ბს-514-100(კ-05) 5 ოქტომბერი, 2005 წ., ქ. თბილისი,

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე),

ი. ლეგაშვილი (მომხსენებელი),

ჯ. გახოკიძე

დავის საგანი: პრივატიზაციის ხელშეკრულებისა და თანამდევი შედეგების ბათილად ცნობა. სადავო ფართზე მოსარჩელეთა პრივატიზაციის უფლების აღიარება.

აღწერილობითი ნაწილი:

ნ. ნ-მა, ლ. და მ. ს-ეებმა და ზ. დ-მა სარჩელით მიმართეს სასამართლოს მოპასუხეების: თბილისის ქონების მართვის სამმართველოსა და ინდსაწარმო “ა. მ-ის” მიმართ, მოითხოვეს თბილისის ქონების მართვის სამმართველოსა და ინდსაწარმო “ა. მ-ს” შორის დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და სადავო ფართის პრივატიზებაზე მათი უფლების აღიარება.

მოსარჩელეები მიუთითებდნენ, რომ ქ. თბილისში, ... მდებარე სახლი ირიცხებოდა დიდუბის რაიონის საბინაო ტრესტის ბალანსზე და მთლიანად გადავიდა სახელმწიფო საკუთრებაში, რაც დასტურდება ტექაღრიცხვის 03.09.89წ. ¹1-687 ცნობით. 1957 წელს სახლის სარდაფში განთავსდა “თ-ის” ¹30 მაღაზია, რომელიც ფუნქციონირებდა 1987 წლამდე. მაღაზიაში გამყიდველად მუშაობდა ა. მ-ი, რომელმაც მოგვიანებით აღნიშნული ფართი რეგისტრაციაში გაატარა ინდსაწარმოდ. ქ. თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს 1996წ. ¹1-41640 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის სარდაფის პრივატიზაცია სახელმწიფო მეთაურის 23.03.1995წ. ¹37 განკარგულების საფუძველზე. თბილისის ქონების მართვის სამმართველომ 1996წ. 16 ივლისს გასცა საკუთრების მოწმობა ინდსაწარმო “ა. მ-ზე”, რაც მიაჩნდათ უკანონოდ, რადგან საბინაო ფონდების პრივატიზაცია რეგულირდება ცალკე კანონით და “სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის შესახებ” კანონის საფუძველზე სადავო ფართის პრივატიზება არასწორი იყო. პრივატიზების მომენტისათვის სარდაფი (61კვ.მ), რომელიც მუნიციპალურ საკუთრებას წარმოადგენდა, არასწორად აღირიცხა თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს ბალანსზე, მაშინ, როდესაც მისი პრივატიზება უნდა მომხდარიყო საცხოვრებელ ბინებთან ერთად საქართველოს მთავრობის 11.08.1992 წ. ¹825 დადგენილების საფუძველზე. იჯარის ხელშეკრულება დადებული იყო “თ-ასთან” 1987-91 წლებში, იმ პერიოდში, როდესაც მაღაზია ცეკავშირის დაქვემდებარებაში იყო. მისი დაშლის შემდეგ კი საერთოდ აღარ არსებობდა, როგორც სავაჭრო ობიექტი, რის გამოც უგულებელყოფილ იქნა 20.09.1994წ. ¹555 დადგენილების მოთხოვნები.

მოსარჩელეებს მიაჩნდათ, რომ სადავო სარდაფი წარმოადგენს მცხოვრებთა საერთო საკუთრებას სკ-ის 212-ე მუხლის შესაბამისად.

