№ას-550-518-2012 5 ივლისი , 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ა. გ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. თ-ი, მ- ჩ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ფულადი ვალდებულების შესრულება, გარიგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. კ-ის უფლებამონაცვლე ა. გ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. თ-ისა და მ. ჩ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა: მოპასუხე გ. თ-ისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ 189 410 აშშ დოლარის დაკისრება, საიდანაც ძირითადი ვალდებულების სახით გადასახდელი თანხა შეადგენს 62 000 აშშ დოლარს, სარგებელი_12 000 აშშ დოლარს, ხოლო პირგასამტეხლო ვადაგადაცილებულ პერიოდზე (2011 წლის 2 სექტემბრამდე მდგომარეობით)_115 410 აშშ დოლარს, მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს სახით 2011 წლის 2 სექტემბრიდან ვალდებულების შეწყვეტამდე ყოველდღიურად 186 აშშ დოლარის დაკისრება; უძრავ ქონებაზე გ. თ-ის სახელით ნ.გ-სა და ნ.გ-ის მეუღლე მ. ჩ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სასესხო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ქონებრივი ვალდებულების თავიდან აცილების მიზნით გარიგების მოსაჩვენებლად დადების გამო, ასევე, მოხოვნის უზრუნველყოფის მიზნით უძრავი ქონების რეალიზაცია.

მოპასუხე მ. ჩ-მა სარჩელი არ ცნო.

მოპასუხე გ. თ-მა წარმოდგენილ შესაგებელში სარჩელი არ ცნო, თუმცა სადავოდ არ გახადა ფულადი თანხის დაკისრებასთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებები, სასამართლოს 19 სექტემბრის მთავარ სხდომაზე მოპასუხე გ. თ-მა სარჩელი სცნო 32 000 აშშ დოლარის ნაწილში, დანარჩენ ნაწილში განაცხადა, რომ ქონებრივი მდგომარეობის გამო ვერ შეძლებდა კრედიტორის სრული მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ა. გ-ს სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხე გ. თ-ს მოსარჩელის მ. კ-ის უფლებამონაცვლის ა. გ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 82 000 აშშ დოლარი, საიდანაც ძირითადი ვალდებულების სახით გადასახდელი თანხა შეადგენდა 62 000 აშშ დოლარს, ხოლო პირგასამტეხლოს სახით გადასახდელი თანხა შეადგენდა 20 000 აშშ დოლარს; უარი ეთქვა მ. კ-ის უფლებამონაცვლეს ა. გ-ს მოპასუხე გ. თ-ისათვის 107410 აშშ დოლარის დაკისრებაზე, საიდანაც პირგასამტეხლოს თანხა შეადგენდა 95419 აშშ დოლარს, ხოლო სარგებელი _ 12 000 აშშ დოლარს, მოსარჩელეს უარი ეთქვა ასევე პირგასამტეხლოს 2011 წლის 2 სექტემბრიდან ვალდებულების შეწყვეტამდე დაკისრების მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, მასვე უარი ეთქვა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნის დაკმაყოფილებასა და სადავო უძრავი ქონებიდან გადახდევინების მიქცევაზე.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-მ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და გაუქმებულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 თებერვლის განჩინებით მ. კ-ის უფლებამონაცვლე ა. გ-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 26 სექტემბრის გადაწყვეტილება, მართალია, სააპელაციო წესით გასაჩივრებულ იქნა გ. თ-ის მიერ, მაგრამ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი დატოვებულ იქნა განუხილველად (ტ. II. ს.ფ. 60-62), რომელიც არ გასაჩივრებულა და შესულია კანონიერ ძალაში.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 30 ოქტომბერს დაიდო სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულება მ.კ-ს და გ. თ-ს შორის. ხელშეკრულებაში მიეთითა, რომ გ. თ-მა 2008 წლის 30 ოქტომბერს მ. კ-ისაგან ისესხა 40 000 აშშ დოლარი სამი თვის ვადით, 2009 წლის 30 იანვრამდე, სარგებლის _ ყოველთვიურად 5%-ის გადახდის პირობით. მხარეთა შეთანხმებით სესხის და სარგებლის დროულად გადაუხდელობის შემთხვევაში თანხას პირგასამტეხლოს სახით დაერიცხებოდა გადასახდელი თანხის 0,3%. ხელშეკრულების თანახმად, სესხის გადახდის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა გ. თ-ის კუთვნილი უძრავი ქონება, მდებარე: თბილისში, ჩ-ის ქუჩა №48-ში.

