საქმე №ას-769-722-2012 21 ივნისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ა“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „გ-ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ტვირთის მიწოდების გამო დარიცხული საფასურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ს. რ-მ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „გ-ის“ მიმართ სადგურ სენაკიდან კლიენტის ჩიხში ვაგონის დასაცლელად, ტვირთის მიწოდების მომსახურების გამო, დარიცხული საფასურის - 12953,02 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

შპს „გ-მა“ 2007 წლის აგვისტო-სექტემბერში განახორციელა ტვირთის სარკინიგზო გადაზიდვა სენაკის სადგურამდე, ხოლო დამატებით, ტვირთის დაცლის მიზნით, განხორციელდა ვაგონების მიწოდება სადგურ სენაკიდან შპს „გ-ის“ ჩიხში. აღნიშნული მომსახურების ღირებულებამ შეადგინა 14145,60 ლარი. აღნიშნული საფასურიდან მოპასუხეს არ აუნაზღაურებია 12953,02 ლარი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

შპს „გ-ს“ შპს „ს. რ-ის“ მიმართ შეუსრულებელი ვალდებულება არ გააჩნია, არ არსებობს რაიმე აქტი, რაც დაადასტურებს სარჩელში მითითებული მომსახურების გაწევასა და დავალიანების არსებობას, ამასთან, მოსარჩელეს კლიენტის ჩიხში ვაგონების მიწოდების დამატებითი პირობებით მომსახურება არ განუხორციელებია, რაც მოპასუხის ვალდებულების არსებობას გამორიცხავს, მოპასუხემ ასევე მიუთითა სარჩელის ხანდაზმულობაზე.

სენაკის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ს. რ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს „გ-ს“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 12953,02 ლარისა და მის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „გ-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე სენაკის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი, რომლითაც შპს „ს. რ-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა ხანდაზმულობის გამო, ამავე გადაწყვეტილებით განაწილდა მხარეთა შორის სასამართლო ხარჯების საკითხი. სააპელაციო პალატამ მიღებული გადაწყვეტილება დაამყარა შემდეგ გარემოებებზე:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ 2007 წლის 28 აგვისტოდან 2007 წლის 21 სექტემბრის ჩათვლით შპს ,„ს. რ-მ“ შპს ,,გ-თან“ დადებული გადაზიდვის ხელშეკრულებათა საფუძველზე აწარმოა შპს „გ-ის“ კუთვნილი ტვირთის (საწვავის) სარკინიგზო გადაზიდვა და მისი მოპასუხისათვის მიწოდება სენაკის დანიშნულების სადგურამდე. მოპასუხემ სარკინიგზო მომსახურების ღირებულება წინსწრებით, 1192.58 ლარის გადამეტებით აანაზღაურა, შესაბამისად, ზედმეტად გადახდილი 1192.58 ლარი, შპს „ს. რ-მ“ აღრიცხა, როგორც შპს „გ-ის“ კრედიტი. დამატებითი შემოსავლების მოზიდვის მიზნით, შპს „ს. რ-ა“ ახორციელებს რკინიგზის დადგენილი სადგურებიდან კლიენტის ჩიხში ვაგონების განსაკუთრებული პირობებით მიწოდება-გამოტანის სარკინიგზო მომსახურებას. შპს „ს. რ-ის“ გენერალური დირექტორის 2007 წლის 21 აგვისტოს №568/გ ბრძანებით, რკინიგზის სადგურიდან კლიენტის ჩიხში ერთი ვაგონის