№ას-722-678-2012 23 ივლისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – მ. ხ-ი, ნ. ხ-ი, ლ. ხ-ი, ე. ხ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ი. ფ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 09 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – აუცილებელი გზა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილებით ი. ფ-ის სარჩელი მოპასუხეების – ე. ხ-ის, მ. ხ-ის, ნ. ხ-ისა და ლ. ხ-ის მიმართ ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში არსებული მიწის ნაკვეთის სერვიტუტით დატვირთვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა (ტომი 1, ს.ფ. 209-210).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 1, ს.ფ. 220-229).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 09 მარტის გადაწყვეტილებით ი. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ი. ფ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეების: ე. ხ-ის, მ. ხ-ის, ნ. ხ-ისა და ლ. ხ-ის საკუთრებაში არსებული, ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ეზოს ფართობი დაიტვირთა სერვიტუტით და მოსარჩელე ი. ფ-ს მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობის ჯეროვანი გამოყენებისათვის, საჯარო გზასთან აუცილებელი კავშირის მიზნით, მიეცა მოპასუხეების სახელზე რიცხული აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ეზოს ფართობით სარგებლობის და გამოყენების უფლება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის ცნობა-დახასიათების მიხედვით, ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში მდებარე უძრავი ქონება რეგისტრირებული იყო ი. ფ-ის, ნ. ხ-ისა (ქორწინებამდელი გვარი დ-ა) და ე. ხ-ის საკუთრებად;

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი გაიყო მისი ფაქტობრივი მდგომარეობის მიხედვით, კერძოდ, ნ. დ-სა და ე. ხ-ის სარგებლობაში განაშენიანების ფართის ჩათვლით დარჩა 195.46 კვ.მ ეზოს ფართობი, ხოლო ი. ფ-ის სარგებლობაში დარჩა 369.8 კვ.მ ეზოს ფართობი;

საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში მდებარე უძრავი ქონება, კერძოდ, მიწის ნაკვეთი 370 კვ.მ., შენობა-ნაგებობების საერთო ფართი 222.67 კვ.მ., რეგისტრირებულია ი. ფ-ის საკუთრებად;

ადგილზე დათვალიერების ოქმით დადგინდა, რომ ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლს (მოსარჩელისა და მოპასუხეების საცხოვრებელი სახლები განთავსებულია გვერდიგვერდ) აქვს ცენტრალური ქუჩიდან ეზოში შესასვლელი მხოლოდ ერთი კარი. მოსარჩელე ი. ფ-ის ბინის მეორე სართულზე შესვლა შესაძლებელია ცენტრალური ქუჩიდან, სადაც ბინის გავლით შეიძლება მოსარჩელის ეზოში გასვლა;