მოპასუხე თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო ფართი წარმოადგენდა რა მუნიციპალურ საკუთრებას, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 05.06.1996 წ. ¹09.04.476 დადგენილებით დამტკიცდა საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში და განხორციელდა მისი პრივატიზება სახელმწიფო მეთაურის 23.93.1995წ. ¹37 განკარგულების შესაბამისად. სარჩელი არ ცნო ი/ს “ა. მ-მაც” და მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა სარჩელი. სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო პრივატიზების ხელშეკრულება დადებული იყო იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს თავდაპირველმა მოსარჩელეებმა, რომელთაც გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 23 თებერვლის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ ... მდებარე სახლის სარდაფზე 1993 წელს გაფორმდა ფართის ქირავნობის ხელშეკრულება ¹39 ¹23 საბინაო-საექსპლოატაციო უბანთან 1997წ. 1 ივლისამდე. საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 10.03.95წ. ¹128 დადგენილებით ნება დაერთოთ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოებს, მოეხდინათ საბინაო-საექსპლოატაციო ორგანიზაციების ბალანსზე რიცხული არასაცხოვრებელი ფართების პრივატიზება, ხოლო სახელმწიფო მეთაურის ¹37 განკარგულებით ნება მიეცა თბილისის მერიას, მოეხდინა საცხოვრებელ სახლებში განთავსებული მუნიციპალური საკუთრების არასაცხოვრებელი ფართობების პრივატიზება პირდაპირი წესით იმ მოიჯარეებისა და დამქირავებლებისათვის, რომლებსაც არასაცხოვრებელი ფართების იჯარის ქირავნობის უფლება მოპოვებული ჰქონდათ ქალაქში მოქმედი წესების შესაბამისად. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს 28.06.96წ. ¹1-4/640 ბრძანებით დაკმაყოფილდა ინდსაწარმო “ა. მ-ის” განცხადება პრივატიზების უფლების თაობაზე და მიეცა ფართის პირდაპირი შესყიდვის უფლება. შესაბამისად, 05.06.1996 წ. დადგენილებით შეტანილ იქნა საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ინდსაწარმო “ა. მ-ი” პრივატიზაციის პერიოდში არ წარმოადგენდა სადავო არასაცხოვრებელი ფართის დამქირავებელს და მასზე არ უნდა გავრცელებულიყო სახელმწიფო მეთაურის 1995 წ. 23 მარტის ¹37 განკარგულება და მიუთითა, რომ საქმეზე წარმოდგენილი მასალებით დასტურდებოდა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა საიჯარო ურთიერთობა. ასევე არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ, ვინაიდან საიჯარო ხელშეკრულების გადაფორმება არ მომხდარა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსთან, ამიტომ ხელშეკრულება არ უნდა ჩათვლილიყო იურიდიული შედეგების მქონედ და აღნიშნა, რომ “სახელმწიფო ქონების იჯარით გაცემის წესის თაობაზე დებულების დამტკიცების შესახებ’’ საქართველოს პარლამენტის 20.09.1994წ. ¹555 დადგენილების მე-3 მუხლის მიხედვით, სავალდებულოდ განისაზღვრა მხოლოდ ქონების გამოსყიდვის უფლებით დადებული საიჯარო ხელშეკრულების სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსთან გადაფორმება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოთხოვნა სადავო პრივატიზების ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრული იყო სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დარღვევით, რადგან დადასტურებული იყო, რომ აპელანტებისათვის ცნობილი იყო არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზების შესახებ და მათ “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტით დადგენილ 3-წლიან ხანდაზმულობის ვადაში არ აღუძრავთ სარჩელი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს თავდაპირველმა მოსარჩელეებმა, რომლებიც ითხოვენ გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა-კანონიერების შემოწმების, საკასაციო საჩივრის მოტივების შესწავლისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ნ-ის, ლ. ს-ის, მ. ს-ის და ზ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 23 თებერვლის განჩინება.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია სამართლის ნორმების დარღვევის გარეშე. სააპელაციო პალატამ მოცემული დავის განხილვა-გადაწყვეტისას სრულყოფილად გამოიკვლია საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, სადავო სამართალურთიერთობებს სწორად შეუფარდა სამართლის ნორმები და გამოიტანა იურიდიულად დასაბუთებული სწორი გადაწყვეტილება.

სსკ-ის 407-ე მუხლის საფუძველზე საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ქ. თბილისში, ..... მდებარე სახლთმფლობელობა (მუნიციპალიზაციის დროს) 1940 წლიდან აღირიცხა საბინაო ტრესტის ბალანსზე. ქ. თბილისის საბჭოს აღმასკომის 1956წ. 20/V ¹1382 გადაწყვეტილებით, ოქმი ¹27 §20, ზემოთ მითითებული სახლთმფლობელობის სარდაფი გადაეცა “თ-ას”. აღნიშნული პერიოდიდან მითითებულ სარდაფში ფუნქციონირებდა “თ-ის” მაღაზია ¹30, რომელშიც წლების განმავლობაში მუშაობდა მოპასუხე ა. მ-ი. 1983 წლიდან მაღაზია იმყოფებოდა თვითდაფინანსებაზე და საბინაო-საექსპლოატაციო უბანთან გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე იხდიდა ქირას და გადასახადებს. ... მდებარე სარდაფზე (65 კვ.მ) საბინაო-საექსპლოატაციო უბანსა და ა. მ-ს შორის 1993წ. 1 ივლისს გაფორმდა არასაცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულება 1997წ. 1 ივლისამდე. საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 10.03.1995წ. ¹128 დადგენილებით, ნება დაერთო ადგილობრივი მმართველობის ორგანოებს (მერიებს, გამგეობებს) მოეხდინათ საბინაო-საექსპლოატაციო ორგანიზაციებზე რიცხული არასაცხოვრებელი ფართების პრივატიზება, ხოლო საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1995წ. 23 მარტის ¹37 განკარგულებით, ქ. თბილისში არასაცხოვრებელი ფართობების პრივატიზების პროცესის დაჩქარების შესახებ” ნება დაერთო ქ. თბილისის მერიას მოეხდინა საცხოვრებელ სახლებში განთავსებული მუნიციპალური საკუთრების არასაცხოვრებელი ფართობების პრივატიზება პირდაპირი მიყიდვის წესით იმ მოიჯარეებისა და დამქირავებლებისათვის, რომლებსაც არასაცხოვრებელი ფართების იჯარის ან ქირავნობის უფლება მოპოვებული ჰქონდათ ქალაქში მოქმედი წესების შესაბამისად. მითითებული განკარგულების ¹37 მოთხოვნის შესაბამისად, ქ. თბილისის მერიის საქალაქო კოლეგიის 1995წ. 4 მაისის გადაწყვეტილებით დამტკიცდა ქ. თბილისში, მუნიციპალური საკუთრების საცხოვრებელ სახლებში განთავსებული არასაცხოვრებელი ფართობების პრივატიზების წესი.

ასევე დადგენილია, რომ სადავო პრივატიზება განხორციელდა საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1995წ. 23 მარტის ¹37 განკარგულების შესაბამისად და ამ განკარგულების საფუძველზე ქ. თბილისის მერიის საქალაქო კოლეგიის მიერ შემუშავებული პრივატიზების წესის დაცვით. ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის სასამართლოს 19.02.1996წ. დადგენილებით რეგისტრაციაში გატარდა ინდივიდუალური საწარმო “ა. მ-ი”, რომელმაც განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს იჯარით აღებული სარდაფის პრივატიზების თაობაზე, რაც დაკმაყოფილდა სამმართველოს 28.06.96წ. ¹1-4/640 ბრძანებით და ინდსაწარმო “ა. მ-ს” უფლება მიეცა ..... მდებარე სარდაფის პირდაპირი შესყიდვის წესით პრივატიზებაზე. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996წ. 5 ივნისის დადგენილების საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში შეტანილ იქნა ინდსაწარმო “ა. მ-ი”. 1996წ. 19 ივნისს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და ინდსაწარმო “ა. მ-ს” შორის გაფორმდა პირდაპირი მიყიდვის ხელშეკრულება ქ. თბილისში, ... მდებარე არასაცხოვრებელ 61 კვ.მ ფართზე, ხოლო 1996წ. 12 ივლისს გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ¹...... .

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიღო სამართლებრივად დასაბუთებული სწორი გადაწყვეტილება.

