საქმე №ას-521-490-2012 5 ივლისი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორები – ო. ს-ი, ი. ხ-ი, ტ. ს-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ლ-ა, მ. ლ-ა, ნ. კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 თებერვლის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, საქმის წარმოების განახლების თაობაზე განცხადების განხილვა

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება, აღსრულების შებრუნება, უძრავი ნივთის მფლობელობიდან გამოთხოვა, ბინაში შესახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ლ-მ სარჩელი აღძრა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხეების: ო. ხ-სა (შემდგომში ო. ს-ი) და ი. ხ-ის მიმართ (დაზუსტებული მოთხოვნის თანახმად) ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული 16,40 კვ.მ №27 ოთახის გამოყოფის მოთხოვნით. ამავე სასამართლოს წარმოებაში იმყოფებოდა ტ. ს-ს, ო. ს-ისა და ი. ხ-ის სარჩელი მოპასუხეების: ნ. ლ-ს, მ. ლ-სა და ნ. კ-ის მიმართ (დაზუსტებული მოთხოვნის თანახმად) აღსრულების შებრუნების, მოპასუხეების ბინიდან გამოსახლებისა და ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული №25, №26, №28 ოთახებში მათი შესახლების მოთხოვნით.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 11 ნოემბრის განჩინებით სარჩელები გაერთიანდა ერთ წარმოებად.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს შეგებებული სარჩელით მიმართა ო. ს-მა ნ. ლ-ს მიმართ იდეალური წილის შესაბამისად საცხოვრებელი ფართის რეალური წილის, მათ შორის, ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობების საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული 16.40 კვ.მ ფართის №27 და 9.06 კვ.მ ფართის №30 ოთახების ო. ს-ისათვის გამოყოფის მოთხოვნით.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ლ-ს სარჩელი ო. და ი. ხ-ების მიმართ დაკმაყოფილდა, ნ. ლ-ს მისი კუთვნილი 1/4 იდეალური წილის საფუძველზე ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობაში რეალურად საკუთრებაში გამოეყო აღნიშნული შენობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილი ლიტერ „ა“ მეორე სართულზე 16.40 კვ.მ ფართის №27 საცხოვრებელი ოთახი, ო. ს-ის შეგებებული სარჩელი ნ. ლ-ს მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ო.ს-ს მისი კუთვნილი 2/4 იდეალური წილის საფუძველზე ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობაში რეალურად საკუთრებაში გამოეყო ამ შენობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული ლიტერ „ა-ს“ პირველ სართულზე მდებარე №18 - 9/52 კვ.მ, №19 - 8.99 კვ.მ და მეორე სართულზე №30 - 9.06 კვ.მ საცხოვრებელი ოთახები, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელეს შენობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული 16.40 კვ.მ №27 საცხოვრებელი ოთახის გამოყოფაზე ეთქვა უარი, ტ. ს-ს, ო. ხ-ს-ის, ი. ხ-ის სარჩელი ნ. ლ-ს, მ. ლ-სა და ნ. კ-ის მიმართ №25, №26, №28 ოთახებში შესახლების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ტ. ს-მ, ი. ხ-მა და ო. ხ-ს-მა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ლ-ს სარჩელი ო. და ი. ხ-ების მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა, ო. ხ-ს-ის შეგებებული სარჩელი ნ. ლ-ს მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა ტ. ს-ს, ო.ხ-ს-ისა და ი. ხ-ის სარჩელი მ. ლ-ს, ნ. ლ-ს და ნ. კ-ის მიმართ აღსრულების შებრუნების, მოპასუხეების ბინიდან გამოსახლებისა და ბინაში მათი შესახლების შესახებ.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში 2010 წლის 15 მარტს, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით, რომლითაც ტ. ს-ს, ო. ს-ისა და ი. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლობის გამო განუხილველად იქნა დატოვებული.