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოცემული საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 08 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო სასამართლო დაეთანხმა რა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებს, სააპელაციო სასამართლოს დაავალა, გამოეკვლია ი. ფ-ის უშუალოდ მიწის ნაკვეთიდან საჯარო გზასთან კავშირის არარსებობით ერთმეოდა თუ არა მას თავის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენების შესაძლებლობა და აქედან გამომდინარე, მოცემული იყო თუ არა მოპასუხეთა საკუთრების უფლების აუცილებელი გზით დატვირთვის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელე ი. ფ-მ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა. კერძოდ, საქმეში წარდგენილი 2012 წლის 09 მარტის განცხადებითა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 09 მარტის სხდომის ოქმით დგინდება, რომ მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა მოპასუხეების: ე. ხ-ის, მ. ხ-ის, ნ. ხ-ის და ლ. ხ-ის საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ეზოს ფართობის სერვიტუტით დატვირთვა და მოსარჩელე ი. ფ-ისათვის მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობის ჯეროვანი გამოყენებისათვის, მოპასუხეთა სახელზე რიცხული აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ეზოს ფართობით სარგებლობისა და გამოყენების უფლების მიცემა. აპელანტ ი. ფ-ის წარმომადგენელ ვ.კ-ის განმარტებით, იმ მიწის ნაკვეთის საერთო ფართი, რომლის სერვიტუტით დატვირთვასაც მოსარჩელე ითხოვდა დაახლოებით იყო 52 კვ.მ., ხოლო სიგანე – 2 მ., რომელიც საქმეში წარდგენილ მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვით ნახაზზე აღნიშნული იყო დაუშტრიხავი მწვანე ფერით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, თუ მიწის ნაკვეთს არა აქვს ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზებთან, ელექტრო, ნავთობის, გაზისა და წყალმომარაგების ქსელთან, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლო მეზობელს მოსთხოვოს, რომ მან ითმინოს მიწის ნაკვეთის გამოყენება ამგვარი აუცილებლობითი კავშირის უზრუნველსაყოფად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 08 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლი ითვალისწინებს ისეთ შემთხვევებს, როდესაც მიწის ნაკვეთს არა აქვს ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი. ხაზგასასმელია, რომ აღნიშნული ნორმა ითვალისწინებს არა მარტო ისეთ შემთხვევებს, როდესაც საერთოდ არ არსებობს კავშირი, არამედ იმ შემთხვევებსაც, როდესაც არ არსებობს მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენებისათვის, კონკრეტულ შემთხვევაში, საჯარო გზებთან აუცილებელი კავშირი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოსათვის.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგინდა, რომ ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№23-25-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლს ცენტრალური ქუჩიდან ეზოში ჰქონდა ერთი შესასვლელი. ამასთან, დადასტურდა, რომ აპელანტის კუთვნილი ბინის ორი სართული ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო შიდა კიბით; ცენტრალური ქუჩიდან შესაძლებელი იყო ი. ფ-ის ბინის მეორე სართულზე შესვლა, საიდანაც, ბინის გავლით, შეიძლებოდა მოსარჩელის ეზოში გასვლა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საკუთრების უფლება არ არის აბსოლუტური. მესაკუთრის უფლებები შეზღუდულია ან კანონით, ან ხელშეკრულებით (სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი). 180-ე მუხლში საკუთრების უფლების კანონისმიერი შებოჭვის პირობებია მოცემული. თუ არსებობს ამ მუხლით გათვალისწინებული პირობები, მაშინ მეზობელმა უნდა ითმინოს თავისი მიწის ნაკვეთის დატვირთვები. სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის დანაწესი გულისხმობს ნივთის ასეთი უფლებით დატვირთვას მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში, ანუ ობიექტური გარემოება (სხვა გზის არარსებობა, რაც ნივთის ჯეროვანი გამოყენების საშუალებას არ იძლევა და ამით ნივთის დანიშნულებისამებრ გამოყენების შესაძლებლობა მცირდება ან საერთოდ იკარგება) წარმოშობს სხვისი ნივთით სარგებლობის აუცილებლობას. სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლით აუცილებელი გზის მხოლოდ აუცილებელ, უალტერნატივო შემთხვევებში დადგენა განპირობებულია საქართველოს კონსტიტუციით და ამავე კოდექსით აღიარებული საკუთრების უფლების თავისუფლებით, ამასთან, ამ უფლების შეზღუდვა დაშვებულია მხოლოდ კანონისმიერი ან სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში. ამასთან, აუცილებელი გზით მიწის ნაკვეთის დატვირთვისას, მესაკუთრეების უფლების დაცვის ინტერესებიდან გამომდინარე, უნდა გამოირიცხოს აუცილებელი გზით დატვირთული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის ზედმეტად დავალდებულება და ამავდროულად, სხვა მესაკუთრისათვის ნაკლებად ზიანის მომტანი გზის არსებობა.

კონკრეტულ შემთხვევაში, ის ფაქტი, რომ ი. ფ-ს საჯარო გზასთან კავშირი გააჩნდა მხოლოდ მისი ბინის მეორე სართულიდან, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მიუთითებდა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის (მაგალითად სამეურნეო დანიშნულებით) ჯეროვანი გამოყენების შეუძლებლობაზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არსებობდა აპელანტის საკუთრების უფლების აუცილებელი გზით დატვირთვის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები.

სამოქალაქო კოდექსის 247-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი განმარტავს სერვიტუტის ცნებას – მიწის ნაკვეთი ან სხვა უძრავი ქონება შეიძლება სხვა მიწის ნაკვეთის ან სხვა უძრავი ქონების მესაკუთრის სასარგებლოდ ისე იქნეს გამოყენებული (დატვირთული), რომ ამ მესაკუთრეს უფლება ჰქონდეს, ცალკეულ შემთხვევებში ისარგებლოს ამ ნაკვეთით, ან აიკრძალოს ამ ნაკვეთზე ზოგიერთი მოქმედების განხორციელება, ანდა გამოირიცხოს დატვირთული ნაკვეთის მესაკუთრის ზოგიერთი უფლების გამოყენება სხვა ნაკვეთის მიმართ. სერვიტუტის დადგენის მიმართ გამოიყენება უძრავი ნივთის შეძენისათვის გათვალისწინებული წესები. ამ წესთაგან ერთ-ერთია ის, რომ სერვიტუტი, როგორც სანივთო უფლება, რეგისტრირებული უნდა იყოს საჯარო რეესტრში. სამოქალაქო კოდექსის 248-ე მუხლის მიხედვით, სერვიტუტის ერთ-ერთი აუცილებელი პირობაა შეღავათი, რომელსაც უფლებამოსილი პირი იღებს დატვირთული ქონების გამოყენებისაგან თავისი მიწის ნაკვეთით ან სხვა უძრავი ქონებით სარგებლობის დროს. თუ არ არსებობს ასეთი შეღავათი, მაშინ არც სერვიტუტი არსებობს. თავის მხრივ, სერვიტუტის განხორციელებისას უფლებამოსილი პირი უნდა გაუფრთხილდეს გამოყენებული (დატვირთული) მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის ინტერესებს, რაც იმას გულისხმობს, რომ უფლებამოსილი პირი უნდა იცავდეს და მოქმედებდეს სერვიტუტით გათვალისწინებული უფლებამოსილების ფარგლებში. აუცილებელი გზით სარგებლობის უფლება კლასიკური პირობაა იმისა, რომ დაიტვირთოს მიწის ნაკვეთი ისეთი სანივთოსამართლებრივი უფლებით, როგორიცაა სერვიტუტი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლები (ტომი 2, ს.ფ. 169-178).

ზემომითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ხ-მა, ნ. ხ-მა, ლ. ხ-მა და ე. ხ-მა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

საკასაციო საჩივარი დაფუძნებულია შემდეგ არგუმენტებზე:

სააპელაციო სასამართლოს არ შეუსრულებია აღნიშნულ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 08 დეკემბრის განჩინებაში ასახული მითითებები, არ გამოუკვლევია ი. ფ-ის უშუალოდ მიწის ნაკვეთიდან საჯარო გზასთან არარსებობით ერთმეოდა თუ არა მას თავის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენების შესაძლებლობა და აქედან გამომდინარე, მოცემული იყო თუ არა საკთრების უფლების აუცილებელი გზით დატვირთის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები. პირველ რიგში, გამოსაკვლევი და დასადგენია, თუ რატომ ითხოვს მოსარჩელე მაინდამაინც მოპასუხეების მიწის გავლით აუცილებელი გზის დადგენას. მას არ დაუსაბთებია და სასამართლოსათვის უტყუარად არ დაუმტკიცებია, რომ ხ-ებისა და ხ-ის საკუთრება წარმოადგენს ერთადერთ საშუალებას საჯარო გზასთან მისი მიწის ნაკვეთიდან დასაკავშირებლად. შესაბამისად, ამ ფაქტის მოსარჩელის მიერ დაუდასტურებლობის შემთხვევაში სახეზეა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის პირდაპირი საფუძველი მოთხოვნის დაუსაბუთებლობის გამო.

სააპელაციო სასამართლოს არ დაუდგენია, თუ როგორი ხასიათის და სახის გზით სარგებლობას ითხოვს მოსარჩელე და რა პირობების დასაკმაყოფილებლად, ამასთან, შესაძლებელია თუ არა მოპასუხეთა ეზოს საშუალებით მოსარჩელის მიზნების დაკმაყოფილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ დაადგინა უმთავრესი საკითხი, ერთმეოდა თუ არა ი. ფ-ს თავის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენების შესაძლებლობა. შესაბამისად, დაუდგენელი გარემოება არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს მოპასუხეების საწინააღმდეგოდ.

სააპელაციო სასამართლომ უარი განაცხადა სადავო ტერიტორიის დათვალიერების შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, რომელიც არამარტო მოწინააღმდეგე მხარის, არამედ კასატორის ინტერესსაც წარმოადგენდა. შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარი სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა იმით, რომ ადგილზე დათვალიერება ეწინააღმდეგება საპროცესო ეკონომიას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ადგილზე დათვალიერება იყო დროის გაჭიანურება, რაც სრულიად ალოგიკურია, რამდენადაც პროცესში მონაწილე ორივე მხარე აღნიშნულზე თანახმაა.

სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლში საუბარია მიწის ნაკვეთის კავშირზე საჯარო გზასთან. კონკრეტულ შემთხვევაში, ი. ფ-ის კერძო საკუთრებაში და ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ 369.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთს, მასზე განთავსებულ 222.67 კვ.მ შენობა-ნაგებობასთან ერთად (რომელიც ასევე ი.ფ-ის საკუთრებას წარმოადგენს) გააჩნია საჯარო გზასთან კავშირი საკადასტრო აზომვითი ნახაზით. შესაბამისად, არ არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობები (ტომი 2, ს.ფ. 182-193).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ხ-ის, ნ. ხ-ის, ლ. ხ-ისა და ე. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ხ-ის, ნ. ხ-ის, ლ. ხ-ისა და ე. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ნ. ხ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ხ-ის, ნ. ხ-ის, ლ. ხ-ისა და ე. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს: მ. ხ-ს, ნ. ხ-ს, ლ. ხ-სა და ე. ხ-ს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეთ ნ. ხ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 1 მაისი, საგადახდო დავალება № 1, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 210 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.