№ას-989-929-2012 16 ივლისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – გ. ლ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები – კ. თ-ე, ზ. გ-ა, დ. რ-ე, ფ. ს-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების დაბრუნება, მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 09 იანვრის გადაწყვეტილებით გ. ლ-ის სარჩელი მოპასუხეების: კ. თ-ის, ზ. გ-ს, დ. რ-ისა და ფ. ს-ს მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: კ. თ-ს, ზ. გ-სა და ფ. ს-ს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 6000 აშშ დოლარის ანაზღაურება. ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა სარჩელის მოთხოვნა დ. რ-სა და კ. თ-ს შორის 2010 წლის 17 მაისს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ, აგრეთვე, მოსარჩელის მოთხოვნა ქ.თბილისში, დ-ის ქუჩის 21-ე კორპუსში მდებარე ბინა 36-ის დაბრუნების თაობაზე (ტომი 1, ს.ფ. 323-333).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა – გ. ლ-მა და ფ. ს-მ.

გ. ლ-მა მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 1, ს.ფ. 351-363).

ფ. ს-მ კი მოითხოვა დასახელებული გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილებით გ. ლ-ის სასარგებლოდ 6000 აშშ დოლარის სოლიდარულად, მხოლოდ კ. თ-ისა და ზ. გ-სათვის დაკისრება (ტომი 1, ს.ფ. 364-374).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილებით გ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ფ. ს-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 09 იანვრის გადაწყვეტილება ფ. ს-სათვის 6000 აშშ დოლარის სოლიდარულად დაკისრების ნაწილში, ხსენებული გადაწყვეტილება ასევე გაუქმდა ფ. ს-სათვის სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის სოლიდარულად დაკისრების ნაწილში, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, გ. ლ-ს ფ. ს-ს სასარგებლოდ დაეკისრა სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურება 400 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

შპს „ქ. მ. ა-ის“ 2009 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით საარბიტრაჟო პრეტენდენტ ფ. ს-სა და საარბიტრაჟო მოპასუხე გ. ლ-ს შორის დამტკიცდა მორიგება შემდეგი პირობებით:

– გ. ლ-ი თანახმაა 2009 წლის 15 ოქტომბრამდე გადაიხადოს სესხის სახით აღებული თანხის სარგებელი და პირგასამტეხლო 4988 აშშ დოლარის ოდენობით, ხოლო ფ. ს-ს წარმომადგენელი თ. შ-ი თანახმაა მიიღოს სესხის თანხის სარგებელი და პირგასამტეხლო 4988 აშშ დოლარი, ასევე კონტრაქტის ერთი თვით გაგრძელებისათვის 2625 აშშ დოლარი, რა შემთხვევაშიც გ. ლ-ს დარჩენილი თანხის გადახდა გადაუვადდება 2009 წლის 9 ნოემბრამდე.

– წინააღმდეგ შემთხვევაში, მოხდება იპოთეკით დატვირთული ბინის – ქ.თბილისში, დ-ის ქუჩის №21-ში მდებარე ბინა 36-ის ფ. ს-ს სახელზე აღრიცხვა ყოველგვარი დამატებითი დოკუმენტების წარდგენის გარეშე, რაზეც პრეტენდენტის ან მისი წარმომადგენლის მიერ მოთხოვნილ იქნება სააღსრულებო ფურცელი. გადაწყვეტილება უნდა აღსრულდეს მოვალის მიერ მორიგებით გათვალისწინებული ნებისმიერი პირობის დარღვევის შემთხვევაში დაუყოვნებლივ;

შპს „ქ. მ. ა-ის“ 2009 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე 2009 წლის 20 ოქტომბერს გაიცა სააღსრულებო ფურცელი;

შპს „ქ. მ. ა-ის“ 2009 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე ქ.თბილისში, დ-ის ქ.№21-ში მდებარე უძრავი ქონება – ბინა N36 საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა ფ. ს-ს სახელზ;

ამდენად, საქმეზე დადგინდა, რომ ფ. ს-ს სახელზე უძრავი ქონების აღრიცხვა მოხდა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების საფუძველზე, რომლითაც მხარეთა დისპოზიციური ნების შესაბამისად დამტკიცდა მორიგება;

უდავო იყო და არც საწინააღმდეგოს დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება მოიპოვებოდა საქმეში, რომ ფ. ს-ს სახელზე საკუთრების უფლების აღრიცხვის საფუძველი – შპს „ქ. მ. ა-ის“ 2009 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება – სადავო არ გამხდარა და არ გაუქმებულა;

2010 წლის 17 მაისს, ერთის მხრივ, ფ. ს-ს წარმომადგენელ კ. თ-ს (გამყიდველი) და მეორეს მხრივ, დ. რ-ს შორის (მყიდველი) გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ფ. ს-მ გაყიდა, ხოლო დ. რ-მ იყიდა უძრავი ნივთი ქ.თბილისში, დ-ის ქუჩის №21-ში მდებარე ბინა N36. ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 57000 აშშ დოლარის ეკვივალენტით ლარში. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა დ. რ-ის სახელზე;

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ისეთ პირობებში, როდესაც ფ. ს-ს საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველი ამ დროისთვისაც ნამდვილი იყო და გაბათილებული არ ყოფილა (ანუ მის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ითვლებოდა სწორად), დაუსაბუთებელი იყო მოსარჩელის მსჯელობა შემძენის – დ. რ-ის არაკეთილსინდისიერებაზე.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია დ. რ-ე კეთილსინდისიერ შემძენად, შემდეგი გარემოებების გამო: აპელანტი დ. რ-ის არაკეთილსინდისიერების საფუძვლად უთითებდა იმ გარემოებაზე,რომ დ. რ-ის სახლის და მობილურის ტელეფონებზე შედგა სატელეფონო საუბარი დ. რ-ს და გ. ლ-ს შორის. რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ სატელეფონო ნომერზე საუბარი შედგა უშუალოდ დ. რ-სთან და ეს საუბარი შეეხებოდა დ. რ-ის მიერ შესაძენ ბინას და მასთან დაკავშირებულ საკითხებს, საქმეში არ მოიპოვებოდა. შესაბამისად, აღნიშნული მტკიცებულებებით ვერ დასტურდებოდა სადავო უძრავი ქონების შეძენისას მოპასუხის არაკეთილსინდისიერების ფაქტი. ამდენად, იმის გამო, რომ არ არსებობდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი, ნამდვილი იყო და სადავოდ არ გამხდარა ფ. ს-ს სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, არ არსებობდა არც უძრავი ქონების დაბრუნების თაობაზე მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობები.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 1 მარტის განაჩენით ზ. გ-ა და კ. თ-ე მიჩნეულ იქნენ დამნაშავეებად, განესაზღვრათ სასჯელის სახე და ზომა. განაჩენით დადგინდა, რომ ზ. გ-მ და კ. თ-მ მათ მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედებების შედეგად დაზარალებულ გ. ლ-ს მიაყენეს 6000 აშშ დოლარის ოდენობის მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი და მიიღეს ქონებრივი უფლება ამ უკანასკნელის კუთვნილ, თბილისში, დ-ის ქუჩის 21-ე კორპუსში მდებარე №36 საცხოვრებელ ბინაზე. აქედან გამომდინარე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 1 მარტის განაჩენით დგინდებოდა მოპასუხე კ. თ-ის და ზ. გ-ს მართლსაწინააღმდეგო ქცევა, ამით მიყენებული ზიანი, ბრალი, ასევე მიზეზობრივი კავშირი მათ მოქმედებასა და დამდგარ შედეგეს შორის.

რამდენადაც ფ. ს-ს მიმართ სისხლის სამართლის საქმეზე განაჩენი არ დამდგარა, სააპელაციო სასამართლომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 1 მარტის განაჩენი არ მიიჩნია ფ. ს-ს მართლსაწინააღმდეგო ქცევის, ამით მიყენებული ზიანის, ბრალის, ასევე მათ მოქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობის დამდასტურებელ მტკიცებულებად. სხვა რაიმე მტკიცებულება, რაც ზემოაღნიშნულს დაადასტურებდა საქმეში წარდგენილი არ იყო და ასეთზე ვერც გ. ლ-ი უთითებდა. სარჩელით გ. ლ-ი 6000 აშშ დოლარის დაკისრებას მოპასუხეებზე, მათ შორის, ფ. ს-ზე ითხოვდა სწორედ დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღურების სახით. მოსარჩელემ ვერ შეძლო მოპასუხე ფ. ს-ს მიმართ თანხის დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოებების დადასტურება (უშუალოდ ფ. ს-ს მიერ დანაშულებრივი გზით ზიანის მიყენება), რაც ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე გ. ლ-ის იურიდიული ინტერესი მიმართული იყო იქით, რომ 2010 წლის 17 მაისის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის გზით, საკუთრებაში დაებრუნებინა თბილისში, დ-ის ქ.№21-ში მდებარე ბინა №36. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმ პირობებში, როდესაც ფ. ს-ს სახელზე საკუთრების უფლების აღრიცხვის საფუძველი – შპს „ქ. მ. ა-ის“ 2009 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება გაუქმებული არ იყო, უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც გ. ლ-ის სამართლებრივი მიზანი ვერ იქნებოდა მიღწეული – ქონება აღირიცხებოდა ფ. ს-ს სახელზე.

ამდენად, ნათელი იყო, რომ უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე სარჩელის მოთხოვნასთან მიმართებით მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი მიუღწევადი იყო, შესაბამისად, იგი ვერ ასაბუთებდა იურიდიული ინტერესის არსებობას, რომელიც მას გააჩნდა მატერიალურ-სამართლებრივი უფლების უზრუნველსაყოფად, რაც წარმოადგენდა ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევევისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. კეთილსინდისიერი შემძენის ასეთი უფლებრივი მდგომარეობა გამოწვეულია საჯარო რეესტრის სპეციფიკური დანიშნულებით სამოქალაქო ბრუნვის მექანიზმში. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწრის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. მოცემულ შემთხვევაში, ფ. ს-ს სახელზე ჩანაწერი იყო სწორი, რაც შეეხება ფ. ს-ს წარმომადგენლის დანაშულებრივ ქმედებას, ამ ფაქტის მიმართ დ. რ-ე იყო კეთილსინდისიერი. აქედან გამომდინარე, არ არსებობდა გ. ლ-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება სამართლებრივად დაუსაბუთებლად მიიჩნია ფ. ს-სათვის 6000 აშშ დოლარის სოლიდარულად დაკისრების ნაწილში.

ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა დელიქტურ ვალდებულებას. ამავე კოდექსის 992-ე მუხლის შესაბამისად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. მოცემული მუხლით პირს ზიანის ანაზღაურება ეკისრება, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისთვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები, კერძოდ, თუ სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით, მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი. ვინაიდან არ დასტურდებოდა ფ. ს-ს მართლსაწინააღმდეგო ქცევა, ამით მიყენებული ზიანი, ბრალი, ასევე მიზეზობრივი კავშირი მის მოქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა კ. თ-სა და ზ. გ-სთან ერთად ფ.ს-სათვის გ. ლ-ის სასარგებლოდ 6000 აშშ დოლარის სოლიდარულად დაკისრების საფუძველი.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გააუქმა ფ. ს-სათვის 6000 აშშ დოლარის სოლიდარულად დაკისრების ნაწილში და გ. ლ-ის სარჩელი ფ. ს-ს მიმართ მოთხოვნის ნაწილში არ დააკმაყოფილა (ტომი 2, ს.ფ. 112-126).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ლ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორს უსაფუძვლოდ მიაჩნია სასამართლოს მსჯელობა რ-სა და თ-ს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების ბათილობის მიმართ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არქონის თაობაზე, რამდენადაც სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენით დადასტურებულია, რომ თ-მ და გ-მ მათ მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედებების შედეგად დაზარალებულ გ. ლ-ს მიაყენეს 6000 აშშ დოლარის მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი და მიიღეს ქონებრივი უფლება ამ უკანასკნელის კუთვნილ საცხოვრებელ ბინაზე. ამდენად, დადასტურდა რომ ქონებრივი უფლება, რაც თ-მ მიიღო ლ-ის საცხოვრებელ ბინაზე, ჩადენილია დანაშაულებრივი გზით, რის გამოც იგი უნდა დაუბრუნდეს კანონიერ მესაკუთრეს. 2011 წლის 17 მაისის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის იურიდიული ინტერესი სწორედ ისაა, რომ ასეთის შემთხვევაში ბინა რჩება ფ. ს-ს სახელზე, სადაც განაჩენით დადგენილია, რომ იგი მის საკუთრებაში გადავიდა დანაშაულებრივი გზით, ამ შემთხვევაში მოქმედებს მეორე მოთხოვნა – გ. ლ-ს, კანონისმიერ მესაკუთრეს დაუბრუნდეს მისი კუთვნილი ბინა. შესაბამისად 2011 წლის 17 მაისის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემდეგ, ფ. ს-ს სახელზე დანაშაულებრივი გზით აღრიცხული ქონება, უნდა დაუბრუნდეს კანონიერ მესაკუთრეს.

სადავო ბინა ფ. ს-ს წარმომადგენელმა კ.თ-მ 2010 წლის 13 მაისს მიყიდა დ. რ-ს, რომელიც როგორც სისხლის სამართლის საქმეზეა დადგენილი, არის კ.თ-სთან და ზ.გ-სთან დაკავშირებული პირი. შემთხვევითი არაა, რომ რ-ე მოხსენიებულია დაკავშირებულ პირად. სისხლის სამართლის საქმეში მოწმეთა ჩვენებებით დადგენილია, რომ რ-ე იცნობდა თ-ს და გ-ს, რაც გახდა საფუძველი მისი დაკავშირებულ პირად წოდებისა. ბინის რ-ის მიერ ყიდვის თაობაზე ცნობილი გახდა გ. ლ-სთვის, რა დროსაც მან დაურეკა რ-ს 2010 წლის 13 მაისს სახლის ტელეფონზე და აუხსნა, რომ ბინა იყო სადავო და თაღლითური გზით წაართვეს, ამასთან, ლ-მა რ-ს დაუთქვა შეხვედრა იმისათვის, რომ დეტალურად აეხსნა სადაო ბინის შესახებ. სასამართლო უთითებს, რომ სატელეფონი საუბრების ამონაწერით არ დგინდება, თუ რაზე ჰქონდათ საუბარი ლ-ს და რ-ს, თუმცა აქ პასუხი ცალსახაა, რადგან მათ სხვა რაიმე საერთო არ აკავშირებთ. ზარის განხორციელების ფაქტს არ უარყოფს არც მოპასუხე, თუმცა იმას ვერ უთითებს, თუ რაზე ისაუბრეს ლ-მა და რ-მ. თ-სთან და გ-სთან ერთად რ-ის დაკავშირებულ პირად ყოფნას ისიც ადასტურებს, რომ ლ-ის სახლიდან გამოსახლების მომენტში იქ იმყოფებოდა გვაზავა, თუმცა სასამართლოს შეკითხვაზე, თუ რა ფუნქციას ასრულებდა იგი ამ მოქმედებებში, გ-მ ვერ უპასუხა. ეს კიდევ ერთხელ მიუთითებს რ-ის ნაცნობობაზე თ-სა და გ-სთან და მის კეთლსინდისიერებაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.