საქმე №ას-936-879-2012 16 ივლისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – ზეზ. ს-ი, ზ. ს-ი, ნ. გ-ი, ს. გ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ნ. და გ. კ-ა“ (მოპასუხე)

თავდაპირველი მოპასუხე - დ. ს-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და გარდაბნის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზეზ. ს-მა, ზ. ს-მა, ნ. გ-მა და ს. გ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სს „ს. ნ. და გ. კ-ისა“ და დ. ს-ის მიმართ ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლების მოთხოვნით, კერძოდ, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს შემდეგი:

ქვემო ქართლის სააღსრულებო ბიუროს 2011 წლის 24 აგვისტოს აღწერა-დაყადაღების აქტში პირველი, მე-2, მე-6, მე-10 რიგითი ნომრით აღნიშნული ნ. გ-ის კუთვნილი ქონების: ა) ავეჯი „კედლის“ მინებით, 5-ნაჭრიანი; ბ) ოთხკუთხედი მაგიდის 8 სკამით; გ) 2 6-ნათურიანი ბროლის ჭაღის; დ) ავეჯი საძინებლის (გარდერობი 1 ცალი, 2-ადგილიანი საწოლი, „ტრილიაჟი“, სკამი), ამავე აღწერა-დაყადაღების აქტში მე-12 ნომრად მითითებული ს. გ-ისა და ზ. ს-ის კუთვნილი შემდეგი ქონების: ა) საძინებელი ავეჯის (კარადა 3-ნაჭრიანი, „ტრილიაჟი“, პატარა სკამი, 2-ადგილიანი საწოლი), მე-7–მე-9, მე-13–28-ე რიგით ნომრებად მითითებული ზეზ. ს-ის კუთვნილი შემდეგი ქონების: ა) ჟურნალების მინის მაგიდის; ბ) ტრენაჟორის; გ) მინის „ტრილიაჟის“ ერთი სკამით; დ) ფერადი ტელევიზორი „LG-ს“ ნაცრისფერი, საშუალო ზომის; ე) რბილი სამეულის; ვ) კომპიუტერის მონიტორი ,,ASUS-ის” შავი ფერის ერთი ცალი; ზ) პროცესორი „DIGITAL-ის“, შავი ფერის; თ) კლავიატურის; ი) „იუპიესის“; კ) ვიდეოთვალის; ლ) კომპიუტერის 2 ცალი დინამიკის; მ) ტანსაცმლის 2 ცალი კარადის; ნ) საძინებელი ავეჯის (2-ადგილიანი საწოლი, კომოდი სარკით, გარდერობი, კარადა ტუმბო 2 ცალი), ო) ფერადი ტელევიზორი „LG-ს“, შავი ფერის, პატარა ზომის; პ) 2-განყოფილებიანი მაცივარი ,,VESTEL-ს“, თეთრი ფერის; ჟ) 8-ნაჭრიანი სამზარეულოს ავეჯის; რ) სატელიტური ანტენის რესივერ „EVROMAX-ის“; ს) სატელიტური ანტენის 2 ცალი ,„SUPERMAX-ის“ თეფშის; ტ) შავი ფერის ვიდეომაგნიტოფონ „LG-ს“ ყადაღისაგან გათავისუფლება, ასევე მოითხოვეს სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 10 აგვისტოს №2/221–10 განჩინებით (რომელშიც ცვლილება შევიდა 17.08.2010წ. განჩინებით) გარდაბნის რაიონის სოფელ მ-ში მდებარე დაყადაღებული მიწის ნაკვეთების (საკადასტრო კოდით: №...; №...; №...; №...; №...; №... 5/6 ნაწილი) უზრუნველყოფის ღონისძიებისაგან გათავისუფლება შემდეგი საფუძვლებით:

გარდაბნის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე დ. ს-ის წინააღმდეგ მიმდინარე აღსრულების პროცესში ყადაღა დაედო მათ კუთვნილ მოძრავ ნივთებს, რაზეც დაყადაღების მომენტში განაცხადა დამსწრე პირმა, მოპასუხე დ.ს-ის მეუღლე მ. შ-მა. ამ ნივთებიდან დ. ს-ს ეკუთვნის სურათი ძველი თბილისის ხედით, დათვის ტყავი, მოყვითალო ფერის ავეჯი „კედელი“ და 2-კარიანი გარდერობი (აღწერა–დაყადაღების აქტში მე-3, მე-4, მე-5 და მე-11 რიგითი ნომრით მითითებული ნივთები), ხოლო დანარჩენი ეკუთვნით მოსარჩლეებს. სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით დაყადაღებული გარდაბნის რაიონის სოფელ მ-ში მდებარე მიწის ნაკვეთები აღრიცხულია დ. ს-ის სახელზე, მაგრამ მიწის ნაკვეთები არის არა მხოლოდ მისი, არამედ კომლის სხვა წევრთა საკუთრებაც, ხოლო კომლის წევრები, გარდა დ. ს-ისა, არიან მოსარჩელეებიც, რის გამოც მიწის ნაკვეთების 5/6 უნდა გათავისუფლდეს ყადაღისაგან.

მოპასუხე დ. ს-მა სარჩელი ცნო და განმარტა, რომ გარდაბნის რაიონის სოფელ მ-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში მის გარდა ცხოვრობენ მეუღლე, შვილები, რძლები და შვილიშვილები. საცხოვრებელი სახლი მის სახელზე რეგისტრირებული არ არის. დაყადაღებული მოძრავი ნივთებიდან მას ეკუთვნის სურათი ძველი თბილისის ხედით, დათვის ტყავი, ავეჯი „კედელი“ მოყვითალო ფერის და ძველი 2-კარიანი გარდერობი (აღწერა–დაყადაღების აქტში მე-3, მე-4, მე-5 და მე-11 რიგით ნომრად მითითებული ნივთები), ხოლო დანარჩენი ეკუთვნით მის შვილებსა და რძლებს (მოსარჩლეებს), დაყადაღებული მიწის ნაკვეთები არის როგორც მისი, ასევე, მოსარჩელეების, როგორც კომლის წევრების, საკუთრება.

მოპასუხე სს „ს. ნ. და გ. კ-მ“ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

საჯარო რეესტრში მიწის ნაკვეთები საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია დ. ს-ის სახელზე და, შესაბამისად, მხოლოდ ეს უკანასკნელია მათი ერთპიროვნული მესაკუთრე. ამასთან, სასარჩელო მოთხოვნა მიწის ნაკვეთების 5/6 ნაწილის ყადაღისაგან გათავისუფლების შესახებ არის ხანდაზმული, ვინაიდან „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 27.7 მუხლით დადგენილ ერთთვიან ვადაში მოსარჩელეებს სადავოდ არ გაუხდიათ მიწის ნაკვეთებზე ყადაღის რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 18 აგვისტოს გადაწყვეტილებები. რაც შეეხება სააღსრულებო სამსახურის მიერ 2011 წლის 24 აგვისტოს დაყადაღებული მოძრავი ქონების კუთვნილებას, მოსარჩელეები ამ გარემოებას ვერ ადასტურებენ.

გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 6 თებერვლის გადაწყვეტილებით ზეზ. ს-ის, ზ. ს-ის, ნ. გ-ისა და ს. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ყადაღისაგან გათავისუფლდა ქვემო ქართლის სააღსრულებო ბიუროს 2011 წლის 24 აგვისტოს აღწერა-დაყადაღების აქტში პირველ, მე-2, მე-6 რიგით ნომრად მითითებული ნ. გ-ის კუთვნილი ქონება: ავეჯი „კედელი“ მინებით 5-ნაჭრიანი, ღირებულებით 1250 ლარი; მაგიდა ოთკუთხედი 8 სკამით, ღირებულებით 660 ლარი; ბროლის 2 ჭაღი 6-ნათურიანი, ღირებულებით 700 ლარი; ყადაღისაგან გათავისუფლდა ქვემო ქართლის სააღსრულებო ბიუროს 2011 წლის 24 აგვისტოს აღწერა-დაყადაღების აქტში მე-12 რიგით ნომრად მითითებული ს. გ-ისა და ზ. ს-ის კუთვნილი ქონება: ავეჯი საძინებელი 1 კარადით, ღირებულებით 750 ლარი, ასევე გათავისუფლდა ყადაღისაგან ქვემო ქართლის სააღსრულებო ბიუროს 2011 წლის 24 აგვისტოს აღწერა-დაყადაღების აქტში მე-7, მე-15-20, 24-ე, 26-27-ე რიგით ნომრებად მითითებული ზეზ. ს-ის კუთვნილი ქონება: მინის ჟურნალების მაგიდა, ღირებულებით 80 ლარი; კომპიუტერის კომპლექტი – მონიტორი ,,ASUS”, პროცესორი DIGITAL, კლავიატურა, „იუპიესი“, ვიდეოთვალი, ღირებულებით 600 ლარი; კომპიუტერის დინამიკი 2 ცალი, ღირებულებით 15 ლარი; მაცივარი „ვესტელი“, ღირებულებით 380 ლარი; სატელიტური ანტენის „რესივერი“ და თეფში ღირებულებით 250 ლარი. არ დაკმაყოფილდა სარჩელი ქვემო ქართლის სააღსრულებო ბიუროს 2011 წლის 24 აგვისტოს აღწერა-დაყადაღების აქტში მე-8-10, მე-13-14-ე, 21-23-ე, 25-ე, 28-ე რიგით ნომრებად მითითებული ნივთების ყადაღისაგან გათავისუფლების მოთხოვნის ნაწილში, ასევე არ დაკმაყოფილდა სარჩელი გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 10 აგვისტოს სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ N2/221–10 განჩინებით (რომელშიც ცვლილება შევიდა 17.08.2010წ. განჩინებით), გარდაბნის რაიონის სოფელ მ-ში მდებარე დაყადაღებული მიწის ნაკვეთების (საკადასტრო კოდით: N...; N...; N...; N...; N...; N...) 5/6-ის ყადაღისაგან გათავისუფლების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. ნ. და გ. კ-მ“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით სს „ს. ნ. და გ. კ-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 6 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ს. გ-ის, ნ. გ-ის, ზეზ. ს-ის, ზ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 20 ოქტომბრის N2/221–10 დაუსწრებელი გადაწყვეტილებისა და მის საფუძველზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლის იძულებითი აღსრულების მიზნით, ქვემო ქართლის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებელმა 2011 წლის 24 აგვისტოს გარდაბნის რაიონის სოფელ მ-ში აღწერა და დააყადაღა მოვალე დ. ს-ის საცხოვრებელ სახლში არსებული 28 დასახელების მოძრავი ნივთი. ქონების აღწერას ესწრებოდა და დაყადაღებული ნივთები შესანახად ჩაბარდა მოვალე დ. ს-ის მეუღლე მ. შ-ს, რომელმაც აქტზე გააკეთა შენიშვნა, რომ დაყადაღებული ნივთების ნაწილი ეკუთვნოდა მის შვილს – ზეზ. ს-ს, ხოლო ნაწილი იყო რძლების: ნ. გ-ისა და ს. გ-ის მზითვი, კერძოდ, ნ. გ-ს ეკუთვნოდა: 1) ავეჯი „კედელი“ მინებით, 5 ნაჭრიანი, 2) მაგიდა 8 სკამით, 3) ბროლის ჭაღები 2 ცალი, 6 ნათურიანი, სოფიკო გიუნაშვილს ეკუთვნოდა: 1) ავეჯი „საძინებელი გარნიტური“, 1 კარადით; ზეზ. ს-ს ეკუთვნოდა: 1) კომპიუტერის მონიტორი ,,ASUS“, 2) პროცესორი „DIGITAL“, 3) კლავიატურა, 4) „იუპიესი“, 5) ვიდეოთვალი, 6) გამაძლიერებელი 2 ცალი, 7) მაცივარი „ვესტელი“, 8) სატელიტური ანტენის „რესივერი“, 9) სატელიტური ანტენის თეფში, 10) ჟურნალების მინის მაგიდა, 11) დათვის ტყავი, 12) ტრენაჟორი. მოსარჩელე ზეზ. და ზ. ს-ი არიან მოპასუხე დ. ს-ის შვილები, ხოლო ნ. გ-ი და ს. გ-ი ზეზ. და ზ. ს-ის მეუღლეები. ისინი ერთად ცხოვრობენ გარდაბნის რაიონის სოფელ მ-ში მდებარე დ. ს-ის მამისეულ სახლში. პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელერთა განმარტება, რომ დაყადაღებული მოძრავი ნივთების ნაწილი - ა) აღწერა-დაყადაღების აქტში პირველ, მე-2, მე-6 რიგით ნომრებად მითითებული ნივთები: ავეჯი „კედელი“ მინებით 5 ნაჭრიანი, მაგიდა ოთკუთხედი 8 სკამით, ბროლის 2 ჭაღი 6-ნათურიანი წარმოადგენს მოსარჩელე ნ. გ-ის კუთვნილებას; ბ) აღწერა-დაყადაღების აქტში მე-12 რიგით ნომრად მითითებული ნივთები: ავეჯი „საძინებელი“ (კარადა 3-ნაჭრიანი, „ტრილიაჟი“, პატარა სკამი, 2-ადგილიანი საწოლი ს. გ-ისა და ზ. ს-ის კუთვნილებაა; გ) მე-7, მე-15-20, 24-ე, 26-ე, 27-ე ნომრად მითითებული ნივთები: ჟურნალების მინის მაგიდა, კომპიუტერის მონიტორი „ASUS“ შავი ფერის ერთი ცალი, პროცესორი „DIGITAL“ შავი ფერის, კლავიატურა, „იუპიესი“, ვიდეოთვალი, კომპიუტერის დინამიკი 2 ცალი, მაცივარი „ვესტელი“, სატელიტური ანტენის რესივერი „EVROMAX“, სატელიტური ანტენის თეფში „SUPERMAX“ 2 ცალი, წარმოადგენს მოსარჩელე ზეზ. ს-ის კუთვნილ ქონებას.

სააპელაციო პალატა მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე, რომელიც შეიცავს ზოგად დებულებას მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების თაობაზე. სასამართლოს განმარტებით, კონკრეტულ შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი განაწილებულია გამოსაყენებელი მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით - „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 32-ე მუხლის პირველი პუნქტით, რის გამოც სწორედ ს. გ-ს, ნ. გ-ს, ზეზ. ს-ს, ზ. ს-ს უნდა ემტკიცებინათ დაყადაღებულ მოძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლების არსებობა. მხოლოდ აღწერა-დაყადაღების აქტზე დ. ს-ის მეუღლე მ. შ-ის მიერ გაკეთებული შენიშვნა, რომ ნივთების განსაზღვრული ნაწილი ეკუთვნოდათ მოსარჩელეებს, სასამართლოს განმარტებით, არ წარმოადგენს ნივთზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელ მტკიცებულებას. იმის გათვალიწინებით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განხილვის საგანი დაყადაღებული მოძრავი ნივთები იყო, პალატის მოსაზრებით, საკითხის რეგულირება უნდა მომხდარიყო სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული პრეზუმფციის შესაბამისად. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე კი, მოძრავი ნივთის მფლობელი მიიჩნევა მის მესაკუთრედ. სააპელაციო პალატის განმარტებით, პრეზუმფცია წარმოადგენს ვარაუდს ამა თუ იმ ფაქტის არსებობის შესახებ, რომელიც შეიძლება წარმოიშვას მხოლოდ იმ ფაქტების საფუძველზე, რომლებიც წინასწარ ცნობილია ან უნდა დადგინდეს. იქიდან გამომდინარე, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, არსებობდა კანონით გათვალისწინებული საქმის გარემოებებისათვის დამახასიათებელი ნიშნები ფაქტის პრეზუმფციისათვის, ამიტომ 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით ნავარაუდევი ფაქტი ნივთის ფაქტობრივი მფლობელის მესაკუთრეობის შესახებ მტკიცებას არ საჭიროებდა, შესაბამისად, დ.ს-ი დამატებითი მტკიცებულებების წარდგენის გარეშეც მიიჩნეოდა მესაკუთრედ. აღნიშნულის საპირისპიროდ მოსარჩელეებს, კანონმდებლობით დაშვებულ ფარგლებში, უნდა ემტკიცებინათ საწინააღმდეგო, კერძოდ, მათ უნდა ემტკიცებინათ, რომ სადავო მოძრავი ნივთების მესაკუთრეს არა დ. ს-ი, არამედ მოსარჩელეები წარმოადგენდნენ. სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მფლობელად განიხილება პირი, რომელმაც ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობა ნებით მოიპოვა. იქიდან გამომდინარე, რომ სადავო მოძრავი ნივთები განლაგებული იყო დ.ს-ის მამისეულ სახლში, ამიტომ ეს ფაქტი საკმარის პირობას წარმოადგენდა იმის დასადგენად, რომ დ. ს-ი მათი მესაკუთრეა სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული პრეზუმციიდან გამომდინარე. სასამართლოს მოსაზრებით, მარტოოდენ ის გარემოება, რომ ამავე სახლში მასთან ერთად ცხოვრობენ მისი ოჯახის წევრები - მოსარჩელეები, რომლებსაც დ. ს-ის მიერ ჰქონდათ მინიჭებული მის სახლში ცხოვრების უფლება, სასამართლოს განამრტებით არ წარმოადგენდა იქ არსებულ ნივთებზე მოსარჩელეების უფლებრივი მდგომარეობის ამსახველ გარემოებას. პალატის განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი განსაზღვრავს მტკიცებულებათა სახეებს, მათი შეაფასება სასამართლოს კომპეტენციაა, ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ხოლო 127–ე მუხლის თანახმად, მხარეთა განმარტება, მართალია, წარმოადგენს მტკიცებულების სახეს, თუმცა მხოლოდ მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტება, რომელსაც სადავოდ ხდიდა მოპასუხე და ამასთან, სადავო გარემოებები არ დასტურდებოდა ამ კოდექსით გათვალისწინებული სხვა მტკიცებულებით, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად არ იქნა მიჩნეული.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი დასაბუთებით:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია კანონი, რადგანაც მას გადაწყვეტილების მიღებისას არ უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 155-ე და 158-ე მუხლების მოთხოვნებით. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სავსებით მართებულად განსაზღვრა ის ქონება, რომელზეც მოსარჩელეთა საკუთრების უფლება არ ვრცელდებოდა, ხოლო სააპელაციო პალატამ არასწორად დაასკვნა, რომ ყადაღისაგან გათავისუფლებული ნივთები მოსარჩელეებს არ ეკუთვნოდათ, ვინაიდან საქმის მასალებში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომლის თანახმადაც, სადავო ნივთები დ. ს-ის სახელზე იქნებოდა აღრიცხული, რაც „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის მიხედვით, დაყადაღებული ნივთების მოვალის საკუთრებად მიჩნევის წინაპირობა გახდებოდა. საქმეში წარმოდგენილი სოფელ მ-ის მუნიციპალიტეტის რწმუნებული ცნობით დასტურდება, რომ ამავე სახლში ცხოვრობენ დ.ს-ის შვილები ოჯახებით, რაც, ერთი მხრივ, გამორიცხავდა სამოქალაქო კოდექსის 155-ე და 158-ე მუხლების გამოყენების შესაძლებლობას, ხოლო, მეორე მხრივ, აღმასრულებლის ვარაუდის შესაძლებლობას, რომ ყველა ნივთის მესაკუთრე დ.ს-ი იყო, რადგანაც ამავე სახლში მცხოვრებ პირებს, ბუნებრივია, საკუთრებაში ექნებოდათ მოძრავი ქონება. არასწორია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა სადავო გარემოებების მხოლოდ მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტებაზე დამყარების შესახებ, რადგანაც საქმეში მოიპოვება ასევე მეორე მოპასუხის - დ.ს-ის, მისი მეუღლის - მ.შ-ის განმარტებები და ცნობა მუნიციპალიტეტიდან აღნიშნულ სახლში მოვალესთან ერთად რამდენიმე ოჯახის ცხოვრების თაობაზე. გარდაბნის რაიონულმა სასამართლომ სამართლიანად, შინაგანი რწმენით ყოველმხრივ სრულად და ობიექტურად გამოიკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებები, რაც საფუძვლად დაუდო სამართლიანი გადაწყვეტილების გამოტანას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 ივნისის განჩინებით ზეზ. ს-ის, ზ. ს-ის, ნ. გ-ისა და ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ზეზ. ს-ის, ზ. ს-ის, ნ. გ-ისა და ს. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზეზ. ს-ის, ზ. ს-ის, ნ. გ-ისა და ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ო-ის მიერ 2012 წლის 27 ივნისის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზეზ. ს-ის, ზ. ს-ის, ნ. გ-ისა და ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ზეზ. ს-ს (პ/№...), ზ. ს-ს (პ/№...), ნ. გ-სა (პ/№...) და ს. გ-ს (პ/№...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ო-ის მიერ 2012 წლის 27 ივნისის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.