საქმე №ას-772-725-2012 21 ივნისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „თ. ს. კ-ა“, გენერალური დირექტორი ლ.კ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „რ. ა. ე ფ-ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „თ. ს. კ-ის“ გენერალურმა დირექტორმა ლ.კ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „რ. ა. ე ფ-ის“ მიმართ ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის - 10000 ლარისა და მოსარჩელის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

2010 წლის 12 აპრილს მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მოსარჩელემ განიცადა მატერიალური ზარალი. სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, გამოსაყენებლად ვარგისი გადარჩენილი ნაწილებისა და აგრეგატების ღირებულებამ შეადგინა 32 392,50 ლარი. ავტობუსის საბალანსო ღირებულებამ 2010 წლის 12 აპრილის მდგომარეობით შეადგინა 92 550 ლარი, ხოლო სადაზღვევო პრემიამ, სადაზღვევო პოლისის საფუძველზე - 106 147 ლარი, რაც მოსარჩელისათვის მიყენებული მატერიალური ზარალის ოდენობას წარმოადგენს. „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ი-მ“ ავტოტრანსპორტის გამოსაყენებლად ვარგისი გადარჩენილი ნაწილებისა და აგრეგატების ღირებულების, ასევე უპირობო ფრანშიზის 10 000 ლარის სადაზღვევო პრემიაზე გამოკლებით მოსარჩელეს აუნაზღაურა მიყენებული ზიანი - 63 754,50 ლარი. გამომდინარე აღნიშნულიდან, სადაზღვევო კომპანიის მიერ განსაზღვრული მატერიალური ზარალიდან შპს ,,თ. ს. კ-ს“ ასანაზღაურებელი დარჩა 10 000 ლარი, რაც უნდა დაეკისროს მოპასუხე შპს ,,რ. ა. ე ფ-ს”.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

შპს „თ. ს. კ-ს“ სადაზღვევო კომპანია „ი-მ“ აუნაზღაურა მიყენებული ზიანი 63 754,50 ლარის ოდენობით. აღნიშნული თანხა, არსებული კანონმდებლობის საფუძველზე, შპს „რ. ა. ე ფ-მა“ რეგრესის წესით მოთხოვნის შესაბამისად აუნაზღაურა სადაზღვევო კომპანია „ი-ს“, შესაბამისად, მოპასუხემ სრულად აანაზღაურა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად შპს „თ. ს. კ-სათვის“ მიყენებული ზიანის ოდენობა. მოსარჩელეს არ გააჩნია მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლები და იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს. გარდა ზემოაღნიშნულისა, მოსარჩელესა და „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ი-ს“ შორის გაფორმებული ავტოტრანსპორტის კოლექტიურად დაზღვევის პოლისით უპირობო ფრანშიზა გათვალისწინებულია დაზღვეული რისკებით გამოწვეული სრული განადგურების შემთხვევაში. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ავტოტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნით არ დასტურდება ავტობუსის სრული განადგურების ფაქტი, შესაბამისად, ფრანშიზა 10 000 ლარის ოდენობით, რომელიც მოსარჩელეს არ აუნაზღაურა სადაზღვევო კომპანიამ, მოპასუხეს არ უნდა დაეკისროს. მოპასუხის მითითებით, ვინაიდან ძირითადი სარჩელი უსაფუძვლოა, მას არ უნდა დაეკისროს მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის გადახდაც.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს „თ. ს. კ-ის“ სარჩელი შპს „რ. ა. ე ფ-ის“ მიმართ ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 აპრილის განჩინებით შპს „თ. ს. კ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა მოცემულ საქმეზე ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები, კერძოდ, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 2010 წლის 12 აპრილს თბილისი-სენაკი-ლესელიძის საავტომობილო გზის 72-ე კილომეტრზე შპს „რ. ა. ე ფ-ის“ კუთვნილმა „მანის“ მარკის სატვირთო ავტომობილმა, სახელმწიფო №..., დაარღვია რა მოძრაობის უსაფრთხოების წესები, შეეჯახა შპს „თ. ს. კ-ის“ კუთვნილ „ბოგდანის“ მარკის ავტობუსს სახელმწიფო №.... 