№ას-1739-1720-2011 03 აგვისტო, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ტ. ტ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. ც-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 03 ნოემბრის განჩინება; ამავე სასამართლოს 2011 წლის 29 სექტემბრისა და 03 ნოემბრის განჩინებები

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ტ. ტ-მა მოპასუხე ი. ც-ის მიმართ და მოითხოვა მორალური ზიანის ანაზღაურება 1000000 (ერთი მილიონი) ლარის ოდენობით.

სარჩელის მიხედვით, გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში 26-27-ე გვერდებზე გამოქვეყნდა ჟურნალისტ თ. რ-ის ინტერვიუ ს. ც-სთან. ს. ც-ე ინტერვიუში ამბობს: „და იყო მერე ეგ „პუტანკა“. თვითონ დედამისიც ამბობდა, მერე რა, „პუტანკა“ არის ჩემი შვილი, ადამიანი არ არისო?! მე, კიდევ, ახლაც ვამბობ „პუტანკა“ არის და მაგი მთელმა თბილისმა იცის, რომ გათახსირებულია, დედაც და შვილიც, მაგრამ „პუტანკობა“ დანაშაულად არ ითვლება“. . . „ეგ ოჯახი არის თაღლითების და გამომძალველების“. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხის მიერ ინტერვიუში გამოთქმული სიტყვებით შეილახა მისი პატივი, ღირსება და რეპუტაცია, ვინაიდან ეს სიტყვები შეურაცხმყოფელი და ღირსების შემლახველია (ტომი 1, ს.ფ. 1-9).

მოპასუხემ თავის შესაგებელში სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში გამოქვეყნებული ინტერვიუ მას არ ეკუთვნის, ასეთი შინაარსის ინტერვიუ მას არ მიუცია ჟურნალისტისათვის, შესაბამისად, არც მოსარჩელის და არც სხვა პირის მიმართ მას ცილისწამება არ გაუვრცელებია (ტომი 1, ს.ფ. 41-50).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილებით ტ. ტ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დაადგინა, რომ გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში 26-27-ე გვერდებზე გამოქვეყნდა ჟურნალისტ თ. რ-ის ინტერვიუ ს. ც-სთან, რომელშიც ტ. ტ-ის მისამართით ნათქვამია შემდეგი სიტყვები: „და იყო მერე ეგ „პუტანკა“. თვითონ დედამისიც ამბობდა, მერე რა, „პუტანკა“ არის ჩემი შვილი, ადამიანი არ არისო?! მე, კიდევ, ახლაც ვამბობ „პუტანკა“ არის და მაგი მთელმა თბილისმა იცის, რომ გათახსირებულია, დედაც და შვილიც, მაგრამ „პუტანკობა“ დანაშაულად არ ითვლება“. . . „ეგ ოჯახი არის თაღლითების და გამომძალველების“.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა მის მიერ მითითებული გარემოება, კერძოდ ის, რომ გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში, 26-27-ე გვერდებზე გამოქვეყნებული სადავო სიტყვები ეკუთვნოდა მოპასუხეს. ამ გარემოების დასადასტურებლად სასამართლომ საკმარისად არ მიიჩნია მოსარჩელის ახსნა-განმარტება და მოწმის ჩვენება, ვინაიდან მათ სასამართლოს ვერ წარუდგინეს სადავო გარემოების დამადასტურებელი კონკრეტული მტკიცებულებები.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ტ. ტ-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 2, ს.ფ. 122-130).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 03 ნოემბრის განჩინებით ტ. ტ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით, კერძოდ, მოწმე თ. რ-ის ჩვენებითა და საგაზეთო სტატიით დასტურდებოდა სადავო სიტყვების მოპასუხისადმი კუთვნილების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმის მასალებით დადგენილ ფაქტზე, რომ გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში 26-27-ე გვერდებზე გამოქვეყნდა ჟურნალისტ თ. რ-ის ინტერვიუ ს. ც-სთან. აღნიშნულ სტატიაში ი. ც-ის სახელით გამოქვეყნდა შემდეგი სიტყვები: „და იყო მერე ეგ „პუტანკა“. თვითონ დედამისიც ამბობდა, მერე რა, „პუტანკა“ არის ჩემი შვილი, ადამიანი არ არისო? მე, კიდევ, ახლაც ვამბობ „პუტანკა“ არის და მაგი მთელმა თბილისმა იცის, რომ გათახსირებულია, დედაც და შვილიც, მაგრამ „პუტანკობა“ დანაშაულად არ ითვლება“. . . „ეგ ოჯახი არის თაღლითების და გამომძალველების“.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ასევე გაზეთ ,,კ. ქ-ის“ ჟურნალისტ თ. რ-ის მოწმის სახით დაკითხვისას მიცემულ ჩვენებაზე, რომლის მიხედვით, ხსენებულმა ჟურნალისტმა მოპასუხისგან ინტერვიუ აიღო ტელეფონის მეშვეობით და რესპოდენტთან საუბარი ჩაიწერა დიქტოფონზე. აღნიშნულ ჩანაწერს ის ინახავდა 100 დღის განმავლობაში, რის შემდეგაც ჩანაწერი გაანადგურა, რადგან მეტი ვადით შენახვის ვალდებულება მას არ ეკისრებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ეს ნორმა ამომწურავად განსაზღვრავს მტკიცების საშუალებათა (მტკიცებულებათა) წრეს. საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტების დასადასტურებლად შეიძლება გამოყენებულ იქნეს ამ მუხლში მითითებული მტკიცების ნებისმიერი საშუალება, გარდა კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული შემთხვევებისა. მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის სადავო გარემოების დადგენისას სასამართლო უფლებამოსილი იყო გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით განსაზღვრული ნებისმიერი მტკიცებულება, ვინაიდან, ასეთი ფაქტების დადგენისას გარკვეული სახის მტკიცებულებას კანონი არ ითვალისწინებს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 140-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა მოწმედ შეიძლება იყოს ყოველი პირი, რომლისათვისაც ცნობილია რაიმე გარემოება საქმის შესახებ. ამასთან, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. მოწმის ჩვენება ეს არის სასამართლოში მოწმედ გამოძახებული და კანონით განსაზღვრული წესით დაკითხული იურიდიულად დაუინტერესებელი პირის ცნობები საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მართალია, მოწმის სახით დაკითხულმა პირმა დაადასტურა გაზეთ ,,კ. ქ-ის” 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში მოპასუხის სახელით გამოქვეყნებული სიტყვების ამ უკანასკნელისადმი კუთვნილების ფაქტი, თუმცა, ყურადღება უნდა გამახვილებულიყო იმ გარემოებაზე, რომ მოწმე წარმოადგენდა გაზეთ ,,კ. ქ-ის“ ჟურნალისტს და სადავო სტატიის ავტორს. შესაბამისად, სადავო ფაქტობივი გარემოების დადგენისას სააპელაციო სასამართლო მხოლოდ ამ მოწმის ჩვენებას ვერ დაეყრდნობოდა, გამომდინარე იქიდან, რომ იგი თავად იყო პასუხისმგებელი ინტერვიუს შინაარსის სისწორეზე, რაც გარკვეულწილად განაპირობებდა მის დაინტერესებას კონკრეტულ ფაქტობრივ გარემოებასთან მიმართებით. მოწმის ჩვენების საწინააღმდეგოდ საქმეში წარმოდგენილი იყო მოპასუხე ი. ც-ის ახსნა-განმარტება, რომლითაც ამ უკანასკნელმა უარყო გაზეთ ,,კ. ქ-ში“ მისი სახელით გამოქვეყნებული, ტ. ტ-ის შეურაცხმყოფელი სიტყვების მისადამი კუთვნილება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოხსენებული მოწმის ჩვენება არ წარმოადგენდა საკმარის მტკიცებულებას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების დასადასტურებლად.

რაც შეეხებოდა უშუალოდ გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411) ნომერს, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მითითებული მტკიცებულებით დასტურდებოდა ი.ც-ის ინტერვიუს გამოქვეყნების ფაქტი და არა უშუალოდ მის მიერ მიცემული ინტერვიუს შინაარსის სისწორე. დავის საგნის სპეციფიკისა და თავისებურებების გათვალისწინებით, როდესაც გამოქვეყნებულ სტატიაში რესპოდენტის თითოეულ სიტყვას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების დასადასტურებლად ვერც აღნიშნული ჩაითვლებოდა საკმარის მტკიცებულებად, მითუმეტეს, რომ ინტერვიუს ჩამორთმევა განხორციელდა ტელეფონის მეშვეობით, რის შემდეგაც ჟურნალისტს გამოსაქვეყნებელი ინტერვიუს შინაარსი რესპოდენტთან არ გადაუმოწმებია.

აპელანტი იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ მისი პატივის შემლახველი სიტყვები ეკუთვნოდა ი. ც-ს, აპელირებდა იმაზე, რომ ი. ც-ს არც სარჩელის აღძვრამდე და არც ამის შემდგომ, სადავო ინტერვიუსთან დაკავშირებით გაზეთ „კ. ქ-ის“ რედაქციის მიმართ პრეტენზია არ გამოუთქვამს. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის აღნიშნული მოსაზრება და განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სარჩელის აღძვრა პირის უფლებას წარმოადგენს და არა ვალდებულებას. აღნიშნული უფლების გამოუყენებლობას კი, კანონი რაიმე უარყოფით შედეგს არ უკავშირებს.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმ შემთხვევაშიც კი, რომ დადასტურებულიყო სადავო სიტყვების ი. ც-მი კუთვნილების ფაქტი, აღნიშნული მაინც ვერ გახდებოდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, შემდეგი გარემოებების გამო:

საქართველოს კონსტიტუციის მე-17 მუხლით დაცულია ადამიანის პატივი და ღირსება. სამოქალაქო სამართალი პატივისა და ღირსების, როგორც სამართლებრივად დაცული სიკეთის, ზნეობრივი კატეგორიის ქვეშ მოიაზრებს საზოგადოების დამოკიდებულებას პიროვნების მიმართ და პიროვნების მიერ საკუთარი მნიშვნელობის შეფასებას, რომელიც უნდა შეესაბამებოდეს სინამდვილის შესაბამის ფაქტებს. საქართველოს კონსტიტუციის 24-ე მუხლით, ყოველ ადამიანს აქვს უფლება თავისუფლად მიიღოს და გაავრცელოს აზრი ზეპირად, წერილობით ან სხვაგვარი საშუალებებით. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტით, ამ უფლებათა განხორციელება შეიძლება კანონით შეიზღუდოს ისეთი პირობებით, რომლებიც აუცილებელია დემოკრატიულ საზოგადოებაში სახელმწიფო უშიშროების, ტერიტორიული მთლიანობის ან საზოგადოებრივი უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად, დანაშაულის თავიდან ასაცილებლად, სხვათა უფლებებისა და ღირსების დასაცავად, კონფიდენციალურად აღიარებული ინფორმაციის გამჟღავნების თავიდან ასაცილებლად ან სასამართლოს დამოუკიდებლობისა და მიუკერძოებლობის უზრუნველსაყოფად.

ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-10 მუხლით აღიარებულია გამოხატვის თავისუფლება. ყველას აქვს უფლება გამოხატვის თავისუფლებაზე. ეს უფლება მოიცავს პირის თავისუფლებას, ჰქონდეს შეხედულებები, მიიღოს და გაავრცელოს ინფორმაცია და მოსაზრებები საჯარო ხელისუფლების მიერ ჩარევის გარეშე და საზღვრების მიუხედავად. აღნიშნული მუხლის პირველი პუნქტი ითვალისწინებს პირის გამოხატვის თავისუფლების უფლების სამ კომპონენტს: 1. თავისუფლებას, ჰქონდეს შეხედულებები; 2. თავისუფლებას, გაავრცელოს ინფორმაცია და მოსაზრებები; 3. თავისუფლებას, მიიღოს ინფორმაცია და მოსაზრებები.

,,სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის თანახმად, ამ კანონის ინტერპრეტირება უნდა მოხდეს საქართველოს კონსტიტუციის, საქართველოს მიერ ნაკისრი საერთაშორისო სამართლებრივი ვალდებულებების, მათ შორის, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა ევროპული კონვენციისა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის შესაბამისად. დასახელებული კანონის პირველი მუხლის ,,ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ცილისწამება არის არსებითად მცდარი ფაქტის შემცველი და პირისთვის ზიანის მიმყენებელი, მისი სახელის გამტეხი განცხადება.

მოცემულ შემთხვევაში გასათვალისწინებელი იყო ის გარემოება, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-2, მე-3, მე-4 და მე-6 ნაწილები, აგრეთვე, 933-ე მუხლი. აპელანტი მხარე თავად მიუთითებდა, რომ მისი პატივისა და ღირსების შელახვა მოპასუხის მხრიდან ცილისწამებით არ იყო გამოწვეული.

,,სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის ,,ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, განცხადება არის ინფორმაცია, რომელიც განმცხადებელმა საჯაროდ გაავრცელა ან მესამე პირს გააცნო, ხოლო ,,ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, აზრი არის შეფასებითი მსჯელობა, თვალსაზრისი, კომენტარი, აგრეთვე ნებისმიერი სახით ისეთი შეხედულების გამოხატვა, რომელიც ასახავს რომელიმე პიროვნების, მოვლენის ან საგნის მიმართ დამოკიდებულებას და არ შეიცავს დადასტურებად ან უარყოფად ფაქტს.

კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელე პრეტენზიას აცხადებდა მოპასუხის მიმართ და მიიჩნევდა, რომ ადგილი ჰქონდა მის მიმართ შეურაცხმყოფელ გამოთქმებს, რაც საზოგადოებისათვის გახდა ცნობილი და რამაც შელახა მისი პატივი და ღირსება, შესაბამისად, არსებობდა მისთვის მორალური ზიანის მიყენების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში დაბეჭდილ სტატიაში გამოქვეყნებული სადავო სიტყვები შეფასებითი ხასიათის იყო, რის გამოც მოსარჩელის უფლებები ვერ დაირღვეოდა, რადგან აღნიშნული აზრი ეფუძნებოდა არა ფაქტებს, არამედ შეფასებით მსჯელობას. სადავო გამონათქვამები აშკარად გამოხატავდა მოქალაქის თვალსაზრისს, შეხედულებას და მის დამოკიდებულებას კონკრეტული გარემოებისა და პიროვნებისადმი. სწორედ აქედან გამომდინარეობდა, რომ ინტერვიუში გამოთქმული შეფასებითი მსჯელობით სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლით დაცული მოსარჩელის უფლებები ვერ შეილახებოდა.

„სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონი კონკრეტულად განსაზღვრავს მტკიცებულებათა სტანდარტსა და ტვირთს, კერძოდ, მე-7 მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად, იმპერატიულად ადგენს, რომ აზრის ან ფაქტის სტატუსის მინიჭების საკითხის განხილვისას ყოველგვარი გონივრული ეჭვი, რომელიც ვერ დადასტურდება კანონით დადგენილი წესით, უნდა გადაწყდეს განცხადებაში მოყვანილი ცნობებისათვის აზრის სტატუსის მინიჭების სასარგებლოდ. საქმეზე ,,ლინგენსი ავსტრიის წინააღმდეგ“ ევროპის სასამართლომ გაიზიარა განმცხადებლის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ გამონათქვამები ,,დაბალხარისხიანი ოპორტუნიზმი“, „ამორალური“, „უღირსი“ შეფასებითი ხასიათისაა, ხოლო შეფასებითი ცნებების ჭეშმარიტების დადგენის მოთხოვნა შეუძლებელია. აქ, სასამართლომ ხაზგასმით მიუთითა განსხვავებაზე „ფაქტებსა“ და „შეფასებით მსჯელობას“ შორის და აღნიშნა, რომ „შეფასებითი მსჯელობის“ დამტკიცება შეუძლებელია. „ფაქტებსა“ და „შეფასებით მსჯელობას“ შორის მნიშვნელოვანი განსხვავება უნდა გაკეთდეს. ფაქტების არსებობა შეიძლება დემონსტრირებული იქნეს მაშინ, როდესაც შეფასებითი მსჯელობა არ ექვემდებარება მტკიცებას. დამტკიცების მოთხოვნა შეფასებით მსჯელობასთან მიმართებით ხელყოფს შეხედულების თავისუფლების არსს, რაც წარმოადგენს კონვენციის მე-10 მუხლით გათვალისწინებული უფლების ფუნდამენტურ ნაწილს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლზე, რომლის თანახმად, აზრი დაცულია აბსოლუტური პრივილეგიით, და მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ სადავოდ მიჩნეული გამონათქვამები არის შეფასებითი მსჯელობა, თვალსაზრისი მომხდარის მიმართ და ასახავს პიროვნების დამოკიდებულებას კონკრეტული ადამიანის მიმართ. აპელანტმა ვერ შეძლო, ზემოაღნიშნული დასკვნის საწინააღმდეგოს დადასტურება, ხოლო სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვისას მტკიცების ტვირთი ეკისრება შეზღუდვის ინიციატორს, კანონით დადგენილი წესით დაუდასტურებელი ეჭვი კი უნდა გადაწყდეს სიტყვის თავსუფლების შეზღუდვის საწინააღმდეგოდ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ცხადი იყო, რომ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტის (გამოქვეყნებული სიტყვების მოპასუხისადმი კუთვნილების ფაქტის) დადასტურების შემთხვევაშიც, სადავო ინფორმაციის გავრცელება მოხდებოდა მართლზომიერად, ვინაიდან, მოსარჩელემ ვერც მისი შეზღუდვის კანონით დადგენილი წანამძღვრების არსებობა დაადასტურა სარწმუნოდ.

სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში. სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის შესაბამისად, კი არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შესაძლებელია იმ შემთხვევაში, როცა ადგილი აქვს პირის პატივის, ღირსების, საქმიანი რეპუტაციის, პირადი ცხოვრების საიდუმლოების, პირადი ხელშეუხებლობის შემლახველი ცნობების გავრცელებას.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება კონკრეტულ შემთხვევაში დაკავშირებულია არაქონებრივ უფლებათა დარღვევასთან. არაქონებრივი უფლებები წარმოადგენენ სამოქალაქო სამართლის იმ ობიექტს, რომელსაც გააჩნია მისთვის დამახასიათებელი თავისებურებები. პირადი არაქონებრივი უფლებების ხელყოფით მიყენებული მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძველს წარმოადგენს მორალური ზიანის არსებობა. მორალური ზიანის ქვეშ იგულისხმება სამართლებრივად დაცული იმ არაქონებრივი ინტერესის ხელყოფა, რომელსაც ქონებრივი ეკვივალენტი არ გააჩნია. ამდენად, მორალური ზიანის მოთხოვნის წარმოშობისათვის საკამარისია არსებობდეს არაქონებრივი უფლების ხელყოფის ფაქტი და სხვა მატერიალური გამოხატულება მას არ გააჩნია. აქედან გამომდინარე, პირს პასუხისმგებლობა პატივის, ღირსების, პირადი ცხოვრების საიდუმლოების, პირადი ხელშეუხებლობის ან საქმიანი რეპუტაციის შელახვისათვის შეიძლება დაეკისროს იმ შემთხვევაში, თუ მის მიერ ადგილი აქვს მსგავსი ცნობების შემცველი ინფორმაციის გავრცელებას. თავის მხრივ, ინფორმაციის გაუვრცელებლობა არ შეიძლება წარმოადგენდეს სამოქალაქო პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით არ დგინდებოდა მოპასუხის მხრიდან მოსარჩელის პატივის და ღირსების შემლახველი ცნობების გავრცელების და შესაბამისად, მოსარჩელის პიროვნული ღირებულებების ხელყოფის ფაქტი, რომლის შედეგადაც კანონი ითვალისწინებს სამართლებრივი პასუხისმგებლობის საკომპენსაციო ფუნქციას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა მოპასუხისათვის მორალური ზიანის დაკისრების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი (ტომი 3, ს.ფ. 70-84).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც იგი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას. ამავდროულად, კასატორი მოითხოვს სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 29 სექტემბრისა და 03 ნოემბრის განჩინებების გაუქმებას, რომლითაც მას უარი ეთქვა მოსამართლეთა აცილების შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე.

საკასაციო საჩივრის მოტივები:

სასამართლომ უგულებელყო საქმეში არსებული მკიცებულებები, კერძოდ, გაზეთი „კ. ქ-ა“ და მოწმე თ. რ-ის ჩვენება, რის შედეგადაც მიიღო სამართლებრივად დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება. პირველი მტკიცებულებით დგინდება, რომ გაზეთ „ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44 (411)-ში გამოქვეყნდა ინტერვიუ ი. ც-სთან, რომელმაც მოსარჩელის და მისი დედის მისამართით განაცხადა სადავო სიტყვები. ეს სიტყვები შეურაცხმყოფელი და ღირსების შემლახველია, რითაც უხეშად შეილახა მოსარჩელის პატივი და ღირსება. სასამართლომ შესაბამისი ყურადღება არ მიაქცია ასევე გაზეთ „კ. ქ-ის“ ჟურნალისტის, მოწმე თ. რ-ის ჩვენებას, უფრო მეტიც, აღნიშნული მტკიცებულების გაუზიარებლობა კანონსაწინააღმდეგოდ უნდა ჩაითვალოს, რადგან იგი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას. საყურადღებოა, რომ ჟურნალისტი არაა ვალდებული მუდმივად შეინახოს რესპოდენტთან ჩაწერილი ინტერვიუ. მოცემულ შემთხვევაში, ჟურნალისტის განცხადებით, იგი ასი დღე ინახავდა ჩანაწერს. აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებას სასამართლომ შეფასება არ მისცა. გასათვალისწინებელია ასევე ის გარემოება, რომ მოპასუხეს არ მიუმართავს გაზეთ „კ. ქ-ისათვის“ და არ განუცხადებია, რომ მოსარჩელის მისამართით ინტერვიუში ნათქვამი სიტყვები მას არ ეკუთვნოდა;

მოსარჩელემ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მოახდინა თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზაცია, მან სასამართლოს წარუდგინა ყველა ის მტკიცებულება, რომელზეც მოთხოვნას ამყარებდა. მოპასუხეს არანაირი მტკიცებულება არ წარუდგენია, რომელიც გააბათილებდა გაზეთში გამოქვეყნებულ ინტერვიუს ან მოწმის ჩვენებას. კასატორის მოსაზრებით, პატივისა და ღირსების შელახვის შესახებ სამოქალაქო სარჩელის განხილვის დროს, მოსარჩელეს არ ეკისრება იმის მტკიცება, შეესაბამება თუ არა გავრცელებული ცნობები სინამდვილეს, მათი სინამდვილისადმი შესაბამისობის დამტკიცების ტვირთი ეკისრება მოპასუხეს.

ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-10 მუხლის თანახმად, პიროვნება, რომელიც სარგებლობს აზრის თავისუფლად გამოხატვის უფლებით, ამავე დროს იღებს გარკვეულ ვალდებულებებს და პასუხისმგებლობას. საქართველოს კანონმდებლობა ადგენს როგორც მოსაზრებების გამოხატვისა და გავრცელების თავისუფლებას, ასევე პირის პატივისა და ღირსების დაცვის გარანტიებს. კასატორის მოსაზრებით, გაზეთ „ქ-ში“ გამოქვეყნებული ინტერვიუთი მოპასუხემ დაარღვია მოსარჩელის პირადი და ოჯახური ხელშეუხებლობის უფლება, რაც გარანტირებულია ევროპული კონვენციის მე-8 მუხლით;

მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლეები დაინტერესებული იყვნენ საქმის შედეგით და, მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელემ არაერთხელ დააყენა შუამდგომლობა მათი აცილების თაობაზე, სასამართლომ საქმე არ აიცილა და მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ ტ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში, 26-27-ე გვერდებზე, გამოქვეყნდა ჟურნალისტ თ. რ-ის ინტერვიუ ი. ც-სთან. ინტერვიუში ტ. ტ-ის მისამართით გამოყენებულია შემდეგი სიტყვები: „და იყო მერე ეგ „პუტანკა“. თვითონ დედამისიც ამბობდა, მერე რა, „პუტანკა“ არის ჩემი შვილი, ადამიანი არ არისო? მე, კიდევ, ახლაც ვამბობ „პუტანკა“ არის და მაგი მთელმა თბილისმა იცის, რომ გათახსირებულია, დედაც და შვილიც, მაგრამ „პუტანკობა“ დანაშაულად არ ითვლება“. . . „ეგ ოჯახი არის თაღლითების და გამომძალველების“;

გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში, 26-27-ე გვერდებზე გამოქვეყნებულ ინტერვიუში მითითებული ზემოაღნიშნული სიტყვები არ ეკუთვნის ი. ც-ს;

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

მოცემულ შემთხვევაში კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის შესახებ, რომ გაზეთ „კ. ქ-ის“ 2009 წლის 9-15 ნოემბრის №44(411)-ში, 26-27-ე გვერდებზე გამოქვეყნებულ ინტერვიუში მითითებული სადავო სიტყვები არ ეკუთვნის მოპასუხეს. აღნიშნულ ფაქტთან მიმართებით კასატორის პრეტენზია ეფუძნება იმას, რომ სასამართლომ დაუსაბუთებლად უარყო საქმეში არსებული მტკიცებულებები, კერძოდ, გაზეთი „კ. ქ-ა“ და მოწმე თ. რ-ის ჩვენება, რითაც დასტურდება სადავო გარემოება.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის ზემოაღნიშნულ მოსაზრებას და, უპირველესად, ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ განსახილველი დავის მიმართ გამოყენებულ უნდა იქნეს „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის მიხედვით (ცვლილებამდე მოქმედი რედაქციით), პირს უფლება ჰქონდა, სასამართლოს მეშვეობით მოეთხოვა იმ ცნობების უარყოფა, რომლებიც ლახავდა მის პატივს, ღირსებას, პირადი ცხოვრების საიდუმლოებას, პირად ხელშეუხებლობას ან საქმიან რეპუტაციას, თუ ამ ცნობების გამავრცელებელი არ დაამტკიცებდა, რომ ისინი სინამდვილეს შეესაბამებოდა. დასახელებულ მუხლში 2004 წლის 24 ივნისს შევიდა ცვლილება, რომლითაც კანონმდებელმა გაითვალისწინა მე-18 მუხლში მითითებული უფლებების დაცვა ,,კანონით დადგენილი წესით“.

2004 წლის 24 ივნისს მიღებულ იქნა საქართველოს კანონი „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“. ამ კანონის პირველი მუხლის „ე“ და „ვ“ ქვეპუნქტებით დამკვიდრდა ცილისწამებისა და უხამსობის ცნებები, კერძოდ, მითითებული ნორმით ცილისწამებად ჩაითვლება არსებითად მცდარი ინფორმაციის შემცველი და პირისათვის ზიანის მიმყენებელი, მისი სახელის გამტეხი განცხადება, ხოლო უხამსობად მიიჩნევა განცხადება, რომელსაც არა აქვს პოლიტიკური, კულტურული, საგანმანათლებლო ან სამეცნიერო ღირებულება და რომელიც უხეშად ლახავს საზოგადოებაში საყოველთაოდ დამკვიდრებულ ეთიკურ ნორმებს.

განსახილველ საქმეში მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ მოპასუხის მიერ ინტერვიუში გამოყენებული სიტყვებით შეილახა მისი პატივი, ღირსება და რეპუტაცია, ვინაიდან ეს სიტყვები შეურაცხმყოფელი, ღირსების შემლახველი და ცილისმწამებლურია (ტომი 1, ს.ფ. 2, 77); შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დავა უნდა გადაწყდეს სპეციალური კანონით _ „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ, ვინაიდან მოსარჩელე წარმოადგენს კერძო პირს, ამიტომ მის მიმართ უნდა გავრცელდეს კერძო პირის ცილისწამების სტანდარტი. კერძო პირის ცილისწამებისათვის სამოქალაქოსამართლებრივ პასუხისმგებლობას აწესებს „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-13 მუხლი, რომლის თანახმად, პირს ეკისრება სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობა კერძო პირის ცილისწამებისათვის, თუ მოსარჩელე სასამართლოში დაამტკიცებს, რომ მოპასუხის განცხადება შეიცავს არსებითად მცდარ ფაქტს უშუალოდ მოსარჩელის შესახებ და ამ განცხადებით მოსარჩელეს ზიანი მიადგა.

მითითებული ნორმა მტკიცების ტვირთს მთლიანად მოსარჩელეს აკისრებს, რაც იმას ნიშნავს, რომ სასამართლოში სარჩელის წარდგენისას მოსარჩელეა ვალდებული და არა მოპასუხე, ამტკიცოს შემდეგი:

ა) მოპასუხემ მის შესახებ გაავრცელა სადავო განცხადება;

ბ) სადავო განცხადება არ შეესაბამება სინამდვილეს ანუ იგი მცდარი ფაქტების შემცველია;

გ) სადავო განცხადება ლახავს მის პატივსა და ღირსებას.

ცილისწამების იურიდიული შემადგენლობის უმთავრეს ელემენტს წარმოადგენს მოპასუხის მიერ სადავო განცხადების გავრცელება უშუალოდ მოსარჩელის შესახებ. თუ სადავო განცხადება არ არსებობს, მაშინ ცილისწამებაც არ არსებობს. ამდენად, მოსარჩელემ, უპირველესად, სწორედ ის უნდა დაამტკიცოს, რომ მოპასუხემ მის შესახებ გაავრცელა სადავო განცხადება.

მოცემულ შემთხვევაში კასატორი მიიჩნევს, რომ სადავო განცხადების (ინტერვიუში გამოყენებული სადავო სიტყვების) მოპასუხის მიერ გავრცელების ფაქტი დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი გაზეთ „კვირის ქრონიკის“ შესაბამისი ნომრით, სადაც გამოქვეყნებულია ჟურნალისტის ინტერვიუ მოპასუხესთან, რომელიც მოსარჩელის მიმართ იყენებს მისი პატივისა და ღირსების შემლახველ სიტყვებს.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის აღნიშნულ მოსაზრებას, ვინაიდან მის მიერ მითითებული მტკიცებულებით მხოლოდ ის ფაქტი დასტურდება, რომ აღნიშნულ გაზეთში ინტერვიუ გამოქვეყნებულია და, შესაბამისად, მასში გამოთქმული სადავო სიტყვები გავრცელებულია ჟურნალისტის მიერ მედიის (გაზეთის) საშუალებით. ამდენად, წარმოდგენილი მტკიცებულებით არ დასტურდება სადავო განცხადების (ინტერვიუს) მოპასუხისადმი კუთვნილების ფაქტი, რადგან მოპასუხე ასეთი ფაქტის არსებობას უარყოფს, ხოლო გაზეთში ნებისმიერი ინფორმაციის, მათ შორის – სადავო ინტერვიუსა და მასში გამოთქმული მოსაზრებების გამოქვეყნების შესაძლებლობა გააჩნდა ამ გაზეთის რედაქციას და არა მოპასუხეს; შესაბამისად, მხოლოდ ზემოხსენებული გაზეთის სადავო ნომრის არსებობა არ არის საკმარისი იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ ინტერვიუში გამოთქმული სადავო მოსაზრებები ნამდვილად მოპასუხეს ეკუთვნის.

კასატორის მოსაზრებით, კიდევ ერთი მტკიცებულება, რომლითაც დასტურდებოდა სადავო გარემოება და რომელიც სასამართლომ დაუსაბუთებლად უარყო, არის მოწმის ჩვენება, კერძოდ, იმ ჟურნალისტის ჩვენება, რომელმაც სადავო ინტერვიუ გამოაქვეყნა.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის ამ მოსაზრებას და ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ სადავო გარემოების დასადასტურებლად სასამართლო ვერ დაეყრდნობა მხოლოდ იმ მოწმის (ჟურნალისტის) ჩვენებას, რომელიც სადავო ინტერვიუს ავტორია და, შესაბამისად, თავად არის პასუხისმგებელი ინტერვიუს შინაარსის სისწორეზე, რაც, გარკვეულწილად, განაპირობებს მის დაინტერესებას კონკრეტულ ფაქტობრივ გარემოებასთან მიმართებით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, მოწმის ჩვენება წარმოადგენს ერთ-ერთ მტკიცებულებას, რომლითაც შეიძლება დადასტურდეს მხარის მიერ მითითებული გარემოება, მაგრამ თავად მოწმის ჩვენებას სარწმუნოობის თვალსაზრისით სასამართლო აფასებს ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად, რომელიც ადგენს სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა თავისუფალი შეფასების პრინციპს. მოცემულ შემთხვევაში მოწმე, რომლის ჩვენებასაც ეყრდნობა მოსარჩელე, თავად წარმოადგენს სადავო ინტერვიუს ავტორს, კერძოდ, ჟურნალისტს, რომელმაც ინტერვიუ ჩამოართვა მოპასუხეს. სარწმუნოობის თვალსაზრისით, ასეთი მტკიცებულების შეფასებისას გათვალისწინებულ უნდა იქნეს ჟურნალისტის „მოვალეობანი და პასუხისმგებლობა“, რომელიც განუყოფელია გამოხატვის თავისუფლებისაგან. ევროპული სასამართლოს პრაქტიკის მიხედვით, პრესის თავისუფლებისგან განუყოფელი „მოვალეობანი და პასუხისმგებლობა“ შედგება რამდენიმე მოთხოვნისგან, რომელთა შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია საზოგადოებას მიეწოდოს სწორი და საიმედო ინფორმაცია. აღნიშნულთან დაკავშირებით საინტერესოა ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა ევროპული სასამართლოს განჩინება საქმეზე - „რადიოსამაუწყებლო კომპანია „რადიოფრანსი“ და სხვ. საფრანგეთის წინააღმდეგ“ (30 მარტი, 2004 წელი). ამ საქმესთან დაკავშირებით სასამართლომ ხაზგასმით მიუთითა, რომ ჟურნალისტი ვალდებულია, იმოქმედოს კეთილი განზრახვით, ჟურნალისტური ეთიკის შესაბამისად, იმისათვის, რათა საზოგადოება უზრუნველყოს სწორი და საიმედო ინფორმაციით. ამ ვალდებულების შეუსრულებლობას ევროპული სასამართლო განიხილავს ჟურნალისტის „მოვალეობებისა და პასუხისმგებლობის“ დარღვევად. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მოცემულ შემთხვევაში მოწმედ დაკითხული ჟურნალისტის ჩვენება, რომ მის მიერ გავრცელებულ ინტერვიუში მითითებული სადავო სიტყვები ეკუთვნის მოპასუხეს (რესპონდენტს), მოკლებულია დამაჯერებლობას და სარწმუნოდ ვერ მიიჩნევა, ვინაიდან საწინააღმდეგო ჩვენება იქნებოდა იმის აღიარება, რომ მან დაარღვია ჟურნალისტის „მოვალეობანი და პასუხისმგებლობა“, რაც გულისხმობს საზოგადოებისათვის სწორი და საიმედო ინფორმაციის მიწოდებას. ასეთი აღიარება კი, ცხადია, სერიოზულად ლახავს ჟურნალისტისა და შესაბამისი მედიასაშუალების იმიჯს საზოგადოებაში, რომ აღარაფერი ვთქვათ კანონით გათვალისწინებულ პასუხისმგებლობაზე. აქედან გამომდინარე, მოწმედ დაკითხული ჟურნალისტის ჩვენების შეფასებისას საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს ამ უკანასკნელის დაინტერესებას საქმის შედეგით და მისი ჩვენება სარწმუნოდ არ მიაჩნია. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ჟურნალისტის ჩვენება შეიძლებოდა სარწმუნოდ მიგვეჩნია იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელე დაამტკიცებდა, რომ ჟურნალისტმა სადავო ინტერვიუ გამოაქვეყნა რესპონდენტის თანხმობით. გასათვალისწინებელია, რომ მოპასუხე კატეგორიულად უარყოფს სადავო ინტერვიუს მიცემას. ასეთ შემთხვევაში, ცხადია, მოსარჩელეს სარწმუნოდ უნდა დაედასტურებინა, რომ ინტერვიუ ნამდვილად მოპასუხეს ეკუთვნოდა. ამ ფაქტის დადასტურება კი, როგორც აღინიშნა, მხოლოდ ჟურნალისტის ჩვენებით შეუძლებელია. ეს ფაქტი არც იმით დასტურდება, რომ მოპასუხეს არ მიუმართავს გაზეთ „კვირის ქრონიკისათვის“ და არ განუცხადებია, რომ სადავო ინტერვიუ მას არ ეკუთვნოდა, ვინაიდან, ჯერ ერთი, ეს მოპასუხის უფლება იყო და არა – ვალდებულება და, მეორეც, დუმილი არ ნიშნავს თანხმობას ანუ იმის აღიარებას, რომ სადავო ინტერვიუ მოპასუხეს ეკუთვნოდა.

„სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-6 პუნქტის მიხედვით, სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვის მტკიცების ტვირთი ეკისრება შეზღუდვის ინიციატორს. ყოველგვარი ეჭვი, რომელიც ვერ დადასტურდება კანონით დადგენილი წესით, უნდა გადაწყდეს სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვის საწინააღმდეგოდ. მოცემულ შემთხვევაში სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვის ინიციატორმა ანუ მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა, რომ მოპასუხემ მის შესახებ გაავრცელა სადავო განცხადება (ინტერვიუ), რაც გამორიცხავს მისი სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას, ვინაიდან, თუ სადავო განცხადება არ არსებობს, მაშინ ცილისწამებაც არ არსებობს.

კასატორი ასაჩივრებს ასევე სააპელაციო სასამართლოს იმ განჩინებებს, რომლებითაც არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის შუამდგომლობები საქმის განმხილველი სასამართლო შემადგენლობის აცილების თაობაზე. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლეები დაინტერესებული იყვნენ საქმის შედეგით და, მიუხედავად მისი შუამდგომლობისა, მათ საქმე არ აიცილეს.

საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის პრეტენზიას ზემოაღნიშნული განჩინებების უკანონობის თაობაზე და აღნიშნავს შემდეგს: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 31-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი ითვალისწინებს მოსამართლის აცილების შესაძლებლობას, თუ ის პირადად, პირდაპირ ან არაპირდაპირ დაინტერესებულია საქმის შედეგით. მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, კასატორი უთითებს მოსამართლეთა საქმის შედეგით დაინტერესების თაობაზე, მაგრამ არ აკონკრეტებს, თუ რომელი გარემოებები ადასტურებენ სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლეთა საქმის შედეგით დაინტერესებას, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ ნაწილშიც დაუსაბუთებელია და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარება.

გასაჩივრებული განჩინების 4.4 პუნქტში მოცემული მსჯელობის მიმართ კასატორს საკასაციო პრეტენზია არ განუცხადებია, რის გამოც საკასაციო სასამართლო აღნიშნულის თაობაზე ვერ იმსჯელებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მიერ მითითებული კანონი არ დარღვეულა, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ტ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.