№ას-569-537-2012 2 ივლისი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ თ. და მ. ძ-ები

მოწინააღმდეგე მხარე _ ვ. ჭ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – სამკვიდროს მიღებულად ცნობა, 1988 წლის 12 იანვრის სამკვიდრო მოწმობის გაუქმება, მოპასუხისათვის თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. და მ. ძ-ებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ნ. ჭ-ის მიმართ და მოითხოვეს მემკვიდრედ ცნობა შემდეგი დასაბუთებით: მ. და თ. ძ-ების დედის მშობლების საკუთრებაში ირიცხებოდა მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი ბინა მდებარე ოზურგეთის რაიონის სოფელ ლ-ში. ოზურგეთის რაიონის სოფელ ლ-ის საკომლო წიგნში 1945 წლიდან კომლის უფროსად ირიცხებოდა მოსარჩელეების ბიძა ბ. მ-ის ძე ჭ-ე. აღნიშნულ საკომლო წიგნში წლების განმავლობაში რეგისტრირებული იყვნენ ს. ვ-ე, მოსარჩელეების დეიდა - ლ. ჭ-ე და ბიძა - ვ. ჭ-ე, რომელიც დიდ სამამულო ომში უგზო-უკვლოდ დაიკარგა. 1976 წლიდან 1983 წლამდე სოფელ ლ-ის საკომლო წიგნში რეგისტრირებული იყვნენ ბ. ჭ-ე და ს. ვ-ე. 1983 წლის 6 ივნისს გარდაიცვალა ს. ვ-ე. გარდაცვლილი ბ. ჭ-ე არ იმყოფებოდა რეგისტრირებულ ქორწინებაში და მას არც შვილები ჰყოლია. მისი გარდაცვალების შემდგომ სამკვიდრო ქონება ფაქტობრივი მფლობელობით მიიღო მისმა და გ. ძ-მა, რომელიც არის მოსარჩელეების დედა. მამკვიდრებელ ბ. ჭ-ის გარდაცვალების შემდგომ, მთელი ამ წლების განმავლობაში, ჯერ მოსარჩელეების დედა, ხოლო დედის გარდაცვალების შემდგომ მოსარჩელეები ფლობენ სამკვიდრო ქონებას, ისინი უვლიან და პატრონობენ მიწის ნაკვეთს და საცხოვრებელ სახლს. 2010 წლის იანვარში, მოსარჩელე თ. ძ-მა განცხადებით მიმართა ოზურგეთის რაიონის ნოტარიუს მ. ე-ს და მოითხოვა ოზურგეთში სოფელ ლ-ში მდებარე გარდაცვლილ ბ. ჭ-ის ქონებაზე, სამკვიდრო მოწმობის გაცემა. 2010 წლის 8 იანვრის წერილით, ნოტარიუსმა მ. ე-მ უარი უთხრა მოსარჩელეს სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე, რადგან სადავო ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემა მოითხოვა ნ. ჭ-მ, რომელიც არის გარდაცვლილ ს. ვ-ის დისშვილის ცოლი. ბ. ჭ-ის ერთადერთი მეორე რიგის მემკვიდრეები არიან მოსარჩელეები, რომლებიც მთელი ამ წლების განმავლობაში ბ. ჭ-ის სამკვიდრო ქონებას ფაქტობრივი ფლობით ფლობენ.

მოსარჩელეებმა დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვეს, ოზურგეთის რაიონის ნოტარიუსის მიერ 1988 წელს, შემნახველ ანაბარზე გაცემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა ბ. ჭ-ის შემნახველ ანაბარზე არსებული 3340 მანეთისა 97 კაპიკის ნაწილში და აღნიშნული თანხის უკანონოდ მითვისების გამო, 3340 მანეთისა და 97 კაპიკის დოლარის ეკვივალენტის – 4499 აშშ დოლარის მოპასუხისათვის დაკისრება.

მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: ბ.ჭ. არ იყო მამკვიდრებელი, რადგანაც მისი კომლი მიეკუთვნებოდა კოლმეურნეობის კატეგორიას, მისი გარდაცვალების შემდეგ კომლში დარჩა უკანასკნელი წევრი, მისი მეუღლე ს. ვ-ე. ს.ვ-ე იყო ბ.ჭ-ის კომლის წევრი ჯერ კიდევ 1945-1950 წლებში, მართალია, ის იყო პედაგოგი, მაგრამ მყარად დაკავშირებული კომლის საქმიანობასთან. მ. და თ. ძ-ების ბ. ჭ-სთან ნათესაური კავშირის დამადასტურებელი მტკიცებულებები საქმეში არ მოიპოვება.

