საქმე №ას-893-839-2012 12 ივლისი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ს. გ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ფ. გ-ი, ზ. ვ-ი, ლ. ბ-ი, ჭ. ჭ-ა, რ. ს-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება
დავის საგანი – სესხის სოლიდარულად გადახდის დაკისრება, თანხის გადახდევინების მიზნით იპოთეკით დატვირთული ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაცია
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ფ. გ-მა, ზ. ვ-მა, ლ. ბ-მა, ჭ. ჭ-მ და რ. ს-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ს. გ-ის, მ. ჭ-ისა და მ. ბ-ს მიმართ სესხის სოლიდარულად გადახდის დაკისრებისა და თანხის გადახდევინების მიზნით იპოთეკით დატვირთული ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაციის შესახებ.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.
სასამართლოს სარჩელით მიმართა ვ. შ-მა მოპასუხეების – ბ. ქ-ის, ფ. გ-ის, ზ. ვ-ის, ლ. ბ-ის, ჭ. ჭ-ს, რ. ს-ის, ლ. ბ-ის, მ. ჭ-ისა და მ. ბ-ს მიმართ, რითაც მოითხოვა ქონების ყადაღისაგან განთავისუფლება, საკუთრების მინდობის, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 სექტმებრის განჩინებით გარდაცვლილი ბ. ქ-ის უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაება გ. ქ-ე.
ამავე სასამართლოს 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ფ. გ-ის, ზ. ვ-ის, ლ. ბ-ის, ჭ. ჭ-სა და რ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 3 იანვრის განაჩენით (საქმე №1/051) მ. ჭ-ისთვის ჭ. ჭ-ს სასარგებლოდ დაკისრებული 9620 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, ლ. ბ-ის სასარგებლოდ დაკისრებული 2500 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, ზ. ვ-ის სასარგებლოდ დაკისრებული 3000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, რ. ს-ის სასარგებლოდ დაკისრებული 4800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარისა და ფ. გ-ის სასარგებლოდ დაკისრებული 3000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდევინების მიზნით იძულებით აუქციონზე სარეალიზაციოდ მიექცა ს. გ-ის სახელზე აღრიცხული (ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემებით), ქ.თბილისში ვ.-ფ-ს გ. №59-ის №18 კორპუსში მდებარე იპოთეკით დატვირთული №27 ბინა, მოსარჩელეებს – ფ. გ-ს, ზ. ვ-ს, ლ. ბ-ს, ჭ. ჭ-ს და რ. ს-ს უარი ეთქვათ სესხის თანხის ს. გ-ისთვის გადახდის დაკისრებაზე, ვ. შ-ის სარჩელი მოპასუხეების – გ. ქ-ის, ფ. გ-ის, ზ. ვ-ის, ლ. ბ-ის, ჭ. ჭ-ს, რ. ს-ის, ლ. ბ-ის, მ. ჭ-ის და მ. ბ-ს მიმართ ქონების ყადაღისაგან განთავისუფლების, საკუთრების მინდობისა და სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ს. გ-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილებით ს. გ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმდა და ფ. გ-ის სარჩელი ს. გ-ის ქონების რეალიზაციის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შესაბამისად მიიჩნია, რომ ზ. ვ-ის, ლ. ბ-ის, ჭ. ჭ-სა და რ. ს-ის მიერ 2000 წლის დეკემბერში მ. ჭ-ისათვის გადაცემული სესხი უზრუნველყოფილი იყო ს. გ-ის კუთვნილი ქ.თბილისში, ვ.-ფ-ს 59-ის N18-27-ში მდებარე უძრავი ქონებით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დასახელებული პირების მოთხოვნა მ. ჭ-ის მიმართ სესხის სახით აღებული თანხების გადახდის თაობაზე დაკმაყოფილებულ უნდა იქნეს ამ მოთხოვნათა უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაციის გზით. რაც შეეხება ფ. ა-ს, მისი უფლება იპოთეკის საგანზე გაუქმდა მის მიერვე გამოვლენილი ნების შედეგად, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ იგი უფლებამოსილი არ არის, იპოთეკის საგნის რეალიზაციის გზით დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა.
