№ას-568-536-2012 2 ივლისი, 2012 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ღია სააქციო საზოგადოება „ფ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ჯ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაციის გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ჯ-იმ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში „ვ. ა. ო. ფ-ის“ მიმართ და მოითხოვა სასაქონლო ნიშნების: „к.“ „კ-ისა“ და „V.“ „ვ-ის“ რეგისტრაციის გაუქმება. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნულმა პრეპარატებმა დაკარგეს სასაქონლო ნიშნების ძირითადი ფუნქცია და წარმოადგენენ გვარეობით ცნებებს, ვინაიდან აღნიშნულ პრეპერატებს საქართველოში რეგისტრაციამდე სხვადასხვა საწარმო აწარმოებდა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ პრეპარატი „ვ-ი“ „в.“ არ წარმოადგენს საქონლის გვარეობით ცნებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „ჯ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სასაქონლო ნიშნების: „к.“ „კ-ისა“ და „V.“ „ვ-ის“, „к.“, „ჩ-ის“, „В.“, „V.-ის“ რეგისტრაცია და დაცვა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით ღია სააქციო საზოგადოება „ფ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნია, რომ მომხმარებელში არ ხდებოდა პროდუქციის ინდივიდუალიზაცია, რაც თავის მხრივ გულისხმობდა, რომ სასაქონლო ნიშნები იქცნენ გვარეობით ცნებად.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის, 102-ე, 105-ე მუხლების გათვალისწინებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სადავო გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად მართებულად არ მიიჩნია საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დემოგრაფიისა და სოციალური ინსტიტუტის მიერ 2008 წლის 10 ივნისს ჩატარებული სოციალური კვლევა იმაზე მითითებით, რომ აღნიშნული კვლევით ნათლად არ გამომდინარეობდა, თუ რა შინაარსის კითხვებზე გასცეს პასუხი რესპოდენტებმა, კერძოდ, არ ირკვეოდა, გამოკითხვის შედეგად დგინდებოდა თუ არა ,,კ-ისა“ და ,,ვ-ის“ მწარმოებელთა კუთვნილების ფაქტი, თუ კონკრეტულად იმ მწარმოებლის იდენტურობა, რომელიც აწარმოებდა და საქართველოს ბაზარზე შემოჰქონდა აღნიშნული პრეპარატები. ამასთან, ფარმაცევტული პროდუქციის იმპორტის, დისტრიბუციის და რეალიზაციის სფეროში მოღვაწე პირების გამოკითხვის შედეგებით არ შეიძლება მიჩნეულიყო „ვ. ა. ო. ფ-ის“, როგორც ,,რ.‘‘ „კ-ისა“ და ,,V.‘‘ „ვ-ის“ მწარმოებლის კუთვნილების ფაქტი.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სადავო გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად მართებულად მიიჩნია „IPM-ის“ მიერ განხორციელებული სამედიცინო პრეპარატების „კ-ის“ და „ვ-ის“ შესახებ სატელეფონო გამოკითხვისა და საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დემოგრაფიისა და სოციალური ინსტიტუტის მიერ 2008 წლის 10 ივნისს არაპროფესიონალ რესპოდენტებთან ჩატარებული სოციალური კვლევის შედეგები, სადაც მომხმარებლის უმეტესმა ნაწილმა ვერ დაასახელა „ვ. ა. ო. ფ-ი“,,რ.‘‘ „კ-ისა“ და ,,V.‘‘ „ვ-ის“ მწარმოებლად. ამასთან, „IPM-ის“ მიერ განხორციელებული სამედიცინო პრეპარატების „კ-ის“ და „ვ-ის“ შესახებ სატელეფონო გამოკითხვის მიხედვით, რესპოდენტების 90%-მა საერთოდ ვერ დაასახელა „კ-ისა“ და „ვ-ის“ მწარმოებელი, ხოლო დანარჩენმა რესპოდენტებმა მწარმოებლად დაასახელეს სხვადასხვა იურიდიული პირები.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ, ვინაიდან 2004 წლისათვის სასაქონლო ნიშანი ,,ვ-ი’’ არ იყო გარდაქმნილი გვარეობით ცნებად, სასამართლო ვალდებული იყო, 2004 წლიდან დღემდე შეესწავლა ფარმაცევტული ბაზრის მდგომარეობა და გამოევლინა მტკიცებულება, რომ სადავო სავაჭრო ნიშნები სწორედ ამ პერიოდში იქცა გვარეობით ცნებებად.

აღნიშნულთან მიმართებაში, პალატა ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას და თვლის, რომ სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ ნიშნები სადავო სასაქონლო გადაწყვეტილების მიღების მომენტისათვის იქცნენ გვარეობით ცნებად.

,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 27-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე მითითებით სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ, მართალია, კონკრეტული სიმბოლოს ან სიმბოლოთა ერთობრლიობით ხორციელდებოდა პროდუქციის ინდივიდუალიზაცია და მისი დაკავშირება კონკრეტულ მწარმოებელთან, მაგრამ გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება იმას, რომ გარკვეული პერიოდისა და ფაქტობრივი გარემოებების დადგომის შემდეგ მან დაკარგა აღნიშნული თვისება და იქცა გვარეობით ცნებად.

ამდენად, ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს მიერ 2004 წელს გადაწყვეტილების მიღებისას შესაძლოა „ვ-ი“ არ იყო ქცეული გვარეობით ცნებად.

სააპელაციო პალატა ასევე არ დაეთანხმა აპელანტის მიერ მითითებულ გარემოებას, რომ სავაჭრო დასახელების გვარეობით ცნებად გადაქცევის ერთ-ერთ პირობას წარმოადგენს პროდუქტის განმარტებით ლექსიკონში ერთგვაროვანი საქონლის დასახელებად შეტანა. მოცემულ შემთხვევაში კი აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია.

სასამართლოს მოსაზრებით, ,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლი ავალდებულებს გამომცემელს, არ დაარღვიოს ნიშნის მფლობელის უფლებები და თუ გამოცემაში ნიშანი შეიტანა ისე, რომ არ მიუთითა მისი რეგისტრაციის შესახებ, აღნიშნული ამ უკანასკნელის თხოვნით უნდა გამოასწოროს. ამდენად, ხსენებული ნორმა არ ეხება აპელანტის მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებულ შემთხვევას, რაც არ უნდა იქნეს გაზიარებული სასამართლოს მიერ.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ღია სააქციო საზოგადოება „ფ-მა“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 ივნისის განჩინებით „ფ-ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს დაუბრუნდა იმ მითითებით, რომ საქმეში მოპასუხედ საქპატენტი უნდა ყოფილიყო ჩაბმული.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით საქპატენტი საქმეში თანამოპასუხედ ჩაება.

იმავე სასამართლოს 2012 წლის 16 თებერვლის განჩინებით „ფ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სასამართლოს სხდომაზე საქპატენტის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ სასაქონლო ნიშნების ,,V.‘‘ „ვ-ის“ და „к.“ „კ-ის“ შემთხვევაში არსებობს ყველა ნიშანი იმისა, რომ ისინი განხილულ იქნეს როგორც გარკვეული სახის საქონლის გვარეობითი ცნება. თითქმის ერთი საუკუნის განმავლობაში, სხვადასხვა საწარმოების მიერ მისი ხანგრძლივი და ფართო გამოყენების შედეგად (როგორც თხევადი, ისე ტაბლეტების სახით), სიტყვა ,,ვ-მა“ და ,,კ-მა“ დაკარგა განმასხვავებელუნარიანობა. მაგ. ,,ვ-ი“ გადაიქცა სედატიური (დამაწყნარებელი) ჯგუფის პრეპარატის - იზოვალერიანის მჟავის შემცველი ჯგუფის ნაერთის გვარეობით ცნებად (სახელად) და მას არ შესწევს უნარი შეასრულოს სასაქონლო ნიშნის ძირითადი დანიშნულება - განასხვავოს ერთი საწარმოს საქონელი მეორე საქონლისაგან (,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტი). საქართველოს მომხმარებლისთვის აღნიშნული სიტყვები არ არის დაკავშირებული ერთ სავარაუდო წარმოშობის წყაროსთან და მიუხედავად მისი მწარმოებლისა და წარმოების ადგილისა, ეს სახელი ასოცირდება მხოლოდ გარკვეული ჯგუფის პრეპარატთან და მათი ერთი პირის სახელზე რეგისტრაციით ირღვევა ,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ე“ ქვეპუნქტის მოთხოვნები, ამასთან, თანამოპასუხემ აღნიშნა, რომ ბოლო წლებში დამკვიდრებული პრაქტიკის შედეგად, წამლების არა განმასხვავებელი შედეგები შეიძლება შევიდეს სხვადასხვა მეწარმეთა სასაქონლო ნიშნებში მხოლოდ დაუცველი ნაწილის სახით, რომელზეც არ გავრცელდება სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის შედეგად მეწარმის მიერ მოპოვებული განსაკუთრებული უფლება. აღნიშნულთან დაკავშირებით, ,,საქპატენტისა“ და ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ერთობლივი ძალისხმევით დადგენილ იქნა იმ სამკურნალო პრეპარატების დასახელებათა ჩამონათვალი, რომლებსაც აღნიშნულ გარემოებათა გამო დაკარგული აქვთ განმასხვავებლობა და არ ექვემდებარებიან რეგისტრაციას.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სსსკ-ის 105-ე მუხლის დანაწესის გათვალისწინებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სადავო გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად მართებულად არ მიიჩნია საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დემოგრაფიისა და სოციალური ინსტიტუტის მიერ 2008 წლის 10 ივნისს ჩატარებული სოციალური კვლევა იმაზე განმარტებით, რომ აღნიშნული კვლევით ნათლად არ გამომდინარეობდა თუ რა შინაარსის კითხვებზე გასცეს პასუხი რესპოდენტებმა, კერძოდ, არ ირკვეოდა, გამოკითხვის შედეგად დგინდებოდა თუ არა ,,კ-ის“ და ,,ვ-ის“ მწარმოებელთა კუთვნილების ფაქტი თუ კონკრეტულად იმ მწარმოებლის იდენტურობა, რომელიც აწარმოებდა და საქართველოს ბაზარზე შემოქონდა აღნიშნული პრეპარატები. ამასთან, ფარმაცევტული პროდუქციის იმპორტის, დისტრიბუციის და რეალიზაციის სფეროში მოღვაწე პირების გამოკითხვის შედეგებით არ შეიძლება მიჩნეულიყო ვოდკრიტე აქციონერნე ობშესტვო „ფ-ის“, როგორც „к.“ „კ-ისა“ და ,,V.‘‘ „ვ-ის“ მწარმოებლის კუთვნილების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სადავო გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად მართებულად მიიჩნია IPM-ის მიერ განხორციელებული სამედიცინო პრეპარატების კორვალოლის და ვალიდოლის შესახებ სატელეფონო გამოკითხვის და საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დემოგრაფიისა და სოციალური ინსტიტუტის მიერ 2008 წლის 10 ივნისს არაპროფესიონალ რესპოდენტებთან ჩატარებული სოციალური კვლევის შედეგები, სადაც მომხმარებლის უმეტესმა ნაწილმა ვერ დაასახელა ვოდკრიტე აქციონერნე ობშესტვო „ფ-ი“, როგორც ,К.‘‘ „კ-ისა“ და ,,V.‘‘ „ვ-ის“ მწარმოებლად. ამასთან, IPM-ის მიერ განხორციელებული სამედიცინო პრეპარატების კორვალოლის და ვალიდოლის შესახებ სატელეფონო გამოკითხვის მიხედვით, რესპოდენტების 90%-მა საერთოდ ვერ დაასახელა „კ-ისა“ და „ვ-ის“ მწარმოებელი, ხოლო დანარჩენმა რესპოდენტებმა მწარმოებლად დაასახელეს სხვადასხვა იურიდიული პირები.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მიერ მითითებულ გარემოება, რომ სავაჭრო დასახელების გვარეობით ცნებად გადაქცევის ერთ-ერთ პირობას წარმოადგენს ის, რომ ის უნდა იქნას შეტანილი განმარტებით ლექსიკონში ერთგვაროვანი საქონლის დასახელებად. მოცემულ შემთხვევაში კი მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება.

