№ას-923-868-2012 24 სექტემბერი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ა. ი. წ. ს-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

წალკის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ს. რ-ის“ სარჩელი მოპასუხე შპს „ა. ი. წ. ს-ი“ მიმართ, რომლითაც მოსარჩელემ მოითხოვა რკინიგზის კუთვნილი სამანევრო ლოკომოტივით დამატებითი მომსახურების გამო დარიცხული საფასურის (1168.20 ლარი) ანაზღაურება, არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს. რ-მ“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა წალკის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2009 წლის 27 ივლისს შპს ,,ა. ი. წ. ს-ი” და შპს ,,ტ. დ. ე. ი-ს” შორის გაფორმდა №PU344/09 ხელშეკრულება სამშენებლო მასალის ნასყიდობაზე (მიწოდება). ამ ხელშეკრულების 3.2. პუნქტის მიხედვით მხარეები დამატებით ათანხმებდნენ ტვირთის გადაზიდვის პირობებს, რაზეც დგებოდა ე.წ. ,,დამატებები”, სადაც განსაზღვრული იყო ტვირთის ოდენობა და ტრანსპორტირების ხარჯები. ამავე ხელშეკრულების დანართი №3 და №5–ით დასტურდება რომ გამყიდველის, შპს „ტ. დ. ე. ი-ს“ მიერ მყიდველისათვის, შპს ,,ა. ი. წ-ისათვის ს-ი” სამშენებლო მასალა მიწოდებული უნდა ყოფილიყო წალკაში გამყიდველის ხარჯებით (დანართი №3-ის მე–3 პუნქტით, ასევე დანართი №5-ის 1.3 პუნქტით მხარეების მიერ სამშენებლო მასალის მიწოდების საბაზისო პირობად შეთანხმებულ იქნა ტვირთის ტრანსპორტირების პირობა – DDP, რაც გულიხმობს გამყიდველის მოვალეობას თავისი ხარჯით მიაწოდოს და ჩააბაროს საქონელი მყიდველს).

რამდენადაც სამშენებლო მასალის მიწოდება უნდა განხორციელებულიყო რკინიგზის მეშვეობით, მხარეებს, კერძოდ, ერთი მხრივ გამყიდველს, შპს „ტ. დ. ე. ი-ს“, როგორც ტვირთგამგზავნს, მეორე მხრივ შპს „ს. რ-ს“, როგორც გადამზიდავს, ხოლო მესამეს მხრივ შპს ,,ა. ი. წ. ს-ი”, როგორც ტვირთმიმღებს შორის წარმოიშვა გადაზიდვის ურთიერთობა. საქმეში წარმოდგენილი ტვირთის გადაზიდვის საგზაო უწყისებით (ექვსი ეგზემპლიარი) და ტვირთის მიღება-ჩაბარების სამახსოვროებით (6 ეგზმპლარი) დასტურდება, რომ შპს ,,ტ. დ. ე. ი-მ” (ტვირთგამგზავნმა) ანუ მიმწოდებელმა ტვირთმიმღებს, ანუ მყიდველს – შპს ,,ა. ი. წ. სა-ი”, შპს ,,ს. რ-ის”, ანუ გადამზიდველის მეშვეობით 2009 წლის 15 და 17 აგვისტოს, ასევე 2009 წლის 6, 9, 18 და 26 სექტემბერს მიაწოდა 2009 წლის 27 ივლისის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამშენებლო მასალა. ამავე საგზაო უწყისებით დასტურდება, რომ ტვირთის გადაზიდვის თანხები გადახდილი იქნა, რაც მხარეთა შორის დავას არ იწვევდა.