მართალია, 2000 წლის დეკემბერში მ. ჭ-ის მიერ სესხის სახით მიღებული თანხების გადახდა მ. ჭ-სა და მ. ბ-ს დაეკისრათ სოლიდარულად სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენით, როგორც გამსესხებელთათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, მაგრამ აღნიშნული გარემოება არ უნდა შეფასდეს იმგვარად, რომ აღნიშნული თანხები სისხლის სამართალწარმოების წესით დაკვალიფიცირდა რა ზიანად, სესხი და აღნიშნული სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკის ხელშეკრულება არ დადებულა.
სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულია ქმედების შეფასებისა და აღნიშნული ქმედების თანმდევი შედეგების მატერიალურ-სამართლებრივი საფუძვლები. შესაბამისად, მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შეფასების კრიტერიუმები თავისი თანმდევი შედეგებით სამოქალაქო სამართალწარმოებაში ინდივიდუალურია, რაც იმას ნიშნავს, რომ სისხლის სამართლის წესით დადგენილი მოტყუების ფაქტი შეიძლება სამოქალაქო წესით არ წარმოადგენდეს ქმედების ისეთ შემადგენლობას, რომელიც გარიგების ნამდვილობაზე ახდენს ზეგავლენას. მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას სამოქალაქო სამართლებრივ კონტექსტში შეიძლება სულ სხვაგვარი შეფასება მიეცეს, ვიდრე იგი სისხლის სამართლის წესით არის დადგენილი. აღნიშნული მსჯელობის ნათელი დადასტურებაა ის ფაქტი, რომ, მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნების განმარტების შედეგად, სამოქალაქო-სამართლებრივი კუთხით, მ. ჭ-ის მიერ გამსესხებელთა მოტყუება მდგომარეობს არა იმაში, რომ არ არსებობდა მხარეთა ნება სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების დადებასთან დაკავშირებით, არამედ იმაში, რომ მ. ჭ-მ მოწინააღმდეგე მხარეთა მხრიდან გამოვლენილი ნამდვილი ნებითა და ნდობით ბოროტად ისარგებლა, დიდი ოდენობით სესხი აიღო და მიითვისა.
სასამართლომ ჩათვალა, რომ სამოქალაქო სამართლებრივი თვალსაზრისით გარიგების დადებულად ცნობისათვის უნდა არსებობეს მხარეთა მიერ გამოვლენილი ურთიერთანმხვედრი ნება კონკრეტული უფლებებისა და მოვალეობების წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისათვის. სამოქალაქო გარიგების ნამდვილობის შეფასებისათვის ამოსავალი კრიტერიუმი სწორედ გამოვლენილი ნების ნამდვილობა და გარიგების მონაწილეთა სუბიექტური დამოკიდებულების შეფასებაა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, სისხლის სამართლის განაჩენით მ. ჭ-ისათვის ზიანის ანაზღურების სახით დაკისრებული თანხები სამოქალაქო სამართლებრივი თვალსაზრისით უნდა შეფასდეს, როგორც სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე სამოქალაქო-სამართლებრივი პასუხისმგებლობა, რომლის დაკმაყოფილების საშუალებას იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება წარმოადგენს. აპელანტის ლოგიკის გაზიარების შემთხვევაში, მივიღებთ ისეთ სამართლებრივ შედეგს, რომ სისხლის სამართლის წესით ზიანად კვალიფიცირებული სესხი წარმოადგენს იპოთეკის ხელშეკრულების შეწყვეტის წინაპირობას, რასაც სამოქალაქო კოდექსი არ ითვალისწინებს.
სასამართლოს განმარტებით, იპოთეკა, როგორც მოთხოვნის უზრუნველყოფის ერთ-ერთი საშუალება, წარმოადგენს მყარ გარანტიას, რომელიც ეძლევა კრედიტორს სხვა კრედიტორებთან შედარებით პირველ რიგში მიიღოს თავისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება ამ ნივთიდან. (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 286-ე მუხლის პირველი ნაწილი). კრედიტორი აღნიშნული უფლების (იპოთეკის) მფლობელი ხდება მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან (ამავე კოდექსის 289-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადება). აღნიშნული დანაწესიდან ვლინდება იპოთეკის ინსტიტუტის მიზანი, დანიშნულება, რომლის თანახმად, იპოთეკის უფლების მფლობელს შეუძლია დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა იპოთეკით დატვირთული ნივთიდან. უზრუნველყოფილი კრედიტორის უფლება ასევე დაცულია პრეზუმფციით.
სამოქალაქო კოდექსის 297-ე მუხლი განსაზღვრავს საჯარო რეესტრის ჩანაწერის სისწორის პრეზუმფციას ახალ კრედიტორზე იპოთეკისა და მოთხოვნის გადასვლისას, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, უნდა აღინიშნოს, რომ განსახილველი მუხლის მე-2 წინადადების დადგენილი დანაწესი ეხება არა მარტო ახალ კრედიტორს, რომელზედაც გადადის იპოთეკა და მოთხოვნა, არამედ ნებისმიერი იპოთეკის უფლებით უზრუნველყოფილ კრედიტორს (უზენაესი სასამართლოს 2008 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილება Nას-803-1123-07).
მოცემულ შემთხვევაში უზრუნველყოფილი კრედიტორების კეთილსინდისიერების განსაზღვრის წინაპირობას წარმოადგენს იპოთეკით დატვირთული ნივთის მესაკუთრედ ს. გ-ის რეგისტრაციის ფაქტი და ს. გ-ის მიერ მ. ჭ-ისადმი გაცემული მინდობილობა მისი კუთვნილი უძრავი ქონების განკარგვის უფლებამოსილების გადაცემით.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 103–ე მუხლით, 104-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ს. გ-მა ხელი მოაწერა მინდობილობას, რომლითაც მან მაია ჭავჭანიძეს მიანიჭა უფლება, მისი სახელით იპოთეკით დაეტვირთა კონკრეტული ქონება. აღნიშნული მინდობილობა წარმოადგენდა მესამე პირებისათვის კანონიერი ნდობის შექმნის საფუძველს. მესამე პირი, რომელიც მ. ჭ-სთან დებდა გარიგებას ენდობოდა ხელმოწერილ, ნოტარიულად დამოწმებული გარიგების შინაარსს. სასამართლომ ივარაუდა, რომ ხელმოწერილ და ნოტარიულად დამოწმებულ დოკუმენტში ნების გამომვლენი აცნობიერებდა გამოვლენილ ნებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ იცნობდა დოკუმენტის შინაარსს და მისთვის ცნობილი იყო გარიგების სამართლებრივი შედეგები.
პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო სამართალურთიერთობა ეფუძნება სამართლიანობის, კეთილსინდისიერებისა და ზნეობის მოთხოვნებს, შესაბამისად, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებული არიან კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. უფლების კეთილსინდისიერად განხორციელება მოიცავს სამართალსუბიექტის მიერ ნების გამოვლენისას წინდახედულობის ელემენტარული სტანდარტის გათვალისწინებას, რათა მის მიერ წინდაუხედავად გამოვლენილი ნებით დაუშვებლად არ იქნეს ხელყოფილი სხვათა უფლებები.
მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტის პრეტენზიის გაზიარების შემთხვევაში, ს. გ-ის მიერ მინდობილობის გაფორმება წარმოადგენს უფლების იმგვარად გამოყენებას, რომლითაც დაუშვებლად იზღუდება იმ პირის უფლება, რომელიც წინდაუხედავად გამოვლენილ ნებას დაეყრდნო. ს. გ-ის მიერ გაფორმებული მინდობილობისათვის იურიდიული ძალის მინიჭებაზე უარის თქმის პირობებში პირებს, რომლებიც ნოტარიულად დადასტურებული გამოვლენილი ნების ნამდვილობას ენდნენ, ესპობათ გასესხებული თანხის უკან დაბრუნების უზრუნველყოფის საშუალება. საკითხის ამგვარი გადაწყვეტით კი ირღვევა დასაცავ უფლებათა სამართლიანი ბალანსი.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ს.გ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა ან საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლოს მტკიცებით, მ. ჭ-სა და ზ. ვ-თან, რ. ს-თან და ლ. ბ-თან გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებები და ამ ხელშეკრულებების ნამდვილობასთან, ფორმასა და შინაარსთან მხარეებს სადავო არ შეძლება გააჩნდეთ.