საქმეზე წარმოდგენილია 1993წ. 1 ივლისს ¹23 საბინაო საექსპლოატაციო უბანსა და ა. მ-ს შორის გაფორმებული არასაცხოვრებელი სადგომის დაქირავების ¹39 ხელშეკრულების ასლი, რომელიც მოქმედებდა 01.07.1997 წლამდე. სააპელაციო სასამართლოს 23.02.2005წ. სხდომის ოქმით დასტურდება, რომ ზემომითითებული ხელშეკრულების დედანი წარედგინა სასამართლოს და დათვალიერების შემდეგ დაუბრუნდა მხარეს. ხელშეკრულების სიყალბის დამადასტურებელი მტკიცებულება კასატორებს არ წარმოუდგენიათ. საქართველოს პარლამენტის 20.09.1994წ. ¹555 დადგენილების მე-3 პუნქტის მიხედვით, სავალდებულოდ განისაზღვრა მხოლოდ გამოსყიდვის უფლებით დადებული საიჯარო ხელშეკრულების გადაფორმება სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსთან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორთა მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ინდსაწარმო “ა. მ-სა” და ქ. თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს შორის არ გაფორმებულა იჯარის ხელშეკრულება და აღნიშნულის გამო სადავო პრივატიზება არ უნდა მომხდარიყო სახელმწიფო მეთაურის 23.03.1995წ. ¹37 განკარგულების საფუძველზე.

უსაფუძვლობის მოტივით არ უნდა იქნეს გაზიარებული კასატორთა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა საქართველოს მთავრობის 11.08.1992წ. ¹825 დადგენილება, რომელიც საცხოვრებელი სახლის სარდაფის პრივატიზებას ითვალისწინებდა საცხოვრებელ ბინასთან ერთად. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კასატორთა მიერ მითითებული ¹825 დადგენილება საცხოვრებელ ბინასთან ერთად სარდაფის პრივატიზებას ითვალისწინებდა იმ შემთხვევაში, თუ მოქალაქე (საცხოვრებელი ბინის დამქირავებელი) სარგებლობდა სარდაფით ან სხვა დამხმარე სათავსით. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორების მიერ წარმოდგენილი არ არის მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებს სადავო სარდაფის კასატორთა სარგებლობაში ყოფნის ფაქტს. საქმის მასალებით დადგენილია და არც კასატორთა მიერ სადავოდ არ არის გამხდარი ის გარემოება, რომ სადავო სარდაფში 1956 წლიდან განთავსებული იყო “თ-ის” ¹30 მაღაზია (ქ. თბილისის საბჭოს აღმასკომის 20.06.1956წ. ¹1382 გადაწყვეტილება, ოქმი ¹37, §20), ხოლო 1993წ. 1 ივლისიდან, ¹39 ხელშეკრულების საფუძველზე, სარდაფს ფლობდა ა. მ-ი. სადავო სარდაფის კასატორთა სარგებლობაში არყოფნის ფაქტს ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ ლ. ს-ემ მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი 29 კვ.მ და საერთო 47 კვ.მ-ის პრივატიზება მოახდინა 10.07.1992წ., ხოლო მ. ს-ეს 04.02.1992წ. ბინის პრივატიზების ხელშეკრულებით საკუთრებაში გადაეცა საცხოვრებელი 38 კვ.მ, საერთო 43 კვ.მ, სარდაფი 5.5 კვ.მ, დ/ფართი 5 კვ.მ. აღნიშნულ ხელშეკრულებაში საერთო სარგებლობის უფლება მითითებულია საპირფარეშოზე, სამზარეულოსა და დერეფანზე. ზემოხსენებულ პრივატიზაციის ხელშეკრულებებში არ არის აღნიშნული სარგებლობის უფლება სადავო სარდაფზე. ამასთან, წარმოდგენილი მასალებით არ დასტურდება, რომ კასატორებმა სადავოდ გახადეს ზემოაღნიშნული ბინის პრივატიზების ხელშეკრულებებში მითითებული მონაცემები და მოითხოვეს ბინასთან ერთად სადავო სარდაფის პრივატიზება.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორთა მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს სადავო ურთიერთობის გადაწყვეტისას უნდა გამოეყენებინა სკ-ის 150-ე მუხლი და 212-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ვინაიდან კასატორთა მიერ მითითებული სამოქალაქო კოდექსი ამოქმედდა 1997წ. 25 ნოემბრიდან, ხოლო სადავო სამართალურთიერთობა წარმოიშვა 1996 წელს. სკ-ის 1507-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების შესაბამისად, კოდექსის ნორმები მოქმედებს იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოიშვა ამ კოდექსის ამოქმედების შემდეგ. კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილი ურთიერთობების მიმართ გამოიყენება ის ნორმატიული აქტები, რომლებიც ამ კოდექსის ამოქმედების გამო ჩაითვალა ძალადაკარგულად. ასევე, არ უნდა იქნეს გაზიარებული კასატორთა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლოს სასარჩელო ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას უნდა გამოეყენებინა სკ-ის 129-ე მუხლი, ნაცვლად “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის ნორმებისა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონი წარმოადგენს რა სახელმწიფო ქონების პრივატიზების მარეგულირებელ სპეციალურ კანონს, აღნიშნულ დავებთან დაკავშირებით სასარჩელო ხანდაზმულობის გადასაწყვეტად გამოყენებული უნდა იქნეს დასახელებული კანონის ნორმები, რადგან “ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 27-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, უპირატესობა ენიჭება სპეციალური ურთიერთობის მომწესრიგებელ ნორმებს.

