საქმე №ას-826-775-2012 14 ივნისი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ჟ. რ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ა. რ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 24 აპრილის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და მოცემული დავის სხვა საქმესთან ერთ წარმოებად გაერთიანება
დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ა. რ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჟ. (თ.) რ-ის მიმართ მოსარჩელის კუთვნილი, ონის რაიონის სოფელ ჭ-ში მდებარე სახლიდან მოპასუხის მიერ დაკავებული ფართის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვისა და მოსარჩელისათვის გადაცემის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
2010 წლის 30 დეკემბერს მოსარჩელემ მემკვიდრეობით მიიღო ონის რაიონის სოფელ ჭ-ში მდებარე მამის - დ. რ-ის სამკვიდრო და აღირიცხა საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში. სამკვიდრო წარმოადგენს თანასაკუთრებას და მისი ნაწილი ეკუთვნის გ. რ-ს, ასევე განსაზღვრულია მხარეთა წილები, კერძოდ, მოსარჩელეს ეკუთვნის შენობა-ნაგებობის 02/2 ნაწილი - 63,1 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი. მოსარჩელის კუთვნილ საცხოვრებელ ფართში უკანონოდაა შეჭრილი მოპასუხე, რომელიც ა.რ-ის ნათესავია, თუმცა ნივთის ფლობის უფლება არ გააჩნია და აპირებს სარემონტო-საამშენებლო სამუშაოების ჩატარებას.
მოპასუხემ, სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
ა. რ-მა სამკვიდრო მოწმობა მიიღო უკანონოდ, მან შეცდომაში შეიყვანა თბილისის საქალაქო სასამართლო, რომელმაც არასწორად დააკმაყოფილა ა.რ-ის მოთხოვნა სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელების თაობაზე, ამდენად, ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს, რათა მოპასუხემ მიიღოს სადავო საცხოვრებელი სახლიდან მისი კუთვნილი წილი.
ონის მაგისტრატი სასამართლოს 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა. რ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, გამოთხოვილი იქნა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ონის რაიონის სოფელ ჭ-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან მოპასუხის მიერ უკანონოდ დაკავებული 63.1 კვ. მეტრი ფართი და დაუბრუნდა მესაკუთრე ა. რ-ს.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 24 აპრილის განჩინებით ჟ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ონის მაგისტრატი სასამართლოს 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატა დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ და სამართლებრივ დასაბუთებას და დადგენილად მიიჩნია, რომ აპელანტი 1930 წელს 24 აგვისტოს დაბადებული ჟ. რ-ია (პირადი №...). 2010 წლის 21 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლომ განიხილა ა. რ-ის წარმომადგენლის მ. ლ-ის განცხადება იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტის დადგენის თაობაზე და დაადგინა ა. რ-ის მიერ მამის - დ. რ-ის მემკვიდრეობის მიღების ფაქტი. ჟ. რ-ი არ წარმოადგენს აწ გარდაცვლილი დ. რ-ის მემკვიდრეს. უძრავი ქონება, რომელზედაც გაცემული იქნა სამკვიდრო მოწმობა ტექ.ინვენტარიზაციის ბიუროს მასალებითა და საჯარო რეესტრში არსებული საერთო მონაცემებით აღრიცხული იყო აწ გარდაცვლილი დ. რ-ის სახელზე. 2010 წლის 30 დეკემბერს ნოტარიუსმა გასცა სამკვიდრო მოწმობა ა. რ-ის სახელზე, რომელიც აწ გარდაცვლილი დ. რ-ის პირველი რიგის მემკვიდრეა. 2011 წლის 16 თებერვლის საჯარო რეესტრის ჩანაწერებით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ქონება საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ა. რ-ის სახელზე. პალატა არ დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ იგი კანონიერად ფლობს სადავო უძრავ ქონებას, რადგან მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებებით უძრავი ნივთის საკუთრების უფლების დადასტურება კანონით გათვალისწინებული არ არის. ჟ. რ-ი რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში და მისი სარეიტინგო ქულაა 52790.