2010 წლის 9 ივნისს საქართველოს შსს საექსპერტო კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს მიერ ჩატარებული სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნის კვლევით ნაწილში მითითებულია, რომ თ. ს. კ-ის გენერალური დირექტორის მიერ წარმოდგენილი 2010 წლის 14 მაისის №01-06/1430 საბალანსო ცნობის თანახმად, წარმოდგენილი ავტობუსის საბალანსო ნარჩენი ღირებულება შეადგენს 92 550 ლარს, ხოლო გადარჩენილი ნაწილებისა და აგრეგატების ღირებულება ფულად გამოხატულებაში შეესაბამება 32 392,50 ლარს. გამომდინარე აღნიშნულიდან ექსპერტიზაზე წარდგენილი ავტობუსი „ბოგდანი-1445“ სახელმწიფო №... -ის დაზიანებით მიყენებული მატერიალური ზარალის ოდენობა შეადგენს 60 157,50 ლარს. ავტოტრანსპორტის კოლექტიური დაზღვევის პოლისით დადგენილია, რომ მზღვეველს წარმოადგენს შპს დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია „ი-ო“, ხოლო დამზღვევს შპს „თ. ს. კ-ა“. სულ დაზღვეულია 714 ერთეული ავტოტრანსპორტი. პოლისის თანახმად, განსაზღვრული სადაზღვევო თანხისა და წლიური სადაზღვევო პრემიის ოდენობა განისაზღვრება დასაზღვევი ავტოტრანსპორტის ჩამონათვალისა და მათი ნარჩენი საბალანსო ღირებულების შესაბამისად. დაზღვეული რისკებით გამოწვეული სრული განადგურების შემთხვევაში, უპირობო ფრანშიზის ოდენობა 60 000-დან 150 000 ლარამდე ღირებულების ავტოტრანსპორტისათვის შეადგენს 10 000 ლარს. 2011 წლის 7 მაისს „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ი-მ“ შპს „თ. ს. კ-ს“ აუნაზღაურა მოპასუხე შპს „რ. ა. ე ფ-ის“ მიერ ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანი 63 754,50 ლარის ოდენობით. სადაზღვევო შემთხვევის დარეგულირების აქტის შესაბამისად, ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად „ბოგდანის“ მარკის ავტობუსის განადგურებით კომპანიისათვის მიყენებულმა მატერიალურმა ზარალმა შეადგინა 106 147,00 ლარი. 2010 წლის 9 ივნისის სასაქონლო ექსპერტიზის №24-ს დასკვნის თანახმად, შპს „თ. ს. კ-ის“ გენერალური დირექტორის 2010 წლის 14 მაისის საბალანსო ცნობის საფუძველზე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ექსპერტიზაზე წარდგენილი ავტობუსი „ბოგდანი-1445“, სახელმწიფო №... -ის საბალანსო ნარჩენი ღირებულება შეადგენდა 92550 ლარს. გამოსაყენებლად ვარგისი გადარჩენილი ნაწილებისა და აგრეგატების ღირებულება ფულად გამოხატულებაში შეესაბამებოდა 32 392,50 ლარს, ხოლო ავტობუსის დაზიანებით კომპანიაზე მიყენებული მატერიალური ზარალის ოდენობა - 60 157,50 ლარს. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე და 105-ე მუხლებზე მითითებით სწორად არ გაიზიარა შპს „თ. ს. კ-ის“ მოსაზრება, რომ მისთვის მიყენებული ზიანის ოდენობა, სადაზღვევო შემთხვევის დარეგულირების აქტის შესაბამისად, უნდა განსაზღვრულიყო 106 147,00 ლარით, იმ დასაბუთებით, რომ მიყენებული ზიანის ოდენობა დასტურდებოდა მოსარჩელის მიერვე წარმოდგენილი სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნით. აღნიშნული გარემოების სხვა სახის მტკიცებულებით დადასტურება კი შეუძლებელი იყო. აქტში არ იყო მითითებული და ვერც მოსარჩელე განმარტავდა ზემოაღნიშნული თანხის წარმოშობის შესახებ, მეორეს მხრივ, სადაზღვევო შემთხვევის დარეგულირების აქტით სადაზღვევო კომპანია და მოსარჩელე იზიარებდნენ სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილ გარემოებას და გამოსაყენებლად ვარგისი გადარჩენილი ნაწილებისა და აგრეგატების ღირებულებად მიუთითებდნენ 32 392,50 ლარს, შესაბამისად, პალატა დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობას მოპასუხის მიერ შპს სადაზღვევო კომპანია „ი-სათვის“ თანხის გადახდის გზით, შპს „თ. ს. კ-ისათვის“ მიყენებული ზიანის - 60 157,50 ლარის სრულად ანაზღაურების თაობაზე. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, დაზღვეული რისკებით სრული განადგურების შემთხვევაში უპირობო ფრანშიზის ანაზღაურების თაობაზე შეთანხმება შედგა ავტოტრანსპორტის კოლექტიური დაზღვევის პოლისით, რომელიც გაფორმდა დამზღვევ შპს „თ. ს. კ-სა“ და მზღვეველს შპს „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ი-ს“ შორის. საქმეში წარმოდგენილი სადაზღვევო შემთხვევის დარეგულირების N000765/1 აქტის თანახმად, დამზღვევ შპს „თ. ს. კ-ა“ და მზღვეველ შპს „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ი-ს“ არ გააჩნიათ პრეტენზია სადაზღვევო ანაზღაურებათან და N000765/1 ზარალი პრეტენზიით შპს „თ. ს. კ-ს“ ანგარიშზე თანხის ჩარიცხვის შემდეგ, ჩაითვლება სრულად დარეგულირებულად, ამავე აქტის თანახმად, სადაზღვევო პოლისით გათვალისწინებული 10 000,00 ლარის ფრანშიზისა და 2008 წლის 6 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულების 10.6 პუნქტის თანახმად, საქართველოს შსს საექსპერტო–კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს 2010 წლის 9 ივნისის Nს–24 ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, გამოსაყენებლად ვარგისი გადარჩენილი ნაწილებისა და აგრეგატების ღირებულების - 32 392,50 ლარის გამოკლებით ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა 63 754,50 ლარი. პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოებაც, რომ შპს „თ. ს. კ-ს“ მზღვეველ შპს „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ი-ს“ მიმართ პრეტენზია 10 000,00 ლარის ფრანშიზას ანაზღაურების თაობაზე არ წაუყენებია და ზარალის ანაზღაურების პრეტენზიაში გამოსაყენებლად ვარგისი, გადარჩენილი ნაწილებისა და აგრეგატების ღირებულებასთან ერთად გამოირიცხა 10 000,00 ლარის უპირობო ფრანშიზაც.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივ დასაბუთებას - მითითებას სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 992-ე, 999-ე, 408-ე, 412-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ №000765/1 სადაზღვევო შემთხვევის დარეგულირების აქტი, რომელზეც მოსარჩელე ამყარებდა თავის მოთხოვნას, წარმოადგენდა მოსარჩელესა და დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია „ი-ს“ შორის გაფორმებულ დოკუმენტს. მასში ასახული იყო მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნება სადაზღვევო შემთხვევის დარეგულირების საკითხის განხილვისას და ემყარებოდა მხარეთა შორის სადაზღვევო შემთხვევამდე არსებულ შეთანხმებას, შესაბამისად, მისი პირობების გავრცელება მოპასუხის მიმართ ყოველგვარ საფუძველს მოკლებული იქნებოდა. მოპასუხეს უნდა დაკისრებოდა ზიანის ანაზღაურება იმ ფარგლებში, რაც წარმოადგენდა ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს, ამასთან, სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე შპს „თ. ს. კ-ს“ „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ი-ს“ მიერ სრულად ჰქონდა ანაზღაურებული შპს „რ. ა. ე ფ-ს“ მიერ მიყენებული მატერიალური ზარალი - 60 157,50 ლარის ოდენობით (რეალურად გადახდილი თანხა - 63 754,50 ლარი).