№ ას-1023-958-2012 3 ოქტომბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ. ღ-ი (ნ. ხ-ის უფლებამონაცვლე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „დ. და უ. ე. ს. - გ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „დ. და უ. ე. ს. – გ-ის“ წარმომადგენელმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ხ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან შპს „დ. და უ. ე. ს. –გ-ის“ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის 334 კვ.მ-ის გამოთხოვა.

მოპასუხე ნ. ხ-მ სარჩელი არ ცნო უსაფუზვლობის გამო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს „დ. და უ. ე. ს. – გ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, ნ. ხ-ის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელე შპს „დ. და უ. ე. ს. – გ-ის“ საკუთრებაში ქ. თბილისში, სოფელ დიღომში არსებული უძრავი ნივთის ნაწილი – მიწის ფართობი 334 კვ.მ. (შპს „ს.-ს. ს-ის 30.11.2009 წლის ტოპოგადაღებაზე, ლურჯი ფერით დაშტრიხული ფართობი), რომელიც გადაეცა მოსარჩელეს.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ხ-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ის უფლებამონაცვლის ნ. ღ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს „დ. და უ. ე. ს. გ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ნ. ხ-ის უფლებამონაცვლის ნ. ღ-ის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელის საკუთრებაში ქ. თბილისში, სოფელ დიღომში არსებული უძრავი ნივთის ნაწილი – მიწის ფართობი 306.5 კვ.მ. (სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის (№018882-2011/03) დანართი №2-ით წითელი ფერით დაშტრიხული ფართობი) და გადაეცა მოსარჩელეს.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე შპს „დ. და უ. ე. ს. – გ-ის“ საკუთრებად აღრიცხულია უძრავი ქონება ქ. თბილისში, სოფელი დიღომი №... დაზუსტებული ფართობი 1800 კვ.მ., ხოლო მოპასუხე ნ. ხ-ის საკუთრებად აღრიცხულია უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისი, სოფელი დიღომი №... დაზუსტებული ფართობი 500 კვ.მ, რაც მხარეებს სორის სადავო არ არის.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილ ფოტომასალაზე - ს.ფ. 27, ს.ფ. 29, ს.ფ. 30 ასახული ციფრული ტიპის კონსტრუქციის ნაგებობების მფლობელობას ახორციელებდა მოპასუხე მხარე და მავთულბადის ღობე იყო ფაქტობრივი საზღვარი მოსარჩელის ნაკვეთთან.

მოსარჩელის საკუთრებად აღრიცხული უძრავი ნივთი მიწის ნაკვეთი №408-ის რეგისტრირებული ფართია 1800 კვ.მ., ხოლო ფაქტობრივი ფართობი შეადგენს 1466 კვ.მ.-ს.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოპასუხის მიერ შესაგებელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოება მისი კუთვნილი ნაკვეთის რეგისტრირებული ფართობის, საკადასტრო საზღვრებში ფლობის თაობაზე არ დასტურდებოდა მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით. კერძოდ, ნაკვეთის რეგისტრირებული ფართობის (500 კვ.მ.) საკადასტრო საზღვრებში ფლობის გარემოებების დასადასტურებლად მოპასუხის მიერ წარმოდგენილია ნაკვეთი №407-ის საკადასტრო გეგმა. საკადასტრო გეგმით შესაძლებელია დადგინდეს უძრავი ნივთის რეგისტრირებული ფართობი და კონფიგურაცია, ხოლო ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ნაკვეთის ფართობისა და ფაქტობრივი საზღვრების დადგენის მტკიცებულებად ვერ გამოდგება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას აპელანტის შუამდგომლობის საფუძველზე ჩატარებული, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის მიხედვით, პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ დღეისათვის ნ. ღ-ის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ნაწილი მდებარეობდა შპს „დ. და უ. ე. ს. – გ-ის“ სახელზე რეგისტრირებულ №... მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებს შიგნით. კერძოდ, ნ. ღ-ს დაკავებული აქვს №... მიწის ნაკვეთის ნაწილი ფართით 306.5 კვ.მ.

პალატამ მიიჩნია, რომ ექსპერტიზის ზემოაღნიშნული დასკვნის გასაბათილებელი მტკიცებულება აპელანტს (მოპასუხეს), სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლოში არ წარუდგენია.

2012 წლის 29 მარტის სასამართლო სხდომაზე შპს „დ. და უ. ე. ს. გ-მა“ შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა 306.5 კვ.მ.– მდე, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის დანართი №2-ით წითელი ფერით დაშტრიხული ფართობის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170-172-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ შპს „დ. და უ. ე. ს. – გ-ის“ სახელზე რეგისტრირებულ №... მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებს შიგნით, ნ. ღ-ს დაკავებული აქვს №... მიწის ნაკვეთის ნაწილი ფართით 306.5 კვ.მ.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტის მითითება, სამოქალაქო კოდექსის 312–ე მუხლზე, არ წარმოადგენდა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს, რადგან მოცემულ შემთხვევაში საჯარო რეესტრის ამონაწერს (მისი სისწორის პრეზუმფციას) სასამართლო ვერ დაეყრდნობოდა, რამდენადაც სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის დანართი №2-ით წითელი ფერით დაშტრიხული ფართობის საფუძველზე დასტურდება მისი უზუსტობა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ღ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ იხელმძღვანელა შპს „ს.-ს. ს-ის“ 30.11.2009 წლის ტოპოგადაღებითა და ლურჯი ფერით დაშტრიხული ფართობი უკანონოდ გადასცა მოსარჩელეს ისე, რომ არ გაუთვალისწინებია მოპასუხის – მესაკუთრის კანონით მინიჭებული უფლებები, რომელსაც დღემდე საკუთრებაში აქვს უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთი) 500 კვ.მ და რომლის უკანონოდ ჩამორთმევის ან შემცირების უფლება არავის აქვს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 2 აგვისტოს განჩინებით ნ. ღ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ღ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ღ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ღ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. ღ-ის დაუბრუნდეს ნ. ხ-ს მიერ 2012 წლის 23 ივლისს, №1 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი