საქმე №ას-942-885-2012 17 სექტემბერი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. გ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. გ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე თანხის დაკისრება შემდეგი დასაბუთებით: მ. გ-ე არის აწგარდაცვლილ ა. ს-ის-ძე გ-ის მემკვიდრე - შვილიშვილი. ა. გ-ს ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში (ყოფილი ა-ის ქ. №10-12-ში) საკუთრებაში გააჩნდა სახლთმფლობელობა, ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, რომელიც 1938 წელს კონფისკაციის შემდეგ ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს საკუთრებაში გადაეცა. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 1997 წლის 3 მარტის №3-333 გადაწყვეტილების და აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე ქ. ბათუმის მერიის 1997 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით აღნიშნული სახლთმფლობელობა ამოირიცხა კომუნალური საკუთრებიდან და ა. გ-ის მემკვიდრე მ. გ-ს დაუბრუნდა საკუთრებაში. მოსარჩელე მოითხოვს მოპასუხეს მის სასარგებლოდ მ. გ-ის, როგორც უძრავი ქონების მესაკუთრის მიერ მოსარგებლეებზე გადახდილი კომპენსაციის თანხის - 5000 ლარის ანაზღაურება დაეკისროს.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ საქმეში წარმოდგენილ აღმასკომის 1968 წლის 3 ივლისის №463 გადაწყვეტილების დანართში არ არის მითითებული, რომ ამ დოკუმენტების საფუძველზე ლ-ებს სარგებლობაში გადაეცათ სადავო საცხოვრებელი სადგომი. შესაბამისად, აღნიშნული დანართი სასამართლოს მიერ არ უნდა იქნეს მიჩნეული იმ ტიპის ადმინისტრაციულ აქტად, რომელსაც ,,საცხოვრებელი სადგომით წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონი განმარტავს, ასევე დანართში მითითებული მისამართი არ ემთხვევა მ. გ-ის მისამართს, რომელიც, დღეის მდგომარეობით არის დარეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, ასევე არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულება, რომ ლ-ებისათვის სარგებლობაში გადაცემული 12 კვ.მ ფართი მ. გ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის შემადგენელი ნაწილია. გარდა აღნიშნულისა, საბინაო კოდექსის 57-ე მუხლის თანახმად, ორდერით მოქალაქეს ასახლებდნენ მხოლოდ სახელმწიფო ან საბინაო ფონდის საკუთრებაში არსებულ და არა ფიზიკური პირის საკუთრებაში არსებულ სახლებში.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მოსარჩელის მიერ მოსარგებლეებისათვის გადახდილი კომპენსაციის თანხის ანაზღაურების მიზნით, მ. გ-ის სასარგებლოდ 5000 ლარის გადახდა დაეკისრა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 16 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო: მ. გ-ე არის აწგარდაცვლილ ა. ს-ის-ძე გ-ის მემკვიდრე - შვილიშვილი. ა. გ-ს ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში (ყოფილი ა-ის ქ. №10-12) საკუთრებაში გააჩნდა სახლთმფლობელობა, ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, რომელსაც ბათუმის მე-2 საუბნო სასამართლოს 1938 წლის 29 ივნისის დადგენილებით კონფისკაცია გაუკეთდა და ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს საკუთრებაში გადაეცა. ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1968 წლის 3 ივლისის №463 გადაწყვეტილებით აღნიშნული სახლთმფლობელობიდან საცხოვრებელ ფართში 12 კვ.მ და დამხმარე ფართში 11 კვ.მ შესახლებულ იქნა ი. ლ-ე თავის ოჯახთან ერთად, რომელზეც გაიცა ორდერი. მისი გარდაცვალების შემდეგ აღნიშნული ფართით სარგებლობა გააგრძელეს მისმა შვილებმა ი. და რ. ლ-ებმა. ა. გ-ე სიკვდილის შემდეგ - 1958 წელს გამოცხადდა რეაბილიტირებულად. ქ. ბათუმის მერიის 1997 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით აღნიშნული სახლთმფლობელობა კომუნალური საკუთრებიდან ამოირიცხა და საკუთრებაში ა. გ-ის მემკვიდრე მ. გ-ს დაუბრუნდა, რაც საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებულია მის საკუთრებად. ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში სამკვიდრო მიღებული ჰქონდათ ასევე ი. და რ. ლ-ებს, სადაც მათ სარგებლობის უფლება გააჩნდათ მ. გ-ის საკუთრებაში არსებული სახლთმფლობელობიდან 12 კვ.მ საცხოვრებელ და 11 კვ.მ დამხმარე ფართზე. ი. და რ. ლ-ებმა სარჩელი აღძრეს ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მ. გ-ის მიმართ და მოითხოვეს მათ სარგებლობაში არსებულ ფართზე მესაკუთრედ ცნობა. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 20 ივლისის განჩინებით დამტკიცდა მხარეთა შორის მორიგება, რომლის თანახმად ,,საცხოვრებელი სადგომით წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, მოპასუხემ იმავე მესაკუთრე მ. გ-მ, აიღო ვალდებულება, რათა მოსარჩელეებს ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში მათ სარგებლობაში არსებული ფართის სარგებლობის უფლების დათმობის სანაცვლოდ აუნაზღაუროს საკომპენსაციო თანხა 5000 ლარი 2011 წლის 30 ივლისამდე. მ. გ-მ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და 2011 წლის 30 ივლისს ი.და რ. ლ-ებს ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში მათ სარგებლობაში არსებული ფართის სარგებლობის უფლების დათმობის სანაცვლოდ აუნაზღაურა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს განჩინებით დაკისრებული საკომპენსაციო თანხა 5000 ლარი.

,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის თანახმად აღნიშნული კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ,,მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით“.

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ საქმეში არსებული ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1968 წლის 3 ივლისის №463 გადაწყვეტილებით და მისი დანართით, ი. ლ-ის სახელზე გაცემული ორდერით №415, 11.07.1968 წლის და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 20 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით მხარეთა შორის მორიგების დამტკიცებისა და საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ, უდავოდ დგინდება, რომ ი. და რ. ლ-ებს ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში (ყოფილი ა-ის ქ. №14-ში) სარგებლობის უფლებით გააჩნდათ მ. გ-ის საკუთრებაში არსებული სახლთმფლობელობიდან 12 კვ.მ საცხოვრებელი და 11 კვ.მ დამხმარე ფართი, სადაც ისინი შესახლებული იყვნენ ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე და წარმოადგენდნენ აღნიშნული ფართის ,,საცხოვრებელი სადგომით წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის 11 მუხლის ,,ა” პუნქტით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს. პალატამ განმარტა, რომ სასამართლომ სწორად არ გაიზიარა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ი. ლ-ის სახელზე გაცემული ორდერი №415, გაცემულია ფიზიკური პირის საკუთრებაში არსებულ სახლზე, რის გამოც, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს, რომ ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე შეასახლეს ლომაძეები სადავო ფართში, ვინაიდან საქმის მასალებითა და მოსარჩელის ახსნა-განმარტებით უდავოდ დგინდება, რომ ი. ლ-ის სახელზე გაცემული ორდერი №415 გაიცა 11.07.1968 წელს, როდესაც სახლთმფლობელობა ირიცხებოდა ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს ფონდის საკუთრებაში. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 1997 წლის 3 მარტის №3-333 გადაწყვეტილების და აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე ქ. ბათუმის მერიის 1997 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით აღნიშნული სახლთმფლობელობა ამოირიცხა კომუნალური საკუთრებიდან და დაუბრუნდა საკუთრებაში ა. გ-ის მემკვიდრე მ. გ-ს.

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, ,,იმ მესაკუთრეს, რომლის საცხოვრებელ სადგომშიც ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ იქნა მოსარგებლე, შეუძლია მოსარგებლეს მოსთხოვოს ნივთზე მფლობელობის შეყვეტა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მოსარგებლეს სახელმწიფო აუნაზღაურებს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებას“. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად, ,,მესაკუთრეს უფლება აქვს ამ მუხლის მე-8 პუნქტით განსაზღვრული კომპენსაცია თავად აუნაზღაუროს მოსარგებლეს. ამ შემთხვევაში მესაკუთრე უფლებამოსილია სასამართლო წესით მოითხოვოს მე-8 პუნქტით დადგენილი კომპენსაციის სახელმწიფოს მიერ ანაზღაურება.”

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლით, საცხოვრებელ სადგომად განისაზღვრება ის ფართი, რომელზედაც თავდაპირველად არსებობდა გარიგება მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის ან გათვალისწინებული იყო ადმინისტრაციული აქტით. უდავოა, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 20 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით დამტკიცდა მხარეთა შორის მორიგება, რომლის თანახმად ,,საცხოვრებელი სადგომით წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად, მოპასუხემ, იგივე მესაკუთრე მ.გ-მ აიღო ვალდებულებამ 2011 წლის 30 ივლისამდე მოსარჩელეებს ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში მათ სარგებლობაში არსებული ფართის სარგებლობის უფლების დათმობის სანაცვლოდ საკომპენსაციო თანხა 5000 ლარი აუნაზღაუროს. უდავოდ დადგენილია, რომ მ. გ-მ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და 2011 წლის 30 ივლისს ი. და რ. ლ-ებს ქ. ბათუმში, ჯ-ის ქ. №22-ში მათ სარგებლობაში არსებული ფართის სარგებლობის უფლების დათმობის სანაცვლოდ აუნაზღაურა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს განჩინებით დაკისრებული საკომპენსაციო თანხა 5000 ლარი, შესაბამისად, მას ჰქონდა უფლება სახელმწიფოსათვის მოეთხოვა მის მიერ მოსარგებლეებზე გადახდილი თანხის სახელმწიფოსაგან ანაზღაურება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამავე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 386-ე მუხლის შესაბამისად, თუ სააპელაციო საჩივარი დასაშვებია და საქმე პირველი ინსტანციის სასამართლოს არ უბრუნდება, სააპელაციო სასამართლო თვითონ იღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე. იგი თავისი განჩინებით უარს ამბობს სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე ან გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით იღებს ახალ გადაწყვეტილებას საქმეზე. იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, რის გამოც მ. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებით ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით დასაბუთებელი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, რაც სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების საფუძველია.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 16 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ შემდეგი დასაბუთებით: გარდაცვლილ ა. ს-ის ძე გ-ის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში, ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1968 წლის 3 ივლისის №463 გადაწყვეტილების საფუძველზე სარგებლობის უფლებით 12 კვ.მ ფართის ერთ ოთახში შესახლებულ იქნა ი. ლ-ე. საქმეში აღმასკომის 1968 წლის 3 ივლისის №463 გადაწყვეტილებაში არ არის მითითებული, რომ ამ დოკუმენტების საფუძველზე ლ-ებს სადავო საცხოვრებელი სადგომი სარგებლობაში გადაეცათ. შესაბამისად, სასამართლოს მიერ აღნიშნული დანართი არ უნდა ყოფილიყო მიჩნეული იმ ტიპის ადმინისტრაციულ აქტად, რომელსაც „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი განმარტავს. დანართში მითითებული მისამართი არ ემთხვევა იმ სახლის მისამართს, რომელიც, საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ამჟამად მ. გ-ის საკუთრებაა. საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, მ. გ-ის საკუთრებას წარმოადგენს 74.29 კვ.მ, ხოლო უძრავი ქონების დაზუსტებული ფართობი შეადგენს 968.30 კვ.მ-ს, სადაც მოსარჩელე მითითებულია არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრედ.

რაც შეეხება, საქმეში წარმოდგენილ შპს „ე.-ა-ის“ დასკვნას ქონების შეფასების თაობაზე, სასამართლოს მიერ არ უნდა იქნეს გაზიარებული, ვინაიდან, შესაფასებლად წარმოდგენილ იქნა ი. ლ-ის სარგებლობაში არსებული 40.15 კვ.მ საცხოვრებელი და 11.33 კვ.მ დამხმარე სათავსი. დასკვნაში არ არის მითითებული იმ 12 კვ.მ-ზე, რომელშიც მოსარჩელის მტკიცებით, შესახლებულ იქნა მოსარგებლე, ასევე არ არის მითითებული რამდენად შეაფასა აუდიტმა 1 კვ.მ საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართი.

საბინაო კოდექსის 52-ე და 57-ე მუხლების ანალიზი ცხადყოფს, რომ ორდერით მოქალაქეს ასახლებდნენ მხოლოდ სახელმწიფო ან საბინაო ფონდის საუთრებაში არსებულ სახლებში და არა ფიზიკური პირის საკუთრებაში არსებულ სახლებში. მოქალაქეთა გასვლის შემდეგ გათავისუფლებული ბინები, როგორც წესი, რჩება შესაბამისი რაიაღმასკომის განკარგულებაში აღრიცხვაზე მყოფი ოჯახების დასაკმაყოფილებლად. აქედან გამომდინარე, კერძო საკუთრების სახლებში ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ პირებზე ორდერი არ გაიცემოდა, იმ შემთხვევების გარდა, როცა ფართი აღნიშნულ ორდერში ეკუთვნოდა სახელმწიფო ან საუწყებო ფონდს. აღსანიშნავია 1968 წლის 3 ივლისის №463 გადაწყვეტილების დანართში გაკეთებული მინიშნება, რომლის შესაბამისადაც, ი. ლ-ე ვინმე ე-ის ყოფილ ბინაში იქნა ჩასახლებული. აღნიშნული მინიშნება კიდევ ერთხელ ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ ხსენებული ბინა მოქალაქე ე-მა გაათავისუფლა და შემდეგ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ ფართში ლომაძეები შესახლდნენ. გარდა ამისა, აღნიშნული კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. საქმეში წარმოდგენილია ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, სადაც მ. გ-ის უფლების რეგისტრაცია 2009 წლის 15 ივლისს განხორციელდა, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ეს კანონი არ უნდა იქნეს გამოყენებული მოცემული ურთიერთობების მოსაწესრიგებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, იგი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

მოცემული დავის საგანია „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე თანხის დაკისრება. კასატორი სადავოდ ხდის აღნიშნული კანონის გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლო პრაქტიკა (იხ.: საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინება საქმე №ას-142-137-2011), რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. კვანტალიანი

მოსამართლეები: ვ.როინიშვილი

პ.ქათამაძე