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „თ. ს. კ-მ“, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ აპელანტი ვერ ასაბუთებდა 106 147 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძველს, რაც არასწორია, რადგანაც საქმეში წარმოდგენილი სადაზღვევო პოლისის თანახმად, ავტობუსის ღირებულება სწორედ ამ თანხით არის განსაზღვრული და ეს თანხა შეადგენს მზღვეველის მაქსიმალურ ლიმიტს. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის საფუძველზე, მოპასუხე ვალდებული იყო აღედგინა პირვანდელი მდგომარეობა, რაც თანხობრივად სწორედ 106 147 ლარს შეადგენს და სწორედ ამ თანხის შესაბამისი ზიანი განიცადა კომპანიამ ავტოსაგზაო შემთხვევის დადგომისას. სააპელაციო პალატამ მართალია სწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე და 105-ე მუხლები, თუმცა არასწორად განმარტა ისინი, ამასთანავე, სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმის მასალებს. როგორც პირველი, ისე სააპელაციო სასამართლო, ზიანის ოდენობის დადგენისას მიუთითებს 2010 წლის 9 ივნისის №24 სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნაზე და არასწორად მიიჩნევს ამ დასკვნით დადგენილ თანხას მოსარჩელისათვის მიყენებულ ზიანის ოდენობად. სასამართლომ მიყენებული ზიანის ოდენობა არასწორად გააიგივა ავტობუსის საბალანსო ღირებულებასთან, რადგანაც ქონების ნარჩენი საბალანსო ღირებულება გამოიანგარიშება ქონების საწყისი ღირებულებისათვის ცვეთის გამოკლებით, ხოლო დაზღვევის თანხა განიმარტება, როგორც მზღვეველის პასუხისმგებლობის მაქსიმალური ლიმიტი, რომელიც ქონების საბაზრო ღირებულებას არ უნდა აღემატებოდეს, სწორედ ამ ღირებულებიდან გამოიანგარიშება მიყენებული ზიანის ოდენობა. ამდენად, ნარჩენი საბალანსო ღირებულება და სადაზღვევო თანხა განსხვავებულია და სასამართლოს ზიანის ოდენობის დადგენისას უპირატესობა ქონების საბალანსო ღირებულებისათვის უნდა მიენიჭებინა, რომელიც კომპანიის შიდა საბუღალტრო თანხას ემთხვევა. რაც შეეხება უპირობო ფრანშიზას, ის წარმოადგენს სადაზღვევო შემთხვევისას ზიანის ნაწილს, რომელსაც მზღვეველი არ ანაზღაურებს, თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ ამ ნაწილში დამზღვევს ზიანი არ მისდგომია, სწორედ ამ აუნაზღაურებელი და ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილ მიყენებულ ზიანს წარმოადგენდა მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი 10 000 ლარი. ამავე სამართლებრივი საფუძვლით არ დაეთანხმა კასატორი სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას მიყენებული ზიანის ოდენობის განსაზღვრის ნაწილში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 მაისის განჩინებით შპს „თ. ს. კ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „თ. ს. კ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი სტაბილური ერთგვაროვანი პრაქტიკა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „თ. ს. კ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „თ. ს. კ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ბ-ის მიერ 2012 წლის 16 მაისს №1 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 500 ლარის 70% – 350 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს „თ. ს. კ-ის“ გენერალურ დირექტორ ლ. კ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ შპს „თ. ს. კ-ს“ საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ბ-ის მიერ 2012 წლის 16 მაისს №1 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 500 ლარის 70% – 350 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.