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. და მ. ძ-ების მოთხოვნა სამკვიდროს მიღებულად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა, ხოლო 1988 წლის 12 იანვრის სამკვიდრო მოწმობის გაუქმებისა და მოპასუხისათვის თანხის დაკისრების ნაწილში დარჩა განუხილველი. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 14 თებერვლის განჩინებით მ. და თ. ძ-ების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც თ. ძ-ისა და მ. ძ-ის მოთხოვნა, სამკვიდროს მიღებულად ცნობის შესახებ, არ დაკმაყოფილდა. დანარჩენ ნაწილში ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ოზურგეთის არქივის 2009 წლის 4 დეკემბრის ცნობით 1976-1982 წლის საკომლო წიგნებში, კერძოდ, ბ. მ-ის-ძე ჭელიძის კომლში ირიცხებიან შემდეგი პირები: ჭ-ე ბ. და ჭ-ე ს. (მეუღლე). 1983-1985 წლის საკომლო წიგნებში კერძოდ, ბ. მ-ის-ძე ჭ-ის კომლში ირიცხება შემდეგი პირები: ჭ-ე ბ. გარდაიცვალა 1983 წლის .. ივნისს და ვ-ე (ჭ-ე) ს. - 1983 წლის .. სექტემბერს. დაბადების მოწმობებით დადგენილია, რომ მოსარჩელეების - თ. და მ. ძ-ების მშობლები არიან გ. ძ-ი და გ. ძ-ი (ჭ-ე). გ. ძ-ი იყო ბ. ჭ-ის და, ბ. ჭ-ე გარდაიცვალა 1983 წლის .. ივნისს, გ. ძ-ი (ჭ-ე) - 1997 წლის .. მარტს. შპს ,,ე. 21-ის“ 2010 წლის 17 დეკემბრის დასკვნით სადავო ქონების საბაზრო ღირებულება შეადგენს 7000 ლარს. 1988 წლის 12 იანვრის კანონისმიერ მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის მიხედვით ანაბარზე ს. ვ-ისა და ბ. ჭ-ის მემკვიდრე არის დისშვილი დ. შ-ს-ძე ჭ-ე. 1988 წლის 12 იანვრის კანონისმიერ მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის მიხედვით ს. ვ-ის მემკვიდრე (საცხოვრებელი სახლი მდებარე სოფ. ლ-ში, ორსართულიანი, ოთხოთახიანი 98 მ2 საცხოვრებელი ფართით) არის დისშვილი დ. ჭ-ე. ს. ნ-ის-ასული ვ-ე გარდაიცვალა 1983 წლის .. სექტემბერს. ლ-ის სასოფლო საბჭოს აღმასკომის 1986 წლის 2 სექტემბრის ცნობით ბ. მ-ის-ძე ჭ-ის გარდაცვალების შემდეგ საცხოვრებელი სახლი ირიცხებოდა ს. ნ-ის-ასულ ვ-ის სახელზე და ითვლებოდა კომლის უფროსად. №218203 ქორწინების მოწმობით დ. შ-ს-ძე ჭ-ე და ნ.ი-ის-ასული ც-ე (ჭ-ე) არიან ცოლ-ქმარი. დ. ჭ-ე გარდაიცვალა 1991 წლის .. იანვარს. გარდაცვლილ ნ. ჭ-ის მიერ უნდა ჩაითვალოს მემკვიდრეობა მიღებულად.