აღნიშნულის საპირისპიროდ, სასამართლომ აღნიშნა, რომ ,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის თანახმად, თუ სასაქონლო ნიშნის რეპროდუქცია ლექსიკონში, ენციკლოპედიაში ან სხვა საცნობარო ლიტერატურაში ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ სასაქონლო ნიშანი წარმოადგენს გვარეობით ცნებას იმ საქონლის მიმართ, რომლისთვისაც იგი რეგისტრირებულია ან მოითხოვება მისი რეგისტრაცია, გამომცემელი, აღნიშნული ნიშნის მფლობელის მოთხოვნით, ვალდებულია ამ საცნობარო ლიტერატურის მომდევნო გამოცემებში აღნიშნოს, რომ გამოქვეყნებული სიმბოლო რეგისტრირებულ სასაქონლო ნიშანს წარმოადგენს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული მუხლი ავალდებულებს გამომცემელს, არ დაარღვიოს ნიშნის მფლობელის უფლებები და თუ გამოცემაში ნიშანი შეიტანა ისე, რომ არ მიუთითა მისი რეგისტრირების შესახებ, იგი ამ უკანასკნელის თხოვნით უნდა გამოასწოროს, ამდენად, აღნიშნული მუხლი არ ეხება აპელანტის მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებულ შემთხვევას.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება ღია სააქციო საზოგადოება „ფ-მა“ საკასაციო წესით გაასაჩივრა მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით. კასატორის მითითებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა ,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლი და 27-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტი, როდესაც მიიჩნია, რომ სავაჭრო ნიშნები „კ-ი“ და „ვ-ი“ გვარეობით ცნებებად გადაიქცა. სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ სასაქონლო ნიშანი წარმოადგენს პროდუქციის ინდივიდუალიზაციის საშუალებას, თუმცა დაუსაბუთებლად მიიჩნია, რომ გადამწყვეტია პროდუქციის ინდივიდუალიზაცია, კერძოდ, უკავშირებს თუ არა მომხმარებელი წარმოებულ პროდუქციას კონკრეტულ საწარმოს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ღია სააქციო საზოგადოება „ფ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე,

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოცემულ დავაზე თანამოპასუხე „საქპატენტი, ფაქტობრივად, დაეთანხმა მოსარჩელის პრეტენზიას, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებას და მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, რის გამოც ღია სააქციო საზოგადოება „ფ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნას დაშვებული.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ღია სააქციო საზოგადოება „ფ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

კასატორს დაუბრუნდეს საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან ((სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) პატენტრწმუნებულ შ. გ-ის მიერ 03.04.2012 წლის N33 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი სს „ბანკი რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.