერტიზა.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ და „ზ“ ქვეპუნქტებით, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომელიც შინაარსობრივად შეესაბამება „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 20-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტს და აღნიშნა, რომ, ვინაიდან სადავო აბაზანა-საპირფარეშოდან და სამზარეულოდან მომდინარე ზემოქმედება ხელყოფს მოსარჩელის უფლებას თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს საკუთარი ბინით, სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ ადგილი ჰქონდა მოსარჩელისადმი ბინით სარგებლობაში უკანონო ხელშეშლას.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. გ-მ, მოთხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია გარემოება, რომელიც სათანადო მტკიცებულებით არ იყო დადასტურებული, კერძოდ, პალატამ გაიზიარა ე. ზ-ის მითითება, რომ მას ხელი ეშლება საკუთარი ბინის სარგებლობაში, რაც არ არის დასაბუთებული, არ ირკვევა, თუ რაში გამოიხატება ხელშეშლა. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით უტყუარად დასტურდება, რომ ლ. გ-ს ბინაში საპირფარეშოსა და აბაზანაში წყლის ჩადინება მოწინააღმდეგე მხარის ბინაში ხმაურს არ იწვევს. სამუშაოების ჩატარებისას მოპასუხემ გამოიკვლია ხელყოფდა თუ არა მის მიერ განხორციელებული ცვლილებები მეზობლის ინტერესებს, ხოლო როცა დარწმუნდა, რომ მისი ქმედებით მეზობელს ინტერესები არ ილახებოდა, სწორედ ამის შემდეგ დაიწყო სარემონტო სამუშაოები. საქმეში არ არსებობს მტკიცებულება, რომელიც ცალსახად და უტყუარად დაადასტურებს ლ. გ-ს ქმედებით ე. ზ-ის მიერ ბინის დანიშნულებისამებრ გამოყენებაში ხელყოფას. წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა პირდაპირ მიუთითებს, რომ ე.ზ-ის სახლში არავითარი ხმაური არ ისმის კასატორის ბინიდან. ლ.გ-ს ბინაში განხორციელებული ქმედებები კანონშესაბამისია, იგი არ ხელყოფს მეზობლის ინტერესებს, ხოლო, თუ მოსარჩელე მიიჩნევს მის უფლებას დარღვეულად და საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლას, მაშინ მან შესაბამისი მტკიცებულებების საფუძველზე, უნდა დაადასტუროს, თუ რაში გამოიხატება აღნიშნული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მაისის განჩინებით ლ. გ-ს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ. გ-ს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. გ-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ლ. გ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ა-ის მიერ 2012 წლის 24 მაისს №5173571 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. გ-ს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ლ. გ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ა-ის მიერ 2012 წლის 24 მაისს №5173571 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.