2011 წლის 26 აგვისტოს ო. ს-მა, ტ. ს-მ და ი. ხ-მა განცხადებით მიმართეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილების ბათილობა მოითხოვეს. განცხადების არსებითად განხილვის ეტაპზე, განმცხადებელმა მოთხოვნა დააზუსტა და მოითხოვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტის გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთ პალატის 2011 წლის 14 თებერვლის განჩინებით ო. ს-ის, ტ. ს-სა და ი. ხ- ის განცხადება სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ განმცხადებლებს არ შეუცვლიათ მოთხოვნის საფუძველი, ისინი ახლად აღმოჩენილ გარემოებად იმთავითვე უთითებდნენ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ იმ გადაწყვეტილების გაუქმებას, რომელიც საფუძვლად დაედო სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებას. განმცხადებლების მოთხოვნა ფორმულირებული იყო, როგორც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ბათილობა, თუმცა, იგი, თავისი არსით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას გულისხმობდა. სასამართლოს განმარტებით, საქმის წარმოების განახლების საფუძვლების არსებითად შემოწმება არ ხორციელდება საქმის მოსამზადებელ ეტაპზე. მოთხოვნის საფუძვლების ფაქტობრივი და სამართლებრივი შეფასება ხდება საქმის არსებითად განხილვის ეტაპზე, შესაბამისად, ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მითითებული საფუძვლის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა თუ ბათილობის სამართლებრივ წინაპირობად მიჩნევა სამართლებრივი შეფასების საკითხია და, შესაბამისად, საქმის არსებითად განხილვის ეტაპზე სასამართლოს კომპეტენციას განეკუთვნება. სასამართლო შეზღუდული არ არის განმცხადებლის მიერ მითითებული ფაქტების სამართლებრივი შეფასებით, თუმცა, აღნიშნული საქმის არსებითად განხილვის საგანია და არა მოსამზადებელ ეტაპზე გადასაწყვეტი საკითხი. ახლად აღმოჩენილ გარემოებად განმცხადებლებმა მიუთითეს საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც ო. ს-ის საკუთრება დარეგისტრირდა 1/12 ნაწილზე, ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს საკუთრება –1/3 ნაწილზე, დ. კ-ის – 1/2 ნაწილზე, ი. ხ-ის – 1/24 ნაწილზე, ხოლო ნ. ლ-ს საკუთრება –1/24 ნაწილზე. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტა შემდეგი: განმცხადებლების არგუმენტაცია ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე ემყარება იმას, რომ, განმცხადებლების განმარტებით, სარეგისტრაციო სამსახურმა დადასტურებულად ცნო კონკრეტულ ოთახებზე საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის უკანონობა, რადგან ასეთი საკუთრების უფლების დამდგენი დოკუმენტი საჯარო რეესტრსა და ტექ.ბიუროს არქივს არ გააჩნია. სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე აღნიშნა, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერების ურთიერთშედარებით (2009 წლის 25 თებერვლისა და 2011 წლის 25 ივლისის) დასტურდება საჯარო რეესტრის ჩანაწერში მესაკუთრეების იდეალური წილების უცვლელად დატოვების ფაქტი, არ დასტურდება რეალური წილების ცვლილება. განსხვავება მდგომარეობს იმაში, რომ 2011 წლის 25 ივლისს მომზადებულ ამონაწერში არ არის მითითებული იდეალური წილების შესაბამისი რეალური წილები. აღნიშნული არ გულისხმობს იმას, რომ რეალური წილების მიუთითებლობით შეიცვალა მესაკუთრეთა საკუთრებაში არსებული რეალური ფართები, მით უმეტეს, არ დასტურდება, რომ სადავო №25, №26, №28 და №28¹ ოთახები აღარ წარმოადგენს ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს საკუთრებას. პალატის განმარტებით, ო. ს-ის, ტ. ს-ს, ი. ხ-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო პალატის 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა საფუძვლიანი და დასაბუთებული, თუ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შესაბამისი სარეგისტრაციო სამსახურის გადაწყვეტილებით დადგენილად იქნებოდა მიჩნეული 2009 წლის 23 აპრილის მდგომარეობით არსებული ჩანაწერის უზუსტობა, კერძოდ, სადავო ოთახების კუთვნილების ფაქტის უსწორობა ნ. ლ-სა და მ. ლ-სათვის და დადასტურებული იქნებოდა გადაწყვეტილების მიღების დროისათვის აღნიშნულ ოთახებზე განმცხადებლების საკუთრების უფლება. პალატის მოსაზრებით, საჯარო რეესტრის არსებულ ამონაწერში რეალური წილების მიუთითებლობა არ ადასტურებს აღნიშნული ჩანაწერის უსწორობის ფაქტს და, მით უფრო, არ ნიშნავს იმას, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილების მიღების ეტაპზე სადავო ოთახებზე შეცდომით იყო რეესტრში ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს საკუთრების უფლება დარეგისტრირებული და დღეის მდგომარეობით, ვინაიდან იდეალური წილები დაკონკრეტებული არ არის, ამიტომ აღნიშნული ოთახები აღარ ეკუთვნით ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანეს ო. ს-მა, ტ. ს-მ და ი. ხ-მა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე მათი განცხადების განხილვა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატის განჩინების გამოტანის თარიღი არასწორია, რადგანაც საქმე 2011 წლის ნაცვლად 2012 წელს არის განხილული. გასაჩივრებული განჩინებით თბილისის სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს, არ განიხილა საქმის მასალები, არ გამოიკვლია შეგებებული სარჩელის საფუძვლიანობა და მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება, რადგანაც, კალინინის რაიონის სასამართლოს 1970 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით კერძო საჩივრის ავტორებს მ. ხ-ს კუთვნილი სახლიდან გამოეყოთ სამი ოთახი მუდმივი სარგებლობის უფლებით, ხოლო სამზარეულო და სხვა სათავსები დარჩა საერთო სარგებლობაში, ტ. ს-ა 16 წლის ასაკიდან რეგისტრირებულია და ცხოვრობს სადავო სახლში. 1992 წლის 22 აგვისტოს მ. ლ-მ და ნ. ლ-მ შეიძინეს სადავო სახლის 1/2-ის 1/6-1/6 წილი და სწორედ ამ ხელშეკრულებით მოითხოვეს კერძო საჩივრის ავტორების გამოსახლება სადავო ფართიდან, მაშინ, როდესაც არ იყო გარკვეული და არც ამჟამადაა დადგენილი თუ სად მდებარეობს სახლის 1/6 წილი. 1992 წლის აგვისტოდან მოყოლებული საცხოვრებელი სახლის №18, №18¹, №19 და №19¹ ოთახები, ასევე სამეურნეო დანიშნულების ფართი დაკავებული აქვთ ხ-ების ოჯახს და მიიჩნევენ, რომ სარგებლობენ ე.წ „ატსტუპნიკის“ უფლებით, გაურკვეველია სასამართლომ რატომ არ მიიჩნია, რომ ლ.-ლ-ს საკუთრება სწორედ ამ ფართზე ვრცელდებოდა, მაშინ, როდესაც ეს პირები სადავო ქონების მესაკუთრეებიც არ არიან, სასამართლოს აღნიშნული საკითხი არ გამოუკვლევია და სამართლებრივად არ შეუფასებია. საქმის მასალებით დადასტურებულია, რომ კერძო საჩივრის ავტორების სადავო ფართიდან გამოსახლების საფუძველი სააღსრულებო ფურცელი გახდა, რომელსაც საფუძვლად სასამართლო გადაწყვეტილება არ ედო, რაც ამ სააღსრულებო ფურცლის ანულირების საფუძველი გახდა. სწორედ ამის გამო მოითხოვა ნ. ლ-მ მოდავე მხარეთა ბინიდან გამოსახლება, რაც დაკმაყოფილდა, თუმცა მოგვიანებით ეს გადაწყვეტილება გაუქმდა და ლ.-ლ.-კ-ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. აღნიშნული საქმე გაერთიანდა მოცემულ (№283-06) საქმესთან, სადაც შეფასება არ მიცემია იმ გარემოებას, რომ კერძო საჩივრის ავტორების ბინიდან გამოსახლებაზე უარის თქმის საფუძველი სასამართლო გადაწყვეტილებით მათი შესახელებაა. არასწორია სააპელაციო პალატის მითითება, რომ №25, №26 და №28 ოთახებზე ლ.-ლ.-კ-ის უფლება არ დასტურდება, მაშინ, როდესაც საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სარეგისტრაციო სამსახურმა გაასწორა დაშვებული შეცდომა და საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა იდეალური წილების შესაბამისად, აღნიშნულის მიმართ, სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის შესაბამისად, მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია და სააპელაციო პალატა არ იყო უფლებამოსილი მიეთითებინა, თითქოს ზემოაღნიშნულ ოთახებზე ამ პირთა საკუთრება არ დასტურდებოდა. აღსრულების შებრუნების საკითხის განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის საფუძველზე არ დააკმაყოფილ სარჩელი და განმარტა, რომ საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობის პრეზუმფციიდან გამომდინარე, არ არსებობდა აღსრულების შებრუნების საკითხის დაკმაყოფილების წინაპირობა, ხოლო საქმის წარმოების განახლებაზე უარის თქმის ეტაპზე პალატამ სხვაგვარად განმარტა ზემოაღნიშნული, მაშინ, როდესაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლიდან გამომდინარე, განხორციელდა საჯარო რეესტრის მიერ დაშვებული უსწორობის გასწორება. სააპელაციო პალატამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ლ.-ლ-ს საკუთრება სადავო ოთახებზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერით არ დასტურდება, დასტურდება ის გარემოება, რომ ეს ოთახები სწორედ ის ოთახებია, საიდანაც კერძო საჩივრის ავტორები გამოსახლდნენ და მათ ამ ფართზე სარგებლობის უფლება 1970 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებით მიენიჭათ. ბ-ის ქ№45-ში ო. ს-სა და ი. ხ-ს 1993 წლის 24 სექტემბერს მამის სამკვიდროს მიღების გზით მიენიჭათ უფლება მთელი საცხოვრებელი სახლის 1/6 ნაწილზე, მემკვიდრეობა ამავე წილში მიიღო ი. ხ-მა, აღნიშნულით სახლის 1/6 ნაწილზე მხარეთა უფლება გადანაწილდა შემდეგნაირად: 1/4-1/4 ნაწილი ი. ხ-სა და ი. ხ-ს, ხოლო 2/4 - ო. ს-ს. მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ხ-ს 1/6 იდეალური წილის შესაბამისად გამოეყო რეალური წილი: №18, №19, №27, №30, №31 საცხოვრებელი ოთახები, ასევე №18¹, №19¹, №27¹, №31¹ დამხმარე სათავსები. 1992 წლის 22 ივნისს ლ. ხ-ს წარმომადგენელ მ.კ-სა და ნ. ლ-ს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება და ნ.ლ-მ შეიძინა სადავო სახლის 1/24 წილი. ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ლ.ხ-მ გაყიდა სახლის 1/24 წილი და არა სამკვიდრო მოწმობით მის მიერ მიღებული 1/6 წლის 1/4, ანუ სამკვიდრო მასაში არ არის შესული 98,02 კვ.მ სამეურნეო ფართი, რომლის 1/4 წილიც გასხვისებულ იქნა ლ.ხ-ს მიერ. ამდენად, ირკვევა, რომ ლ.ხ-მ გაყიდა იდეალურ წილში 7 კვ. მეტრამდე მეტი ფართი, ვიდრე მან მემკვიდრეობით მიიღო. სარეგისტრაციო ჩანაწერი არასწორია, რადგანაც მართალია 1/24 სახლის 1/6-ის 1/4 წილია, თუმცა აღნიშნული დოკუმენტალურად არ არის იდენტური, რაც ასევე დადასტურებულია საქმეში წარმოდგენილი 2008 წლის 15 დეკემბრის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნით. გ. ხ-ის სამკვიდროზე 1992 წლის 14 ივლისის გაცემულ სამკვიდრო მოწმობაში არ არის აღნიშნული თუ რომელ ფართს წარმოადგენს მამკვიდრებლის კუთვნილი 1/6 წილი, მაშინ, როდესაც სასამართლოს 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით გ.ხ-ს მისი 1/6 იდეალური წილის შესაბამისად, გამოეყო რეალური წილი კონკრეტული ოთახების მითითებით, სასამართლო გადაწყვეტილება, რომელიც კანონიერ ძალაშია შესული არ შეიცავს მითითებას ბ-ის ქ№45-ში მდებარე სახლის რა ფართის მესაკუთრე გახდა კონკრეტული ოთახების მიხედვით გ.ხ-ი ან სხვა მესაკუთრეები. აღნიშნული ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება არ ასახავს სადავო სახლში თითოეული მესაკუთრის კონკრეტულ რეალურ წილს. 2009 წლის 23 ივლისამდე გაცემული საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ნ. ლ- იყო ბ-ის ქ№45-ში მდებარე სახლის №18, №19, №27, №30 და №31 საცხოვრებელი ფართის, №18^1, №19^1, №31¹ და №27¹ ოთახებისა და 1/4 წლის მესაკუთრე. აღნიშნული ჩანაწერები გაკეთებულია იმგვარად, რომ არ არსებობს მისი დამადასტურებელი იურიდიული დოკუმენტები, ამდენად, ნ.ლ-ს საკუთრებად უნდა აღირიცხოს არა გ.ხ-ისათვის 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით მიკუთვნებული წილის შესაბამისი ოთახები, არამედ ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებით გადაცემული 1/24 იდეალური წილი. არასწორია ასევე 1993 წლის 24 სექტემბრის ჩანაწერი, რადგანაც მემკვიდრეობაზე მოწმობა მთელი საცხოვრებელი სახლის 1/6 წილზეა გაცემული, სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ კი, რეგისტრაცია სასამართლოს 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილების საფუძველზეა გაცემული, სადაც არაა აღნიშნული გ.ხ-ისათვის მიკუთვნებული 1/6 იდეალური წილი რა ფართისაგან შედგება, აღნიშნულის გამო ჩანაწერი გაუქმებასა და სამემკვიდრეო მოწმობის შესაბამისად რეგისტრაციას ექვემდებარება. თბილისის მერიის საქალაქო მმართველობის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1994 წლის 20 ივნისის №4-08/435 განკარგულების შესაბამისად (რომელიც ტექ.ბიუროს მონაცემებში ინახება და სადაც საუბარია ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის სარეგისტრაციო ჩანაწერებში ცვლილების შეტანის თაობაზე, ამასთან აღნიშნული ადმინისტრაციული აქტი არ არის გაუქმებული), კერძო საჩივრის ავტორებმა მიმართეს სარეგისტრაციო სამსახურს სარეგისტრაციო ჩანაწერებში ცვლილების განხორციელების მოთხოვნით, კერძოდ, 1993 წლის 14 სექტემბერის კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობის შესაბამისად სარეგისტრაციო ჩანაწერის გასწორებისა და სადავო სახლის 1/6 წილის 1/4-1/4 და 2/4 წილების შესაბამისად აღრიცხვის თხოვნით, რაც საბოლოოდ საჯარო რეესტრის მიერ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გარემოება კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 243-ე მუხლიდან გამომდინარე, წარმოადგენდა სასამართლოსათვის მიმართვის საფუძველს. საქმის წარმოების განახლების შემთხვევაში უტყუარად იარსებებს აღსრულების შებრუნებისა და მოწინააღმდეგე მხარის ბინიდან გამოსახლების მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი, მიუხედავად იმისა, რომ კერძო საჩივრის ავტორები არ არიან სადავო ფართის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში აღრიცხულნი, ამასთან, ვინაიდან დადასტურებულია სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის წინაპირობები, სასამართლომ ლ.-ლ.-კ-ის სარჩელს სწორედ ამ საფუძვლით უთხრა უარი დაკმაყოფილებაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის საფუძვლების ანალიზის, საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, ო. ს-ის, ი. ხ-ისა და ტ. ს-ს კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით. ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს კერძო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

განსახილველი საქმის მასალებით დადასტურებულია შემდეგი მნიშვნელოვანი გარემოებები:

კალინინის რაიონის სასამართლოს 1970 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით შეწყდა ქორწინება გ. ნ-ის ძე ხ-სა და ტ. ტ-ის ასულ ს-ს შორის და ბინის ფართობი გაიყო შემდეგნაირად: ტ. ს-ს სამ შვილთან ერთად სარგებლობის უფლებით გამოეყო ოთახი №3 ფართით 18.40 კვ.მ, №4 ოთახი ფართით 16.64 კვ.მ და №5 ოთახი ფართით 12.55 კვ.მ, ხოლო დედა-შვილს გ. ხ-სა და მ. ხ-ს გამოეყოთ №1 ოთახი ფართით 18.90 კვ.მ და №2 ოთახი ფართით 16.28 კვ.მ. სათავსები, სამზარეულო და გასასვლელი დარჩა საერთო სარგებლობაში;

1991 წელს სადავო სახლის 1/2 ნაწილი ბ-ის ქ№45-ში თანაბარწილად ირიცხებოდა და-ძმების: ა. გ-ის, მ. ხ-სა და მ. გ-ის სახელზე (ანუ თითოეულზე 1/6 წილი). მ. გ-ს პირველი რიგის მემკვიდრე არ დარჩენია, მას დარჩა მეორე რიგის მემკვიდრეები: ა. გ-ი და მ. ხ-ა. ა-ს ძმის წილი არ მიუღია. ფაქტობრივი ფლობით მ. გ-ის 1/6 წილი მიიღო მ. ხ-მ და მისი წილი თანასაკუთრებაში განისაზღვრა 2/6-ით;

მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. გ-ის ძე გ-ს, ი. ნ-ის ასულ ხ-სა და გ. ნ-ის ძე ხ-ს თბილისის მერიის საინვენტარიზაციო ბიუროს მიერ გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმის საფუძველზე, მათი კუთვნილი ნახევარი სახლის თანაბარ წილში 1/3 იდეალური წილის შესაბამისად წილები გამოეყოთ რეალურად, კერძოდ: ა. გ-ს - საცხოვრებელი ოთახები №15, №16 და №4, №5 და №17 დამხმარე სათავსები; ი. ხ-ს - საცხოვრებელი ოთახები №25, №26, №28 საცხოვრებელი ოთახები და №28 დამხმარე სათავსი; გ. ხ-ს - საცხოვრებელი ოთახები №18, №19, №27, №30, №31 და №18, №19, №31 და №27 დამხმარე სათავსოები;

ქ. კ-ს მისი კუთვნილი სახლის 1/2 იდეალური წილის შესაბამისად №9, №12, №12¹, №14, №14¹, №20, №21, №23, №24 და №29 საცხოვრებელი ოთახები №1, №2, №3, №6, №9, №10, №11, №12, №13, №20, №22, №20 და №29 დამხმარე სათავსოებთან ერთად;

1992 წლის 22 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნ. ლ-მ და მ. ლ-მ ა. გ-ისა და ი. ხ-საგან შეიძინეს ბ-ის ქ№45-ში მდებარე მთელი საცხოვრებელი სახლის 2/6 წილი, თანასწორ წილში თითოეულმა 1/6 წილი.

1993 წლის 29 იანვარს გარდაიცვალა გ. ნ-ის ძე ხ-ი.

1993 წლის 24 სექტემბრის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით მემკვიდრეებად ცნობილ იქნენ გარდაცვლილი გ. ნ-ის ძე ხ-ის მეუღლე - ლ. ი-ის ასული ხ-ა მამკვიდრებლის 1/4 წილზე, შვილები: ი. გ-ის ძე ხ-ი - 1/4 წილზე და ო. გ-ის ასული ს-ი - 2/4 წილზე.

1993 წელს გ. ხ-ის მემკვიდრეებმა, შვილებმა: ო. ს-მა და ი. ხ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში №1 სახელმწიფო სანოტარო კანტორის, ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და უძრავი ნივთის უპირატესი შესყიდვის უფლების განხორციელების შესახებ. რაც არ დაკმაყოფილდა.

1992 წლის აგვისტოში, მას შემდეგ რაც ნ. ლ-მ ი. ნ-ის ასული ხ-საგან შეიძინა კერძო საკუთრება, იგი 1 წლის განმავლობაში უბნის ინსპექტორთან ერთად აკვირდებოდა, თუ ვინ ცხოვრობდა აღნიშნულ ბინაში, რა ფართით და როგორ სარგებლობდა. მთაწმინდის რაიონის შინაგან საქმეთა ქვეგანყოფილების უბნის ინსპექტორმა დ.ბ-მა სხვადასხვა დროს (31.12.91წ., 25.01.93წ., 27.03.93წ., 25.07.93წ.) შეადგინა სათანადო აქტები, რომლითაც დოკუმენტალურად დაფიქსირებულია, რომ ი. ხ-ი აღნიშნულ მისამართზე არ ცხოვრობდა. მეზობლების გადმოცემით მას ბოლო 10 წლის განმავლობაში არ უცხოვრია ბ-ის ქ№45-ში. აღმოჩნდა, რომ დასახელებულ მისამართზე გ. ხ-ის ყოფილ მეუღლეს - ტ. ს-ს ეკავა 6 ოთახი, მათ შორის, №25, №26, №28 ოთახები.

1993 წლის 16 აგვისტოს ნ. ლ-მ კუთვნილი ფართიდან ტ. ს-ს გამოსახლების მოთხოვნით განცხადებით მიმართა მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს.

1993 წლის 18 აგვისტოს სასამართლო აღმასრულებელ რ.დ-ის მიერ ბ-ის ქ№45-ში მდებარე სახლის ნაწილში მცხოვრები ტ. ს-ს, წერილობითი გაფრთხილების შემდეგ, 1993 წლის 23 აგვისტოს ნ. ლ-მ ამავე მისამართზე მდებარე სახლში დაიკავა თავისი კუთვნილი ფართი, რომელშიც იმყოფებოდა აწ გარდაცვლილი გ. ნ-ის ძე ხ-ის ყოფილი მეუღლის - ტ. ს-ს ოჯახი.

ტ. ს-ა მიიჩნევდა, რომ ნ. ლ-ს სასამართლო გადაწყვეტილების გარეშე არ უნდა დაეკავებინა მიკუთვნებული წილი. აქედან გამომდინარე, 1993 წლის 28 სექტემბერს აღმასრულებელმა შეადგინა აქტი და სადავო ოთახები დაილუქა, რაზეც ლ-სა და ს-ს ოჯახებმა თანხმობა განაცხადეს.

1993 წლის 1 ოქტომბერს ნ. ლ-მ სარჩელი აღძრა ტ. ს-სა და ი. ხ-ის მიმართ და მოითხოვა 1992 წლის 22 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულებით მის საკუთრებაში გადასული №25, №26, №28 და №28¹ ოთახების გათავისუფლება.

მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1993 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ტ. ს-ა და ი. ხ-ი გამოსახლდნენ ბ-ის ქ№45-ში მდებარე №25, №26, №28 და №28¹ ოთახებიდან.

1994 წლის 11 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლომ ზემოთმითითებული გადაწყვეტილება გააუქმა და საქმე განსახილველად დაუბრუნა იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობას.

1995 წლის 16 ივნისს ჩუღურეთის რაიონულმა სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა, ხოლო შეგებებულ სარჩელს უარი ეთქვა.

1995 წლის 28 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლომ გააუქმა თბილისის ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნა იმავე რაიონის სასამართლოს სხვა შემადგენლობას.

1995 წლის 10 ოქტომბრის აქტით დადგენილია, რომ ნ. ლ-მ მოხსნა ლუქი და თავის ოჯახთან ერთად დაიკავა ზემოაღნიშნული ოთახები.

1995 წლის 4 დეკემბერს ჩუღურეთის რაიონულმა სასამართლომ გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელზე საქმის წარმოება შეწყდა, ხოლო შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეები სადავო ოთახებიდან გამოსახლდნენ.

1996 წლის 30 იანვარს თბილისის საქალაქო სასამართლომ გააუქმა ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნა იმავე რაიონის სასამართლოს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 1996 წლის 30 იანვრის განჩინებით ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ ტ. ს-მ და ი. ხ-მა საზედამხედველო საჩივრით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასაართლოს და საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

უზენაესმა სასამართლომ 1996 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს 1996 წლის 30 იანვრის განჩინება მიიჩნია კანონიერად.

1996 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით რაიონულ სასამართლოში დაბრუნებული საქმე, საბოლოოდ, 5 წლის შემდეგ გადაეცა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 ივლისის განჩინებით ზემოთ დასახელებულ სამოქალაქო საქმეზე წარმოება შეწყდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002 წლის 21 მარტის განჩინებით გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 ივლისის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდა იმავე რაიონულ სასამართლოს.

1994 წელს ნ. ლ-მ ლ. ხ-საგან (აწ გარდაცვლილი გ. ხ-ის მეუღლე) დამატებით შეიძინა ამ უკანასკნელის სამემკვიდრეო წილი, რაზეც ასევე მიმდინარეობდა სასამართლო დავა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეში არსებული არაერთი სასამართლო გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილი №18, №19, №27, №30, №31 საცხოვრებელი ოთახები თანასაკუთრებაში ეკუთვნოდათ ნ. ლ-ს, ო. ს-სა და ი. ხ-ს. აქედან, ნ. ლ-ს იდეალური წილი შეადგენდა 1/4-ს, ო. ხ-ს-ის წილი - 2/4-ს, ხოლო ი. ხ-ის იდეალური წილი - 1/4-ს. სადავო ბინიდან საცხოვრებელი ოთახების ფართი შეადგენდა 53.81კვ. მეტრს. აღნიშნული ფართიდან 1/4 იდეალური წილი იყო 13.46 კვ.მ, ხოლო 2/4 იდეალური წილი 26.28 კვ.მ. მხარეთა განმარტებითა და ექსპერტიზის დასკვნით დგინდებოდა, რომ შენობის პირველ სართულზე მითითებული №18 და №19 ოთახები ფაქტობრივად დაკავებული ჰქონდათ ე.წ. „ატსტუპნოის წესით“ ქალს ორ მცირეწლოვან ბავშვთან ერთად. მე-2 სართულზე მდებარე №30 და №31 ოთახები ეკავა ო. და ი. ხ-ების დედას ტ. ს-ს, ხოლო №27 ოთახში მოთავსებული იყო ო. ხ-ს საოჯახო ნივთები. თავად ხ. ამ დროისათვის საქართველოში არ ცხოვრობდა. №27 და №31 ოთახებს შესასვლელი ჰქონდათ დერეფნიდან, ისევე როგორც №30 ოთახს. №27 ოთახი, რომლის ფართობი იყო 16.4 კვ.მ, განლაგებული იყო ნ. ლ-ს საკუთრებაში არსებული №26 და №28 ოთახების მომიჯნავედ და ამ ოთახებთან გააჩნდა საერთო კედლები. აქედან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. ლ-ს სარჩელის მოთხოვნა შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული №27 ოთახის რეალურად გამოყოფის თაობაზე საფუძვლიანი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით, რომლის ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო გაუქმებასაც კერძო საჩივრის ავტორები მოითხოვენ, გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ლ-ს სარჩელი ო. და ი. ხ-ების მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა, ო. ხ-ს-ის შეგებებული სარჩელი ნ. ლ-ს მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა ტ. ს-ს, ო. ხ-ს-ისა და ი. ხ-ის სარჩელი მ. ლ-ს, ნ. ლ-ს და ნ. კ-ის მიმართ აღსრულების შებრუნების, მოპასუხეების ბინიდან გამოსახლებისა და ბინაში მათი შესახლების შესახებ. სააპელაციო პალატამ აღნიშნული გადაწყვეტილებით დაადგინა, რომ 1993 წლის 23 აგვისტოს მოსარჩელეების სადავო ფართიდან გამოსახლება უკანონოდ მოხდა, ვინაიდან არ არსებობდა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება მათი ბინიდან გამოსახლების თაობაზე. პირიქით, 1993 წლის 16 აგვისტოს ნ. ლ-მ მოითხოვა 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილების აღსრულება, რომლის დავის საგანს საერთოდ არ წარმოადგენდა მოპასუხეთა ბინიდან გამოსახლება, არამედ ამ გადაწყვეტილებით მოხდა სადავო სახლის 1/2 იდეალური წილების შესაბამისად მხარეებისათვის რეალური წილების გამოყოფა, შესაბამისად, არ არსებობდა მოსარჩელეების გამოსახლების კანონიერი საფუძველი. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღსრულების შებრუნება - ნ. ლ-ს, მ. ლ-სა და ნ. კ-ის ბინიდან გამოსახლება და ტ. ს-ს, ო. ს-ხ-სა და ი. ხ-ის მოთხოვნა ბინაში შესახლების თაობაზე უსაფუძვლო იყო, ვინაიდან სადავო ფართი №25, №26, №28 და №28¹ ოთახები საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ნ. ლ-ს, მ. ლ-სა და ნ. კ-ის სახელზე. სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით კი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის უფლება გააჩნდა მხოლოდ მესაკუთრეს.

მოცემულ შემთხვევაში კერძო საჩივრის ავტორები საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად მიიჩნევენ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისი სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო ჩანაწერში დაშვებული ტექნიკური ხასიათის უსწორობის გასწორებას. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული, საქმეში წარმოდგენილი ამონაწერის თანახმად, ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე ქონებაზე მესაკუთრეების წილი განსაზღვრულია შემდეგნაირად: ო. ს-ი - 1/12, ნ. ლ-ა, მ. ლ-ა - 1/3, დ. კ-ე - 1/2, ი. ხ-ი - 1/24, ნ. ლ-ა - 1/24. აღნიშნული ამონაწერის თანახმად, აღრიცხული არ არის მესაკუთრეთა რეალური წილები, არამედ მითითებული მხოლოდ მათ კუთვნილ იდეალურ წილებზე. საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, რომლის შესაბამისადაც იქნა მიღებული სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება ირკვევა შემდეგი: (2006 წლის 14 ივნისის ამონაწერი) სადავო მისამართზე მდებარე საერთო სარგებლობის 346,57 კვ.მ ფართის (მათ შორის საცხოვრებელი ფართის 323,96 კვ.მ) უძრავი ქონებიდან ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს კუთვნილი წილი განსაზღვრულია 8/24 ნაწილით (დღეის მდგომარეობით არსებული ჩანაწერით კი - 1/3) საცხოვრებელი ოთახი №15; №16, №25, №26, №28 და დამხმარე სათავსები: №4, №4¹, №15, №17 და №28¹, ხოლო 4/24 (დღეის მდგომარეობით არსებული ჩანაწერის შესაბამისად 1/6) წილიდან, ნ. ლ-ს საკუთრებაა 1/4 ანუ დღეს არსებული 1/24 (მითითებულია რეალური წილი, საცხოვრებელი ოთახები: №18, №19, №27, №30, №31, დამხმარე სათავსები: №18¹, №19¹, №31¹, №27¹). 2008 წლის 5 ივლისის მდგომარეობით შედგენილ ამონაწერში მითითებულია 8/24, ანუ 1/3 ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს საკუთრება, 4/24 ნაწილიდან, ანუ 1/6 ნაწილიდან 1/4 (ანუ 1/24) ნ. ლ-ს საკუთრება, ამ 1/6 წილის 2/4 ნაწილი (ანუ საერთო ფართის 2/24) ო. ს-ის, ხოლო საერთო საკუთრების 1/6 წილის 1/4 (ანუ 1/24) წილი ი. ხ-ის საკუთრებაა. ამავე ამონაწერით განსაზღვრულია ნ. ლ-სა და მ. ლ-ს, ასევე ნ. ლ-ს რეალური წილები თანასაკუთრებიდან, რაც ემთხვევა 2006 წლის 14 ივნისის მდგომარეობით შედგენილ ამონაწერში აღნიშნულ რეალურ წილებს. აღნიშნული ამონაწერებისა და საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად წარმოდგენილი ამონაწერის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად შესწავლის შედეგად საკასაციო პალატა ასკვნის, რომ განსხვავება მხოლოდ ახალ ამონაწერში რეალური წილების მიუთითებლობაა.

პალატა მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილ ფიქციაზე, რომ რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე. ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. აღნიშნული ნორმის, საქმის მასალებისა და კერძო საჩივრის საფუძვლების ანალიზის შედეგად, შეიძლება ითქვას, რომ რეესტრის ჩანაწერებს არ განუცდია რა არსებითი ცვლილება, რასაც გარკვეულწილად ეთანხმებიან კიდევაც კერძო საჩივრის ავტორები, აღნიშნულის ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მიჩნევის წინაპირობა არ არსებობს.

საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს ასევე კერძო საჩივრის პრეტენზიაზე რეალური წილებისა და იდეალური წილების განსაზღვრის უსწორობის ნაწილში და უსაფუძვლობის გამო ვერ დაეთანხმება აღნიშნულს. პირველ ყოვლისა უნდა მიეთითოს იმ გარემოებაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ბოლო ამონაწერის თანახმად, სადაც მხოლოდ მხარეთა იდეალურ წილებზეა მითითებული და აღარაა აღნიშნული თითოეული თანამესაკუთრის კუთვნილი რეალური წილების შესახებ. აღნიშნული ფაქტი უსაფუძვლოს ხდის კერძო საჩივრის ავტორთა პრეტენზიას საჯარო რეესტრის ბოლო ამონაწერამდე არსებულ მონაცემებში ცვლილებების შეტანის თაობაზე, ვინაიდან საქმის განხილვის ამ ეტაპზე აღარ არსებობს რეალური წილების თაობაზე მითითება. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ ექსპერტის დასკვნებზე, სადაც საუბარია თანასაკუთრების გაყოფასა და რეალური წილების კუთვნილებაზე. 2003 წლის 20 მაისის დასკვნის შესწავლითთ ირკვევა, რომ ექსპერტს სხვა საკითხებთან ერთად დაევალა იმის გარკვევა, 1970 წლის სასამართლო გადაწყვეტილებით გამოყოფილი 18,40 კვ.მ №3, 16,64 კვ.მ №4 და 12,77 კვ.მ №5, სულ 47,81 კვ.მ ოთახებ, რომლებშიც ტ.ს-ა იყო შესახლებული შვილებთან ერთად არის თუ არა № 25, № 26 და № 28 ოთახები, რომლიდანაც გამოსახლდა ტ.ს-ა, უარყოფით შემთხვევაში, რომელ ოთახებს შეადგენს 1970 წლის სასამართლო გადაწყვეტილებით გამოყოფილი №3, №4 და №5 ოთახები. ექსპერტის დასკვნის თანახმად, განჩინებაში დასმულ კითხვებზე სრულყოფილი პასუხის გაცემისათვის (მე-2, მე-3 კითხვები) საჭირო იყო სადავო ბინის საინვენტარიზაციო გეგმის 1970 წლის მდგომარეობით წარმოდგენა, რის შესახებაც მიმდინარე წლის 8 აპრილს №352/15 ექსპერტის შუამდგომლობით ეთხოვა სასამართლოს, მაგრამ აღნიშნული წარმოდგენილი არ იქნა, ამდენად, ექსპერტი განჩინების მე-2 და მე-3 კითხვებზე კვლევას არ აწარმოებს. საქმის მასალებით დადასტურებულია ის ფაქტიც, რომ ტექ.ბიუროს მონაცემებში 1970 წლის მდგომარეობით სადავო სახლის საინვენტარიზაციო გეგმა არ იძებნება.

საქმის მასალებში ასევე წარმოდგენილია სსიპ „ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2007 წლის 23 თებერვლის დასკვნა სადაც ექსპერტს კვლევისათვის დაესვა შემდეგი კითხვები: ა) ფაქტობრივად რა ფართს შეადგენს ქ.თბილისში, ბ-ის ქ№45-ში მდებარე სახლის №18, 19, 27, 30, 31 საცხოვრებელი ოთახები და №18¹, №19¹, №27¹, №31¹ დამხმარე სათავსები; ბ) აზომვის შედეგების შესაბამისად, რა ფართს შეადგენს ო.ს-ის 2/4; გ.ხაპროვის 1/4 და ნ.ლ-ს 1/4 იდეალური წილი; გ) როგორ არის შესაძლებელი ბ-ის ქ№45-ში მდებარე სახლის №18, 19, 27, 30, 31 საცხოვრებლიდან და №18^1, №19¹, №27¹ და №31¹ დამხმარე სათავსებიდან, ო. ს-ის 2/4, ი. ხ-ის 1/4 და ნ. ლ-ს 1/4 იდეალური წილების შესაბამისად რეალური წილის გამოყოფა, მათ მიერ ფაქტიურად დაკავებული ოთახების ფართობისა და შესაძლო ტექნიკური გადაკეთებების გათვალისწინებით, ასეთის შეუძლებლობის შემთხვევაში, მათ მიერ ფაქტობრივი ფლობის გაუთვალისწინებლად; დ)არის თუ არა ერთი და იგივე 1970 წლის გადაწყვეტილებით გამოყოფილი №3 – 18,4 კვ.მ, №4 – 16,64 კვ.მ და №5 – 12,77 კვ.მ ოთახები, რომელშიც ტ.ს-ა იყო შესახლებული შვილებთან ერთად დღევანდელი დანომვრით №25, 26 და 28 ოთახები, საიდანაც გამოსახლებული იყო ტ.ს-ა, თუ №3-4-5 ოთახები არ არის №25-26-28 ოთახები გთხოვთ მიგვითითოთ რომელია №3, 4, 5 ოთახები. აღნიშნულ კითხვებზე ექსპერტმა გასცა შესაბამისი დასკვნა იდეალური წილების შესაბამისად, თუმცა იდეალური წილების რეალურად გამოყოფის ნაწილში დასკვნა კატეგორიული ხასიათისაა და განსაზღვრულია, რომ ზუსტად იდეალური წილების შესაბამისად ფართის გაყოფა ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია, სასამართლოს მე-4 კითხვასთან დაკავშირებით ექსპერტმა აღნიშნა შემდეგი: კალინინის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1970 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით მოხსენიებული №3 ფართით 18,4 კვ.მ, №4 – 16,64 კვ.მ და №5 - ფართით 12,77 კვ.მ საცხოვრებელი ოთახები ნუმერაციის მიხედვით განთავსებული უნდა იყოს სარდაფის სართულში. საინვენტარიზაციო გეგმების მიხედვით, სარდაფში განთავსებული №3 სათავსი ფართით 9,66 კვ. მეტრს, №4 ოთახი, ფართით 16,64 კვ.მ არც ერთ საქმეში მოცემულ გეგმაზე არ არის დატანილი, გამონაკლისს წარმოადგენს №5 ოთახი, ფართით 12,77 კვ.მ, რომელიც ფართობრივად თანხვედრია 1970 წლის მდგომარეობით გაცემულ საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული, მე-2 სართულზე მდებარე №30 ოთახის ფართისა. სასამართლოსათვის საინტერესო №3, №4 და №5 ოთახები თუ რომელი ოთახებია ექსპერტმა ვერ უპასუხა.

აღნიშნულის გათვალისწინებით, მიუხედავად იმისა, რომ დღეს არსებული ამონაწერით მხარეთა რეალური წილები არ არის აღრიცხული, არამედ ირკვევა თანასაკუთრების თაობაზე, ასევე საქმის მასალებით უტყუარადაა დადგენილი, რომ კერძო საჩივრის ავტორების მიერ მოთხოვნილი ოთახებისა და კალინინის რაიონის სასამართლოს 1970 წლის გადაწყვეტილებით სარგებლობის უფლებით გადაცემული ოთახების იდენტურობა არ დასტურდება, კერძო საჩივრის ავტორებს კი არ წარუდგენიათ ექსპერტიზის დასკვნის გამაქარწყლებელი მტკიცებულება, პალატა ვერ დაეთანხმება მათ მოსაზრებას, აღსრულების შებრუნების მოთხოვნის საფუძვლიანობაზე, ამასთანავე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებით, აღნიშნული სწორედ მათი მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა.

საკასაციო პალატა იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერში აღარაა განსაზღვრული მესაკუთრეთა რეალური წილები, ამასთან, არც კერძო საჩივრის ავტორების რეალური წილები არ განსაზღვრულა ახლებურად, მათ არ წარმოუდგენიათ მტკიცებულება სადავო ოთახებზე მათი უფლების თაობაზე და არ გაუქარწყლებიათ საქმეში არსებული ექსპერტის დასკვნები საწინააღმდეგო გარემოებებით (რომ სადავო ოთახები, რომელთა მიმართაც აღსრულების შებრუნებას მოითხოვდნენ სწორედ კალინინის რაიონის სასამართლოს 1970 წლის გადაწყვეტილებით გადაცემული ოთახებია), ამასთანავე, განსახილველი დავის საგანს საჯარო რეესტრის ჩანაწერში ცვლილების შეტანა არ წარმოადგენს, ანუ სადავო ფართზე იკვეთება მხარეთა თანასაკუთრების უფლება, მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც თითოეულ მოწილეს ეკუთვნის თავისი წილის თანაზომიერი ნაყოფის ნაწილი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, შეიძლება ერთმნიშვნელოვნად ითქვას, რომ საქმის წარმოების განახლების საფუძველი შეიძლება გახდეს არა ზოგადად გარემოება, მტკიცებულება ან ფაქტი, რომლის თაობაზეც მხარისათვის საქმის არსებითად განხილვის ეტაპზე ობიექტურად არ იყო ცნობილი, არამედ სწორედ ისეთი გარემოება, რაც საქმის სხვაგვარად გადაწყვეტის შესაძლებლობას იძლევა. განსახილველ შემთხვევაში ო. ს-ი, ტ. ს-ა და ი. ხ-ი ვერ ადასტურებენ რა საჯარო რეესტრის ჩანაწერში არსებითი ხასიათის შესწორების შეტანას, რაც მათი წილის სხვაგვარად განსაზღვრას გამოიწვევდა, ასევე ვერ გააქარწყლეს რა საქმეში არსებული ექსპერტის დასკვნები თანასაკუთრების ნატურით გაყოფის შეუძლებლობისა და კალინინის რაიონის სასამართლოს 1970 წლის გადაწყვეტილებით სარგებლობის უფლებით მათთვის გადაცემული ოთახების სადავო ოთახებთან იდენტურობის თაობაზე, ამასთან ახალი ამონაწერით ირკვევა მხარეთა თანასაკუთრება იდეალური წილების პირობებში, საკასაციო პალატა თვლის, რომ მხარეთა მიერ ახლად აღმოჩენილ გარემოებებად მითითებული ფაქტები და მტკიცებულებები საქმის წარმოების განახლების, აღსრულების შებრუნებისა და მოწინააღმდეგე მხარეთა გამოსახლების უალტერნატივო წინაპირობის არსებობას არ ადასტურებს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 430-ე მუხლის მე-2 ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, თუ აღმოჩნდება, რომ საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადება უსაფუძვლოა, სასამართლო გამოიტანს განჩინებას განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე. დასახელებული ნორმიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად უთხრა განმცხადებლებს საქმის წარმოების განახლებაზე უარი და არ არსებობს ამ განჩინების გაუქმების საფუძველი, მიუხედავად იმისა, რომ გასაჩივრებული განჩიონება არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

რაც შეეხება კერძო საჩივრის ავტორების პრეტენზიას სააპელაციო პალატის მიერ განჩინებაში დაშვებული უსწორობის შესახებ, საკასაციო პალატა აღნიშნულთან მიმართებით განმარტავს შემდეგს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესი, რომელიც არეგულირებს საპროცესო დოკუმენტებში დაშვებული უსწორობის გასწორების საკითხს ადგენს სასამართლოს შესაძლებლობას მხარეთა თხოვნით, ან საკუთარი ინიციატივით გაასწოროს დაშვებული უსწორობა, ნორმის მითითება - სასამართლო შეუძლია გაასწოროს, მოიაზრებს სწორედ საპროცესო დოკუმენტის მიმღებ სასამართლოს და არა ზემდგომ სასამართლოს, ამდენად, მითითებული საკითხი სწორედ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი შეიძლება გახდეს, ამასთანავე, ნიშანდობლივია, რომ ტექნიკური ხასიათის უზუსტობანი, მათი დადასტურების შემთხვევაშიც კი, არ შეიძლება გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად იქნას მიჩნეული.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ო. ს-ის, ი. ხ-ისა და ტ. ს-ს კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო.

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 თებერვლის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

3. კერძო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.