საქმეში წარდგენილი შპს ,,ს. რ-ის” დარიცხვებისა და გადახდის აღიცხვის ცენტრის უფროსის (ი.ა-ის) მიერ შედგენილი ცხრილის მონაცემების თანახმად, რკინიგზის კუთვნილი სამანევრო ლოკომოტივით დამატებით მომსახურების ღირებულებამ ჯამში დღგ-ს ჩათვლით შეადგინა 1168.20 ლარი. ე.წ. დამატებითი მომსახურების გაწევა დაფიქსირდა 2009 წლის 15 და 17 აგვისტოს, ასევე 2009 წლის 6, 9, 18 და 26 სექტემბერს. უდავოდ დადგინდა, რომ დარიცხვებისა და გადახდის აღრიცხვის ცენტრის უფროს ი.ა-ის მიერ ამ ცხრილის შედგენა მოხდა 2011 წელს.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება იმასთან დაკავშირებით, რომ საგზაო უწყისები, სამსახსოვროები და შპს „ს. რ-ის“ (დარიცხვების და გადახდის აღრიცხვის ცენტრის უფროსის ი.ა-ის მიერ შედგენილი) მიერ შედგენილი ცხრილი არ წარმოშობდა მოპასუხის ვალდებულებას გადაეხადა სადავო თანხა. აღნიშნულ შეფასებასთან დაკავშირებით აპელანტის მიერ წარდგენილი სააპელაციო პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით მოკლებული იყო დასაბუთებულობას.

სააპელაციო სასამართლომ პირველ რიგში შენიშნა, რომ მართალია (საქმეში წარდგენილი) მხარეთა შორის გაფორმებული საგზაო უწყისი და ტვირთის მიღება-ჩაბარების სამახსოვრო წარმოადგენდა ხელშეკრულებას და ადასტურებდა მხარეთა შორის ტვირთის გადაზიდვის სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობას, რომელშიც მოპასუხე მონაწილეობდა, როგორც ტვირთმიმღები, მაგრამ დასახელებული დოკუმენტები არ შეიცავდა რაიმე მონაცემებს, რომელთა საფუძველზეც მოპასუხეს, როგორც ტვირთმიმღებს შპს „ს. რ-ის“ მიმართ წარმოეშობოდა სხვა სარკინიგზო მომსახურების (ე.წ. დამატებითი მომსახურების) ღირებულების ანაზღაურების ვალდებულება. მითუმეტეს, რომ როგორც დადგინდა მოცემულ შემთხვევაში ტვირთის გადაზიდვისათვის სარკინიგზო მომსახურების თანხა შპს „ს. რ-ისათვის“ უნდა გადაეხადა არა „ტვირთმიმღებს“ – შპს ,,ა. ი. წ-ს ს-ი”, არამედ „ტვირთგამგზავნს“ – შპს „ტ. დ. ე. ი-ს“, რომელიც, როგორც გამყიდველი ვალდებული იყო შემძენისათვის (მოპასუხისათვის) სამშენებლო მასალა მიეწოდებინა თავისი ხარჯით. ამასთან დადგინდა, რომ მოსარჩელეს ტვირთის გადაზიდვისათვის მიღებული ჰქონდა ანაზღაურება. სააპელაციო სასამართლომ აქვე დასძინა, რომ სააპელაციო სასამართლოში ზეპირი განხილვისას (იხ. 2012 წლის 26 მარტის საოქმო ჩანაწერი) აპელანტის წარმომადგენელმა მართალია განმარტა, რომ ტვირთის გადაზიდვისათვის თანხების გადახდას მოპასუხე მხარე ახდენდა, მაგრამ წარმომადგენელმა ვერ მიუთითა მტკიცებულებაზე, რომლითაც დადასტურდებოდა ეს გარემოება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი სამახსოვროების მონაცემებით და მხარეთა ახსნა–განმარტებებით დასტურდებოდა მხოლოდ ის გარემოება, რომ შპს „ს. რ-ის“ მხრიდან მისი კუთვნილი სამანევრო ლოკომოტივით მოხდა სარკინიგზო სადგურიდან სარკინიგზო ჩიხამდე ტვირთის გადატანა, თუმცა ის გარემოება, რომ აღნიშნული მომსახურებისათვის დამატებით უნდა ყოფილიყო თნხა გადახდილი და რომ ამ მომსახურების თანხა არ შედიოდა იმ თანხაში, რაც შპს „ს. რ-ს“ ჰქონდა მიღებული სამშენებლო მასალის გადაზიდვის სანაცვლოდ, არ დასტურდებოდა, ამგვარი შეთანხმების დამადასტურებელი არანაირი მონაცემი არც საგზაო უწყისში და არც სამახსოვროებში დაფიქსირებული არ იყო. ე.წ. დამატებითი მომსახურების ღირებულების და გადასახდელი თანხის ოდენობაც კი არ ყოფილა მითითებული სამახსოვროებში. ნიშანდობლივი იყო, რომ შპს „ს. რ-მ“ მომსახურების გაწევიდან დაახლოებით ორი წლის შემდეგ – 2011 წელს დაიანგარიშა 2009 წელს გაწეული ე.წ. დამატებითი მომსახურების ღირებულება. ამ ვითარებაში სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის პრეტენზია მოპასუხის მიმართ დამატებითი მომსახურების ღირებულების გადახდის ვალდებულების საგზაო უწყისისა და სამახსოვროების საფუძველზე წარმოშობის თაობაზე, არადამაჯერებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. ამავე კოდექსის 672-ე მუხლის თანახმად, გადაზიდვის ხელშეკრულება ფორმდება „ზედნადების” ან სხვა დოკუმენტის” სახით. სამოქალაქო კოდექსის 674-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ი” ქვეპუნქტის თანახმად, ზედნადები (იგულისხმება სხვა დოკუმენტიც) უნდა შეიცავდეს ,,გადაზიდვასთან დაკავშირებულ ხარჯებს (გადაზიდვის ფასს, დამატებით ხარჯებს, რომლებიც წარმოიშობა ხელშეკრულების დადებიდან ტვირთის მიტანამდე”.

მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარდგენილი ტვირთის გადაზიდვის საგზაო უწყისებით (ექვსი ეგზემპლიარი) და ტვირთის მიღება-ჩაბარების სამახსოვროებით (6 ეგზმპლიარი) დასტურდებოდა, რომ ერთი მხრივ გამყიდველს, შპს „ტ. დ. ე. ი-ს“, როგორც ტვირთგამგზავნს, მეორე მხრივ შპს „ს. რ-ს“, როგორც გადამზიდავს და მესამე მხრივ შპს ,,ა. ი. წ-ს ს-ი”, როგორც ტვირთმიმღებს შორის წარმოიშვა ტვირთის გადაზიდვის სამართლებრივი ურთიერთობა. შპს ,,ტ. დ. ე. ი-მ” (ტვირთგამგზავნმა), ანუ მიმწოდებელმა ტვირთმიმღებს, ანუ მყიდველს – შპს ,,ა. ი. წ-ს ს-ი”, შპს ,,ს. რ-ის”, ანუ გადამზიდველის მეშვეობით 2009 წლის 15 და 17 აგვისტოს, ასევე 2009 წლის 6, 9, 18 და 26 სექტემბერს მიაწოდა 2009 წლის 27 ივლისის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამშენებლო მასალა, ამავე საგზაო უწყისებით დასტურდებოდა, რომ ტვირთის გადაზიდვის თანხები გადახდილი იყო, რაც მხარეთა შორის დავას არ იწვევდა.

სამოქალაქო კოდექსის 327–ე მუხლის 1–ლი ნაწილის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. საქართველოს სარკინიგზო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-4-ე პუნქტის შესაბამისად, ადგილობრივი გადაზიდვებისას რკინიგზას უფლება აქვს მხარეებთან შეთანხმებით (ტვირთგამგზავნთან, ტვირთმიმღებთან) მიიღოს გადაწყვეტილება ტვირთის გადაზიდვისა და ამასთან დაკავშირებული სხვა მომსახურების გაწევის (სამუშაოს შესრულების) საფასურის დანიშნულების რკინიგზის სადგურში გადახდის შესახებ, თუ არსებობს მისი გადახდის გარანტია. ამგვარი შეთანხმებისას გათვალისწინებულ უნდა იქნეს მხარეთა პასუხისმგებლობა ნაკისრი ვალდებულების დარღვევისათვის.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, რომ იმისათვის, რომ ,,ა. ი. წ-ს ს-ი“, როგორც ტვირთმიმღებს, შპს „ს. რ-ის“ მიმართ წარმოშობოდა ე.წ. დამატებითი მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების ვალდებულება, აუცილებელი იყო მხარეთა მიერ აღნიშნულის შესახებ ნების გამოვლენა და სპეციალური შეთანხმების გათვალისწინება, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. ამასთან, მოსარჩელეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102–ე მუხლის 1–ლი ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარე, უნდა დაედასტურებინა იმ კონკრეტული ვალდებულებით–სამართლებრივი საფუძვლის არსებობა, რომლის საფუძველზეც მისი მტკიცებით მოპასუხე წარმოადგენდა ვალდებულ პირს დამატებითი მომსახურების ღირებულების – 1168.20 ლარის ანაზღაურებაზე.