უსაფუძვლობის მოტივით, ასევე გაზიარებული ვერ იქნება კასატორთა მოსაზრება სააპელაციო სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა არასრულყოფილად გამოკვლევისა და არასწორად შეფასების თაობაზე, რამდენადაც 23.02.2005წ. სასამართლოს სხდომის ოქმით დასტურდება, რომ სასამართლომ გამოიკვლია საქმეზე არსებული მტკიცებულებები, ხოლო სხდომაზე წარმოდგენილი დოკუმენტების დედნები დათვალიერების შემდეგ დაუბრუნდა მხარეს. სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმის კანონიერებაში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ გააჩნია საკასაციო პალატას, რადგან კასატორებს სხდომის ოქმის მიმართ შენიშვნები არ წარუდგენიათ სსკ-ის 291-ე მუხლით გათვალისწინებული წესით და ვადაში.

საქმის მასალებით, აგრეთვე, არ დასტურდება კასატორთა წარმომადგენელ მ. ბურჭულაძის მიერ საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე წარმოდგენილ განმარტებებში მითითებული “სასამართლოებში ორგანიზაციული მუშაობისა და საქმის წარმოების წესის” დარღვევის ფაქტები.

სააპელაციო სასამართლოს ყველა განჩინება ხელმოწერილია სასამართლო შემადგენლობის სამივე მოსამართლის მიერ, ხოლო ის გარემოება, რომ კასატორს ეჭვი ეპარება მოსამართლე ნ. ჭ-ის ხელმოწერის ნამდვილობაში, გარდა კასატორის სუბიექტური მოსაზრებისა, სხვა მტკიცებულებით არ დასტურდება. სააპელაციო სასამართლოს ყველა სხდომის ოქმი ხელმოწერილია სხდომის თავმჯდომარისა და მდივნის მიერ. სსკ-ის 404-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო პალატა ამოწმებს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანი შეიძლება იყოს, აგრეთვე, სასამართლოს ის განჩინებები, რომლებიც წინ უსწრებს სააპელაციო სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილებას. ამდენად, აღნიშნული ნორმის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს უფლებამოსილება განისაზღვრება სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ შემაჯამებელ და წინმსწრებ განჩინებებზე და მას პირველი ინსტანციის სასამართლოს საპროცესო აქტების კანონიერების შემოწმების უფლებამოსილება საპროცესო კანონმდებლობით არ გააჩნია. საფუძველს მოკლებულია კასატორთა წარმომადგენლის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქმეში არ მოიპოვება სასამართლოს 21.01.2005წ. ოქმი, ვინაიდან საქმეში არსებული მოსამართლის თანაშემწის ცნობით ირკვევა, რომ აღნიშნულ დღეს სხდომა არ ჩატარებულა მომხსენებელი მოსამართლის, ქ. დ-ის, ავადმყოფობის გამო.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია მატერიალური და საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ნ-ის, ლ. და მ. ს-ეების და ზ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 23 თებერვლის განჩინება;

3. ნ. ნ-ს, ლ. ს-ეს, მ. ს-ეს, ზ. დ-ს სოლიდარულად დაეკისროთ სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 60 ლარის ოდენეობით.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.