რაც შეეხება, თ. ძ-ისა და მ. ძ-ის სარჩელს, ბ. ჭ-ის სამკვიდროზე მემკვიდრეებად ცნობის, ოზურგეთის რაიონის ნოტარიუს, კ-ს მიერ 1988 წლის 12 იანვრის გაცემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის, 1988 წლის 12 იავნრის საბანკო ანაბარზე ბ. ჭ-ისა და ს. ჭ-ის გაცემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობის, აგრეთვე, მოპასუხე ვ. ჭ-ისათვის, მოსარჩელეების სასარგებლოდ, 3340 მანეთისა და 97 კაპიკის ეკვივალენტის – 4499 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ, პალატამ მიიჩნია, რომ არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო: სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსი ვრცელდება მხოლოდ იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოიშობა ამ კოდექსის ამოქმედების შემდეგ. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, იმ ურთიერთობათა მიმართ, რომლებიც წარმოიშვა სამოქალაქო კოდექსის ძალაში შესვლამდე, ამ კოდექსის ნორმები გამოიყენება 1997 წლის 25 ნოემბრიდან წარმოშობილი უფლებებისა და მოვალეობების მიმართ. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით უდავოდ არის დადგენილი, რომ ბ. ჭ-ე გარდაიცვალა 1983 წლის .. ივნისს, ხოლო სადავო კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობები გაცემულია 1988 წლის 12 იანვარს, ამდენად, მოცემული სარჩელის გადაწყვეტისას გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს სსრ-ის სამოქალაქო სამართლის (1964 წლის 26 დეკემბრის, შემგომი ცვლილებებითა და დამატებებით) კოდექსის ნორმები. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით უდავოდ არის დადასტურებული, რომ ბ. ჭ-ე და ს. ჭ-ე იყვნენ საკოლმეურნეო კომლის წევრები (ფაქტობრივ ცოლქმრულ ურთიერთობაში მყოფი). ბ. ჭ-ე, როგორც ზემოთ აღინიშნა, გარდაიცვალა 1983 წლის .. ივნისს, ხოლო ს. ჭ-ე - 1983 წლის .. სექტემბერს. საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 569-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საკოლმეურნეო კომლის წევრის გარდაცვალების შემთხვევაში კომლის ქონებაში მემკვიდრეობა არ წარმოიქმნება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ბ. ჭ-ის გარდაცვალების შემდეგ კომლის ქონებაში, მემკვიდრეობა არ წარმოქმნილა, რადგან იმ დროისათვის ცოცხალი იყო კომლის წევრი – ს.ჭ-ე. შესაბამისად, თ. ძ-ი და მ. ძ-ი ვერ იქნებიან ბ. ჭ-ის მემკვიდრეები ზემოაღნიშნული კომლის ქონებაზე. რაც შეეხება ბ. ჭ-ის სამკვიდროს, 3340 მანეთისა და 97 კაპიკის ანაბარს, მართალია, ამ სახის პირად ქონებაზე ბ. ჭ-ის გარდაცვალების შემდეგ გაიხსნა სამკვიდრო, მაგრამ საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა მოსარჩელეების (თ. და მ. ძ-ების) მიერ ამ სამკვიდროს მიღების ფაქტს. საქართველოს სსრ-ის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 75-ე მუხლის შესაბამისად, საერთო ვადა უფლების დაცვისა იმ პირის სარჩელით, რომლის უფლებაც დარღვეულია (სასარჩელო ხანდაზმულობა) განისაზღვრება სამი წლით. ამავე კოდექსის 80-ე მუხლის შესაბამისად კი სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა იწყება სარჩელის უფლების წარმოშობის დღიდან; სარჩელის უფლება წარმოიშობა იმ დღეს, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევა. სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა მოპასუხე მხარის მიერ ბ. ჭ-ის ანაბრის (3340 მანეთისა და 97 კაპიკის) განკარგვის ფაქტს, დადებით შემთხვევაშიც კი ვ. ჭ-ის (მოპასუხის) მიმართ ამ თანხის ეკვივალენტი 4499 აშშ დოლარის მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად დაკისრების მოთხოვნა, ზემოაღნიშნულ მოტივირებათა გამო, უსაფუძვლოა და ამასთან ერთად ხანდაზმულიც არის. სააპელაციო სასამართლო, საქართველოს სსრ-ის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის ზემოაღნიშნულ ნორმათა საფუძველზე, ასევე ხანდაზმულად მიიჩნევს მოსარჩელეების: თ. ძ-ისა და მ. ძ-ის მოთხოვნას, 1988 წლის 12 იანვარს გაცემული, კანონისმიერ მემკვიდრეობის უფლების მოწმობების ბათილად ცნობის ნაწილშიც. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, რომ თ. ძ-ისა და მ. ძ-ის სარჩელი არის უსაფუძვლო და ხანდაზმული, რის გამოც იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს. ამასთან, სააპელაციო სასამართლო აქვე აღნიშნავს, რომ ნ. ჭ-ის უფლებამონაცვლე ვ. ჭ-ის სარჩელის დაკმყოფილების ნაწილში იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს და მიიჩნევს, რომ სწორად იქნა დაკმაყოფილებული სარჩელი, რომლითაც დადგენილ იქნა ნ. ჭ-ის მიერ მისი გარდაცვლილი მეუღლის, დ. ჭ-ის მემკვიდრეობა მიღებულად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 თებერვლის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს თ. და მ. ძ-ებმა შემდეგი დასაბუთებით: სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივ დასაბუთებაში არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის პირველი ნაწილი და საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის ნორმები. მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, მხარეებს შორის სადავოა 1988 წლის სამკვიდრო მოწმობები, მაგრამ წარმოდგენილი დავა, პირველი ინსტანციის სასამართლომ განიხილა 1997 წლის კოდექსის მუხლებით, ორივე მხარის თანხმობის საფუძველზე და ამიტომ, ქ.ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს, სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, უნდა გამოეყენებინა 1997 წლის სამოქალაქო კოდექსის ნორმები. მოცემულ შემთხვევაში, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლო არასწორად განმარტავს კანონს და არ ითვალისწინებს, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2007 წლის რეკომენდაციებს, სამოქალაქო სამართლის სასამართლო პრაქტიკის პრობლემატურ საკითხებზე. მართალია, საქმეში წარმოდგენილ საარქივო ცნობაში, მითითებული არის, რომ ბ. ჭ-ის საკოლმეურნეო კომლის წევრები იყვნენ: ბ. ჭ-ე და ს. ვ-ე, მაგრამ აქ გასათვალისწინებელია ის ფაქტი, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს რეკომენდაციის საფუძველზე ს. ვ-ზე არ ვრცელდება საკოლმეურნეო კომლის წესები. აღნიშნულ რეკომენდაციებში მითითებული არის, რომ საკოლმეურნეო კომლის ერთ-ერთი და ძირითადი დამახასიათებელი ნიშანი იყო კომლის ყველა შრომისუნარიანი და სრულწლოვანი წევრის კოლმეურნეობის წევრობა, პირადი შრომით საკოლმეურნეო წარმოებაში და კომლის დამხმარე მეურნეობაში მონაწილეობის სავალდებულო ხასიათი. საკოლმეურნეო კომლის წევრები დამხმარე მეურნეობას კომლისათვის განკუთვნილ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთზე საერთო ძალებით აწარმოებდნენ და ამ კომლის ქონების თანამესაკუთრეებად გვევლინებოდნენ. თუ ოჯახში კოლმეურნეობის არც ერთი წევრი არ რჩებოდა, საკოლმეურნეო კომლი ისპობოდა და მუშა-მოსამსახურის ოჯახი იქმნებოდა, ხოლო დამხმარე მეურნეობის ადგილს, მუშა-მოსამსახურის მეურნეობა იკავებდა. კონკრეტულ შემთხვევაში, სანამ ბ. ჭ-ე ცოცხალი იყო, მისი ოჯახი ითვლებოდა საკოლმეურნეო კომლად, რადგან იგი იყო კოლმეურნეობის წევრი, რაც საკოლმეურნეო კომლის ერთ-ერთი და ძირითადი დამახასიათებელი ნიშანი იყო. ბ. ჭ-ის გარდაცვალების შემდგომ გაუქმდა საკოლმეურნეო კომლი და ჩამოყალიბდა მუშა-მოსამსახურის ოჯახი, რადგან ოჯახის ერთადერთი წევრი ს. ვ-ე მთელი სიცოცხლის განმავლობაში მუშაობდა პედაგოგად 1983 წლის ივნისის ბოლომდე. საქმეზე დართული 1988 წლის სამკივდრო მასალებიდან ჩანს, რომ ბ. ჭ-ს შემნახველ სალაროში ანაბარი შეტანილი ჰქონდა გარდაცვალებამდე ერთი თვით ადრე და აღნიშნული ანაბრის შესახებ კასატორებისათვის ცნობილი გახდა სასამართლო პროცესზე, როდესაც ნოტარიუსმა წარმოადგინა სამკვიდრო საქმე. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ მხოლოდ ხანდაზმულობის მუხლები განმარტა და არ დაასაბუთა, თუ რომელი მტკიცებულებებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე მიიჩნევს სასარჩელო მოთხოვნებს ხანდაზმულად. უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის თანახმად, სამკვიდრო მოწმობები, ანდერძები და ასეთი ტიპის დოკუმენტები, რომლებიც წარმოშობს იურიდიულ შედეგებს, ხანდაზმულობის ვადის ათვლა იწყება ამ დოკუმენტის ოფიციალურად გაცნობიდან. სადავო სახლი ააგო არა ბ. ჭ-მ და ს. ვ-მ, არამედ 1926 წელს თ. და მ. ძ-ების ბაბუა, მ. ჭ-მ. სადავო სახლში არასდროს არავის უცხოვრია თ. და მ. ძ-ების წინაპრებისა და მათი შთამომავლების გარდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. და მ. ძ-ების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

მოცემული დავის საგანია სამკვიდროს მიღებულად ცნობა. კასატორები სადავოდ მიიჩნევენ სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ თ. და მ. ძ-ებს უნდა დაუბრუნდეს გ. ბ-ის მიერ 2012 წლის 3 აპრილს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 722 ლარის 70% _ 505.4 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

თ.და მ. ძ-ების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

თ. და მ. ძ-ებს დაუბრუნდეს გ. ბ-ის მიერ 2012 წლის 3 აპრილს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 722 ლარის 70% _ 505.4 ლარი. (2012 წლის 3 აპრილი, სალაროს შემოსავლის ორდერი #5022423) სს ბანკ ,,რესპუბლიკის“ მეშვეობით.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.