საქმე №ას-1064-998-2012 30 აგვისტო, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – ნ. ა-ი, გ. ლ-ე, ტ. ი-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ინდ.მეწარმე ე. მ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მაისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების დადებულად და საქმიანობაში მხარეთა თანაბარწილად მონაწილოების დადგენილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ა-მა, გ. ლ-მ და ტ. ი-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ინდ.მეწარმე ე. მ-ის მიმართ მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების არსებობის აღიარებისა და ამ საქმიანობაში მხარეთა თანაბარწილად მონაწილეობის დადგენილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელეებსა და მოპასუხის მეუღლეს დ. კ-ს შორის 2005 წელს შედგა შეთანხმება მარნეულის რაიონის ტერიტორიაზე მდებარე ქვის კარიერის გამოსყიდვისა და ქვა-ღორღის გადამამუშავებელი საამქროს ერთობლივი წარმოების შესახებ. შეთანხმებითვე გადაწყდა, რომ აღნიშნული წარმოება გამოსყიდული იქნებოდა და გაფორმდებოდა დ. კ-ის მეუღლის სახელზე, იგი უნდა დარეგისტრირებულიყო როგორც ინდ.მეწარმე, შემდგომში კი მოხდებოდა ინდივიდუალური საწარმოს რეორგანიზაცია ამხანაგობად მოსარჩელეების კუთვნილი ფულისა და ქონების სახით განხორციელებული შენატანების მიხედვით წილის განსაზღვრის პირობით. გარიგების მონაწილე მხარეთა შეთანხმებით, მათ გამოისყიდეს მარნეულის რაიონის სოფელ ი-ში მდებარე 700 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული ქვის გადამამუშავებელი საამქროთი. საწარმოს ფუნქციონირების მიზნით მოსარჩელეებმა შეიძინეს საკუთარი ხარჯებით საჭირო ტექნიკა-დანადგარები, საკუთარი ხარჯებითვე განახორციელეს ამ ტექნიკური საშუალებების დამონტაჟება. ამ მიზნის ფარგლებში საწარმოს გადაეცა მოსარჩელე ნ. ა-ის კუთვნილი ავტომანქანა ბენზინმზიდი „გაზ-5402“ სახელმწიფო ნომრით „...“ და ნივთი კვლავ საწარმოს მფლობელობაშია. დ. კ-ს ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია, კერძოდ, არ განუსაზღვრავს წილები მოსარჩელეთა მიერ განხორციელებული შენატანების მიხედვით, მათ ასევე არ მიუღიათ საწარმოს მოგებიდან თანხები. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს გარიგების წერილობით გაფორმება, რაზედაც დ. კ-მა და მოპასუხე ინდ.მეწარმე ე. მ-მა უარი განაცხადეს. ერთობლივი საქმიანობის შესახებ გარიგება დადასტურებულია დ. კ-ის მიერ წარმოებული ჩანაწერებით, რომელიც ასახავს მხარეთა წილების ოდენობას საწარმოში.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

მოპასუხის განმარტებით, მხარეთა შორის რაიმე შეთანხმება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ, ასევე წილების განსაზღვრისა და მოგების განაწილების თაობაზე არ ყოფილა. ტ. ი-ი ინდივიდუალურ საწარმოში მუშაობდა ინჟინრის თანამდებობაზე. გ. ლ-ისა და ტ. ი-ისგან 2006 წლის 4 აპრილსა და ამავე წლის 25 აპრილს შესყიდულ იქნა გარკვეული სახის მასალები საწარმოსთვის, რაც არ ნიშნავს ერთობლივი საქმიანობის წარმოებას. ნ. ა-ის კუთვნილი ავტომანაქანა ნამდვილად იმყოფება მოპასუხესთან, თუმცა ავტომანქანით სარგებლობისთვის მოპასუხე საიჯარო ქირას იხდიდა. ამასთანავე, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების დადგენილად მიჩნევის შემთხვევაშიც კი, მოთხოვნა ხანდაზმულია, რადგან, როგორც თავად მოსარჩელეები აცხადებენ, მათი შეთანხმება შედგა 2005 წელს, ხოლო უთანხმოება გამოიკვეთა მალევე რამდენიმე თვეში, სარჩელი წარმოდგენილია 2011 წელს, შესაბამისად, სახელშეკრულებო მოთხოვნებისათვის კანონით დადგენილი 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა დარღვეულია.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ა-ის, გ. ლ-ისა და ტ. ი-ის სარჩელი ინდ.მეწარმე ე. მ-ის მიმართ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მაისის განჩინებით ნ. ა-ის, გ. ლ-ისა და ტ. ი-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივ დასაბუთებას და მიიჩნია, რომ არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი, ამასთანავე, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ სასარჩელო მოთხოვნას, ერთი მხრივ, ინდ.მეწარმე ე. მ-სა და, მეორე მხრივ, ნ. ა-ს, გ. ლ-სა და ტ. ი-ს შორის არსებული ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა წარმოადგენდა. სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის, 931-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 932-ე მუხლის თანახმად, იმისათვის, რომ დადებულად იქნას ცნობილი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, საჭიროა არსებობდეს შემდეგი პირობები: ა) არსებობდეს წერილობითი ან ზეპირი ფორმით დადებული ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, სადაც გამოხატული იქნებოდა მისი წევრების ვალდებულება, ერთობლივად იმოქმედონ საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით; ბ) არსებობდეს მონაწილეების მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესატანების შეტანის ფაქტი.

სასამართლოს მითითებით, აპელანტებს (მოსარჩელეებს) არ ჰყავდათ გარიგების მეორე მხარე (სუბიექტი) ზუსტად განსაზღვრული, კერძოდ, ერთი მხრივ, ისინი მიუთითებდნენ, რომ მათ დ. კ-თან ჰქონდათ შეთანხმება ერთობლივი საქმიანობის წარმოებაზე და სწორედ ამ მიზნით შეიქმნა ინდივიდუალური საწარმო ე. მ-ის სახელზე და, მეორე მხრივ, მოითხოვდენ სწორედ ინდ.მეწარმე ე. მ-თან ხელშეკრულების არსებობის დადგენას და ამ საწარმოსთან ერთად ერთობლივ საქმიანობაში წილთა თანაფარდობით მონაწილეობას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეები ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობას მოითხოვდენ იმ სუბიექტის (ე. მ-ის) მიმართ, რომელთანაც საერთოდ არ ჰქონიათ შეთანხმება ერთობლივად ემოქმედათ „საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით“, რაც წარმოადგენდა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ერთ-ერთ საფუძველს. პალატამ ასევე განმარტა: იმისათვის, რომ დადებულად იქნეს ცნობილი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, საჭიროა არსებობდეს წერილობითი ან ზეპირი ფორმით დადებული ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, აპელანტები კი, უთითებდნენ, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება დადებული იყო ზეპირი ფორმით რასაც ამყარებდნენ მათსავე ახსნა-განმარტებასა და მოწმეთა ჩვენებებზე. სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 105-ე მუხლების თანახმად, სადავო გარემოებების დამადასტურებელ უტყუარ მტკიცებულებად არ მიიჩნია მოსარჩელეების ახსნა-განმარტება, ვინაიდან ისინი თავად წარმოადგენდენ პროცესის მონაწილეებს და უშუალოდ არიან დაინტერესებულნი საქმის შედეგით, შესაბამისად, მარტოოდენ მხარის ახსნა-განმარტება სხვა მტკიცებულებების გარეშე, ერთობლივი საქმიანობის გარიგების დადებულად ცნობისათვის არასაკმარისად მიიჩნია. პალატამ ასევე მიუთითა სხდომაზე დაკითხულ მოწმეთა: ზ. მ-ის, გ. ლ-ისა და მ. გ-ის ჩვენებებზე და აღნიშნა, რომ ისინი ვერ ადასტურებდენ მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის შესახებ შეთანხმების არსებობის ფაქტს. მოწმეები განმარტავდენ, რომ შეასრულეს მთელი რიგი სამუშაოები, თანხები გადაუხადეს მოსარჩელეებმა და როგორც ისინი იყვნენ ინფორმირებულნი, საწარმო მხარეების საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა; მოწმე გ.