№ას-602-568-2012 25 ივნისი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ლ. ს-ე, ე. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ბ. მ-ა, გ. თ-ი, რ. პ-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ხ-მა, ლ. ს-მ, ლ. მ-მ, ე. ს-მა და ე. ა-მ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მ. ბ-ის, ბ. მ-სა და რ. პ-ს მიმართ და მოითხოვეს საცხოვრებელი სადგომზე მესაკუთრედ ცნობა შემდეგი დასაბუთებით: 1982 წლის 31 ოქტომბერს გარდაიცვალა ო. ნ-ე, რომლის საკუთრებას წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ბ-ის ქ. მე-2 შესახვევში ბინა 5-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 10/36 ნაწილი. ამ უკანაკსკნელმა სახლის დიდი ნაწილი 1983 წლის 20 აგვისტოს მიჰყიდა ლ.ს-ს, 1968 წლის 2 ივლისს - ე. ა-ს, 1972 წლის 14 ივნისს - ე. მ-ს და 1980 წლის 15 დეკემბერს თ. ხ-ს. 1988 წლის 13 ივნისს ბინის თავდაპირველმა მესაკუთრემ აღნიშნული ბინის ნაწილი გაასხვისა ა. ნ-სა და მის მეუღლე თ. ს-ის სახელებზე. მხარეებს შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, ლ.ს-მ მიიღო ბინის მეორე სართულზე მდებარე 15 კვ.მ და გადაიხადა აღნიშნული ფართის საფასური. ე.ა-მ მიიღო 30 კვ.მ შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ, ე.მ-მა - 21 კვ.მ, თ.ხ-მა - 15 კვ.მ, ხოლო ლ.მ-მ 37 კვ.მ, 4,7 კვ.მ სათავსით. მოსარჩელეები ცხოვრობდნენ აღნიშნულ ფართში, როგორც სრულუფლებიანი ოჯახის წევრები და იხდიდნენ მათ სახელზე გამოწერილ კომუნალურ გადასახადებს. აქედან გამომდინარე, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, მოსარჩეელები მოითხოვენ აღნიშნული ფართზე მესაკუთრეებად ცნობას.

მოპასუხეებმა მ. ბ-მა და ბ. მ-მ წარმოდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ საქმეში არ მოიპოვება იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენენ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ კანონის სუბიექტებს. მოსარჩელეებს არ წარმოუდგენიათ წერილობითი შეთანხმებები მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის, რაც სავალდებულოა აღნიშნული კანონის მეორე მუხლის თანახმად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების: ლ. ს-ის, ჯ. მ-ს, ე. ს-ის (მ-ის), ე. ა-ს სარჩელი მოპასუხეების: მ. ბ-ის, ბ. მ-სა და რ. პ-ს მიმართ დაკმაყოფილდა, ე. ა-ს დაეკისრა გადაუხადოს მოპასუხეებს მ. ბ-ს, ბ. მ-ს და რ. პ-ს მის მიერ დაკავებული 30.03 კვ.მ. ფართის საცხოვრებელი სადგომის მდებარე ქ. თბილისში, ბ-ის ქ, შესახვევი 2, №5-ში საბაზრო ღირებულების 38 500 ლარის 10% - 3850 ლარი, საიდანაც მ. ბ-ის სასარგებლოდ 1069.44 ლარი, ბ. მ-ს სასარგებლოდ 1497.22 ლარი, ხოლო რ. პ-ს სასარგებლოდ 1283.33 ლარი გადახდეს. დადგინდა, რომ თანხის გადახდის შემდეგ აღნიშნულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადაეცეს ე. ა-ს. ლ. ს-ს დაეკისრა გადაუხადოს მოპასუხეებს მ. ბ-ს, ბ. მ-ს და რ. პ-ს მის მიერ დაკავებული 14.62 კვ.მ. ფართის საცხოვრებელი სადგომის მდებარე ქ. თბილისში, ბ-ის ქ, შესახვევი 2, №5-ში საბაზრო ღირებულების 18 725 ლარის 25% - 4681.25 ლარი, საიდანაც მ. ბ-ის სასარგებლოდ 1300.34 ლარი, ბ. მ-ს სასარგებლოდ 1820.48 ლარი, ხოლო რ. პ-ს სასარგებლოდ გადახდეს 1560.41 ლარი გადახდეს. დადგინდა, რომ თანხის გადახდის შემდეგ აღნიშნულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადაეცეს ლ. ს-ს. ჯ. მ-ს დაეკისრა გადაუხადოს მოპასუხეებს მ. ბ-ს, ბ. მ-ს და რ. პ-ს მის მიერ დაკავებული № 3 ოთახის – 17.83 კვ.მ ფართის, №4 ოთახის – 19. 80 კვ.მ ფართის, სამზარეულოს 4.65 კვ.მ. ფართის და შესასვლელში დაუზუსტებელი ფართის 6.5 კვმ–ის საცხოვრებელი სადგომის მდებარე ქ. თბილისში, ბ-ის ქ, შესახვევი 2, №5-ში საბაზრო ღირებულების 70 000 ლარის 25% - 17 500 ლარი, საიდანაც მ. ბ-ის სასარგებლოდ 4861.11 ლარი, ბ. მ-ს სასარგებლოდ 6805.55 ლარი, რ. პ-ს სასარგებლოდ 5833.33 ლარი გადახდეს. დადგინდა, რომ თანხის გადახდის შემდეგ აღნიშნულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადაეცეს ჯ. მ-ს. ე. ს-ის (მ-ი) დაეკისრა გადაუხადოს მოპასუხეებს მ. ბ-ს, ბ. მ-ს და რ. პ-ს მის მიერ დაკავებული 15.75 კვ.მ. ფართის საცხოვრებელი სადგომის მდებარე ქ. თბილისში, ბ-ის ქ , შესახვევი 2, №5-ში საბაზრო ღირებულების 21 000 ლარის 25% - 5250 ლარი, საიდანაც მ. ბ-ის სასარგებლოდ 1458.33 ლარი, ბ. მ-ს სასარგებლოდ 2041.66 ლარი, რ. პ-ს სასარგებლოდ 1750 ლარი გადახდეს. დადგინდა, რომ თანხის გადახდის შემდეგ აღნიშნულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადაეცეს ე. ს-ს ( მ-ი).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ლ.ს-მ, ჯ.მ-მ და ე.ს-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით ლ. ს-ისა და ე. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. ჯ. მ-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 28.06.2011 წლის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც ჯ. მ-ს მოპასუხეების: მ. ბ-ის, ბ. მ-სა და რ. პ-ს სასარგებლოდ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემის სანაცვლოდ დაეკისრა სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის ანაზღაურება (სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტი) და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება: ჯ. მ-ს დაეკისრა, გადაუხადოს მოპასუხეებს: გ. თ-ს, ბ. მ-სა და რ. პ-ს მის მიერ დაკავებული ქ.თბილისში, ბ-ის მეორე შესახვევ #5-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის, კერძოდ, 17.83 კვ.მ № 3 ოთახის, 19.80 კვ.მ №4 ოთახის, 4.65 კვ.მ სამზარეულოს და შესასვლელში დაუზუსტებელი 6.5 კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულების - 70 000 ლარის 10% - 7 000 ლარი, საიდანაც გ. თ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1944,44 ლარის, ბ. მ-ს სასარგებლოდ - 2722.21 ლარის, ხოლო რ. პ-ს სასარგებლოდ - 2333,32 ლარის გადახდა. თანხის გადახდის შემდეგ აღნიშნულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადაეცა ჯ. მ-ს. დანარჩენ ნაწილში უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 28.06.2011 წლის გადაწყვეტილება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. თბილისში, ბ-ის ქუჩის მეორე შესახვევ №5-ში მდებარე უძრავი ნივთი გ. თ-ის, ბ. მ-სა და რ. პ-ს თანასაკუთრებაა, გ. თ-ის სახელზე აღრიცხულია 10/36 ნაწილი, ბ. მ-ს სახელზე - 14/36 ნაწილი, ხოლო რ. პ-ს სახელზე 12/36 ნაწილი. უდავო გარემოებაა, რომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით და მოსარჩელეები - ლ. ს-ე, ჯ. მ-ა, ე. მ-ი წარმოადგენენ ამ კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს. შპს „...-ის“ მიერ 2011 წლის 26 თებერვალს შედგენილი დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, ბ-ის ქუჩის მეორე შესახვევ №5-ში მდებარე ჯ. მ-ს შვილის, კ. მ-ს, მფლობელობაში არსებული 17.83 კვ.მ №3 ოთახის, 19.80 კვ.მ №4 ოთახის, 4.65 კვ.მ სამზარეულოსა და შესასავლელში 6.5 კვ.მ–ის დაუზუსტებელი ფართის საბაზრო ღირებულება დასკვნის გაცემის მომენტში შეადგენს 70 000 ლარს. შპს „...-ის“ მიერ 2011 წლის 26 თებერვალს შედგენილი დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, ბ-ის ქუჩის მეორე შესახვევ, №5-ში მდებარე ე. ს-ის (მ-ის) მფლობელობაში არსებული 15.75 კვ.მ ფართის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება დასკვნის გაცემის მომენტში შეადგენს 21 000 ლარს. შპს „...-ის“ მიერ 2011 წლის 26 თებერვალს შედგენილი დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, ბ-ის ქუჩის მეორე შესახვევ №5-ში მდებარე ლ. ს-ის შვილის მფლობელობაში არსებული 14.62 კვ.მ ფართის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება დასკვნის გაცემის მომენტში შეადგენს 18 725 ლარს. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 28.06.2011 წლის გადაწყვეტილება საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეებს არ გაუსაჩივრებიათ. წინამდებარე სააპელაციო საჩივრით სადავოა საკითხი იმის შესახებ, მოსარგებლეებს - ლ. ს-ს, ჯ. მ-სა და ე. მ-ს საცხოვრებელი სადგომის ფლობის უფლება მიღებული აქვთ მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე თუ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით. საქმეში წარმოდგენილია 1988 წლის 15 მაისს ო. ნ-ის (ქ. თბილისში, ბ-ის ქუჩის მეორე შესახვევ №5-ში მდებარე უძრავი ნივთის მესაკუთრეს) შვილს, ა. ნ-ს, თ. ს – ნ-სა და ლ. და ჯ. მ-ებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით, მ-ებისაგან მესაკუთრემ მიიღო 24 000 მანეთი, რის სანაცვლოდ, მათ მესაკუთრემ მისცა ოროთახიანი ბინა თავისი სათავსითა და აივნით, ბინაში მუდმივად ჩაეწერა ლ. და ჯ. მ-ების შვილი - მ. მ-ა თავისი ცოლ-შვილით. ხელშეკრულებაში აღნიშნულია, რომ ბინა იყო დამწვარი და საჭიროებდა კაპიტალურ რემონტს. მხარეები შეთანხმდნენ, რომ, თუ მ-ების ოჯახი როდესმე დააპირებდა ბინის გაყიდვას, პირველ რიგში უნდა ეცნობებინათ ნ-ებისათვის იმ მიზნით, რომ შეიძლება სადგომი ეყიდა თავად მესაკუთრეს. ამის შემდგომ მ-ებს სრული უფლება ეძლეოდათ, გაეყიდათ ფართი. ფართის გასაყიდ ფასს უნდა გამოჰკლებოდა რემონტისათვის დახარჯული თანხა და აღნიშნულის 10 % გადაეცემოდათ ნ-ებს.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული შეთანხმების შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების სურვილი იკვეთება, კერძოდ, მხარეთა ნება უძრავი ქონების განკარგვის - საკუთრების უფლების შემძენზე გადასვლის - თაობაზე, შესაბამისად, იგი უნდა შეფასდეს სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებად. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, ჯ. მ-ა წარმოადგენს მოსარგებლეს, რომელსაც საცხოვრებელი სადგომის ფლობის უფლება მიღებული აქვს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე და დასაბუთებულია მისი მოთხოვნა, საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადაეცეს სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ. აქედან გამომდინარე, ჯ. მ-ს სააპელაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს. რაც შეეხება, ლ. ს-ისა და ე. მ-ის სააპელაციო საჩივარს, პალატამ არ გაიზიარა მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ ლ. ს-სა და ე. მ-ს საცხოვრებელი სადგომის ფლობის უფლება მიღებული აქვთ მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. საქმეში წარმოდგენილია 1963 წლის 20 აგვისტოს ო. ნ-ს (ქ. თბილისში, ბ-ის ქ. მეორე შესახვევ №5-ში მდებარე უძრავი ნივთის მესაკუთრეს) მ. და ა. ს-ებს (ვის უფლებამონაცვლესაც წარმოადგენს მოსარჩელე ლ. ს-ე) შორის გაფორმებული ხელწერილი – შეთანხმება, რომლის მიხედვით, ს-ებისაგან ნ-მ მიიღო 2400 მანეთი, რის სანაცვლოდ მათ მესაკუთრემ დაუცალა ერთი ოთახი. თუ ს-ები უკან დააბრუნებდნენ ოთახს, ნ-ძე ვალდებულებას იღებდა, დაებრუნებინა მათთვის აღნიშნული თანხა. საქმეში წარმოდგენილია 1972 წლის 14 ივნისს ო. ნ-სა (ქ. თბილისში, ბ-ის ქ. შესახვევი 2, №5-ში მდებარე უძრავი ნივთის მესაკუთრეს) და ე. მ-ს შორის გაფორმებული ხელწერილი, რომლის მიხედვით, ნ-მ ე.მ-საგან მიიღო 5500 მანეთი, რის სანაცვლოდ, მას მესაკუთრე დაუცლიდა ერთ ოთახს. მესაკუთრე იღებდა ვალდებულებას, იმავე წლის 15 ივნისამდე ჩაებარებინა ცარიელი ოთახი ან დაებრუნებინა უკან ფული.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული შეთანხმებების შინაარსიდან არ გამომდინარეობს მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების სურვილი. არ იკვეთება მხარეთა ნება უძრავი ქონების განკარგვის, საკუთრების უფლების შემძენზე გადასვლის თაობაზე. შესაბამისად, ეს შეთანხმებები ვერ შეფასდება სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებებად. თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად ცნო ლ. ს-ძე და ე. მ-ი საცხოვრებელ სადგომის მესაკუთრეებად სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ.

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, ან ადმინისტრაციული აქტით. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს წერილობითი შეთანხმება საცხოვრებელი სადგომის ნასყიდობაზე (სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე), მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისთვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისთვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის გადახდის შემთხვევაში. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტით, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისთვის ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა. ვინაიდან, დადგენილია, რომ ჯ. მ-ა წარმოადგენს მოსარგებლეს, რომელსაც საცხოვრებელი სადგომის ფლობის უფლება მიღებული აქვს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, დასაბუთებულია მისი მოთხოვნა, საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადაეცეს სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ. საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ გ. თ-ის სახელზე აღრიცხულია სადავო საცხოვრებელი სადგომის 10/36 ნაწილი, ბ. მ-ს სახელზე - 14/36 ნაწილი, ხოლო რ. პ-ს სახელზე - 12/36 ნაწილი. შესაბამისად, ჯ. მ-ს გ. თ-ის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 1944,44 ლარის, ბ. მ-ს სასარგებლოდ - 2722.21 ლარის, რ. პ-ს სასარგებლოდ კი - 2333,32 ლარის გადახდა.

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. მოცემულ შემთხვევაში, დგინდება, რომ ლ. ს-ე და ე. მ-ი წარმოადგენენ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს, რომელთაც მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე, შესაბამისად, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად ცნო მოსარგებლეები საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეებად სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ. არ არსებობს ლ. ს-ისა და ე. მ-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს ლ. ს-მ და ე. მ-მ შემდეგი დასაბუთებით: პალატამ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა წარმოდგენილი ხელშეკრულებები და უსაფუძვლოდ მიიჩნია ისინი უფლების დათმობის შესახებ გარიგებად. არასწორია სასამართლოს მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების შინაარსიდან გამომდინარე მყიდველი არ არის განთავისუფლებული გამყიდველის ნებისაგან მისთვის გადაცემული ნასყიდობის საგანთან დაკავშირებით. მხარეებმა ნამდვილად დადეს ნასყიდობის ხელშეკრულება, ვინაიდან, თითოეულ მათგანს გადაცემული აქვს მესაკუთრისათვის კანონით დადგენილი ყველა უფლება. ის ფაქტი, რომ განკარგვის უფლებისათვის მხარეებმა დათქვეს (უპირატესი შესყიდვის უფლება და ა.შ) ნასყიდობის ხელშეკრულების პირობებზე შეთანხმებაა და არა სხვა გარიგების დამადასტურებელი გარემოება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ს-ისა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

მოცემული დავის საგანია საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ. კასატორები სადავოდ ხდის „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების სამართლებრივ შეფასებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ს-ისა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.