საქმე №ას-1060-994-2012 10 სექტემბერი, 2012 წელი,
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე
კერძო საჩივრის ავტორი - მ. ღ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე - შპს ,,ი. ჭ. ს. თ. უ-ი“
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ივნისის განჩინება
კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება
დავის საგანი – იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ღ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს ,,ი. ჭ. ს. თ. უ-ის“ მიმართ სამუშაოზე აღდგენის, იძულებით განაცდური ხელფასისა და შრომის წიგნაკის გაცემის დაყოვნებისათვის გაცდენილი დროის საშუალო ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ღ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
2008 წლის 14 მაისს მ. ღ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს და მოითხოვა ამავე სასამართლოს 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 11 ივნისის განჩინებით მ. ღ-ის აღნიშნული განცხადება დარჩა განუხილველად.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2008 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით, მ. ღ-ის კერძო საჩივრის განხილვის შედეგად, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 11 ივნისის განჩინება უცვლელად დატოვა.
მოგვიანებით მ. ღ-მა, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 ნოემბრის განჩინების გაუქმება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 იანვრის განჩინებით მ. ღ-ის ზემოაღნიშნული განცხადება დარჩა განუხილველად, რაც კერძო საჩივრით გაასაჩივრა მ. ღ-მა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 26 თებერვლის განჩინებით მ. ღ-ის კერძო საჩივარი დარჩა განუხილველად.
ამის შემდგომ, მ. ღ-მა საქმის წარმოების განახლების შესახებ არაერთი განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს. 2010 წლის 24 მაისის განცხადებით მ. ღ-მა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 12 აპრილის განჩინების გაუქმება, რომლითაც განუხილველად იქნა დატოვებული განმცხადებლის მიერ 2010 წლის 22 თებერვალს წარდგენილი განცხადება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის განჩინებით მ. ღ-ის განცხადება დარჩა განუხილველად, რაც კერძო საჩივრით გაასაჩივრა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების არსებითად განხილვა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით მარინა ღრუბელაშვილის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
2011 წლის 5 იანვარს მ. ღ-მა განცხადებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 29 ნოემბრის განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 21 თებერვლის განჩინებით მ. ღ-ის განცხადება დარჩა განუხილველი დაუშვებლობის გამო.
2011 წლის 17 ოქტომბერს მ. ღ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს და მოითხოვა, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის განჩინების, რომლითაც განუხილველი დარჩა წარდგენილი განცხადება, გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლომ 2012 წლის 13 თებერვლის გასაჩივრებული განჩინებით განუხილველად დატოვა 2011 წლის 17 ოქტომბრის განცხადება. აღნიშნული განჩინება საქართველოს უზენაეს სასამართლოში კერძო საჩივრით გაასაჩივრა მ.ღ-მა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2012 წლის 2 აპრილის განჩინებით მ.ღ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
2012 წლის 10 მაისს მ.ღ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 13 თებერვლის განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 4 ივნისის განჩინებით წარდგენილი კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 თებერვლის განჩინებით მ. ღ-ის განცხადება, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის განჩინების გაუქმების შესახებ დარჩა განუხილველად. 