მიწოდება-გამოტანის ღირებულება შეადგენს 2400 ლარს, დღგ-ს გარეშე, ხოლო ერთ მიწოდება-გამოტანაში ორი ვაგონით მომსახურების ღირებულება შეადგენს 1560 ლარს თითოეულ ვაგონზე, დღგ-ს გარეშე. დადგენილია, რომ 2007 წლის 28 აგვისტოდან 2007 წლის 21 სექტემბრის ჩათვლით, დანიშნულების სადგურ „სენაკიდან“ შპს „გ-ის“ ჩიხში 6 (ექვსი) ვაგონის მიწოდების განსაკუთრებული პირობებით მომსახურების მოტივით, შპს „ს. რ-მ“ შპს „გ-ს“ დაარიცხა დებიტორული დავალიანება 14145.60 ლარი, ამასთან, შპს „ს. რ-მ“ აღნიშნული დავალიანების დასაფარად თავისი ინიციატივით მიმართა შპს გ-ის“ მიერ სენაკის სადგურამდე სარკინიგზო გადაზიდვის მომსახურებისათვის ზედმეტად გადახდილი 1192.58 ლარი, რის გამოც მოპასუხეს საბოლოოდ დებიტორული დავალიანება დაერიცხა 12953.02 ლარი. შპს „გ-მა“ შპს „ს. რ-ის“ სენაკის დანიშნულების სადგურში მიიღო შემდეგი ტვირთები: 2007 წლის 27 აგვისტოს - აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ნავთობკომპანიის მიერ მოწოდებული ტვირთი - ,,ლ-62” მარკის დიზელის საწვავი (საგზაო უწყისი ..., ვაგონი №...); 2007 წლის 2 სექტემბერს - შპს „ს. ჯ. პ-ის“ მიერ 2 ვაგონით მოწოდებული საწვავი - ბენზინი (საგზაო უწყისი ... და ..., ვაგონების № ... და №...); 2007 წლის 6 სექტემბერს - აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ნავთობკომპანიის მიერ ერთი ვაგონით მოწოდებული ტვირთი - ,,ლ-62” მარკის დიზელის საწვავი. (საგზაო უწყისი ..., ვაგონის №...); 2007 წლის 15 სექტემბერს - შპს „ს. ჯ. პ-ის“ მიერ 1 ვაგონით მოწოდებული ტვირთი (საგზაო უწყისი..., ვაგონის №...); 2007 წლის 21 სექტემბერს - შპს „ტ-ის“ მიერ 1 ვაგონით მოწოდებული ტვირთი (საგზაო უწყისი..., ვაგონის №...). 2007 წლის 28 აგვისტოდან 2007 წლის 21 სექტემბრის ჩათვლით შპს „გ-მა“ ისარგებლა კლიენტის ჩიხში ვაგონების მიწოდების, შპს „ს. რ-ის“ მიერ დადგენილი განსაკუთრებული სახელშეკრულებო მომსახურებით. შპს „ს. რ-მ“ დანიშნულების სადგურ სენაკამდე შპს „გ-ის“ კუთვნილი ტვირთის სარკინიგზო გადაზიდვა განახორციელა სწორედ იმ ვაგონებით, რომლებიც მოგვიანებით აისახა სადგურის მომსახურებისა და ტვირთის მიღება-ჩაბარების სამახსოვროებში. მხარეთა შეთანხმების საფუძველზე, შპს „ს. რ-მ“ შპს „გ-ს“ სადგურ სენაკიდან კლიენტის ჩიხში ტვირთის დაცლის მიზნით მიაწოდა 6 ვაგონი. შპს „ს. რ-ის“ გენერალური დირექტორის 2007 წლის 21 აგვისტოს №568/გ ბრძანების შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ გაწეული მომსახურების ღირებულება შეადგენდა 14145.60 ლარს, საიდანაც 1192.58 ლარი დაიფარა მოპასუხის კრედიტით, მოსარჩელის ინიციატივით, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მიერ გაწეული აუნაზღაურებელი მომსახურება შეადგენს 12953.02 ლარს. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „ს. რ-ის“ მიერ შპს „გ-ის“ კრედიტად აღრიცხული ზედმეტად გადახდილი თანხა - 1192.58 ლარი ჩათვალა სადავო დავალიანების ნაწილობრივ ანაზღაურებაში მოპასუხის თანხმობისა და დავალიანების აღიარების გარეშე, მით უმეტეს, რომ ამ ფორმით თანხის დაფარვას შპს „გ-ი“ სადავოდ ხდის და მას სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ფარგლებში გააჩნია მოთხოვნის უფლება შპს „ს. რ-ის“ მიმართ. შპს „გ-მა“ მხოლოდ სარჩელის შეტანის მომენტისათვის შეიტყო მითითებული თანხის შპს „ს. რ-ის“ მიერ კრედიტორული დავალიანების მისი თანხმობის გარეშე ჩათვლის შესახებ. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეს ნება არ გამოუხატავს კრედიტად აღრიცხული თანხით დავალიანების დაფარვის თაობაზე, ანუ არ უღიარებია 2009 წლის მაისში დავალიანების არსებობა. სასამართლოს მოსაზრებით, თანხის წინასწარი გადახდის გარეშე შპს „ს. რ-ა“ არ ახორციელებს მომსახურებას, რის გამოც მოსარჩელეს მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 2007 წელში, ხოლო სარჩელი სასამართლოში შეტანილია 2011 წლის 19 ოქტომბერს.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გაამახვილა ყურადღება მოთხოვნის აღიარების კანონით დადგენილ წესზე, რის გამოც სამართლებრივად არასწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 668-ე მუხლით, სარკინიგზო კოდექსის მე-7 მუხლის მე-5 მაწილით და აღნიშნა ის დადგენილი გარემოება, რომ რკინიგზის დადგენილი სადგურებიდან კლიენტის ჩიხში ვაგონების განსაკუთრებული პირობებით მიწოდება-გამოტანის დამატებითი სარკინიგზო მომსახურების ღირებულება განსაზღვრულია შპს „ს. რ-ის“ გენერალური დირექტორის 2007 წლის 21 აგვისტოს №568/გ ბრძანებით, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელეს, 6 ვაგონით გაწეული მომსახურების გამო, დაერიცხა 14145.60 ლარი დღგ-ს ჩათვლით. დარიცხული დავალიანებიდან მოპასუხის კუთვნილი კრედიტით შპს „ს. რ-ის“ ინიციატივით, მოპასუხის თანხმობის გარეშე, დაიფარა 1192.58 ლარი, შესაბამისად, დაუფარავი დავალიანება შეადგენს 12.953.02 ლარს. პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 361-ე მუხლის შესაბამისად, ჩათვალა, რომ შპს „ს. რ-ის“ სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულია.

დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე, 129-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ მოცემულ სამართლებრივ ურთიერთობაში მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა სამი წელია, რომლის დენაც, ამავე კოდექსის 130-ე მუხლის მიხედვით, დაიწყო 2007 წლის აგვისტო - სექტემბრიდან, როდესაც მხარეებს შორის დაიდო გადაზიდვის ხელშეკრულება, მით უმეტეს, რომ, სარკინიგზო კოდექსის 22-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, შპს „ს. რ-ს“ ჯერ კიდევ აგვისტოში უნდა სცოდნოდა დავალიანების შესახებ, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მას შპს „გ-ი“ კრედიტორად ჰყავდა აღრიცხული 2009 წლამდე, ვიდრე კონტროლის სამსახურმა არ შეამოწმა დოკუმენტაცია, მაშინ, როდესაც ჯერ კიდევ არ იყო გასული მოთხოვნის სამწლიანი ვადა. პალატის განმარტებით, მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემთხვევაშიც კი, ხანდაზმულობის ვადა, სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად, სწორედ 2007 წლის სექტემბრიდან უნდა აითვალოს, რა დროიდანაც სარჩელის შეტანამდე გასულია 4 წელი და 29 დღე.

სასამართლომ არ დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეფასებას, რომ 2009 წელში შპს „ს. რ-ის“ მიერ თავისი ინიციატივით კრედიტორული დავალიანების ჩათვლა, შპს „გ-ის“ თანხმობისა და ნების გამოვლენის გარეშე მოთხოვნის აღიარებას წარმოადგენდა, რაც ხანდაზმულობის ვადის დენას წყვეტდა. სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლი, პალატის განმარტებით, შესაძლებლად მიიჩნევს ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტას, რომლის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ შეწყვეტამდე გასული დრო მხედველობაში არ მიიღება და ხანდაზმულობის ვადის დენა თავიდან იწყება. კანონი მიუთითებს გარემოებებზე, რომლის არსებობის შემთხვევაშიც ხანდაზმულობის ვადა წყდება. მოცემულ შემთხვევაში მითითებულ იქნა ვალდებული პირის მოთხოვნის არსებობის აღიარებაზე, მაგრამ მოთხოვნის არსებობის აღიარება მოვალის რაიმე მოქმედებაში უნდა იყოს გამოხატული, საქმის მასალებში კი, არ არსებობს შპს „გ-ის“ მიერ რაიმე მოქმედებით დადასტურებული მტკიცებულება მოთხოვნის ნაწილის აღიარების თაობაზე. რაც შეეხება 2009 წლის ეპიზოდს თანხის დაფარვის თაობაზე, პალატის განმარტებით, აღნიშნული განხორციელდა შპს „ს. რ-ის“ ინიციატივით შპს „გ-ის“ მიერ ნების გამოვლენის გარეშე, მით უმეტეს, რომ მოპასუხე სადავოდ ხდის აღნიშნულ თანხით დავალიანების დაფარვას, რაც სადავო გარემოების მოთხოვნის აღიარებად და ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტად მიჩნევაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ გასულია მოთხოვნის ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა, სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პალატამ ჩათვალა, რომ აპელანტი უფლებამოსილი იყო, უარი ეთქვა 2007 წლის 21 სექტემბრამდე წარმოშობილი ვალდებულების შესრულებაზე.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-მ“, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონოა და უნდა გაუქმდეს, რადგანაც მოსარჩელის მოთხოვნას ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო თანხის დაკისრება წარმოადგენდა და აღნიშნული მოთხოვნა ემყარებოდა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 361-ე, 668-ე, 386-ე მუხლებსა და სარკინიგზო კოდექსის 22-ე მუხლს. სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის თანახმად, შპს „გ-ს“ თანხის გადახდის ვალდებულება სარკინიგზო უწყისის სახით გაფორმებული გადაზიდვის ხელშეკრულებიდან და სამოქალაქო კოდექსის 668-ე მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე წარმოეშვა, აღნიშნული სასყიდლიანი გარიგებაა. დადგენილია, რომ შპს „ს. რ-მ“ მის მიერ ნაკისრი ვალდებულება შეასრულა ჯეროვნად, სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ასევე დაცულია ამავე კოდექსის 686-ე მუხლის მოთხოვნები, ხოლო მოპასუხემ ვერ უზრუნველყო მხარეთა შორის გაფორმებული გარიგების ჯეროვნად შესრულება, მან ვერ გადაიხადა ხელშეკრულების თანხა. ვინაიდან მხარეთა შორის სადავო გადაზიდვასთან დაკავშირებული ურთიერთობაა, სასამართლოს სამოქალაქო კოდექსის 668-708-ე მუხლებთან ერთად უნდა ეხელმძღვანელა სპეციალური კანონით - სარკინიგზო კოდექსის 44-47-ე მუხლებით და ამავე კოდექსის 22-ე მუხლის მე-5 ნაწილისა და სს „ს. რ-ის“ გენერალური დირექტორის 2006 წლის №311/გ ბრძანების პირველი მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, მოპასუხის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო, უცვლელად უნდა დაეტოვებინა მოცემულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტების საფუძველზე გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი. კასატორმა სადავოდ მიიჩნია ასევე გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, სს „ს. რ-ის“ მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა მოპასუხის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის ფაქტი, ის გარემოება, რომ მოსარჩელემ ნაკისრი ვალდებულება ჯეროვნად განახორციელა, რაც დადასტურებულია სადგურის მომსახურებისა და ტვირთის მიღება-ჩაბარების სამახსოვროთი და არ გამოიკვლია დავალიანების დაანგარიშების ცხრილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 მაისის განჩინებით დაკმაყოფილდა სს „ს. რ-ის“ შუამდგომლობა მოცემულ დავაში შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლედ ჩაბმის თაობაზე, ამავე განჩინებით კი, შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული სტაბილური ერთგვაროვანი პრაქტიკა (იხ.სუსგ 11 ივნისი, 2012 წელი, №ას-547-515-2012).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით შპს „ს. რ-ის“ მიერ 2012 წლის 8 მაისს №297 საგადახდო დავალებით გადახდილი 647,66 ლარის 70% – 453,362 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ს“ (საიდენტიფიკაციო №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით შპს „ს. რ-ის“ მიერ 2012 წლის 8 მაისს №297 საგადახდო დავალებით გადახდილი 647,66 ლარის 70% – 453,362 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.