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ აღნიშნული მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე, მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. სამოქალაქო კოდექსის 183-ე და 311-ე მუხლების მოთხოვნიდან გამომდინარე, უძრავ ნივთზე საკუთრების შეძენა ვლინდება საჯარო რეესტრიდან, ხოლო ამავე კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. 2011 წლის 16 თებერვალს გაცემული საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით ონის რაიონის სოფელ ჭ-ში არსებული შენობა-ნაგებობებიდან 02/2 საცხოვრებელი, საერთო ფართით 63.1 კვ. მეტრი (სარეგისტრაციო ზონა ..., სექტორი -ჭ-ა ..., კვარტალი ..., ნაკვეთი ..., დაზუსტებული ფართით 983) საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ა. რ-ის სახელზე, ამასთან დადგენილია, რომ ჟ. რ-ი არ არის სადაო ნივთის მესაკუთრე და არც გააჩნია ნივთის კანონიერად ფლობის უფლება. რეესტრის ჩანაწერების სიმცდარე დადგენილი არ არის, რის გამოც პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა, რომ ა. რ-ი სადაო ბინის მესაკუთრეა და მას უფლება ჰქონდა, მოეთხოვა მის საკუთრებაზე უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა. სასამართლოს განმარტებით, რეესტრის ჩანაწერების სიმცდარეზე მითითება ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე არ ნიშნავს ჩანაწერების უზუსტობის დადასტურებას. აპელანტ ჟ. რ-ს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია სადაო ბინის ფლობის უფლების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 103-ე მუხლებისა. პალატის განმარტებით, სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპზე უნდა განხორციელდეს, რომლის თანახმადაც, თითოეული მხარე სარგებლობს თანაბარი შესაძლებლობით, რათა განკარგონ ფაქტიური გარემოებების დადგენის საპროცესო საშუალებები. სამოქალაქო სამართალწარმოებაში თითოეული მხარის უფლებრივ ტვირთს წარმოადგენს იმ ფაქტების მითითება და დამტკიცება, რომლითაც მხარეებს სურთ დაასაბუთონ თავიანთი სასარჩელო მოთხოვნები ან გააქარწყლონ სასარჩელო მოთხოვნათა დასასაბუთებლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები. ნივთის ფლობის უფლების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა აპელანტს, რომელსაც არ წარუდგენია თავისი მოთხოვნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით შესაბამისად, დაასკვნა, რომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების წინაპირობები.
სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჟ. რ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის სხვა დავასთან ერთ წარმოებად გაერთიანება შემდეგი დასაბუთებით:
კასატორის განმარტებით სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია კანონი, როდესაც არ გაიზიარა აპელანტის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები და მისი შუამდგომლობები, კერძოდ, სასამართლომ შეფასება არ მისცა საქმეში წარმოდგენილ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებას ა.რ-ის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტის დადგენის თაობაზე, სადაც აღნიშნულია, რომ ა.რ-ი სოფელ ჭ-ში 20 წელია არ ჩასულა. პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საწინააღმდეგოდ არ დააკმაყოფილა აპელანტის შუამდგომლობა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების თაობაზე განცხადების თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ განხილვამდე მოცემული საქმის განხილვის შეჩერების შესახებ, ასევე არ უმსჯელია აპელანტის წარმომადგენლის შუამდგომლობის საფუძვლიანობაზე, რაც კანონის უხეში დარღვევაა. პალატას შეფასება არ მიუცია აპელანტის მიერ ნოტარიუსთა პალატაში მოპოვებული მტკიცებულებისათვის - 1995 წლის 16 აგვისტოს გარდაცვლილი დ. რ-ის საცხოვრებელი სახლის ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის საფუძველზე გ. რ-ის მიერ მიღების თაობაზე, გასაჩივრებულ განჩინებაში არაა ასახული მტკიცებულების ძალის მქონე თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 15 ოქტომბრისა და 2011 წლის 22 ნოემბრის განჩინებები, ამასთან, მტკიცებულებად რა იქნა მიჩნეული ის გარემოება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება ჟ.რ-ს 2010 წლის 21 დეკემბერს ჩაბარდა. პალატამ განჩინების მიღებისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით და აღნიშნულით უარყო სამართლიანი სასამართლოს პრინციპები: შეჯიბრებითობა და მხარეთა თანასწორობა. კანონსაწინააღმდეგოა სასამართლოს ქმედება მტკიცებულებად მოწმეთა ჩვენებების არმიღების თაობაზე, რადგანაც მოსარჩელის ნათესავებს, რომელებიც სადავო ქონებით იყვნენ დაინტერესებული, ხელი მიუწვდებოდათ ჟ. რ-ის დედის - ს. რ-ის მფლობელობის დამადასტურებელი საარქივო ჩანაწერების განადგურებაზე, ასეთ ვითარებაში კი, მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებით შეიძლება დადასტურდეს ის გარემოება, რომ სადავო სახლი ჟ.