2012 წლის 10 მაისს მ. ღ-მა, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს. განმცხადებლის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით) არ იქნა დადგენილი მის მიერ სარჩელში მითითებული საფუძვლები, რაც საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვან ფაქტებს წარმოადგენდა, კერძოდ, არ გამოკვლეულა მისთვის ხელფასის რეალურად მიღების ფაქტი, ამასთან დაკავშირებით მოპასუხე მხარისაგან არ გამოუთხოვიათ წერილობითი მტკიცებულებები - ხელფასის უწყისების დედნები, რომელთა წარმოდგენის ვალდებულებაც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ეკისრება მოპასუხე მხარეს. განმცხადებლის მითითებით, ხელფასის უწყისების ასლებზე გაყალბებულია მისი ხელმოწერები, რომლებიც სხდომაზე საქმის განხილვის მიმდინარეობისას არ იყო წარდგენილი. აღნიშნული უწყისების ასლები მოპასუხე მხარის მიერ წარდგენილ იქნა კანცელარიის საშუალებით, რაც, სსკ-ის 135-ე მუხლის შესაბამისად, არ წარმოადგენს წერილობით მტკიცებულებას, ვინაიდან, წერილობითი მტკიცებულებაა დედანი და არა ასლი. განმცხადებელი ასევე აღნიშნავს, რომ შრომის კანონთა კოდექსის მე-16 მუხლის თანახმად, მოპასუხეს ეკისრებოდა ვალდებულება, გადაეხადა მისთვის ხელფასი იმ ოდენობით, რაც გათვალისწინებული იყო შრომის ხელშეკრულებით, რაც არ დასტურდება საქმის მასალებით. მ. ღ-ი განცხადებაში ასევე უთითებს, რიმ მისთვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებებისა და მტკიცებულებების შესახებ (ხელფასის უწყისების დედნები), რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარმოდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, განცხადება, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების განახლების შესახებ უნდა შეიცავდეს მითითებას იმ საფუძვლებზე, რომელთა გამოც უნდა განხორციელდეს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა ან საქმის განახლება; ამავე კოდექსის 429-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ თავისი ინიციატივით უნდა შეამოწმოს, დასაშვებია თუ არა განცხადება საქმის განხილვის შესახებ. თუ არ არსებობს განცხადების დასაშვებობის ესა თუ ის პირობა, სასამართლო თავისი განჩინებით განცხადებას ტოვებს განუხილველად. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ განმცხადებლის მოსაზრებები იმის შესახებ, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ მ. ღ-ის სარჩელის არსებითი განხილვის დროს (2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილება) არ დადგინდა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები არ გამოკვლეულა მისთვის ხელფასის რეალურად მიღების ფაქტი, ამასთან დაკავშირებით მოპასუხე მხარისაგან წერილობითი მტკიცებულებები არ გამოუთხოვიათ, უშუალოდ ეხება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების კრიტიკას.
პალატამ აღნიშნა, რომ საქმის წარმოების განახლების შესახებ 2012 წლის 10 მაისის განცხადების შინაარსის მიხედვით, მხარე ფაქტობრივად სადავოდ ხდის თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების მართლზომიერებას, რომლითაც მას სარჩელის სხვა მოთხოვნებთან ერთად უარი ეთქვა იძულებით განაცდურის ანაზღაურებაზე. განცხადების შინაარსიდან გამომდინარე, მ. ღ-ის ინტერესი მიმართულია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმების, საქმეზე წარმოების განახლებისა და იძულებითი განაცდურის მოთხოვნის ნაწილში მისი სარჩელის დაკმაყოფილებისაკენ. ამასთან, განცხადებლის მიერ ახლად აღმოჩენილად მიჩნეული გარემოებები ეხება, სწორედ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას და განმცხადებლის მიერ ამ გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად არის მიჩნეული. ამდენად, საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების განმხილველ სასამართლოს არ წარმოადგენს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატა. შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 424-ე მუხლის გათვალისწინებით, არ არსებობს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის დაშვების რაიმე წინაპირობა, რაც, ამავე კოდექსის 429-ე მუხლის მიხედვით, ამ განცხადების განუხილველად დატოვების წინაპირობაა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ივნისის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა მ.ღ-მა შემდეგი დასაბუთებით: უკანონო, ერთპიროვნულად გამოცემული სააპელაციო სასამართლოს განჩინების ტექსტი იდენტურია ამავე სასამართლოს მიერ მიღებულ 2012 წლის 13 თებერვლის განჩინებასთან. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427-ე მუხლის პირველის ნაწილის „ა“ და „ე“ ქვეპუნქტებით დადგენილი წესით, ანუ განცხადებაზე უნდა დაედგინა ხარვეზი მისი არსებობის შემთხვევაში და იგი პირდაპირ განუხილველად არ უნდა დაეტოვებინა. ამასთან, განჩინების ერთპიროვნულად მიღების უფლება სასამართლოს საქმის მთავარ სხდომაზე განსახილველად მომზადების ეტაპზე აქვს, ხოლო თუ სააპელაციო საჩივარი არ პასუხობს დასაშვებობის მოთხოვნებს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 374-ე მუხლის პირველი ნაწილის მეორე წინადადების საფუძველზე სააპელაციო საჩივარს განუხილველად ტოვებს სააპელაციო სასამართლოს კოლეგია სამი მოსამართლის შემადგენლობით.
სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, რომ 2012 წლის 10 მაისის განცხადებაში მოყვანილი არგუმენტები უშუალოდ ეხება პირველი ინსტანციის მიერ 2006 წლის 14 აპრილს მიღებული გადაწყვეტილების კრიტიკას, არასწორია. კერძო საჩივრის ავტორმა საქმის მასალებში არაერთგან მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის რედაქცია. აღნიშნულ ნორმაში ფრაზა - „ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს“ კანონმდებელი გულისხმობს მტკიცებულების წარდგენას სასამართლოში სარჩელის განხილვის დროს და არა იმას, რომ 2012 წლის 13 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო სასამართლომ საქმე დატოვა განუხილველად განცხადების დასაშვებობის შემოწმების ეტაპზე.
კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნას წარმოადგენს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 13 თებერვლის განჩინების გაუქმება, საქმის წარმოების განახლება და სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება იძულებითი განაცდურის მოთხოვნის ნაწილში. განცხადება აკმაყოფილებს განსჯადობის წესებს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ბათილად ცნობისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, გადაწყვეტილების (განჩინების) გაუქმების ობიექტს წარმოადგენს სააპელაციო ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილებები, განჩინებები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების შესახებ, აგრეთვე, განჩინებები საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ, რაც იმას ნიშნავს, რომ საქმის წარმოება წყდება საქმის განუხილველად დატოვების შესახებ განჩინებითაც.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ.ღ-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
მ.ღ-ის მიერ 2010 წლის 24 მაისს წარდგენილ განცხადებას, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 3 ივნისის განჩინებით დაუდგინდა ხარვეზი, კერძოდ, განმცხადებელს დაევალა სახელმწიფო ბაჟის, 100 ლარის, გადახდა. ამავე სასამართლოს 2010 წლის 14 ივლისის განჩინებით განუხილველი დარჩა წარდგენილი განცხადება ხარვეზის შეუვსებლობის (ბაჟის გადაუხდელობის) გამო. 2011 წლის 17 ოქტომბერს მ.ღ-მა კვლავ მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს და მოითხოვა 2010 წლის 14 ივლისის განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 13 თებერვლის განჩინებით მ.ღ-ის განცხადება დარჩა განუხილველი იმ დასაბუთებით, რომ საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების განმხილველ სასამართლოს თბილისის სააპელაციო სასამართლო არ წარმოადგენს. მ.ღ-მა 2012 წლის 10 მაისს თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარდგენილი განცხადებით მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 13 თებერვლის განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება, რაც ამავე სასამართლოს 2012 წლის 4 ივნისის განჩინებით დარჩა განუხილველი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 424-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად, განცხადება გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ შეტანილ უნდა იქნეს გადაწყვეტილების (განჩინების) გამომტან სასამართლოში. განცხადებას განიხილავს გადაწყვეტილების გამომტანი სასამართლო იმ შემთხვევაშიც, როდესაც არსებობს ზემდგომი სასამართლოს განჩინება ამ გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების შესახებ. სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო მხოლოდ იმ შემთხვევაში განიხილავს განცხადებას გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების განახლების შესახებ, თუ იგი მის მიერ გამოტანილ გადაწყვეტილებას ეხება. თუ განცხადება, გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ან, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების განახლების შესახებ ეხება ერთსა და იმავე საქმეზე რამდენიმე სასამართლო ინსტანციის გადაწყვეტილებას (განჩინებას), მაშინ იგი შეტანილ უნდა იქნეს მათ შორის ყველაზე ზემდგომ სასამართლო ინსტანციაში.
აღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, მხარემ საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით უნდა მიმართოს, სწორედ, იმ სასამართლოს, რომელმაც არსებითად განიხილა და გადაწყვიტა დავა. კანონით დადგენილი ეს წესი მოქმედებს მაშინაც, როდესაც ზემდგომი ინსტანციის სასამართლომ განიხილა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების (განჩინების) კანონიერების საკითხი და უცვლელად დატოვა იგი. ამასთან, სასამართლო ინსტანციის განჩინებები, რომლებითაც შეწყდა საქმის წარმოება ან განცხადება განუხილველად დარჩა, გადაწყვეტილების ბათილობის ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო გადაისინჯება იმ სასამართლოს მიერ, რომელმაც შეწყვიტა საქმის წარმოება ან განუხილველად დატოვა განცხადება.
საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა მ.ღ-ის მიერ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში 2012 წლის 10 მაისს წარდგენილ განცხადებას, იზიარებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ აღნიშნულ განცხადებაში მხარე ფაქტობრივად სადავოდ ხდის თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების მართლზომიერებას, რომლითაც მას სარჩელის სხვა მოთხოვნებთან ერთად უარი ეთქვა იძულებით ხელფასის ანაზღაურებაზე. განცხადების შინაარსიდან გამომდინარე, მ. ღ-ის ინტერესი მიმართულია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმების, საქმეზე წარმოების განახლებისა და იძულებითი განაცდურის მოთხოვნის ნაწილში მისი სარჩელის დაკმაყოფილებისაკენ. ამასთან, განცხადებლის მიერ ახლად აღმოჩენილად მიჩნეული გარემოებები ეხება სწორედ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას.
რაც შეეხება, კერძო საჩივრის ავტორის მითითებას იმ ფაქტთან დაკავშირებით, რომ გასაჩივრებული განჩინება უკანონოა, რადგან განხილულია ერთპიროვნულად ერთი მოსამართლის მიერ, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს შემდეგი დასაბუთებით: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 425-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შეტანა და მისი განხილვა წარმოებს საერთო წესების დაცვით, იმ გამონაკლისების გათვალისწინებით, რომლებიც ამ თავშია დადგენილი. ამავე კოდექსის 429-ე მუხლის თანახმად კი, სასამართლომ თავისი ინიაციტივით უნდა შეამოწმოს, დასაშვებია თუ არა განცხადება საქმის განახლების შესახებ. თუ არ არსებობს განცხადების დაშვების ესა თუ ის პირობა, სასამართლომ თავისი განჩინებით განცხადება განუხილველად უნდა დატოვოს, რაც შეიძლება გასაჩივრდეს კერძო საჩივრით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 373-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს, რომ სააპელაციო სასამართლოს ერთ-ერთი მოსამართლე ამოწმებს სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობას და გამოაქვს შესაბამისი განჩინება. ამავე კოდექსის 374-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ეს განჩინება შეიძლება მიღებულ იქნეს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის ზეპირი განხილვის გარეშე. აღნიშნული ნორმების საფუძველზე, წარდგენილი განცხადების დასაშვებობის საკითხის შემოწმება სამოქალაქო საქმეთა პალატის მოსამართლის მიერ ხდება ერთპიროვნულად, ზეპირი განხილვის გარეშე.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მ. ღ-ის კერძო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 4 ივნისის განჩინების გაუქმებასთან დაკავშირებით არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
მ. ღ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.
უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ივნისის განჩინება.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. კვანტალიანი
მოსამართლეები: ვ.როინიშვილი
თ.თოდრია