2009 წლის 10 აგვისტოს დაიდო იპოთეკის გაუქმების ხელშეკრულება. ხელშეკრულების თანახმად, მ. კ-მ უარი განაცხადა 2008 წლის 30 ოქტომბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ იპოთეკაზე.

2010 წლის 2 მარტს სანოტარო ფორმის დაცვით დაიდო ვალის აღიარების ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, გ. თ-მა აღიარა, რომ ჰქონდა მ. კ-ის ვალი. ვალი შეადგენდა 62000 აშშ დოლარს, ვალის დაბრუნება უნდა მომხდარიყო 2010 წლის 2 სექტემბრამდე ეტაპობრივად, 2010 წლის 2 ივნისამდე უნდა დაბრუნებულიყო 20 000 აშშ დოლარი, ხოლო დარჩენილი 42000 აშშ დოლარი უნდა დაბრუნებულიყო 2010 წლის 2 სექტემბრამდე. ვალის წარმოშობის საფუძველი იყო ხელწერილი (2010 წლის 2 მარტს დამოწმებული), სადაც დეტალურად არის აღწერილი ვალის წარმოშობა. მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ამ ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში თანხის დაუბრუნებლობის შემთხვევაში სესხს დაერიცხება პირგასამტეხლო შესაბამისად გადასახდელი თანხის 0.3% ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე.

2009 წლის 21 ნოემბერს გ. თ-მა გასცა სანოტარო ფორმის დაცვით მინდობილობა ნ. გ-ზე, რომლის თანახმად ამ უკანასკნელს მიანიჭა საცხოვრებელი ბინის გასხვისების უფლებამოსილება.

2009 წლის 10 დეკემბერს დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება გ. თ-ის სახელით ნ. გ-ს და მ. ჩ-ს შორის, რომლის თანახმად გ. თ-მა მ. ჩ-ს საკუთრების უფლებით გადასცა უძრავი ქონება მდებარე თბილისი, ჩ-ის ქუჩა №48, სართული 1, ბინა №24. ხელშეკრულების თანახმად ნასყიდობის საფასური განისაზღვრა 20 000 ლარის ოდენობით. მოპასუხეთა განმარტებით ნასყიდობის საფასურის გადაცემა რეალურად გამყიდველისათვის არ განხორციელებულა;

თბილისში, ჩ-ის ქუჩა №48-ში, პირველ სართულზე მდებარე ბინა №24 ფართობით 53 კვ.მ, უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი №... რეგისტრირებულია მ. ჩ-ის სახელზე, ფაქტობრივად ბინაში ცხოვრებას აგრძელებს კვლავ თავდაპირველი მესაკუთრე გ.თ-ი;

მოპასუხეები: გ. თ-ი და მ. ჩ-ი იმყოფებოდნენ ახლობლურ ურთიერთობაში, ნ. გ-ი არის მ. ჩ-ის მეუღლე, გ. თ-ი არის მ. ჩ-ის ნათელმირონის (შვილის ნათლია) და.

2011 წლის 12 იანვარს მ. კ-სა და ა. გ-ს შორის დაიდო მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მ.კ-მ ა. გ-ს დაუთმო გ. თ-ის მიმართ არსებული თავისი მოთხოვნა.

მოპასუხე გ. თ-ის ოჯახს მნიშვნელოვანი ფულადი დავალიანება გააჩნდა მოპასუხე მ. ჩ-ის მიმართ, მოპასუხის ქონება გამოყენებული იყო ვალის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად, გ. თ-ის თხოვნით მოპასუხე მ. ჩ-ი დებდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებებს, მიღებული თანხით კი, ფაქტობრივად სარგებლობდა გ. თ-ი, მ. ჩ-ის ქონება საბოლოოდ ვალის დასაფარავად გადავიდა სხვის საკუთრებაში.

მოპასუხე გ. თ-მა მოპასუხე მ. ჩ-ის მიმართ არსებული დავალიანების ნაწილობრივ გაქვითვის მიზნით ამ უკანასკნელს 2009 წლის 10 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გადასცა მის საკუთრებაში არსებული ბინა, მდებარე თბილისი, ჩ-ის ქუჩა №48, სართული 1, ბინა №24. გ. თ-ის ოჯახის წევრის მიერ, გ. თ-ის ვალის ნაწილობრივ გასაქვითავად, ასევე გადაეცა მოპასუხე მ. ჩ-ს მცხეთის რაიონის სოფელ მ-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიც, საიდანაც გამოსახლებულ იქნენ მისი ოჯახის წევრები.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება, რომ მხარეებს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მიზნად არ ისახავდა ამ გარიგებით გათვალისწინებული შედეგის დადგომას და მიიჩნია, რომ აღნიშნული ხელშეკრულებით მოპასუხე მ. ჩ-ს საკუთრებაში გადაეცა სადავო ქონება და იგი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ქონების მესაკუთრედ. რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ ქონება დარჩა ისევ გ. თ-ის მფლობელობაში, აღნიშნულთან დაკავშირებით, მ. ჩ-მა თავის შესაგებელში განმარტა, რომ მისი მიზანი იყო ამ ქონების შემდგომი გასხვისება, ხოლო გასხვისებამდე ნება დართო გ. თ-ს დროებით ეცხოვრა ბინაში.

სააპელაციო პალატამ არ გაზიარა სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102.1-ე მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ 2009 წლის 10 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითობა ვერ დადასტურდება იმ ფაქტზე აპელირებით, რომ ხელშეკრულების დადების შემდეგ სადავო უძრავი ქონების პირდაპირ მფლობელად კვლავ გ. თ-ი რჩება. ამასთან, მხარეებს ერთმანეთთან აკავშირებთ ნათელმირონობა, ხოლო გ. თ-ის წარმომადგენელი ნ. გ-ი არის მ. ჩ-ის მეუღლე. აღნიშნულთან მიმართებაში პალატამ მიიჩნია, რომ მითითებული გარემოებები ვერ ადასტურებდნენ გარიგების მოჩვენებითობას იმ დადგენილი გარემოების გამო, რომ გ. თ-ის ოჯახს მნიშვნელოვანი ფულადი დავალიანება გააჩნდა მ. ჩ-ის მიმართ; გ. თ-ის თხოვნით მოპასუხე მ. ჩ-ი დებდა სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებებს, მიღებული თანხით კი ფაქტობრივად სარგებლობდა გ. თ-ი; მოპასუხე მ. ჩ-ის ქონება გამოყენებული იყო ვალის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად; საბოლოოდ, მ. ჩ-ის ქონება ვალის დასაფარავად გადავიდა სხვის საკუთრებაში. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ მ. ჩ-ის წინაშე გ. თ-ის დავალიანების ნაწილობრივ გაქვითვის მიზნით მხარეებს შორის არსებობდა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების ნამდვილი ნება, რაც განხორციელდა კიდეც, მ. ჩ-ი საჯარო რეესტრში უძრავი ქონების მესაკუთრედ აღირიცხა და თუ მ. ჩ-ი, თავისი სურვილით, გ. თ-ს, დროებით, აცხოვრებს ხსენებულ ბინაში, პალატის განმარტებით, აღნიშნული საკუთრების საგნის შეხედულებისამებრ მოხმარების უფლებიდან მომდინარეობდა და მხოლოდ დასახელებული არგუმენტი გარიგებას მოჩვენებითად ვერ აქცევდა.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 623-ე, 625-ე, 316-ე-317-ე, 56-ე, 115-ე, 417-ე და 420-ე მუხლებით.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება პირგასამტეხლოს ოდენობასთან დაკავშირებით და სამოქალაქო კოდექსის 418-ე და 420-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ვალის აღიარების ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ პირგასამტეხლოზე, კერძოდ ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში თანხის დაუბრუნებლობის შემთხვევაში თანხა დაერიცხებოდა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 0.3% (წლიური 108%). პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა მასზე, რომ მოცემული პირგასამტეხლო შეუსაბამოდ მაღალი იყო და ამასთან, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ, ვადის გადაცილების პერიოდისა და პირგასამტეხლოს ფუნქციური დანიშნულების გათვალისწინებით, გონივრულად განსაზღვრა პირგასამტეხლოს ოდენობა 20 000 აშშ დოლარის ოდენობით.

პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მხარეთა შორის გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა. აპელანტის მითითებით, სასამართლოს საერთოდ უნდა გაეთავისუფლებინა იგი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, როგორც ინვალიდი.

იმის გათვალისწინებით, რომ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნის 43,29% (მოთხოვნა გამოხატული ფულად თანხაში), სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 2950 ლარის 43,29% შეადგენს 1277 ლარს; ამასთან, სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოპასუხემ სცნო დაკმაყოფილებული მოთხოვნის (82 000 აშშ დოლარის) 39% (32 000 აშშ დოლარი), შესაბამისად 1277 ლარის 39% შეადგენს 498 ლარს, რომლის ნახევარი არის 249 ლარი. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ, უკვე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის გათვალისწინებით, სარჩელის მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა, სათანადოდ დააკისრა მოპასუხე გ. თ-ს მოსარჩელის სასარგებლოდ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სანაცვლოდ 1028 ლარი, ხოლო 249 ლარი უნდა დაუბრუნდეს მოსარჩელეს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან.

რაც შეეხება, აპელანტის მითითებას ინვალიდობის გამო სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლების თაობაზე, პალატამ მიუთითა, რომ სარჩელი აღიძრა 2010 წლის 3 დეკემბერს მ. კ-ის მიერ, რომლის ინვალიდობის დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვება. შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ სარჩელის აღძვრის ეტაპზე გადახდილი იქნა კანონით გათვალისწინებული სახელმწიფო ბაჟი. მ. კ-სა და ა. გ-ს შორის 2011 წლის 12 იანვარს დადებული მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულება კი, არ წარმოადგენდა სარჩელზე სახელმწიფო ბაჟისაგან გათავისუფლების პროცესუალურ წინაპირობას ა. გ-ს ინვალიდობის საფუძვლით.

სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები წარმომადგენლის დახმარებაზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურებაზე უარის თქმის თაობაზე. იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელის მიერ არ იქნა წარდგენილი შესაბამისი მტკიცებულება ხარჯის გაწევის თაობაზე, პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53–ე მუხლი და კანონშესაბამისად უთხრა უარი მოსარჩელეს წარმომადგენლის დახმარებაზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურებაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-მ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასებები მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, მაშინ, როდესაც მოთხოვნა ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე არ დააკმაყოფილა იმ საფუძვლით, რომ თითქოსდა მაიზერ ჩანქსელიანის წინაშე გ. თ-ის დავალიანების ნაწილობრივ გაქვითვის მიზნით მხარეებს შორის არსებობდა ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილი ნება, რაც განხორციელდა კიდეც, თუმცა აღნიშნული დასაბუთებულია მხოლოდ მოპასუხე მხარეების ახსნა-განმარტებებით და ასევე ჩ-ის მიერ სხვადასხვა დროს საბანკო და კერძო პირებთან დადებულ სესხის ხელშეკრულებებზე მითითებით, თუმცა არცერთ მათგანში არ ფიგურირებს გ. თ-ის გვარი, რაც ცხადყოფს, რომ სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა აღნიშნული გარემოება.

კასატორის აზრით, პირგასამტეხლოსთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ გასცა პასუხი სააპელაციო მოთხოვნას, თუ რატომ არ უნდა დაკისრებოდა გ. თ-ს პირგასამტეხლო სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანის დღიდან მის დასრულებამდე. ამასთან, გაურკვეველია, თუ რა ნორმით იხელმძღვანელა სასამართლომ, როდესაც მიუთითა, რომ მ. კ-სა და ა. გ-ს შორის 2011 წლის 12 იანვარს დადებული მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულება არ წარმოადგენდა სარჩელზე სახელმწიფო ბაჟისგან გათავისუფლების პროცესუალურ წინაპირობას ა. გ-ს ინვალიდობის საფუძვლით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 აპრილის განჩინებით ა. გ-ს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. გ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. გ-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ა. გ-ა, როგორც ინვალიდობის მქონე პირი, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. გ-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.