ზემოხსენებულის საწინააღმდეგოდ სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული განაჩენებით დადგენილია, რომ მ. ჭ-ე ნოტარიუს მ. ბ-თან ერთად თაღლითური გზით ატყუებდნენ და ითვისებდნენ გამსესხებელთა მიერ მიცემულ თანხებს, რის სანაცვლოდაც უფორმებდა მათ ვითომ სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებებს, პირდებოდნენ მათ სარგებლის მიცემას, ხოლო სესხის უზრუნველსაყოფად, ნაცვლად საჯარო რეესტრისა, იპოთეკის ხელშეკრულებებს არეგისტრირებდნენ ტექინვენტარიზაციის ბიუროში, რომელსაც დავის შემთხვევაში შესაბამისი სამართლებრივი შედეგი არ უნდა მოჰყოლოდა. სასამართლოს არ შეუფასებია სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული შემაჯამებელი განაჩენი, რომელსაც პრეიდუციული მნიშვნელობა გააჩნია.
მოცემულ საქმეში სათანადო მოსარჩელე ს.გოგიაშვილის სახელზე რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაზე დადებული იპოთეკის ხელშეკრულებათა ბათილად ცნობის თაობაზე უნდა ყოფილიყო ს.გოგიაშვილი, ხოლო მესამე პირი – ვ. შ-ი. სასამართლო განხილვის გაჭიანურების გამო შუამდგომლობის განხილვაც და მისი დაკმაყოფილებაც გადაიდო ხანგრძლივი ვადით, ხოლო 2010 წლის სექტემბერში სასამართლომ არ დააკმაყოფილა შუამდგომლობა.
არასწორია სასამართლოს მტკიცება, რომ, თუ არსებობს იპოთეკის ხელშეკრულება და იგი ნამდვილია, ამასთან, არსებობს ფულადი ვალდებულება, მიუხედავად მისი წარმოშობის სამართლებრივი საფუძვლისა, დაკისრებული თანხის გადახდის მიზნით შეიძლება მოხდეს იპოთეკის საგნის რეალიზაცია.
აღსანიშნავია, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული განაჩენით ე.წ. „სესხი და იპოთეკის ხელშეკრულებები“ არ იქნა მიჩნეული ნამდვილ გარიგებებად, რის გამოც მსჯავრდებულებს დაეკისრათ მხოლოდ რეალურად მითვისებული თანხების და არა ამავე ხელშეკრულებებში წინასწარ გათვალისწინებული სარგებლის გადახდა.
სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული განაჩენით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასება წარმოადგენს პრეიდუციული მნიშვნელობის მქონე გარემოებას და სასამართლოს სამართლებრივი დასაბუთება სავალდებულოა ასევე სამოქალაქო სასამართლოსთვის. სასამართლომ სრულად გაიზიარა მოსარჩელეთა განმარტება, რომ ს.გ-მა იცოდა ყველა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების შესახებ, იგი ცალ-ცალკე ხვდებოდა „იპოთეკარებს“, უდასტურებდა მათ მ.ჭ-ის სასარგებლოდ გაცემული საკუთრების მინდობის ხელშეკრულებით გამოვლენილი ნების ნამდვილობას და აცხადებდა თანხმობას სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებათა გაფორმებაზე. დაინტერესებულ მხარეთა განცხადება არანაირი დოკუმენტით ან მტკიცებულებით არ დასტურდება და მარტოოდენ მოსარჩელეთა განმარტება არ შეიძლება გახდეს მსგავსი გარემოების უდავოდ დადასტურების ფაქტი. ასევე სადავოა იპოთეკის ხელშეკრულებათა წარმოშობის საფუძველი. სასამართლოს არ გამოურკვევია, იყო თუ არა ქ.თბილისის ტერიტორიაზე სრულად ჩამოყალიბებული საჯარო რეესტრის შესაბამისი სამსახური და რატომ ხდებოდა ხელშეკრულებათა ტექბიუროში წარდგენა, როდესაც ამავე ქონებაზე უკვე იყო რეგისტრირებული ერთი ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში. გაუგებარია, ამ გადაწყვეტილების აღსრულების შემთხვევაში, როგორ უნდა გაირკვეს, რომელი იპოთეკარი სარგებლობს უპირატესობით სხვებთან შედარებით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 ივნისის განჩინებით ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ს. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
