№ას-736-692-2012 11 ივნისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – რ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. ფ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 30 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა რ. ს-მა მოპასუხე ლ. ფ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან მოძრავი ნივთების გამოთხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით რ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. ს-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 მარტის განჩინებით რ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება.

საააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2005 წლის 18 აპრილს რ. ს-ი გამოსახლდა ქ.თბილისში, ც. დ-ის მე-2 მ/რ-ის მე-3 კორპუსში მდებარე №5 ბინიდან და აღნიშნული ბინა გადაეცა მესაკუთრე გ. ფ-ს.

2007 წლის 23 ივლისს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებელ ჯ. ჩ-ის მიერ შედგენილი ოქმის მიხედვით, რ. ს-ს ქ.თბილისში, ც. დ-ის მე-2 მ/რ-ის მე-3 კორპუსში მდებარე №5 ბინიდან დაუბრუნდა 233 სხვადასხვა დასახელების ნივთი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე მუხლებზე. სასამართლოს განმარტებით, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ სადავო ნივთები მოსარჩელე რ. ს-ის მიერ განთავსდა ქ.თბილისში, ც. დ-ის მე-2 მ/რ-ის მე-3 კორპუსში მდებარე №5 ბინაში და მის მიერ მითითებული ნივთები იმყოფებოდა მოპასუხე ლ. ფ-ის მფლობელობაში, ეკისრებოდა მოსარჩელეს, ვინაიდან სარჩელის მოთხოვნა ნივთების გამოთხოვის თაობაზე სწორედ დასახელებულ გარემოებას ეფუძნებოდა. მოცემულ შემთხვევაში, რ. ს-ის მტკიცება შემოიფარგლა მხოლოდ სიტყვიერი განმარტებით და იმაზე მითითებით, რომ ნივთების დიდი ნაწილი დარჩა კვლავ მათთან.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო გარემოების დადასტურებისათვის საკმარის მტკიცებულებად არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო მხოლოდ მხარის განმარტება, რადგან მხარეთა ურთიერთგამომრიცხავ განმარტებათაგან რომელიმე მათგანის სარწმუნოდ მიჩნევისათვის აუცილებელია არსებობდეს მისი დამადასტურებელი რაიმე სახის სხვა მტკიცებულება. განსახილველ შემთხვევაში მტკიცებულება, რომელშიც ასახული იქნებოდა სადავო ნივთების ლ. ფ-ის მიერ ფლობის ფაქტი, სასამართლოში წარდგენილი არ ყოფილა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, იმის გათვალისწინებით, რომ არ არსებობდა მოსარჩელის მოთხოვნის დამადასტურებელი მტკიცებულება და მხოლოდ სიტყვიერი განმარტება სადავო გარემოების დასადასტურებლად სათანადო მტკიცებულებას არ წარმოადგენდა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. ს-ის პრეტენზია მისი კუთვნილი ნივთების ლ. ფ-ის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის თაობაზე, დაუსაბუთებელი იყო და ვერ იქნებოდა გაზიარებული.

სააპელაციო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით. დასახელებული ნორმების შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ (აპელანტმა) ვერ შეძლო დაემტკიცებინა სარჩელის მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული გარემოებები, კერძოდ, რომ მის კუთვნილ ნივთებს ფლობდა მოპასუხე ლ. ფ-ი. აქედან გამომდინარე, მოთხოვნა უკანონო მფლობელობიდან ნივთების გამოთხოვის თაობაზე უსაფუძვლო იყო და მართებულად არ დააკმაყოფილდა პირველი ინსტანციის სასამართლომ.

სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 20 მარტის განჩინება აპელანტმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა. მან მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის დაბრუნება, შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ აპელანტს არ მისცა შესაძლებლობა წარედგინა წერილობითი მტკიცებულებები, რომლებითაც დაადასტურებდა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას და გაამყარებდა მასში გამოთქმულ არგუმენტებს. მოსამართლემ ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე უარი განაცხადა 2012 წლის 19 მარტის შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, რომლითაც მოითხოვდა მოწმეების – ი. კ-ისა და ზ. კ-ის დაკითხვას. აღნიშნული პირების დაკითხვით დადგინდებოდა ისეთი ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებსაც არსებითი მნიშვნელობა ექნებოდა და სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში შექმნიდა 2011 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული წესით განჩინების გაუქმების უტყუარი საფუძველი. სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებელ ჯ. ჩ-ის მიერ 2007 წლის 23 ივლისს შედგენილ ოქმს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.