რ-ის პაპის - გ. რ-ის აშენებულია, რომელსაც ვაჟი არ ჰყავდა და სადავო სახლის ნაწილი მფლობელობის უფლებით გადაცემული ჰქონდა ა. რ-ის მამკვიდრებელ დ. რ-სათვის, საყურადღებოა, რომ კასატორის პაპას ჰყავდა მხოლოდ ქალიშვილი, რომელმაც სამკვიდრო მხოლოდ იმიტომ ვერ მიიღო, რომ იყო ქალი, ხოლო საბჭოთა საქართველოში არ იყო მიღებული გათხოვილი ქალისათვის სამკვიდროს დატოვება, რაც დისკრიმინაციის კლასიკური მაგალითია და ეწინააღმდეგება როგორც საქართველოს კონსტიტუციასა და მოქმედ კანონმდებლობას, ისე საქართველოს მიერ რატიფიცირებულ საერთაშორისო ხელშეკრულებებით აღიარებულ ადამიანის ძირითად უფლებებს. სააპელაციო სასამართლომ განჩინება დაამყარა მხოლოდ ერთი მხარის მიერ წარდგენილ გარემოებებზე, რომელიც მან თაღლითური გზით მოიპოვა, აღნიშნულით სასამართლომ დაარღვია მტკიცებულებათა გამოკვლევის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობები. აღნიშნული გარემოებები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე1“ ქვეპუნქტების თანახმად, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების უპირობო საფუძველია.
წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს ჟ. რ-მა ასევე დაურთო მტკიცებულებები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ივნისის განჩინებით ჟ. რ-ი „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ1“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ჟ. რ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული მყარი ერთგვაროვანი პრაქტიკა (იხ. სუსგ 2002 წლის 28 ივნისი, #3კ-410-02).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჟ. რ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ1“ ქვეპუნქტის საფუძველზე კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
რაც შეეხება ჟ. რ-ის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართულ მტკიცებულებებს, ასევე კასატორის შუამდგომლობას საქმეთა ერთ წარმოებად გაერთიანების თაობაზე, პალატა აღნიშნულს უსაფუძვლოდ მიიჩნევს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 13 ფურცლად (ტ.მე-2, ს.ფ.160-172).
პალატა ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს ჟ. რ-ის შუამდგომლობას საქმეთა ერთ წარმოებად გაერთიანების თაობაზე, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 182-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლოს წარმოებაშია რამდენიმე ერთგვაროვანი და სამართლებრივად ერთმანეთთან დაკავშირებული საქმე, რომლებშიც ერთი და იგივე ან სხვადასხვა მხარე მონაწილეობს, სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით ან მხარის შუამდგომლობით გააერთიანოს ეს საქმეები ერთ წარმოებად ერთად განხილვისათვის, თუ ასეთ გაერთიანებას შედეგად მოჰყვება დავის უფრო სწრაფად და სწორად განხილვა. მოსამართლე, რომელსაც მიმართეს საქმეთა გაერთიანების შესახებ შუამდგომლობით, თავის წარმოებაში არსებულ საქმესთან აერთიანებს თავის წარმოებაშივე ან სხვა მოსამართლის წარმოებაში არსებულ საქმეს, რის თაობაზედაც გამოაქვს მოტივირებული განჩინება.
დასახელებული ნორმის შინაარსიდან იკვეთება რა მისი გამოყენების წინაპირობა - საქმეთა გაერთიანება უნდა ემსახურებოდეს სწრაფ და ეფექტური მართლმსაჯულების განხორციელებას, კონკრეტული შემთხვევიდან გამომდინარე, სასამართლო შუამდგომლობის დაკმაყოფილებისას ყურადღებას ამახვილებს მის საფუძვლიანობაზე.
მოცემულ შემთხვევაში კასატორი შუამდგომლობს რა უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ დავის თბილისის საქალაქო სასამართლოს წარმოებაში არსებულ სამკვიდროს მიღების ფაქტის დადგენის შესახებ საქმეზე ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო განახლების საქმესთან გაერთიანებას, პალატა აღნიშნულს უსაფუძვლოდ მიიჩნევს და თვლის, რომ შუამდგომლობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 182-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიზნებიდან არ გამომდინარეობს, რაც შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ჟ. რ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. ჟ.რ-ს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 13 ფურცლად (ტ.მე-2, ს.ფ.160-172). კასატორის შუამდგომლობა საქმეთა ერთ წარმოებად გაერთიანების შესახებ არ დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.