ზემომითითებული გარემოებების და მსჯელობის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ შპს „ს. რ-ის“ მიერ 2009 წლის 15 და 17 აგვისტოს, ასევე 2009 წლის 6, 9, 18 და 26 სექტემბერს განხორციელებული სამშენებლო მასალის გადაზიდვების ამსახველი საგზაო უწყისები და სამახსოვროები არ წარმოშობდა ტვირთმიმღების (შპს ,,ა. ი. წ. ს-ი”) მიერ გადამზიდველის, ე.ი. შპს „ს. რ-ის“ სასარგებლოდ ე.წ. დამატებითი მომსახურების ღირებულების – 1168.20 ლარის ანაზღაურების ვალდებულებას და შესაბამისად შპს ,,ა. ი. წ. ს-ი” არ წარმოადგენდა მოსარჩელის მიმართ სადავო თანხის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს „ს. რ-მ“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მასალები, კერძოდ, საგზაო უწყისები და სამახსოვროები, რამდენადაც სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოპასუხეს გადახდის ვალდებულება წარმოეშვა გადაზიდვის ხელშეკრულებიდან, რომელიც მხარეებს შორის გაფორმდა საგზაო უწყისის სახით.

სამოქალაქო კოდექსის 668-ე მუხლის შესაბამისად, გადაზიდვის ხელშეკრულებით გადამზიდველი ვალდებულია შეთანხმებული საზღაურის გადახდით გადაიტანოს ტვირთი. აღნიშნულის გათვალისწინებით გადაზიდვის მომსახურება არის სასყიდლიანი მომსახურება და მოპასუხე ვალდებულია გადაიხადოს გადაზიდვის მომსახურების საფასური. სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილია, რომ ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. ამავე კოდექსის 686-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, გადამზიდველი პასუხს აგებს ტვირთის მთლიანად ან ნაწილობრივ დაკარგვისა და დაზიანებისათვის, თუ ტვირთი დაზიანდა ან დაიკარგა მისი მიღებიდან ჩაბარებამდე დროის შშუალედში, ასევე მიტანის ვადის გადაცილებისათვის. შპს „ს. რ-მ“ გადამზიდველის ვალდებულება შეასრულა ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად და დროულად. შესაბამისად, მისი მხრიდან ადგილი არ ჰქონია სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევას, მაგრამ მოპასუხემ ვერ შეძლო გადაზიდვის ღირებულების გადახდა. აქედან გამომდინარე, შპს „ა. ი. წ-ს ს-ი“ დღეის მდგომარეობით გააჩნია დავალიანება 1168.20 ლარის ოდენობით.

ვინაიდან მოპასუხემ ვერ შეძლო დანიშნულების სადგურში მიწოდებული ტვირთის სარკინიგზო მომსახურების ღირებულების გადახდა, მას შპს „ს. რ-ის“ სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 1168.20 ლარის გადახდა, გამომდინარე სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის 1-ლი ნაწილიდან, 668-ე, 686-ე მუხლებიდან, აგრეთვე, სარკინიგზო კოდექსის 22-ე მუხლიდან. ამასთან, იმ მიზეზით, რომ მოპასუხემ ვერ შეძლო დანიშნულების სადგურში მიწოდებული ტვირთის დროულად მიღება, რამაც გამოიწვია ვაგონების დაყოვნება (მოცდენა), სასამართლომ არასწორად განმარტა სარკინიგზო კოდექსის 22-26-ე, 36-ე მუხლები.

საკასაციო საჩივრით შპს „ს. რ-მ“ იშუამდგომლა სასამართლოს მიერ მის უფლებამონაცვლედ სს „ს. რ-ის“ ცნობა, რის საფუძვლადაც მიუთითა სსიპ საწარმოთა მართვის სააგენტოს 2012 წლის 12 აპრილის ბრძანებაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2012 წლის 22 ივნისის განჩინებით კასატორის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა, შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაბმულ იქნა სს „ს. რ-ა“, ამასთან, წარმოებაში იქნა მიღებული ამ უკანასკნელის საკასაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (150 ლარი) 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „ს. რ-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (150 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 11 ივნისი, საგადასახადო დავალება №345) 70% – 105 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე