№ას-1167-1096-2012 15 ოქტომბერი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ბ. შ-ა (წარმომადგენელი რ. კ-ი)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. თ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – საკუთრებით სარგებლობაში უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ზ. თ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ბ. შ-ს აეკრძალა ზ. თ-ისათვის თბილისში, ა.დ-ს ქ.№1-3/ლ-ის ქ.№8 მისამართზე მდებარე 639კვ.მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთით და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობით სარგებლობაში უკანონო ხელშეშლა; ამ მიზნით მოპასუხე ბ. შ-ს დაევალა მის კუთვნილ, თ-ისათვის თბილისში, ა.დ-ს ქ.№5 მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობის იმ კედლის ყველა ფანჯრისა და სავენტილაციო ხვრეტის გაუქმება (ამოშენება), რომელიც ესაზღვრება (უშუალოდ ემიჯნება) თბილისში, ა.დ-ს ქ.№1-3/ლ-ის ქ.№8 მისამართზე მდებარე 639კვ.მ ფართის მქონე, მოსარჩელე ზ. თ-ის თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს და მასზე განლაგებულ შენობა-ნაგებობას.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ბ. შ-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 ივნისის განჩინებით ბ. შ-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №1-3/თბილისი, ლ-ის ქუჩა №8 მისამართზე მდებარე მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი ..., დაუზუსტებელი ფართობი 639კვ.მ) და მასზე აღმართული სახლის 2/12 ნაწილი საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ზ. თ-ის სახელზე.

თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №5 მისამართზე მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი ..., დაზუსტებული ფართობი 211კვ.მ, შენობა ნაგებობის საერთო ფართი 132.10კვ.მ), საჯარო რეესტრში აღრიცხულია ბ. შ-ს ინდივიდუალურ საკუთრებად.

მხარეთა შორის უდავოა, რომ თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №1-3/თბილისი, ლ-ის ქუჩა №8 მისამართზე მდებარე 639კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი ...) და თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №5 მისამართზე მდებარე 211კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი ...) განლაგებულია ერთმანეთის მომიჯნავედ და აქვთ საერთო საზღვარი.

თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №1-3/თბილისი, ლ-ის ქუჩა №8 მისამართზე მდებარე 639კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...), ასევე თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №5 მისამართზე მდებარე 211კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...) განთავსებულია შენობა-ნაგებობები, რომელთაგან ერთი წარმოადგენს საცხოვრებელ სახლს, ხოლო მეორე არის სასტუმრო.

თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №5 მისამართზე მდებარე 211კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი .) განთავსებული სასტუმროს დანიშნულების მქონე შენობის იმ კედელს, რომელიც განთავსებულია თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №1-3 თბილისში, ლ-ის ქუჩა №8 მისამართზე მდებარე 639კვ.მ მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი ...) მომიჯნავედ, აქვს ფანჯრები და სავენტილაციო ხვრეტები. როგორც თბილისის სააპელაციო სასამართლოში 2012 წლის 22 მაისს გამართულ სხდომაზე მოსარჩელე ზ. თ-მ განმარტა, უშუალოდ ბ.შ-ს კუთვნილი შენობის იმ კედელზე, რომელიც ესაზღვრება მის უძრავ ქონებას ,განთავსებულია სამი ფანჯარა და მათთან არსებული სავენტილაციო ხვრეტები. იმავეს უთითებდა აპელანტი სააპელაციო საჩივარშიც. ამდენად, მოცემულ საქმეში სადავო იყო მხოლოდ მიჯნაზე არსებულ კედელში განთავსებული სამი ფანჯარა და სავენტილაციო ხვრეტები.

მხარეები სადავოდ არ ხდიდნენ და არც საწინააღმდეგოს დამადასტურებელი მტკიცებულება მოიპოვება საქმეში, რომ სამეზობლო მიჯნის ზონაში ღიობები მოწყობილი არ ყოფილა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობის საფუძველზე. ასეთი თანხმობის არსებობაზე არც პირველი ინსტანციის სასამართლოში და არც სააპელაციო ინსტანციაში მხარეებს არ მიუთითებიათ.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ა.დ-ს ქუჩა №5 მისამართზე მდებარე 211კვ.მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...) განთავსებული შენობის იმ კედელზე, რომელიც ემიჯნება ზ. თ-ის საკუთრებაში რიცხულ უძრავ ქონებას, ფანჯრის ღიობები და ხვრეტები მოწყობილი იყო სამშენებლო ნორმების დარღვევით.

სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად ჩათვალა აპელანტის მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ მის საკუთრებაში არსებული სასტუმროს დანიშნულებით გამოყენებული შენობა აშენდა და ექსპლოატაციაში იქნა მიღებული 2001 წლამდე, ანუ იმ დრომდე, ვიდრე მიღებული იქნებოდა საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 18 სექტემბრის №57 ბრძანებით დამტკიცებული „ნაკვეთების საზღვარზე, საზღვართან საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესი.“ რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ მოპასუხის კუთვნილ შენობაში ფანჯრის ღიობები თავიდანვე პროექტით იყო გათვალისწინებული ზუსტად იმ ადგილებზე, სადაც ისინი ამჟამად არის განლაგებული და სწორედ ამ ფორმით მოხდა შენობის ექსპლუატაციაში მიღება 2001 წლის ბრძანების ამოქმედებამდე, საქმეში არ მოიპოვებოდა. აპელანტის წარმომადგენელმა მიუთითა შენობის რეკონსტრუქციაზე (იხ.: 05.06.2012წ. სხდომის ოქმი), თუმცა რეკონსტრუქციის პროექტი და სამშენებლო ნორმებთან მისი შესაბამისობის დამადასტურებლი მტკიცებულება ასევე არ ყოფილა წარდგენილი.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 11.06.2010წ. №8453/03/1 ექსპერტის დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, ა.დ-ს - ლ-ის №1-3/8-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის სამეზობლო საზღვრზე მდებარე სასტუმრო შენობის კედელში მოწყობილი ფანჯრის ღიობები არ შეესაბამებოდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1/1254 ბრძანებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ მუხლი N26, პუნქტი 14-ის მოთხოვნებს. ექსპერტიზის დასკვნის კვლევითი ნაწილის თანახმად, საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის წინაშე დასმულ კითხვაზე პასუხის გაცემის მიზნით ექსპერტმა დაათვალიერა ქ.თბილისში, ა.დ-ს - ლ-ის №1-3/8-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ეზო და მის მომიჯნავედ მდებარე სასტუმრო შენობა, რომელიც წარდგენილი საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად მდებარეობს მიჯნის ზონაში. ექსპერტის განმარტებით, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1/1254 ბრძანებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ მუხლი 26, პუნქტი 2-ის თანახმად, მიჯნის ზონა წარმოადგენს სამშენებლო მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილს, რომელიც მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრებიდან დაშორებულია 3.0 მეტრ მანძილზე ნაკლებით. ამავე დებულების მუხლის 26, პუნქტი 14-ის თანახმად, შენობის საანგარიშო ზედაპირის ან მისი ნაწილის განთავსება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში დასაშვებია სამეზობლო საზღვრის მხარეს კარის, ფანჯრის, სამტრედეს და კედელში არსებული სხვა ღია ნაწილის, ასევე აივნის, ერკერის და ტერასის გარეშე, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში დარღვეული იყო. კერძოდ, სასტუმრო შენობას სამეზობლო საზღვრის მხარეს კედელში მოწყობილი ჰქონდა ფანჯრის ღიობები და ვენტილაციისათვის გაკეთებული იყო ხვრეტები. ექსპერტმა აქვე განმარტა, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1/1254 ბრძანებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ ამოქმედებისთანავე ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 18 სექტემბრის №57 ბრძანება, რომლის თანახმად, მიჯნის ზონა შეადგენდა მანძილს სამეზობლო საზღვრიდან 5 მეტრზე ნაკლებს, ხოლო ახალი დებულებით – მიჯნის ზონა შეადგენს 3 მეტრზე ნაკლებს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევასთან მიმართებით თუ ირღვეოდა ახალი დებულებების მოთხოვნები, ასევე დაირღვეოდა ძველი დებულებების მოთხოვნებიც.

სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში, საქმის განხილვის ეტაპზე აპელანტმა ბ. შ-მ წარადგინა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 19 მარტის დასკვნა. დასკვნის თანახმად, მოპასუხის კუთვნილი შენობა განთავსებულია მიჯნის ზონაში, მოწყობილია 3 (სამი) ფანჯრის ღიობი. .... აზომვა განხორცილდა ა. დ-ს ქ.№5-ში განთავსებულ ბ. შ-ს საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობის ფასადის კედელში მოწყობილი ფანჯრის ღიობების მიმართულებით, განმცხადებლის მიერ მითითებული ადგილმდებარეობიდან, კერძოდ: ლ-ის ქ.№1/3/8-ში განთავსებული შენობა-ნაგებობის უკიდურესი კუთხიდან (ა. დ-ს ქუჩის მხრიდან), რა დროსაც მათ შორის მანძილმა შეადგინა 22.40 მ-ს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1/1254 ბრძანებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ მუხლი 26, პუნქტი 2-ზე, რომლის თანახმად, მიჯნის ზონა წარმოადგენს სამშენებლო მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილს, რომელიც მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრებიდან დაშორებულია 3.0 მეტრ მანძილზე ნაკლებით. ამავე დებულების მუხლი 26, პუნქტი 14-ის თანახმად, შენობის საანგარიშო ზედაპირის ან მისი ნაწილის განთავსება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში დასაშვებია სამეზობლო საზღვრის მხარეს კარის, ფანჯრის, სამტრედეს და კედელში არსებული სხვა ღია ნაწილის, ასევე აივნის, ერკერის და ტერასის გარეშე. ასევე, ამავე მუხლის 15¹ პუნქტის თანახმად, ნაკვეთების საზღვრიდან 3.0 მეტრზე ნაკლებ მანძილზე, მეზობლის მხარეს შეიძლება მოწყობილ იქნეს ღიობები, თუ ამაზე მიღებულ იქნება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობა. ამავე დებულების მუხლის 24-ე პუნქტის შესაბამისად, სამეზობლო მიჯნის ზონაში აშენებულ შენობაზე სამეზობლო საზღვრის მხარეს მოწყობილი კარი, ფანჯარა, სამტრედე და კედელში არსებული სხვა ღია ნაწილი არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს დაბრკოლებად მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე მიჯნის ზონაში ამ თავის მოთხოვნათა დაცვით ახალი შენობ(ებ)ის მშენებლობისას. შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში, ა.დ-ს ქ.N5-ში განთავსებული ბ. შ-ს საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობის ფასადის კედელში მოწყობილი ფანჯრის ღიობების არსებობა ვერ ჩაითვლებოდა დაბრკოლებად ქ.თბილისში, ლ-ის ქ.№1/3/8-ში მცხოვრებ ზ. თ-ის მიერ, მიჯნის ზონაში მითითებული 26-ე მუხლისა და შესაბამისი პუნქტების მოთხოვნათა დაცვით ახალი შენობების მშენებლობისას.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული დასკვნა არ აბათილებდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტებს, კერძოდ, მოსარჩელის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე ახალი შენობის მშენებლობაში დაბრკოლების არარსებობაზე მითითება არ გამორიცხავდა სხვა სახის ხელშეშლის არსებობას.

რაც შეეხება მითითებას მოსარჩელის საცხოვრებელ ფართსა და მოპასუხის კუთვნილ შენობას შორის დაშორებაზე, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ვერც აღნიშნული დაედებოდა საფუძვლად გადაწყვეტილების გაუქმებას, ზ. თ-ე იყოს ბ. შ-ს კუთვნილი შენობის და შესაბამისი მიწის ნაკვეთის მეზობელი მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრე, შესაბამისად, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენი მეტრი დაშორება იყო მოსარჩელის თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ შენობაში მის კუთვნილ ფართსა და ბ. შ-ს სასტუმროს შორის, მოსარჩელეს არ ერთმეოდა უფლება მის თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე არსებულ ეზოზე განეხორციელებინა მესაკუთრის უფლებამოსილებები და ხელშეშლის არსებობისას ნეგატორული სარჩელით დაეცვას თავისი უფლებები. რაც შეეხება ხელშეშლას, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამშენებლო ნორმების დაწესების მიზანი სწორედ ისაა, რომ მათი დაუცველობა ხელყოფს (ხელ უშლის) მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს თავიანთი უფლებების ჯეროვნად განხორციელებაში. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ასევე უთითებდა, რომ სასტუმროს ფანჯრებიდან გადმოყრილი სხვადასხვა სახის, ძირითადად ჰიგიენური ხასიათის ნარჩენებით ხდებოდა ეზოს დაბინძურება, ასევე, სასტუმროს სველი წერტილების მილები გამოდიოდა ეზოში და ჰიგიენური თვალსაზრისით შემაწუხებელი იყო, განსაკუთრებით ზაფხულობით (იხ.: სარჩელი, ტ.I,ს.ფ.3,4; იხ.: 22.05.2012წ. სხდომის ოქმი, 12:16:30–12:17:04).

იმის გათვალისწინებით, რომ განსახილველ შემთხვევაში სამეზობლო მიჯნის ზონაში ღიობები მოწყობილი არ ყოფილა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 19.03.2012წ. დასკვნა არ ცვლიდა ამავე საექსპერტო დაწესებულების მიერ 2010 წლის 11 ივნისის დასკვნით დადგენილ გარემოებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ქ.თბილისში, ა.დ-ს - ლ-ის №1-3/8-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის სამეზობლო საზღვრზე მდებარე სასტუმრო შენობის კედელში მოწყობილი ფანჯრის ღიობები და ხვრეტები არ შეესაბამებოდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1/1254 ბრძანებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ და საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 18 სექტემბრის №57 ბრძანების მოთხოვნებს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბექა შონიამ. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და საქმის ხელახლა არსებითად განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნებას.

საკასაციო საჩივარი მოტივირებულია შემდეგნაირად:

ბ. შ-ა სადავო მისამართზე ცხოვრობს 2002 წლიდან. ამჟამად, ბინაში განთავსებულია კერძო ტიპის პატარა სასტუმრო. 1991-1992 წლებში ბ. შ-მ სახლი ააშენა კანონის მოთხოვნათა დაცვით, თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ დამტკიცებული სახლის პროექტით, რადგან ბინა მანამდე ავარიულ მდგომარეობაში იყო. ამასთან, კ.ს-მა აიღო მეზობლების მხრიდან წერილობითი თანხმობა მიჯნის ზონაში სახლის აშენების თაობაზე, პროექტის შესაბამისად. სამოქალაქო კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, კანონებს და კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტებს არ აქვთ უკუქცევითი ძალა, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ეს პირდაპირ არის კანონით გათვალისწინებული. არ შეიძლება კანონს მიეცეს უკუქცევითი ძალა, თუ იგი ზიანის მომტანია ან აუარესებს პირის მდგომარეობას. აქედან გამომდინარე, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ მითითებული კანონი არ შეიძლება შეეფარდოს სადავო შემთხვევას, ვინაიდან იგი აუარესებს კასატორის მდგომარეობას.

1998 წელს თბილისის მერიის შესაბამისმა სამსახურმა ზემომითითებული სახლი მიიღო ექსპლოატაციაში, რაზეც შედგა სათანადო აქტი. ხსენებული სახლის აშენებიდან გავიდა 20 წელზე მეტი დრო. არც ერთ მეზობელს არანაირი პრეტენზია არ გამოუთქვამს ბ. შ-ს სახლის მიმართ.

სასამართლომ, გადაწყვეტილების გამოტანისას იხელმძღვანელა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნით, რომელიც გაცემულ იქნა 2010 წლის 11 ივნისს. ექსპერტის დაკვნის თანახმად, თბილისში, ა.დ-ს ქ.№5-ში 211კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობა (სასტუმრო) არ შეესაბამება საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1/1254 ბრძანებით დამტკიცებულ ნორმატიულ აქტს. კერძოდ, ექსპერტი განმარტავს, რომ სასტუმროს სამეზობლო საზღვრის მხარეს ირღვევა დასახელებული ნორმატიული აქტის 26-ე მუხლის მე-2 და მე-14 პუნქტები. კასატორის ინიციატივით იმავე საექსპერტო დაწესებულებაში ჩატარდა ალტერნატიული საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა, რომლის დასკვნაში მითითებულია, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სმინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1-1254 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების 22-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, მიჯნის ზონა წარმოადგენს სამშენებლო მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილს, რომელიც მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრებიდან დაშორებულია 3 მეტრის მანძილზე ნაკლებით. დებულების 26-ე მუხლის მე-14 პუნქტის თანახმად, შენობის საანგარიშო ზედაპირის ან მისი ნაწილის განთავსება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის ზონაში დასაშვებია სამეზობლო საზღვრის მხარეს კარის, ფანჯრის, სამტრედეს და კედელში არსებული სხვა ღია ნაწილის, აივნის, ერკერის და ტერასის გარეშე. დებულების მე-15 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, ნაკვეთის საზღვრიდან 3 მეტრზე ნაკლებ მანძილზე, მეზობლის მხარეს შეიძლება მოწყობილ იქნეს ღიობები, თუ ამაზე მიღებულ იქნება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობა. დებულების 26-ე მუხლის 24-ე პუნქტის თანახმად, სამეზობლო მიჯნის ზონაში აშენებულ შენობაზე სამეზობლო საზღვრის მხარეს მოწყობილი კარი, ფანჯარა, სამტრედე და კედელში არსებული სხვა ღია ნაწილი არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს დაბრკოლებად მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე მიჯნის ზონაში ამ თავის მოთხოვნათა დაცვით ახალი შენობის (შენობების) მშენებლობისათვის. ამდენად, კონკრეტულ შემთხვევაში ა. დ-ს ქ.№5-ში განთავსებულ, ბ. შ-ს საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობის ფასადის კედელში მოწყობილი ფანჯრის ღიობების არსებობა ვერ ჩაითვლება დაბრკოლებად თბილისში, ა. დ-ს ქ.1-3 და ლ-ის ქ.№8-ში მცხოვრებ ზ. თ-ის მიერ მიჯნის ზონაში ხსენებული 26-ე მუხლის და შესაბამისი პუნქტების მოთხოვნათა დაცვით აშენებული ახალი შენობის მშენებლობისათვის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმეში წარმოდგენილია საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც გაცემულია ერთი და იმავე საექსპერტო დაწესებულების მიერ და რომლებიც რადიკალურად ეწინააღმდეგება ერთმანეთს. სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ სასამართლო არ ეთანხმება ექსპერტის დასკვნას დაუსაბუთებლობის მოტივით, აგრეთვე თუ რამდენიმე ექსპერტის დასკვნა ეწინააღმდეგება ერთმანეთს, სასამართლოს შეუძლია დანიშნოს განმეორებითი ექსპერტიზა და მისი ჩატარება დაავალოს სხვა ექსპერტს ან ექსპერტებს. კასატორს მიაჩნია, რომ საქმეზე ობიექტური ჭეშმარიტების დადგენის მიზნით მიზანშეწონილი იყო სასამართლოს ეხელმძღვანელა ამ მუხლით და დაენიშნა განმეორებითი საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა.

ბ. შ-მ სააპელაციო სასამართლოში წარადგინა დამატებითი მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებენ მოწინააღმდეგე მხარის სარჩელის უსაფუძვლობას. ეს მტკიცებულებები სააპელაციო სასამართლომ არ მიიღო, გარდა ექსპერტის დასკვნისა. აღსანიშნავია, რომ კასატორის კუთვნილი შენობის საანგარიშო ზედაპირიდან, სადაც დატანებულია ფანჯრები მოწინააღმდეგე მხარის ბინის მიმართულებით, მანძილი მათ შორის შეადგენს 21.4 მეტრს. ამასთან, ეზოში განთავსებულია მეორე სართულზე ამავალი კაპიტალური რკინის კონსტრუქციის კიბე, იქვე დგას მრავალწლიანი სხვადასხვა ჯიშის მაღალი ხეები და მაღალი ძაბვის ტრანსფორმატორი, რომლებიც ზღუდავენ მოწინააღმდეგე მხარის სახლიდან მხედველობის არეს. შესაბამისად, კასატორის მხრიდან არანაირ ხელშეშლას არ აქვს ადგილი. ყურადსაღებია ისიც, რომ მოწინააღმდეგე მხარე 2007 წლიდან არ ცხოვრობს თავის კუთვნილ ბინაში, რისი მიზეზიცაა სახლის მწვავე ავარიული მდგომარეობა, ამ მხრივ, იგი განეკუთვნება მესამე ხარისხის კატეგორიის ბინას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ბ. შ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ბ. შ-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე რ. კ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ბ. შ-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ბ. შ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე რ. კ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 6 აგვისტო, საგადახდო დავალება №1) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე