№ას-457-433-2012 20 სექტემბერი , 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი –ვ. წ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ხ. კ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ხ. კ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. წ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ ჯანმრთელობის აღსადგენად დახარჯული 15 000 ლარისა და მიუღებელი შემოსავალის _ 6 000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 9 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ხ. კ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ვ. წ-ს ხ. კ-ის სასარგებლოდ მატერიალური ზიანისათვის დაეკისრა 13 413,57 ლარის გადახდა, სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, ვ. წ-ს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის _ 402 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. წ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით ვ. წ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 9 სექტემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, ასევე ვ. წ-ისათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ვ. წ-ს ხ. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 9540.57 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 ივნისის განაჩენით ვ. წ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 276-ე მუხლის III ნაწილით და სასჯელის ზომად და სახედ განესაღღვრა თავისუფლების აღკვეთა 3 (სამი) წლის ვადით. 2008 წლის 21 ნოემბრის „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, ვ. წ. მთლიანად გათავისუფლდა ძირითადი სასჯელის მოხდისაგან. ვ. წ-ს 6 (ექვსი) თვის ვადით ჩამოერთვა ავტომანქანის მართვის უფლება. მასვე სსკ-ის 42-ე მუხლის საფუძველზე დამატებით სასჯელის სახით დაეკისრა ჯარიმა 2000 (ორი ათასი) ლარის ოდენობით (ტ. I, ს.ფ. 36,37). თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 02 ივნისის განაჩენი შესულია კანონიერ ძალაში (ტ. I, ს.ფ. 36-41).

განაჩენის თანახმად, 2008 წლის 7 აპრილს ვ. წ-ის საკუთრებაში არსებული და მართვის ქვეშ მყოფი ავტომანქანა ,,მერსედესი’’ სახელმწიფო №...- ..., რომელშიც იმყოფებოდა მოსარჩელე ხ. კ-ი, წყნეთის გზაზე შეეჯეხა ელექტროგანათების ბოძს. ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზარალდა ხ. კ-ი, რომელმაც მიიღო სიცოცხლისათვის სახიფათო მძიმე დაზიანება, რაც გამოიხატა იმაში, რომ მას აღენიშნებოდა: ჰემოპნევმოთორაქსი, წელის პირველი მალის მოტეხილობა, ნეკნების მრავლობითი მოტეხილობა, კანქვეშა სისხლჩაქცევები სხეულზე.

ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ იკვეთებოდა ზიანის მიმყენებლის მართლწასინააღმდეგო ქმედება, დამდგარი ზიანი და მიზეზობრივი კავშირი მოპასუხე ვ. წ-ის ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის.

პალატამ აღნიშნა, რომ სააპელაციო საჩივრით სადავო იყო ზიანის ოდენობა.

აღნიშნულთან მიმართებაში საქმის მასალების თანახმად, პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-ის“ მიერ 25.08.2011 წელს გაცემული ცნობის თანახმად, ხ. კ-ი 2008 წლის 7 აპრილიდან – 30 მაისამდე მკურნალობას გადიოდა შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-ის“ რეანიმაციის განყოფილებაში. კლინიკის მიმართ დავალიანებამ 2011 წლის 25 აგვისტოსათვის შეადგინა 9 540,57 ლარი (ტ. I, ს.ფ. 350).

მოსარჩელის მიერ დამატებითი ხარჯების გაწევის დამადასტურებელ მტკიცებულებად სარჩელს ერთვის სხვადასხვა მედიკამენტების შეძენის დამადასტურებელი ქვითრების ასლები (ტ. I, 55-85).

მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ქვითრების ასლების საფუძველზე დადგენილი გარემოება, რომ ხ. კ-ის მკურნალობის ხარჯებმა, რაც მისმა ოჯახის წევრებმა გადაიხადეს, შეადგინა 3 873 ლარი, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და განმარტა, რომ იმ პირობებში, როდესაც საქმის მასალებით არ დგინდებოდა ზემოაღნიშნული ქვითრებით მოხდა თუ არა უშუალოდ ხ. კ-ის ჯანმრთელობის აღსადგენად საჭირო მედიკამენტების შეძენა, მხოლოდ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ქვითრების ასლები არ იყო საკმარისი მტკიცებულება დამატებითი თანხების ასანაზღაურებლად.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით დადასტურებული მატერიალური ზიანის ოდენობამ შეადგინა 9 540, 57 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 992-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილი იყო მოპასუხე ვ. წ-ის მართლსაწინააღმდეგო ქცევა, ამით მიყენებული ზიანი, ბრალი, ასევე მიზეზობრივი კავშირი მის მოქმედებასა და დამდგარ შედეგეს შორის, რაც ზიანის ანაზღაურების საფუძველს წარმოადგენდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გადაწყვეტილება მატერიალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში უნდა გაუქმებულიყო და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით მოპასუხეს უნდა დაკისრებოდა საქმის მასალებით დადასტურებული ზიანის ანაზღაურება 9 540,57 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან მკურნალობის განმახორციელებელი კლინიკა არ ითხოვდა მკურნალობის თანხას და ამასთან კლინიკის მიერ უკვე გაშვებული იყო ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა, აღნიშნული თანხის გადახდა არ უნდა დაკისრებოდა ვ. წ-ს მოსარჩელის სასარგებლოდ.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ, ზოგადად, ხანდაზმულობა არის დარღვეული უფლების იძულებით დაცვის ვადა, ამასთან, ხანდაზმულობის ვადის გასვლა კი არ აქარწყლებს მოთხოვნას, არამედ მას განუხორციელებლად აქცევს. სწორედ ამ გარემოების გათვალისწინებით, სასამართლოს ხანდაზმულობის საკითხის გამოკვლევა შეუძლია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მას სადავოდ მხარე ხდის. პალატამ განმარტა, რომ დასხელებულ დავაში განხილვის ანუ დავის საგანი იყო ხ. კ-ის მიერ აღძრული სარჩელი დანაშაულით მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე და ხ. კ-ის სარჩელის საფუძვლიანობის შემოწმებისას სასამართლოს მსჯელობის საგანი ვერ გახდებოდა შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-ის“ მიერ ხ. კ-ის მიმართ არსებული მოთხოვნის ხანდაზმულობის საკითხის შეფასება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. წ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის აზრით, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის გამოყენებით, ვინაიდან ვ. წ-ის ქმედებით ხ. კ-ისათვის მიყენებული ზიანი – ჯანმრთელობის დაზიანება, აღდგა სრულად, რაშიც კ-ს არ დაუხარჯავს თანხა, უსაფუძვლოა ვ. წ-ისათვის თანხის დაკისრება, ვინაიდან ზიანის ანაზღაურება მიმართულია დაზარალებულის ქონებრივი სფეროს აღდგენისაკენ, ხ. კ-ს კი, ჯანმრთელობა ისე აღუდგა სრულად, რომ მას მატერიალური ზარალი თანხობრივად არ განუცდია, ანუ სააპელაციო პალატის დასკვნა, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად ხ. კ-მა მიადგა ქონებრივი ზიანი 9 540,57 ლარი, არ არის დადასტურებული საქმის მასალებით და არ შეესაბამება სინამდვილეს, მან ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიიღო ზიანი სხეულის დაზიანების სახით, რომელიც დღეისთვის აღდგენილი სრულად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. წ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვის საგანს წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოპასუხისათვის მოსარჩელე ხ. კ-ის სასარგებლოდ 9 540,57 ლარის ანაზღაურება, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 ივნისის განაჩენით ვ. წ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 276-ე მუხლის III ნაწილით და სასჯელის ზომად და სახედ განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 3 (სამი) წლის ვადით. 2008 წლის 21 ნოემბრის „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, ვ. წ-ი მთლიანად გათავისუფლდა ძირითადი სასჯელის მოხდისაგან. ვ. წ-ს 6 (ექვსი) თვის ვადით ჩამოერთვა ავტომანქანის მართვის უფლება. მასვე სსკ-ის 42-ე მუხლის საფუძველზე დამატებით სასჯელის სახით დაეკისრა ჯარიმა 2000 (ორი ათასი) ლარის ოდენობით (ტ. I, ს.ფ. 36,37). თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 ივნისის განაჩენი შესულია კანონიერ ძალაში (ტ. I, ს.ფ. 36-41).

განაჩენის თანახმად, 2008 წლის 7 აპრილს ვ. წ-ის საკუთრებაში არსებული და მართვის ქვეშ მყოფი ავტომანქანა ,,მერსედესი’’ სახელმწიფო №...- ..., რომელშიც იმყოფებოდა მოსარჩელე ხ. კ-ი, წყნეთის გზაზე შეეჯეხა ელექტრო განათების ბოძს. ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზარალდა ხ. კ-ი, რომელმაც მიიღო სიცოცხლისათვის სახიფათო მძიმე დაზიანება, რაც გამოიხატა იმაში, რომ მას აღენიშნებოდა: ჰემოპნევმოთორაქსი, წელის პირველი მალის მოტეხილობა, ნეკნების მრავლობითი მოტეხილობა, კანქვეშა სისხლჩაქცევები სხეულზე.

ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა ზიანის მიმყენებლის მართლწასინააღმდეგო ქმედება, დამდგარი ზიანი და მიზეზობრივი კავშირი მოპასუხე ვ. წ-ის ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის.

პალატამ აღნიშნა, რომ სააპელაციო საჩივრით სადავო იყო ზიანის ოდენობა.

აღნიშნულთან მიმართებით, საქმის მასალების თანახმად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-ის“ მიერ 25.08.2011 წელს გაცემული ცნობის თანახმად, ხ. კ-ი 2008 წლის 7 აპრილიდან – 30 მაისამდე მკურნალობას გადიოდა შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-ის“ რეანიმაციის განყოფილებაში. კლინიკის მიმართ დავალიანებამ 2011 წლის 25 აგვისტოსათვის შეადგინა 9 540,57 ლარი (ტ. I, ს.ფ. 350).

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით დადასტურებული მატერიალური ზიანის ოდენობამ შეადგინა 9 540, 57 ლარი.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა ვ. წ-ის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან მკურნალობის განმახორციელებელი კლინიკა არ ითხოვს მკურნალობის თანხას, აღნიშნული თანხის გადახდა არ უნდა დაეკისროს ვ. წ-ს.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს სააპელაციო სასამართლოს 9 540, 57 ლარის დავალიანების დამდგენ მტკიცებულებაზე (ტ. I, ს.ფ. 350), რომლის თანხმად კლინიკის მიმართ ხ. კ-ის დავალიანება შეადგენს 9 540, 57 ლარს. მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის საკითხი, რომ აღნიშნული თანხა ხ. კ-ს არ გადაუხდია, მიუხედავად იმისა, რომ მკურნალობა კლინიკამ განახორციელა. ასევე, გასათვალისწინებელია, რომ არც საქმეში მოიპოვება მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-მ“ მოითხოვა ხ. კ-ისაგან ამ თანხის გადახდა.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით ისმის კითხვა, რამდენად შესაძლებელია 9 540, 57 ლარი მივიჩნიოთ ზიანად მაშინ, როდესაც ხ. კ-ს არ გაუღია ეს თანხა და არ არსებობს შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-ის“ მოთხოვნა ხ. კ-ისადმი ამ თანხის გადახდის თაობაზე.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-ნაწილის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები,დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად დაზარალებულს უფლება აქვს, მკურნალობის ხარჯები მოითხოვოს წინასწარ. იგივე წესი მოქმედებს მაშინაც, როცა აუცილებელი ხდება პროფესიული გადამზადება. განსახილველი დანაწესების თანახმად ზიანს წარმოადგენს მკურნალობისათვის განცდილი დანაკარგები. ანუ, დაზარალებულის მიერ მკრურნალობისათვის უკვე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება. გამონაკლისს წარმოადგენს განსახილველი მუხლის მე–3 ნაწილის დანაწესი, რომლის თანახმად, დაზარალებულს უფლება აქვს მკურნალობის ხარჯები მოითხოვოს წინასწარ. ეს ის შემთხვევაა, როდესაც მკურნალობის განსახორციელებამდე დაზარალებულს ეძლევა მკურნალობის ხარჯების მოთხოვნის უფლება. განსახილველი ფაქტობრივი სიტუაციის მიხედვით 9 540, 57 ლარი ის თანხაა, რომელიც არ გაუღია დაზარალებულს და არც მისი წინასწარ მოთხოვნის საფუძველი არ არსებობს, რადგან ეს თანხა წარმოადგენს მკურნალობის შედეგს, რომლის თაობაზე, საქმეში არსებული მასალების თანახმად, მოთხოვნა კლინიკას არ გააჩნია.

ასევე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს სხვადასხვა სახის ზიანის ინსტიტუტს, მათ შორის რეალურ ზიანსა და მიუღებელ შემოსავალს. კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლი მიუხედავად იმისა, რომ ეხება მიუღებელ შემოსავალის ანაზღაურების ინსტიტუტს, მიგვითითებს იმაზე, რომ ზიანს შეიძლება წარმოადგენდეს ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისი და მიუღებელი შემოსავალი. კონკრეტული სადავო ურთიერთობის ფარგლებში განმარტებას მოითხოვს ზიანი, როგორც ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისი.

ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისი, წარმოადგენს დადებით, ანუ მატერიალიზებულ ზიანს, რაც ხელყოფის, ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვანი შესრულების (და ა.შ.) შედეგია. იმის გათვალისწინებით, რომ ხ. კ-ს არ გაუწევია 9 540, 57 ლარის ხარჯი და, არც მის მიმართ არ დგინდება შპს „აკად. ნ. ყ-ის ს. ც. ს. კ-ის“ მოთხოვნის არსებობა, შესაძლებელია დავასკვნათ, რომ ადგილი არა აქვს ხ. კ-ის აქტივების შემცირებას, ასევე მისი ვალდებულებების (პასივების) გაზრდას. შესაბამისად, 9 540, 57 ლარი არ წარმოადგენს ფაქტობრივად დამგარ დანაკლისს (რეალურ ზიანს). ქონებრივი ზიანის თავისებურებების გათვალისწინებით, ფულადი ანაზღაურების მიზანია დაზარალებული მხარის ქონებრივი დანაკარგების კომპენსაცია, ხოლო 9 540, 57 ლარი არ წარმოადგენს ხ. კ-ის ქონებრივ დანაკარგს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან.

მოცემულ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარე ხ. კ-ს ვ. წ-ის სასარგებლოდ, უნდა დაეკისროს კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 477 (ოთხას სამოცდაჩვიდმეტი) ლარის გადახდა.

რაც შეეხება საკასაციო საჩივარზე დართულ მტკიცებულებას, პალატა თვლის, რომ ის უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 3 ფურცლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ვ. წ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ხ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. მოწინააღმდეგე მხარე ხ. კ-ს ვ. წ-ის სასარგებლოდ დაეკისროს ამ უკანასკნელის მიერ საკასაციო საჩივარზე წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 477 ლარის გადახდა;

5. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 3 ფურცლად.

6. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი