საქმე №ას-918-863-2012 9 ივლისი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ვ. ს-ა (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ლუბ. რ-ო (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, განჩინება – თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 მაისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და განჩინების გაუქმება
დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, მესაკუთრედ ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ლუბ. რ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. ს-ს მიმართ ნოტარიუს ნ. ბ-ის მიერ 2001 წლის 11 ივლისს ი. ს-ის სამკვიდრო ქონებაზე ვ. ს-ს სახელზე გაცემულ სამკვიდრო მოწმობაში ცვლილების შეტანისა და ვ. ს-ს სახელზე რიცხული, ქ.თბილისში, ნ-ის დ. მე-7 შესახვევის №29-29ა-29ბ-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ წილზე მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
1936 წელს ლუბ. რ-ს ბებია მ. კ-ა ცოლად გაჰყვა ი. ს-ს, რომელმაც მეუღლე მ-სა და მის შვილს - ლ. კ-ს მისცა თავისი გვარი. 1939 წელს მათ შეეძინათ შვილი - ვ. ს-ი. ი. ს-ი გარდაიცვალა 1973 წელს, ხოლო მ. კ-ა - 2004 წელს. ი. ს-ის საკუთრებაში იმყოფებოდა ქ.თბილისში, ნ-ის დ. მე-7 შესახვევში №29-29ა-29ბ-ში მდებარე უძრავი ქონება. მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ სამკვიდრო ქონებას დაეუფლენ მემკვიდრეები: მეუღლე - მ. ს-ა, შვილები: ლ. და ვ. ს-ები, ხოლო ლ-ს გარდაცვალების შემდეგ მის სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა ლ. რ-ო.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
ი. ს-ი არ იყო ლ. ს-ს ბიოლოგიური მამა, შესაბამისად, მას მხოლოდ დედის სამკვიდროდან შეეძლო წილის მიღება. ლ. ს-ს მამად ი. ს-ის აღნიშვნა მოხდა დედის - ლ. ს-ს მითითებით. ამავე დროს მოთხოვნა არის ხანდაზმული.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ვ. ს-ს სარჩელი სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდა, ლ. რ-ო ცნობილ იქნა საჯარო რეესტრში ვ. ს-ის სახელზე რეგისტრირებული, ქ.თბილისში, ნ-ის დ. მე-7 შესახვევში მდებარე N29-29ა-29ბ-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრედ.
საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 მაისის განჩინებით ვ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. ს-ის საკუთრებას წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ნ-ის დ. მე-7 შესახვევში N29-29ა-29ბ-ში (ზონა - თბილისი .., სექტორი - ..., კვარტალი N.., ნაკვეთი N..., ფართობი - 731 კვ.მ, შენობა-ნაგებობა საერთო სასარგებლო ფართობით 141,15 კვ.მ, საცხოვრებელი ფართი - 98,74 კვ.მ) მდებარე უძრავი ქონება. ი. ს-ის პირველი რიგის მემკვიდრე ლ. ს-აა (რ-ო). ი. ს-ის გარდაცვალების დროისათვის (1973 წელი) მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 544-ე მუხლის შესაბამისად, კანონისმიერი მემკვიდრეობის დროს თანასწორი წილის უფლებით მემკვიდრეებად პირველ რიგში ითვლებიან გარდაცვლილის შვილები (მათ შორის შვილობილები), მეუღლე და მშობლები (მშვილებლები). პალატამ საქართველოს სსრ საქორწინო, საოჯახო და სამეურნეო კანონთა კოდექსის (1930 წლის რედ.) 651, 66-ე მუხლების თანახმად, აღნიშნა, რომ ი. ს-ი 1936 წელს დაქორწინდა მ. კ-ზე, რაც აპელანტს სადავოდ არ გაუხდია. ამ დროისათვის მ. კ-ს ჰყავდა შვილი - 1929 წლის 20 ნოემბერს დაბადებული ლ. კ-ა, რომლის დაბადების შესახებ ცნობა მამის თაობაზე მონაცემებს არ შეიცავდა. ი. ს-ისა და მ. კ-ს ქორწინების შემდეგ ლ. კ-ა ატარებს ი. ს-ის გვარს, ხოლო სამოქალაქო სარეგისტრაციო დოკუმენტაციაში მამის სახელად ფიქსირდება ი.. 1954 წელს, დ. რ-სთან ქორწინებამდე, მის გვარად მითითებულია ს-ა, ხოლო ქორწინების შემდეგ იღებს მეუღლის გვარს - რ-ოს. საბინაო წიგნის ჩანაწერში ლ. რ-ს მამის სახელად მითითებულია ი.. ლ. რ-ს დაბადების მოწმობაში დედად დაფიქსირებულია ლ. ს-ა ი-ს ასული. პასპორტის გაცემის თაობაზე განაცხადის მიხედვით, ლ. რ-ს (ქორწინებამდე ს-ა) დედაა მ. ს-ა, ხოლო მამა - ი. ს-ი. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს ისან-სამგორის სამსახურის საინფორმაციო ბარათის მიხედვით, ლ. ს-ს (ქორწინებიდან გვარით რ-ო) მამის სახელია ი. და მოცემები ეფუძნება პასპორტს, რომელიც გაცემულია 1981 წლის 4 ნოემბერს თბილისის 26 კომისრების რშსგ-ს მიერ. პალატის მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული ფაქტები წარმოადგენს საკმარის საფუძველს იმ გარემოების დასადგენად, რომ ლ. ს-ა (რ-ო) იშვილა ი. ს-მა მის დედასთან - მ. კ-სთან ქორწინების შემდეგ. პასპორტში მოქალაქის სახელისა და გვარის, ისევე, როგორც მამის სახელის დაფიქსირება, შესაძლებელია, ეფუძნებოდეს მხოლოდ შესაბამისი კანონისმიერი წყაროს არსებობას და არა მხოლოდ სიტყვიერ განმარტებას. საწინააღმდეგოს დამტკიცებამდე ივარაუდება, რომ საპასპორტო მონაცემები უტყუარია და იგი მიიჩნევა სადავო გარემოების დადასტურების საშუალებად. მოპასუხეს არ წარუდგენია მტკიცებულებები, რომლებითაც შესაძლებელი იქნებოდა ლ. ს-ს (რ-ს) პასპორტში დაფიქსირებული ინფორმაციის უსწორობის დადასტურება. პალატის მოსაზრებით, ამგვარ მტკიცებულებად ვერ იქნება მიჩნეული საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს სრს ისან-სამგორის სამსახურის ცნობა, შესაბამისი სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 1946-1948 წლებში ლ.ს-ს შვილად აყვანის ჩანაწერის არარსებობსის თაობაზე. დასახელებული დოკუმენტი იძლევა ინფორმაციას მხოლოდ 2 წლიან პერიოდზე, რაც არ გამორიცხავს მოსარჩელის სხვა წლებში შვილებას. ასევე არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მითითება, რომ ლ. ს-ს ქორწინების მოწმობაში მამის სახელად ილ-ის მითითების გამო ლ. ს-ს მშვილებლად ი. ს-ის მიჩნევა მოკლებულია საფუძველს. პასპორტის მნიშვნელობიდან გამომდინარე, ვინაიდან იგი წარმოადგენს პიროვნების მაიდენტიფიცირებელ ძირითად დოკუმენტს, მას ენიჭება უპირატესი ძალა სამოქალაქო აქტების რეგისტრაციის ამსახველ სხვა დოკუმენტაციასთან მიმართებით. პასპორტთან ერთად, სხვა არა ერთი დოკუმენტის შესაბამისად, ლ. ს-ს მამა ი. ს-ია. საწინააღმდეგოზე მეტყველებს მხოლოდ ქორწინების მოწმობა, რომლის შეფასებისას პალატამ აღნიშნა, რომ ქორწინების რეგისტრაციისას ლ. ს-ა ატარებს ი. ს-ის გვარს, რაც გამორიცხავდა მის მამად სხვა პირის რეგისტრაციას. საქმეში არსებულ მტკიცებულებათა ერთობლივად მხედველობაში მიღებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქორწინების მოწმობაში ასახულ ინფორმაციას არ უნდა მიენიჭოს არსებითი მნიშვნელობა სადავო გარემოების დადგენისას, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლისა, რომელიც განსაზღვრავს იმ მტკიცებულებათა ნუსხას, რაც მხარეთა მიერ შესაძლებელია წარდგენილ იქნას მათი მოთხოვნების დასადასტურებლად. პალატის განმარტებით, ნორმაში ჩამოთვლილ მტკიცებულებათაგან არც ერთს არ აქვს უპირატესი იურიდიული მნიშვნელობა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად კი, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ სრულ და ობიექტურ განხილვას, შედეგად, გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელემ განახორციელა სათანადო მტკიცება ლ. ს-სა და ი. ს-ის ნათესაური კავშირის, როგორც სარჩელის საფუძვლად მითითებული ერთ-ერთი გარემოების დასადასტურებლად, ვ. ს-ს კი მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების გამაქარწყლებელი ან/და სარწმუნოობის გამომრიცხავი სათანადო მტკიცებულებები არ წარუდგენია, რის გამოც მისი პრეტენზია დაუსაბუთებელია. 2001 წლის 11 ივლისს გაცემული სამკვიდრო მოწმობით ი. ს-ის დანაშთი ქონება სრულად გადაეცა ვ. ს-ს, როგორც გარდაცვლილი პირველი რიგის მემკვიდრეს - შვილს, ლ. ს-მ (რ-მ) ი. ს-ის დანაშთი ქონება მიიღო ფაქტობრივი ფლობით მამკვიდრებლის გარდაცვალების დროისათვის (1973 წელი) მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლის შესაბამისად. სასამართლოს მითითებით, აპელანტს სადავოდ არ გაუხდია გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ ლ. ს-ა (რ-ო) ი. ს-ისა და მ. ს-ს დაქორწინების შემდეგ, გარდაცვალებამდე (2004 წლამდე) ცხოვრობდა ი. ს-ის დანაშთ სახლში, რაც სამკვიდროს მიღების კანონით გათვალისწინებული ერთ-ერთი საფუძველია. პალატამ საქმეში წარმოდგენილი დაბადების მოწმობის თანახმად, დადგენილად მიიჩნია, რომ ლუბ. რ-ო ლ. რ-ს (ს-ა) პირველი რიგის მემკვიდრე - შვილია, ლ. რ-ო გარდაიცვალა 2004 წლის 28 მაისს. ლუბ. რ-მ სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის შესაბამისად, დედის - ლ. რ-ს (სკვორცოვას) დანაშთი ქონება მიიღო ფაქტობრივი ფლობით. დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა სამკვიდრო ქონების ½ წილის მიკუთვნებასთან დაკავშირებით საფუძვლიანი იყო, რადგანაც კანონით მემკვიდრეობის დროს თანასწორი წილის უფლებით მემკვიდრეებად ითვლებიან: პირველ რიგში – გარდაცვლილის შვილები, გარდაცვლილის შვილი, რომელიც მისი სიკვდილის შემდეგ დაიბადა, მეუღლე, მშობლები (მშვილებლები). ნაშვილები და მისი შთამომავლები, როგორც მშვილებლის ან მისი ნათესავების მემკვიდრეები, გათანაბრებული არიან მშვილებლის შვილებთან და მათ შთამომავლებთან. იმის გათვალისწინებით, რომ მამკვიდრებლის ქონებაზე დავობს პირველი რიგის ორი მემკვიდრე, სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელეს უნდა მიეკუთვნოს სადავო ქონების ½.
სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ს-მ და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:
მოპასუხემ შესაგებელში მიუთითა მხოლოდ იმ გარემოებაზე იყო თუ არა ი. ს-ი ლ. კ-ს მამა, ანუ იშვილა თუ არა მამკვიდრებელმა ლ. კ-ა. აღნიშნულის პასუხად სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სსრ საქორწინო, საოჯახო და სამეურნეო კანონთა კოდექსის 1930 წლის რედაქციის 651 და 66-ე მუხლებზე, იმ პირობებში, რომ არ დასტურდება ი.ს-ისა და მისი მეუღლის მ.კ-ს თხოვნა ან განცხადება ლ. კ-ს შვილად აყვანის თაობაზე. სასამართლოს ასევე არ გამოუკვლევია სიმბოლიკიანი პასპორტის გაცემის დროს შევსებული განცხადება-ანკეტა სამისამართო კართოტეკაში. სასამართლომ არ გაიზიარა კასატორის მოთხოვნა ლ. კ-ს შვილად აყვანის თაობაზე ი. ს-ის განცხადების გამოთხოვის თაობაზე, ასევე არ იქნა გამოთხოვილი მოქალაქეობრივი მდგომარეობის აქტების ჩანაწერი, შვილად აყვანის მოწმობა იმ პირობებში, როდესაც ვ. ს-ა მოითხოვდა ამ დოკუმენტების წარმოდგენის მოწინააღმდეგე მხარისათვის დაკისრებას, საქალაქო სასამართლოს არ გამოუკვლევია ის გარემოება, თუ რომელ წელს იშვილა მამკვიდრებელმა ლ.კ-ა, მაშინ, როდესაც არც ერთ საჯარო დაწესებულებაში არ მოიპოვება ინფორმაცია აღნიშნულის თაობაზე, სადავოს წარმოადგენს ის, თუ როგორ გახდა ლ. კ-ა ლ. ი-ს ასული ს-ა. აღნიშნულის მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ქორწინებისას წარდგენილ დაბადების მოწმობაში მითითებულია ლ. ილ-ის ასული და არა ი-ს ასული. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე1“ ქვეპუნქტები, რის გამოც არსებობს გადაწყვეტილების გაუქმების ამავე კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი.
წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს ვ. ს-მ დაურთო მტკიცებულებები 2 ფურცლად, ხოლო 2012 წლის 18 ივნისის №ა-2763-12 განცხადებას 3 ფურცლად.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ივნისის განჩინებით, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე ვ. ს-ა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. ს-ს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვერა სკვორცოვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე ვ. ს-ა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 2 ფურცლად, ხოლო 2012 წლის 18 ივნისის №ა-2763-12 განცხადებაზე დართული მასალები 3 ფურცლად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ვ. ს-ს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. ვ. ს-ს დაუბრუნდს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 2 ფურცლად, ხოლო 2012 წლის 18 ივნისის №ა-2763-12 განცხადებაზე დართული მასალები 3 ფურცლად. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.