ლ-ის განმარტებით, ქარხანა მან დაამონტაჟა და ოპერატორად დარჩა, ხოლო თანხა გადაუხადეს ტ-მა და ნ-მა. მოწმე ზ.მ-ის განმარტებით, ნ. ა-ის კუთვნილი საწარმოდან რამდენჯერმე გადაზიდა საჭირო დანადგარები; მოწმე მ.გ-ის განმარტებით, მან ააშენა ქვის სატეხი, რაშიც თანხა ნ.ა-მა გადაუხადა. აღნიშნულის საპირისპიროდ მოპასუხემ წარადგინა ტ. ი-სა და ინდ.მეწარმე ე. მ-ს შორის 2007 წლის პირველ აპრილს გაფორმებული N13 შრომითი ხელშეკრულება და ხელფასის უწყისი, რომლითაც დასტურდებოდა ტ. ი-ის დაქირავებულ მუშაკად მუშაობის ფაქტი, პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული მიუთითებდა, რომ მოსარჩელე ტ. ი-ი მოპასუხესთან შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა. მოწმე დ.კ-ი განმარტავდა, რომ მისი მეუღლე ე. მ-ი მას საწარმოსთან დაკავშირებულ საკითხებს უთანხმებდა და მოსარჩელეებთან რაიმე შეთანხმება მას არ ჰქონია. რაც შეეხება ხელწერილს, იგი ემსახურებოდა მოსარჩელეთა პრეტენზიებს მათთვის კუთვნილი თანხების თაობაზე. ამავე დროს, დ.კ-ი კატეგორიულად უარყოფდა მოსარჩელეების მიერ რაიმე თანხის გადაცემას. სააპელაციო პალატის განმარტებით, ზეპირი ხელშეკრულების ნამდვილობის დასადასტურებლად საკმარისი არ არის მხოლოდ მოწმეთა ისეთი ჩვენებები, რომლებიც მიუთითებს მარტოოდენ მათ აღქმას ფაქტებსა და მოვლენებზე. მოწმეთა ჩვენებების გაზიარებისათვის აუცილებელია, რომ ისინი მიუთითებდნენ იმ ფაქტის უშუალოდ ცოდნასა და თვითხილვაზე, რაზეც მოსარჩელე უშუალოდ ამყარებს თავის მოთხოვნას. მოცემულ შემთხვევაში, მოწმეებმა განმარტეს მათ მიერ შესასრულებელი სამუშაოს ანაზღაურების ან მოლაპარაკების არსებობის ფაქტი მოსარჩელეებთან, მაგრამ ეს შენატანის შეტანის სახით განხორციელდა თუ რაიმე სხვა სახით, რაც მოსარჩელეთა ერთობლივ საქმიანობას დაადასტურებდა ე. მ-თან, მოწმეთა ჩვენებების ანალიზის შედეგად არ დგინდებოდა. წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულება, კერძოდ, დ. კ-ის ხელწერილი, ასევე არ მიუთითებდა მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის არსებობაზე. სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარის ფაქტობრივ გარემოებად ასევე არ იქნა მიჩნეული ავტომანქანა „გაზ-5402-ის“ მოპასუხესთან ყოფნის ფაქტი, რადგან, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით ავტომანქანა ეკუთვნის შპს „ჯ-ს“ და არა ნ. ა-ს.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ა-მა, გ. ლ-მ და ტ. ი-მა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული წესის შესაბამისად, მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების არსებობისა და მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული ქვის გადამამუშავებელი საამქროს საქმიანობაში მოსარჩელეებისა და მოპასუხის თანაბარი, პროპორციული წილით თანამონაწილეობის აღიარება შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, არასწორად იმსჯელა მათზე, რის შედეგადაც სადავო გარემოებების საწინააღმდეგო ფაქტობრივი ვითარება იქნა წარმოჩენილი. პალატამ არასათანადოდ იმსჯელა მოსარჩელეებსა და მოპასუხეს შორის სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის ფაქტზე, ამ თვალსაზრისით მიუთითა მოწმეთა ჩვენებებზე, რომლებიც სინამდვილეში ამ ურთიერთობის სავარაუდობას ადასტურებდა, აღნიშნული გამყარებულია სხვა ფაქტებითაც. სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა მხარეთა განმარტება დოკუმენტების გაყალბების თაობაზე და ამ თვალსაზრისით არასწორად არ იქნა დანიშნული ექსპერტიზა. პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა ინდ.მეწარმე ე. მ-სა და ტ. ი-ს შორის 2006 წლის 15 აპრილს მოძრავ ნივთზე გარიგების შესახებ და აღნიშნული ფაქტის მტკიცებისას დაეყრდნო მოპასუხის მიერ წარდგენილ წერილობითი მტკიცებულებების ასლებს, მაშინ, როდესაც მოსარჩელე მხარემ აღნიშნული დოკუმენტები სადავოდ მიიჩნია, ამასთანავე, სასამართლომ არ გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებაზეც, რომ, მიუხედავად მისივე დავალებისა, მხარემ დოკუმენტები დედნის სახით არ წარადგინა. პალატამ ასევე არასწორად მიუთითა სადავო ავტომანქანის კომპანია „ჯ-სათვის“ კუთვნილებაზე, ამასთანავე, ყურადღება არ გაამახვილა იმ ფაქტზე, რომ ეს კომპანია ნ.ა-ის საკუთრებაა. ამხანაგობაში შენატანის შეტანის ფაქტი დადასტურებულია კასატორების მიერ, კერძოდ, მათ ეს ვალდებულება განახორციელეს მანქანა-დანადგარების დამზადებისა და სამუშაოს შესრულების გზით, ასევე სადავო არ არის ზემოაღნიშნული სატრანსპორტო საშუალების, რომელიც კომპანია „ჯ-ის“, ე.ი. ნ.ა-ის საკუთრებაა, ამხანაგობისათვის გადაცემა. მიუხედავად დოკუმენტის სიყალბეზე მხარის მითითებისა და ექსპერტიზის ჩაუტარებლობისა, სასამართლო მაინც დაეყრდნო წერილობითი მტკიცებულების ასლს, ამასთანავე, მოპასუხის მიერ ვერ იქნა წარდგენილი სახელფასო უწყისები. საქმეზე დაკითხულმა მოწმეებმა დაადასტურეს მოსარჩელეების მიერ თანხის გადახდა, ამ მანქანა-დანადგარების მაშინდელი ღირებულება კი, 15000 აშშ დოლარს შეადგენდა, მოწმეებმა ასევე დაადასტურეს ის გარემოება, რომ მათ მოსარჩელეებმა მანქანა-დანადგარების ინდ.მეწარმე ე. მ-ის საწარმოში დამონტაჟებისათვის აუნაზღაურეს ხარჯები, ამ თვალსაზრისით კი, მოპასუხემ ვერ წარადგინა მტკიცებულება, თუ სად და როდის შეიძინა, ან რა გზით აღმოჩნდა მის მფლობელობაში ეს მანქანა-დანადგარები. ამდენად, სასამართლომ დაარღვია კანონი, მან გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსით განმტკიცებული ამხანაგობის მარეგულირებელი ნორმები და ეს ნორმები მხარეთა მოთხოვნებისა და საქმის ფაქტობრივი ვითარების საწინააღმდეგოდ განმარტა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 ივლისის განჩინებით ნ. ა-ის, გ. ლ-ისა და ტ. ი-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. ა-ის, გ. ლ-ისა და ტ. ი-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ა-ის, გ. ლ-ისა და ტ. ი-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამ+დენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ნ. ა-ს, გ. ლ-სა და ტ. ი-ს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ლ-ის მიერ 2012 წლის 26 ივლისს №1 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ა-ის, გ. ლ-ისა და ტ. ი-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ნ. ა-ს (პ/N...), გ. ლ-სა (პ/N...) და ტ. ი-ს (პ/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ლ-ის მიერ 2012 წლის 26 ივლისს №1 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. სილაგაძე