№ას-745-701-2012 11 ივნისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – ო. ჟ-ა, თ. ჟ-ა, ნ. ჟ-ა, ნ. ა-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ა-ე

მესამე პირი დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე - საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლების და ლტოლვილთა სამინისტრო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 29 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ზ. ა-მ მოპასუხეების: ო. ჟ-ს, ნ. ა-ის, ნ. ჟ-ს, თ. ჟ-ს, ბ. ჟ-სა და ა. გ-ს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინის, თბილისში, ვ-ის მასივის ზემო პლატოს მე-.. მ/რ-ის მე-20 კორპუსში, მე-12 სართულზე მდებარე ბინა №46-ის მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ზ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ა-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით ზ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ზ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ამ უკანასკნელის საკუთრებაში რიცხული თბილისში, ვ-ის მასივის ზემო პლატოს მე-.. მ/რ-ის მე-20 კორპუსში მდებარე №46 ბინა, გამოთხოვილ იქნა ო. ჟ-ს, ნ. ა-ის, ნ. ჟ-ს, თ. ჟ-ს, ბ. ჟ-ს, ა. გ-ს უკანონო მფლობელობიდან და თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცა ზ. ა-ს.

სააპელაციო სასამართლომ უწინარესად ყურადღება გაამახვილა შემდეგ გარემოებაზე: ზ. ა-ს აღძრული ჰქონდა ვინდიკაციური სარჩელი. შესაბამისად, ამ სარჩელის საფუძვლიანობის შესამოწმებლად უნდა დადგენილიყო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: მოსარჩელე უნდა ყოფილიყო ნივთის მესაკუთრე; მოპასუხე უნდა ყოფილიყო ნივთის მფლობელი; მოპასუხეს არ უნდა ჰქონოდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. იმ შემთხვევაში, თუ დადგინდებოდა სამივე გარემოების არსებობა, სარჩელი საფუძვლიანი იქნებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ქ.თბილისში, ვ-ის მასივის ზემო პლატოს მე-.. მ/რ-ის მე-20 კორპუსში მდებარე ბინა №46 საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ზ. ა-ის სახელზე. საჯარო რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად, უძრავ ნივთზე ზ. ა-ის საკუთრების უფლება დარეგისტირებულია 26.04.2010წ., 19.03.2009წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 15 აპრილის №13-128 დადგენილებით დაკმაყოფილდა ზ. ა-ის თხოვნა და ვ-ის მასივის ზემო პლატოს .. მ/რ-ის მე–20 კორპუსში მდებარე ბინას (რომელზეც მან ხელშეკრულება გააფორმა 2009 წლის 19 მარტს), მიენიჭა ნომერი 46;

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სადავო არ იყო ის, რომ მოპასუხეები ო. ჟ-ა, ნ. ა-ი, ნ. ჟ-ა, თ. ჟ-ა, ბ. ჟ-ა, ა. გ-ა, ფლობდნენ სადავო უძრავ ნივთს, ისინი ადასტურებდნენ ბინის ფლობის და მასში ცხოვრების ფაქტს. რაც შეეხებოდა აპელანტის მიერ მითითებულ გარემოებას იმის შესახებ, რომ მოპასუხეებს ჰქონდათ სხვა საცხოვრებელი ფართიც, აღნიშნული სააპელაციო სასამართლოს კვლევის საგანს არ წარმოადგენდა, რადგან იგი არ იყო სამართლებრივად მნიშვნელოვანი.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ო. ჟ-ა, ნ. ა-ი, ნ. ჟ-ა, თ. ჟ-ა, ბ. ჟ-ა, ა. გ-უ, წარმოადგენდნენ აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებულ პირებს – დევნილებს. საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს ინფორმაციით, მოპასუხეები დევნილად რეგიტრირებულნი იყვნენ კერძო სექტორში 2002 წლის 27 მარტიდან, მისამართზე: ქ.თბილისი, ვ-ის მასივი, ზემო პლატო, .. მ/რ, კორპუსი 20, ბინა №46.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს არ ჰქონდათ სადავო ნივთის ფლობის უფლება.

„იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დევნილის დროებითი საცხოვრებელი ადგილი (დევნილის რეგისტრაციის ადგილი) არის დევნილის მიერ დევნილობის პერიოდში არჩეული საცხოვრებელი ადგილი ან ადგილი, სადაც იგი იქნა განსახლებული, მიუხედავად ამ ადგილის საკუთრების ფორმისა. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ნორმა მიუთითებს, თუ რა უნდა მივიჩნიოთ დევნილის დროებით საცხოვრებელ ადგილად, ანუ დევნილის რეგისტრაციის ადგილად. დევნილის მოწმობა წარმოადგენს დოკუმენტს, რომლითაც პირს ენიჭება დევნილის სტატუსი და ის არ არის დევნილის საცხოვრებელი ადგილის განმსაზღვრელი დოკუმენტი („იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ კანონის 1¹ მუხლის „გ” ქვეპუნქტი). ამასთან ერთად, გასათვალისწინებელია, რომ დევნილის მიერ დევნილობის პერიოდში არჩეული საცხოვრებელი ადგილი ან ადგილი, სადაც იგი დროებით განსახლდა, არ უნდა გავიგოთ ისე, თითქოს დევნილს შეუძლია თვითნებურად დაიკავოს არჩეული ფართი. მას უფლება აქვს, დევნილობის პერიოდში აირჩიოს საცხოვრებელი ადგილი, მაგრამ არა სხვისი უფლების დარღვევითა და თვითნებურად.

„იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ კანონის 1¹ მუხლის „ი” ქვეპუნქტის თანახმად, დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტი არის დევნილთა დროებითი საცხოვრებელი ადგილი, სადაც ისინი ორგანიზებულად იქნენ განსახლებულნი, ამ ობიექტში საცხოვრებელი ფართობების დევნილი ოჯახებისათვის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად საკუთრებაში გადაცემის ღონისძიებების დაწყებამდე/შესაბამისი სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე. ამავე კანონის 5³ მუხლის მე-2 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე საქართველოს იურისდიქციის აღდგენამდე არ ხდება დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტებიდან დევნილების გამოსახლება, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც დევნილს ფართობი თვითნებურად, კანონის დარღვევით აქვს დაკავებული. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დევნილთა განსახლება დროებით არჩეულ ადგილას უნდა განხორციელდეს საამისოდ კომპეტენტური ორგანოს მეშვეობით და არა თვითნებურად.

მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ უძრავი ქონება (სახლი), სადაც მოპასუხეები ფლობდნენ ფართს, წარმოადგენდა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს. ამასთან, ასეთის არსებობის შემთხევაშიც არ არსებობდა მოპაუხეთა ფლობის მართლზომიერად მიჩნევისათვის ისეთი აუცილებელი გარემოება, როგორსაც წარმოადგენდა კომპეტენტური ორგანოს მეშვეობით სადავო ფართში მათი განსახლება. საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა ბინაში მოპასუხეთა კომპეტენტური ორგანოს მიერ შესახლებას. ასეთზე ვერ უთითებდნენ ვერც მოპასუხეები და ვერც მესამე პირი საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლების და ლტოლვილთა სამინისტრო. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოპასუხეებს ფართი დაკავებული ჰქონდათ თვითნებურად.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ ვინაიდან მოპასუხეების დევნილების მოწმობებში მითითებული იყო სადავო ბინის მისამართი, ამიტომ დევნილთა აღნიშნული მოწმობები წარმოადგენდა იმ სათანადო საბუთს, რომლითაც მათ მიეცათ სადავო ბინაში ცხოვრების ნებართვა. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ რეგისტრაცია არ წარმოშობდა მოპასუხეთა მფლობელობის მართლზომიერ საფუძველს, რეგისტრაციის ფაქტით არ დასტურდებოდა მფლობელობის მართლზომიერება, რეგისტრაციის არსებობა არ შეიძლებოდა გამხდარიყო უფლების, მათ შორის, საკუთრების უფლების შეზღუდვის, განკარგვის ან მათი განხორციელების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (ბინადრობის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, რეგისტრაცია ან რეგისტრაციის არქონა არ შეიძლება გახდეს საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა კონსტიტუციური უფლებებისა და თავისუფლებების შეზღუდვის, მათ შორის საკუთრების განკარგვის უფლების შეზღუდვის საფუძველი ან მათი განხორციელების პირობა, გარდა საარჩევნო კანონმდებლობით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს არ გააჩნდათ სადავო უძრავი ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი ნაწილი შემდეგნაირად დაასაბუთა:

საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილია, რომ საკუთრება და მემკვიდრეობის უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია. დაუშვებელია საკუთრების, მისი შეძენის, გასხვისების ან მემკვიდრეობით მიღების საყოველთაო უფლების გაუქმება. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის 1952 წლის 20 მარტის დამატებითი ოქმის პირველი მუხლის თანახმად, ყოველ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირს აქვს თავისი საკუთრებით შეუფერხებელი სარგებლობის უფლება. მხოლოდ საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის შეიძლება ჩამოერთვას ვინმეს თავისი საკუთრება კანონითა და საერთაშორისო სამართლის ზოგადი პრონციპებით გათვალისწინებულ პირობებში. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს ქცევის შემდეგ წესს: მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.

მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის სახელზე სადავო ბინაზე რეგისტრირებული ჩანაწერი მისი საკუთრების უფლების თაობაზე გაუქმებული არ იყო. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლით დადგენილი საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციის პრინციპიდან გამომდინარე, მოსარჩელე წარმოადგენდა სადავო უძრავი ნივთის მესაკუთრეს. მესაკუთრე ითხოვდა ბინის მოპასუხეთა მფლობელობიდან გამოთხოვას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახეზე იყო სავინდიკაციო სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის საჭირო ფაქტობრივი შემადგენლობა.

სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ო. ჟ-მ, თ. ჟ-მ, ნ. ა-მა და ნ. ჟ-მ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი გარემოებების საფუძველზე:

საკასაციო საჩივრის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია მნიშვნელოვანი პროცესუალური დარღვევით. სააპელაციო სასამართლომ პრეიუდიციულად არ ჩათვალა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები, კერძოდ ის, რომ შეუძლებელია ზ. ა-ე ყოფილიყო სადავო ბინის მესაკუთრე, მაშინ, როდესაც მან ბინა შეიძინა ვინმე ნ. ო-საგან 2009 წლის 19 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, სადაც მითითებული არ ყოფილა ბინის ნომერი. ფაქტობრივად სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა მტკიცებულება, რომლის მიხედვითაც, 2002 წლიდან უკვე არსებობდა გადანომრილი ბინები, მათ შორის, ბინა №46, რომელშიც ჩაწერილები, ანუ რეგისტრირებულები არიან მოპასუხეები. სასამართლომ უგულებელყო დევნილთა მოწმობები, რომლითაც მათ მიეცათ სადავო ბინაში ცხოვრების უფლება, ამასთან, არ გაითვალისწინა „იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის „ი“ ქვეპუნქტი.

კასატორი განმარტავს, რომ ლტოლვილთა განსახლება ზემომითითებულ მისამართზე განხორციელდა ლტოლვილთა და განსახლების სამინიტროს და პრეზიდენტის ბრძანების საფუძველზე, წინააღმდეგ შემთხევვაში მათ არ ექნებოდათ დევნილთა ის პირადობის მოწმობები, რომლებიც 2002 წლიდან დარეგისტრირებულია ვ-ის ზემო პლატოს .. მ/რ-ის მე-20 კორპუსის ბინა 46-ში. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ თითქოს ლტოლვილთა განსახლება ზემოაღნიშნულ მისამართზე მოხდა თვითნებურად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ო. ჟ-ს, თ. ჟ-ს, ნ. ა-ისა და ნ. ჟ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ: საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 13 სექტემბრის განჩინება საქმეზე №ას–1175–1436–09).

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ო. ჟ-ს მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ო. ჟ-ს, თ. ჟ-ს, ნ. ა-ისა და ნ. ჟ-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ო. ჟ-ს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი 23.05.2012წ., სალაროს შემოსავლის ორდერი #3, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 210 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.