№ას-817-769-2012 18 ივნისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „... ...-ის“ უფლებამონაცვლე სს „... ...“

მოწინააღმდეგე მხარეები – ს. კ-ი, ლ. ჩ-, გ. ც-ი, შ- ხ-ი, ი. პ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 28 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს: ს. კ-მა, ლ. ჩ-მ, გ. ც-მა, შ. ხ-მა და ი. პ-მა მოპასუხე შპს „... ...-ის“ მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხისათვის მათ სასარგებლოდ დაკისრებული სარჩოს ოდენობის გაზრდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების მოთხოვნები დაკმაყოფილდა:

შპს „... ...-ს“ ს. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს სახით 1328.80 ლარის გადახდა, ასევე სარჩოს სახით ყოველთვიურად 880 ლარის გადახდა, 2011 წლის 1 სექტემბრიდან;

ლ. ჩ-ს სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მის სასარგებლდო დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს სახით 1232.84 ლარის გადახდა, მასვე ლ. ჩ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა სარჩოს სახით ყოველთვიურად 770 ლარის გადახდა, 2011 წლის 1 სექტემბრიდან;

გ. ც-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს „... ...-ს“ მის სასარგებლოდ დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს სახით 952.12 ლარის გადახდა, მოპასუხესვე გ. ც-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სარჩოს სახით ყოველთვიურად 880 ლარის გადახდა, 2011 წლის 1 სექტემბრიდან;

შ. ხ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს „... ...-ს“ შ. ხ-ის სასარგებლდო დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს სახით 2243.20 ლარის გადახდა, მას დასახელებული მოსარჩელის სასარგებლდო ასევე დაევალა სარჩოს სახით ყოველთვიურად 880 ლარის გადახდა, 2011 წლის 1 სექტემბრიდან;

ი. პ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს „... ...-ს“ მის სასარგებლოდ დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს სახით 2068.70 ლარის გადახდა, მოპასუხეს ი. პ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ასევე სარჩოს სახით ყოველთვიურად 1100 ლარის გადახდა, 2011 წლის 1 სექტემბრიდან.

შპს „... ...-ს“ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 1600 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელეები – ს. კ-ი, გ. ც-ი, შ. ხ-ი და ი. პ-ი წლების განმავლობაში მუშაობდნენ მოპასუხე შპს „... ...-ში“ მემანქანეებად.

მოსარჩელეებმა შპს „... ...-ში“ მუშაობის პერიოდში, სხვადასხვა დროს, მიიღეს საწარმოო ტრავმა.

შპს „... ...“, სასამართლო გადაწყვეტილებების საფუძველზე, მოსარჩელეებს, მათ მიერ მიღებული საწარმოო ტრავმის გამო, ყოველთვიურად უხდის სარჩოს, კერძოდ: ს. კ-ს 2011 წლის მარტის თვიდან უხდიდა 325 ლარს და 12 თეთრს, ხოლო 2011 წლის 1 ივლისიდან უხდის – 654 ლარს და 20 თეთრს; ლ. ჩ-ს 2011 წლის მარტიდან უხდის 552 ლარს და 86 თეთრს; გ. ც-ს – 707 ლარს და 98 თეთრს; შ. ხ-ს 2007 წლის მარტიდან უხდის 492 ლარს და 80 თეთრს, ხოლო ი. პ-ს 2010 წლის ივლისის თვიდან უხდის 738 ლარს და 55 თეთრს.

ს. კ-ს, გ. ც-ს, შ. ხ-ს, მიღებული ტრავმის გამო, პროფესიული უნარი უვადოდ დაკარგული აქვთ 80%-ით, ი. პ-ს პროფესიული შრომის უნარი უვადოდ დაკარგული აქვს 100%-ით, ხოლო ლ. ჩ-ს – 70%-ით.

შპს „... ...-ში“ მემანქანის ხელფასი 2011 წლის მარტის თვიდან იყო 1000 ლარი, ხოლო მისი ოდენობა 2011 წლის აპრილის თვიდან შეადგენს 1100 ლარს.

2011 წლის მარტის თვეში, მემანქანის ხელფასის – 1000 ლარის და დაკარგული პროფესიული შრომის უნარის ოდენობის გათვალისწინებით მოსარჩელეებს უნდა მიეღოთ სარჩო: ს. კ-ს – 800 ლარი, ნაცვლად 645 ლარისა და 20 თეთრისა (1000 ლარის 80%); ლ. ჩ-ს – 700 ლარი, ნაცვლად 552 ლარისა და 86 თეთრისა (1000 ლარის 70%); გ. ც-ს – 800 ლარი, ნაცვლად 707 ლარისა და 98 თეთრისა (1000 ლარის 80%); შ. ხ-ს – 800 ლარი, ნაცვლად 492 ლარისა და 80 თეთრისა (1000 ლარის 80%); ი. პ-ს – 1000 ლარი, ნაცვლად 738 ლარისა და 55 თეთრისა (1000 ლარის 100%).

