საქმე №ას-837-785-2012 6 ივნისი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
მოსამართლე
ბესარიონ ალავიძე
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მოსამართლემ ერთპიროვნულად, ზეპირი მოსმენის გარეშე განვიხილე მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 მარტის განჩინებაზე, საქმეზე – ლ. ბ-ის სარჩელის გამო, მ. ჩ-ის მიმართ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემის თაობაზე, მისი საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ.
პ ა ლ ა ტ ა მ გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:
საკასაციო სასამართლო საქმის ზეპირი განხილვის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს და მიაჩნია, რომ მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი განუხილველად უნდა დარჩეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი არ უპასუხებს აქ ჩამოთვლილ მოთხოვნებს ან სახელმწიფო ბაჟი არ არის გადახდილი, სასამართლო ავალებს საჩივრის შემტან პირს, შეავსოს ხარვეზი, რისთვისაც უნიშნავს მას ვადას. თუ ამ ვადაში ხარვეზი არ იქნება შევსებული ან საკასაციო საჩივარი არ არის შეტანილი კანონით დადგენილ ვადაში, საკასაციო საჩივარი განუხილველად დარჩება.
ამავე კოდექსის 2591 მუხლის თანახმად, თუ გადაწყვეტილების გამოცხადებას ესწრება გადაწყვეტილების გასაჩივრების უფლების მქონე პირი, ან თუ ასეთი პირისათვის საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ცნობილი იყო გადაწყვეტილების გამოცხადების თარიღი, გადაწყვეტილების გასაჩივრების მსურველი მხარე (მისი წარმომადგენელი) ვალდებულია გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადებიდან არა უადრეს 20 და არა უგვიანეს 30 დღისა გამოცხადდეს სასამართლოში და ჩაიბაროს გადაწყვეტილების ასლი; წინააღმდეგ შემთხვევაში გასაჩივრების ვადის ათვლა დაიწყება გადაწყვეტილების გამოცხადებიდან 30-ე დღეს. ამ ვადის გაგრძელება და აღდგენა დაუშვებელია.
საქმის მასალებიდან დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 7 მარტის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადებას არ ესწრებოდნენ მ. ჩ-ე და მისი წარმომადგენელი, თუმცა გამოცხადების თარიღი ცნობილი იყო მ.ჩ-ის წარმომადგენელ ა. ხ-სათვის (ტ.II, ს.ფ.23-26). განჩინების გამოცხადებიდან მე-20 დღე იყო 2012 წლის 27 მარტი, ხოლო 30-ე დღე – 6 აპრილი, ამდენად მხარეს და მის წარმომადგენელს შეეძლოთ მისულიყვნენ სააპელაციო სასამართლოში და ჩაებარებინათ დასაბუთევბული განჩინება 2012 წლის 27 მარტიდან 2012 წლის 6 აპრილამდე. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ კასატორის წარმომადგენელმა ა.ხ-მა (იხ.ორდერი ტ.II, ს.ფ.27) დასაბუთებული განჩინება 2012 წლის 10 აპრილს ჩაიბარა, ამასთან პალატა განმარტავს რომ, ა.ხ-ის სახელზე გაცემული ორდერის მოქმედების ვადა 2012 წლის 5 აპრილამდე იყო განსაზღვრული და ა.ხ-ს დადგენილ ვადაში რომც ჩაებარებინა განჩინება ის მაინც ვერ ჩაითვლებოდა უფლებამოსილი პირის მიერ ჩაბარებად. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს რომ, საკასაციო საჩივრის შეტანის ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს გასაჩივრებული სააპელაციო განჩინების გამოცხადებიდან 30-ე დღეს – 2012 წლის 6 აპრილს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 397-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის შეტანის ვადაა 21 დღე. ამ ვადის გაგრძელება (აღდგენა) არ შეიძლება და იგი იწყება მხარისათვის გადაწყვეტილების გადაცემის მომენტიდან. ამავე კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საპროცესო მოქმედება, რომლის შესასრულებლადაც დადგენილია ვადა, შეიძლება შესრულდეს ვადის უკანასკნელი დღის ოცდაოთხ საათამდე. თუ საჩივარი, საბუთები ან ფულადი თანხა ფოსტას ან ტელეგრაფს ჩაჰბარდა ვადის უკანასკნელი დღის ოცდაოთხ საათამდე, ვადა გასულად არ ჩაითვლება. აღნიშნულიდან გამომდიანრე საკასაციო საჩივრის შეტანის 21 დღიანი ვადის ათვლა დაიწყო 2012 წლის 6 აპრილს და დასრულდა 2012 წლის 26 აპრილს. საქმეში წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის შესწავლით ირკვევა, რომ მ. ჩ-მ სასამართლოს მიმართა 2012 წლის 27 აპრილს (აღნიშნული გარემოება დასტურდება საკასაციო საჩივარზე დასმული სასამართლო კანცელარიის შტამპით, ამასთან, საკასაციო საჩივრის შედგენის თარიღად კასატორი ასევე 2012 წლის 27 აპრილს უთითებს ტ.II, ს.ფ. 50-58), კანონით დადგენილი საკასაციო საჩივრის შეტანის ვადის დარღვევით, რაც მოცემული საკასაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების უტყუარი საფუძველია.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 2591 მუხლით, 397-ე მუხლის პირველი ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 მარტის განჩინებაზე დარჩეს განუხილველად.
2. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