2011 წლის აპრილის თვიდან, მემანქანის ხელფასის – 1100 ლარის და დაკარგული პროფესიული შრომის უნარის ოდენობის გათვალისწინებით, მოსარჩელეებს უნდა მიეღოთ: ს. კ-ს – 880 ლარი, ნაცვლად 645 ლარისა და 20 თეთრისა; ლ. ჩ-ს – 770 ლარი, ნაცვლად 552 ლარისა და 86 თეთრისა; გ. ც-ს – 880 ლარი, ნაცვლად 707 ლარისა და 98 თეთრისა; შ. ხ-ს – 880 ლარი, ნაცვლად 492 ლარისა და 80 თეთრისა; ი. პ-ს – 1100 ლარი, ნაცვლად 738 ლარისა და 55 თეთრისა.

2011 წლის მარტის თვიდან 2011 წლის 1 სექტემბრამდე, მოსარჩელეების მიერ მიუღებელი სარჩოს ოდენობა შეადგენს: ს. კ-ის – 1328 ლარს და 80 თეთრს (154.80 ლარს + 234.80 ლარი x 5 თვეზე); ლ. ჩ-ს – 1232 ლარს და 84 თეთრს (147.14 ლარი + 217.14 ლარი x 5 თვეზე); გ. ც-ის – 952 ლარს და 12 თეთრს (92.02 ლარი + 172.02 ლარი x 5 თვეზე); შ. ხ-ის – 2243 ლარს და 20 თეთრს (307.20 ლარი + 387.20 ლარი x 5 თვეზე); ი. პ-ის – 2068 ლარს და 70 თეთრს (261.45 ლარი + 361.45 ლარი x 5 თვეზე).

შპს „... ...“ არამართლზომიერად არ ახდენს მოსარჩელეების სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშებას, მემანქანის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით.

შპს „... ...-ის“ მიერ, მოსარჩელეებისათვის მისაცემი სარჩოს ოდენობაში მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით, მოსარჩელეები არასრულად იღებენ მისაღებ სარჩოს, 2011 წლის მარტის თვიდან, რითაც მათ ადგებათ ზიანი.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის“ 1.1 მუხლზე, 2006 წლის 4 ივლისამდე მოქმედ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 155-ე მუხლზე.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეების მიმართ წარმოშობილი შპს „... ...-ის“ ვალდებულება დელიქტურ ვალდებულებას წარმოადგენდა, რომელსაც ის ნაწილობრივ ასრულებდა. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვას მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს ეს ზიანი. ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელეებს პროფესიული შრომის უნარი დაკარგული ჰქონდათ უვადოდ (მუდმივად), სარჩოს გადახდა ხორციელდებოდა მათი სიცოცხლის ბოლომდე, ხოლო სარჩოს ოდენობა განისაზღვრებოდა იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მოსარჩელეები მიიღებდნენ ხელფასს, ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეებმა დაამტკიცეს ის გარემოებები, რაზეც ამყარებდნენ თავიანთ სარჩელს, ხოლო მოპასუხე შპს „... ...-მ“ ვერ დაასაბუთა სასამართლოს შესაგებელში მოცემული პოზიციის საფუძვლიანობა, რამაც განაპირობა სარჩელის დაკმაყოფილება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 აპრილის განჩინებით შპს „... ...-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ამასთან, გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-6 პუნქტი და შპს „... ...-ს“ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 728.90 ლარის ოდენობით, დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, კონკრეტულ შემთხვევაში, სახეზე იყო სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის წინაპირობები, კერძოდ, მოსარჩელეებმა შპს „... ...-ში“ მუშაობის პერიოდში, სხვადასხვა დროს, მიიღეს საწარმოო ტრავმა. ამის გამო, მათი შრომის უნარი შეიზღუდა. აღნიშნულმა გარემოებამ განაპირობა მოპასუხე ორგანიზაციისათვის სასამართლო გადაწყვეტილებების საფუძველზე ყოველთვიური სარჩოს სახით თანხის გადახდის დაკისრება, რომლის ოდენობა განისაზღვრა მუშაკთა შრომის უნარის შეზღუდვის ხელფასის იმ ოდენობის პროპორციულად, რასაც მოსარჩელეები მიიღებდნენ ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო.

იმაზე მითითებით, რომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება განეკუთვნება დელიქტურ ვალდებულებათა ჯგუფს, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი ნორმებით და ამ თვალსაზრისით აპელანტის მოსაზრება დაუსაბუთებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქმის მასალებით არ დგინდებოდა მოსარჩელეების – ლ. ჩ-სა და გ. ც-ის პროფესიული შრომისუნარიანობის დაზიანების ხარისხი და ჩათვალა, რომ საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებების თანახმად, გ. ც-ს მიღებული ტრავმის გამო პროფესიული უნარი უვადოდ დაკარგული ჰქონდა 80%-ით, ხოლო ლ. ჩ-ს – 70%-ით. საპირისპირო მტკიცების ტვირთი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მიხედვით, ეკისრებოდა მოპასუხეს, რომელმაც სარწმუნოდ ვერ დაადასტურა საწინააღმდეგო ფაქტის არსებობა და შესაბამისად ვერ უზრუნველყო მისი მტკიცების ტვირთის სათანადო რეალიზება.

სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „... ...-მ“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივარი ეფუძნებს შემდეგ მოტივებს:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 992-ე მუხლები, ამასთან, მართალია, გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი, ამ შემთხვევაში საუბარია საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებაზე.

სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-2 ნაწილი პირდაპირ ადგენს, თუ რა მეთოდით უნდა მოხდეს ზიანის ანაზღაურება და მასზე ამავე მუხლის პირველის ნაწილის გავრცელება დაუშვებელია. დასახელებული მუხლის პირველი ნაწილი ზოგადად მიუთითებს პირველადი მდგომარეობის აღდგენის ვალდებულებაზე, ხოლო მისი მეორე ნაწილი გამომდინარეობს პირველისგან და აზუსტებს მას, ანუ ადგენს სხეულის დაზიანების შემთხვევაში მდგომარეობის აღდგენის მეთოდს. შესაბამისად, სარჩოს გადაანგარიშების საფუძვლად 408-ე მუხლის უპირობოდ გამოყენება არასწორია. პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა გულისხმობს იმ მდგომარეობის აღდგენას, რომელიც არსებობდა ზიანის მიყენების მომენტში. „...“ დღემდე უხდის დაზარალებულს სარჩოს ზიანის მიყენების დროს არსებული მდგომარეობის შესაბამისად, კანონით განსაზღვრული ოდენობით.

პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა სხვადასხვა გარემოებებიდან გამომდინარე, ყოველთვის არ არის შესაძლებელი. ამასთან, მისი აღდგენა მხარეს სრულად მხოლოდ მაშინ შეიძლება დაეკისროს და ზიანის სრული ანაზღაურება მხოლოდ მაშინ არის განხორციელებადი, როდესაც სახეზეა აშკარად დაკარგული აქტივი ფაქტობრივად დამდგარი თუ მიუღებელი შემოსავლის სახით. მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით არსებული ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, შეუძლებელია ზუსტად განისაზღვროს აქტივი, რომელსაც მხარე აუცილებლად მიიღებდა სრულად იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც იგი რეალურად არსებობს. უამრავ ფაქტორს შეეძლო მოეხდინა გავლენა იმ გარემოების არსებობა-არარასებობაზე, რომლის პირობებშიც მოსარჩელეები ან მიიღებდნენ, ან ვერ მიიღებდნენ იმ აქტივს, რასაც დღეისათვის ითხოვენ, როგორც მიუღებელ შემოსავლს. ერთ-ერთი ძირითადი ფაქტორი, რომელიც ნამდვილად მოახდენდა გავლენას მოსარჩელეების შემდგომ ქონებრივ მდგომარეობაზე და რაც მხარის მიერ საკუთარი მოთხოვნის საფუძვლად მოყვანილი არგუმენტებისაგან განსხვავებით რეალური და უდავოა, არის ის, რომ სს „... ...-ის“ შიდა ნორმატივების თანახმად, მატარებლის მოძრაობასთან დაკავშირებულ მუშაკთა მაქსიმალური ასაკია 65 წელი. აღნიშნული გამომდინარეობს იქიდან, რომ ხსენებული სამუშაო თავისი შინაარსით მეტად სარისკოა და დიდ ძალისხმევასა და ყურადრებას მოიტხოვს.შესაბამისად, მოსარჩელეები 65 წლის მიღწევის შემდეგ ვეღარ იმუშავებდნენ სს „... ...-ში“ და ისინი ელემენტარულად ვეღარ მიიღებდნენ იმ ხელფასს, რასაც მოითხოვენ, მით უმეტეს გაზრდილი ოდენობით.

სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებაზე, რომელიც ასევე არ ითვალისწინებს სარჩოს უპირობოდ გადაანგარიშებას. დასახელებული დადგენილების მე-2 მუხლით „ზიანის ანაზღაურების სარჩო“ ექვემდებარება ანაზღაურებას და არა გადაანგარიშებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის №48 ბრძანებულების გაუქმების შემდგომ დამსაქმებელმა უნდა განაგრძოს და არ უნდა შეწყვიტოს დაზარალებულისათვის იმ სარჩოს გადახდა, რაც ამ უკანასკნელს დანიშნული ჰქომდა №48 ბრძანებულების შესაბამისად, რომელიც 2005 წლის ნოემბრიდან სარჩოს გადაანგარიშებას აღარ ითვალისწინებდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 31 მაისის განჩინებით შპს „... ...-ის“ უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაება სს „... ...“, ამავე განჩინებით წარმოებაში იქნა მიღებული სს „... ...-ის“ საკასაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „... ...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 აპრილის განჩინება, საქმე #ას-169-497-2009; 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინება, საქმე №ას-1660-1180-2011).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „... ...-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1214.85 ლარი) 70% – 850.395 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „... ...-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „... ...-ს“ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1214.85 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 25 მაისი, საგადასახადო დავალება № 334, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 850.395 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.